{1:1} Był mąż w ziemi Uz, imieniem Ijob; a ten mąż był doskonały, i szczery, i bojący się Boga, a odstępujący od złego.
{1:2} I urodziło mu się siedm synów, a trzy córki.
{1:3} A miał dobytku siedm tysięcy owiec, i trzy tysiące wielbłądów, i pięć set jarzm wołów, i pięć set oślic, i czeladzi bardzo wiele, tak, iż on mąż był najmożniejszym nad wszystkich ludzi na wschód słońca.
{1:4} I schadzali się synowie jego, a sprawowali uczty, każdy w domu swym, dnia swojego; i posyłali, a wzywali trzy siostry swoje, aby jadały i pijały z nimi.
{1:5} A gdy wkoło obeszły dni uczty, posyłał Ijob, a poświęcał ich, a wstawając rano sprawował całopalenia według liczby ich wszystkich; bo mówił Ijob: Podobno zgrzeszyli synowie moi, a złorzeczyli Bogu w sercach swych. Tak czynił Ijob po one wszystkie dni.
{1:6} I stało się niektórego dnia, gdy przyszli synowie Boży, aby stanęli przed Panem, że też przyszedł i szatan między nich.
{1:7} Tedy rzekł Pan do szatana: Skąd idziesz? I odpowiedział szatan Panu, i rzekł: Okrążałem ziemię, i przechadzałem się po niej.
{1:8} I rzekł Pan do szatana: Przypatrzyłżeś się słudze memu Ijobowi, że mu niemasz równego na ziemi? Mąż to doskonały i szczery, bojący się Boga, i odstępujący od złego.
{1:9} I odpowiedział szatan Panu i rzekł: Izaż się Boga Ijob darmo boi?
{1:10} Azażeś go ty nie ogrodził, i domu jego, i wszystkiego co ma, w około zewsząd? Błogosławiłeś sprawom rąk jego, i dobytek jego rozmnożył się na ziemi;
{1:11} Ale ściągnij tylko rękę twoję a dotknij wszystkiego, co ma: obaczysz, jeźlić w oczy złorzeczyć nie będzie.
{1:12} Tedy rzekł Pan do szatana: Oto wszystko co ma, jest w ręce twojej: tylko nań nie ściągaj ręki twej. I odszedł szatan od oblicza Pańskiego.
{1:13} Stało się tedy niektórego dnia, gdy synowie jego i córki jego jedli, i pili wino w domu brata swego pierworodnego:
{1:14} Przybieżał poseł do Ijoba i rzekł: Woły orały, a oślice się pasły podle nich:
{1:15} I przypadli Sabejczycy, i zabrali je, a sługi pozabijali ostrzem miecza; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił.
{1:16} A gdy ten jeszcze mówił, przyszedł drugi, i rzekł: Ogień Boży spadł z nieba i spalił owce i sługi, i pożarł ich; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił.
{1:17} A gdy ten jeszcze mówił, przyszedł i inny, i rzekł: Chaldejczycy, rozsadziwszy się na trzy hufce, wypadli na wielbłądy, i zabrali je, i sługi pozabijali ostrzem miecza; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił.
{1:18} A gdy ten jeszcze mówił, przybieżał i inny, a rzekł: Synowie twoi, i córki twoje jedli i pili wino w domu brata swego pierworodnego;
{1:19} A oto wiatr gwałtowny przypadł od onej strony pustyni, i uderzył na cztery węgły domu, tak, że upadł na dzieci, i pomarły; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił.
{1:20} Tedy wstał Ijob, i rozdarł płaszcz swój, i ogolił głowę swą, a upadłszy na ziemię, uczynił Panu pokłon,
{1:21} I rzekł: Nagim wyszedł z żywota matki mojej, i nagim się zaś tamże wrócę; Pan dał, Pan też wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione.
{1:22} W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob, a nie przypisał Bogu nic nieprzystojnego.
{2:1} I stało się niektórego dnia, gdy przyszli synowie Boży, aby stanęli przed Panem, przyszedł też szatan między nich, aby stanął przed Panem.
{2:2} Tedy rzekł Pan do szatana: Gdzieś był, skąd idziesz? I odpowiedział szatan Panu, a rzekł: Okrążałem ziemię, i przechodziłem się po niej.
{2:3} Zatem rzekł Pan do szatana: Przypatrzyłżeś się słudze memu Ijobowi, że mu nie masz równego na ziemi? Mąż to doskonały i szczery, bojący się Boga, a odstępujący od złego, i który jeszcze trwa w uprzejmości swojej; a tyś mię pobudził przeciw niemu, abym go niszczył bez przyczyny.
{2:4} I odpowiedział szatan Panu, i rzekł: Skórę za skórę, i wszystko, co ma człowiek, da za duszę swoję;
{2:5} Ale ściągnij tylko rękę twoję, a dotknij kości jego, i ciała jego, ujrzysz, jeźliżeć w oczy złorzeczyć nie będzie.
{2:6} Tedy rzekł Pan do szatana: Oto w ręce twojej jest; wszakże żywot jego zachowaj.
{2:7} Wszedłszy tedy szatan od oblicza Pańskiego, zaraził Ijoba wrzodem złym od stopy nogi jego aż do wierzchu głowy jego;
{2:8} Tak, że wziął skorupę, aby się nią skrobał; i siedział w popiele.
{2:9} I rzekła mu żona jego: A jeszczeż trwasz w uprzejmosci twojej? Złorzecz Bogu, a umrzyj.
{2:10} I rzekł do niej: Tak właśnie mówisz, jako szalone niewiasty mawiają. Izali tylko dobre przyjmować będziemy od Boga, a złego przyjmować nie będziemy? W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob usty swemi.
{2:11} A gdy usłyszeli trzej przyjaciele Ijobowi to wszystko utrapienie, które nań przypadło, przyszli każdy z miejsca swego: Elifas Temańczyk, i Bildad Suhytczyk, i Sofar Naamatczyk; bo się byli namówili pospołu, aby przyszedłszy pożałowali go, i cieszyli go.
{2:12} A podniósłszy oczy swoje z daleka, nie poznali go, i wyniósłszy głos swój płakali, a rozdarłszy każdy płaszcz swój miotali proch nad głowy swe ku niebu;
{2:13} I siedzieli z nim na ziemi siedm dni i siedm nocy, a żaden do niego słowa nie przemówił; bo widzieli, że się gwałtownie wzmagała boleść jego.
{3:1} Potem otworzył Ijob usta swoje, i złorzeczył dniowi swemu.
{3:2} I zawołał Ijob, mówiąc:
{3:3} Bodaj był zginął dzień, któregom się urodził! i noc, w którą rzeczono: Począł się mężczyzna!
{3:4} Bodaj się był on dzień obrócił w ciemność! By się był o nim nie pytał Bóg z wysokości, i nie był oświecony światłością!
{3:5} Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!
{3:6} Bodaj była noc onę osiadła ciemność, aby nie szła w liczbę dni rocznych, i w liczbę miesięcy nie przyszła!
{3:7} Bodaj noc ona była samotna, a śpiewania aby nie było w niej!
{3:8} Bodaj ją byli przeklęli, którzy przeklinają dzień, którzy są gotowi, wzruszać płacz swój!
{3:9} Bodaj się były zaćmiły gwiazdy przy zmierzkaniu jej! a czekając światła, aby się go była nie doczekała, ani nie oglądała zorzy porannej!
{3:10} Iż nie zawarła drzwi żywota mego, a nie skryła boleści od oczu moich.
{3:11} Przeczżem w żywocie nie umarł, albo, gdym z żywota wyszedł, czemum nie zginął?
{3:12} Przeczże mię piastowano na kolanach? a przeczżem ssał piersi?
{3:13} Albowiembym teraz leżał i odpoczywał; spałbym i miałbym pokój,
{3:14} Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;
{3:15} Albo z książętami, którzy mieli złoto, a napełniali domy swe srebrem,
{3:16} Albo czemum się nie stał jako martwy płód skryty? albo jako niemowlątka, które nie oglądały światłości?
{3:17} Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę.
{3:18} Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich,
{3:19} Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.
{3:20} Przecz nędznemu dana jest światłość, a żywot tym, którzy są utrapionego ducha?
{3:21} Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;
{3:22} Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.
{3:23} Przecz dana jest światłość mężowi, którego droga skryta jest, a którego Bóg ciężkościami ogarnął?
{3:24} Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;
{3:25} Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się.
{3:26} Nie byłem bezpieczny, anim się uspokoił, anim odpoczywał, a przecież na mię przyszła trwoga.
{4:1} Tedy odpowiedział Elifas Temańczyk, i rzekł:
{4:2} Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?
{4:3} Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.
{4:4} Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.
{4:5} A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.
{4:6} Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?
{4:7} Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?
{4:8} Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.
{4:9} Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.
{4:10} Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.
{4:11} Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.
{4:12} Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
{4:13} W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,
{4:14} Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.
{4:15} A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.
{4:16} Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:
{4:17} Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?
{4:18} Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;
{4:19} Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.
{4:20} Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.
{4:21} Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.
{5:1} Zawołajże tedy, jeźli kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz?
{5:2} Zaiste głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść.
{5:3} Jam widział głupiego, iż się rozkorzenił; alem wnet źle tuszył mieszkaniu jego.
{5:4} Oddaleni będą synowie jego od zbawienia, i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał.
{5:5} Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych.
{5:6} Albowiem nie z prochu wychodzi utrapienie, ani z ziemi wyrasta kłopot.
{5:7} Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę.
{5:8} Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;
{5:9} Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;
{5:10} Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;
{5:11} Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;
{5:12} Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;
{5:13} Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.
{5:14} We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.
{5:15} Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.
{5:16} Mać uciśniony nadzieje; ale nieprawość stuli usta swe.
{5:17} Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,
{5:18} Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.
{5:19} Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe.
{5:20} W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.
{5:21} Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie.
{5:22} W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz.
{5:23} Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi.
{5:24} I poznasz, że jest spokojny przybytek twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz.
{5:25} Doznasz też, iż rozmnożone będzie nasienie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi.
{5:26} Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.
{5:27} Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
{6:1} I odpowiedział Ijob, a rzekł:
{6:2} O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
{6:3} Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
{6:4} Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
{6:5} Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
{6:6} Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
{6:7} Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
{6:8} Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
{6:9} Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
{6:10} Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
{6:11} Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
{6:12} Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
{6:13} Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
{6:14} Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
{6:15} Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
{6:16} Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
{6:17} Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
{6:18} Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
{6:19} Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
{6:20} Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
{6:21} Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
{6:22} Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
{6:23} I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
{6:24} Nauczcież mię, a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
{6:25} O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
{6:26} Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
{6:27} I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
{6:28} Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
{6:29} Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
{6:30} A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
{7:1} Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?
{7:2} Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:
{7:3} Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.
{7:4} Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.
{7:5} Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.
{7:6} Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.
{7:7} Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.
{7:8} Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.
{7:9} Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;
{7:10} Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.
{7:11} Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.
{7:12} Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?
{7:13} Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:
{7:14} Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.
{7:15} A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.
{7:16} Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
{7:17} Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?
{7:18} A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?
{7:19} Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?
{7:20} Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?
{7:21} Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.
{8:1} I odpowiedział Bildad Suhytczyk, a rzekł:
{8:2} Pokądże rzeczy takowe mówić będziesz? a pokąd będą słowa ust twoich jako wiatr gwałtowny?
{8:3} Izażby miał Bóg sąd podwrócić? a Wszechmocny miałby sprawiedliwość wynicować?
{8:4} Że synowie twoi zgrzeszyli przeciw niemu, przetoż ich puścił w rękę nieprawości ich.
{8:5} Jeźli się ty wczas nawrócisz do Boga, a będziesz się modlił Wszechmocnemu;
{8:6} Jeźli będziesz czystym i szczerym; tedyć pewnie ocuci dla ciebie, i spokojne uczyni mieszkanie sprawiedliwości twojej.
{8:7} A choć początek twój mały będzie, jednak ostatek twój bardzo się rozmnoży.
{8:8} Bo spytaj się proszę wieku starego, a nagotuj się ku wyszpiegowaniu ojców ich.
{8:9} (Gdyż wczorajszymi jesteśmy, a nic nie wiemy, ponieważ jako cień są dni nasze na ziemi.)
{8:10} Oni cię nauczą i powiedząć, i z serca swego wypuszczą słowa.
{8:11} Azaż urośnie sitowie bez wilgotności? Izali urośnie rogoża bez wody?
{8:12} Owszem jeszcze w zieloności swojej, niż bywa podcięta, prędzej niż inna trawa usycha.
{8:13} Takieć są drogi wszystkich, którzy zapominają Boga; i tak nadzieja obłudnika zginie.
{8:14} Podcięta bywa nadzieja jego, a jako dom pająka ufanie jego.
{8:15} Spolężeli na domu swoim, nie ostoi się; wesprzeli się na nim, nie zadzierzy się.
{8:16} Zieleni się na słońcu, i w ogrodzie jego świeża latorośl jego wyrasta.
{8:17} Nad ródłem splątają się korzenie jego, i na miejscu kamienistem rozkłada się.
{8:18} Ale gdy go wytną z miejsca jego, tedy się go miejsce zaprze, mówiąc: Niewidziałem cię.
{8:19} Toć to jest wesele drogi jego, a inny z ziemi wyrośnie.
{8:20} Oto Bóg nie odrzuci człowieka szczerego, ale złośnikom nie poda ręki.
{8:21} Aż się napełnią śmiechem usta twe, a wargi twoje wykrzykaniem.
{8:22} Gdyż, którzy cię mają w nienawiści, obleczeni będą wstydem, a przybytku niepobożnych nie będzie.
{9:1} I odpowiedział Ijob, a rzekł:
{9:2} Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?
{9:3} Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.
{9:4} Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?
{9:5} On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.
{9:6} On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.
{9:7} Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
{9:8} On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.
{9:9} On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.
{9:10} On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.
{9:11} Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.
{9:12} Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?
{9:13} Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.
{9:14} Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?
{9:15} Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.
{9:16} Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:
{9:17} Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;
{9:18} Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.
{9:19} Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?
{9:20} Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.
{9:21} Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.
{9:22} Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;
{9:23} Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;
{9:24} Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?
{9:25} Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.
{9:26} Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.
{9:27} Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:
{9:28} Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.
{9:29} Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?
{9:30} A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:
{9:31} Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.
{9:32} Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.
{9:33} Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.
{9:34} Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;
{9:35} Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.
{10:1} Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.
{10:2} Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
{10:3} Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?
{10:4} Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?
{10:5} Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?
{10:6} Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?
{10:7} Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.
{10:8} Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.
{10:9} Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.
{10:10} Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?
{10:11} Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.
{10:12} Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.
{10:13} A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.
{10:14} Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.
{10:15} Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem, i widząc utrapienie moje,
{10:16} Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.
{10:17} Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.
{10:18} Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!
{10:19} Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!
{10:20} Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,
{10:21} Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;
{10:22} Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.
{11:1} I odpowiedział Sofar Naamatczyk, i rzekł:
{11:2} Izaż się nie godzi na wiele słów odpowiedzieć? Albo izali mąż wielomowny będzie usprawiedliwiony?
{11:3} Bedąż na twoje plotki ludzie milczeć? A gdy ty sobie przeszydzasz, ciebie nikt nie zawstydzi?
{11:4} Albowiemeś powiedział: Czysta jest nauka moja, a jestem czystym przed oczyma twemi.
{11:5} Ale gdyby Bóg chciał mówić, i otworzyć usta swoje przeciwko tobie:
{11:6} Tedyćby objawił tajemnice mądrości, żeś dwa kroć większe karanie nadto zasłużył; przetoż uznaj, że cię Bóg przebaczył dla nieprawości twojej.
{11:7} Izali tajemnice Boże wybadasz? albo doskonałości Wszechmocnego dościgniesz?
{11:8} Wyższe są niż niebiosa, cóż uczynisz? Głębsze niż piekło, jakoż poznasz?
{11:9} Dłuższa miara ich, niż ziemia, a szersza, niż morze.
{11:10} Jeźli wypełni, albo jeźli zawrze, albo jeźli w jedno ściśnie, któż go zawściągnie?
{11:11} Albowiem on zna marność ludzką, i widzi nieprawość; a nie miałby tego baczyć?
{11:12} Człowiek nierozumny nabywa rozumu, choć się jako źrebię leśnego osła rodzi człowiek.
{11:13} Jeźli ty przygotujesz serce twoje, a wyciągniesz do niego ręce twoje;
{11:14} Jeźliż nieprawość jest w ręce twej oddal ją, a mieszkać nie dopuszczaj nieprawości w przybytkach twoich;
{11:15} Tedy podniesiesz oblicze twoje bez zmazy, a będziesz stały, i nie będziesz się bał.
{11:16} Albowiem zapomnisz kłopotu, a jako wody, które pominęły, wspominać go będziesz.
{11:17} I nad południe jaśniejszy nastanie czas twój; zaćmiszli się, będziesz jako zaranek.
{11:18} I będziesz ufał, mając nadzieję, a jako w okopach bezpiecznie spać będziesz.
{11:19} Będziesz leżał, a nikt cię nie przestraszy; i uniżać się będą przed twarzą twoją wiele ich.
{11:20} Ale oczy niepobożnych ustaną i ucieczka ich zginie, a nadzieja ich będzie jako wyjście duszy z człowieka.
{12:1} Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
{12:2} Wieraście wy sami ludźmi? i z wamiż umrze mądrość?
{12:3} Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
{12:4} Pośmiewiskiem jestem przyjacielowi memu, który gdy woła do Boga, ozywa mu się; naśmiewiskiem jest sprawiedliwy i doskonały.
{12:5} Ten, co jest upadku bliski, jest pochodnią wzgardzoną człowiekowi, według myśli pokoju zażywającemu.
{12:6} Spokojne i bezpieczne są namioty zbójców tych, którzy draźnią Boga, którym Bóg daje w ręce dobre rzeczy.
{12:7} A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.
{12:8} Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.
{12:9} Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?
{12:10} W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.
{12:11} Azaż nie ucho mowy doświadcza, jako usta pokarmu smakują?
{12:12} W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.
{12:13} Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
{12:14} Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.
{12:15} On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
{12:16} U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.
{12:17} On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.
{12:18} On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.
{12:19} Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
{12:20} Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.
{12:21} Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.
{12:22} On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.
{12:23} Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.
{12:24} On odejmuje serca przełożonym ludu ziemi, a czyni, że błądzą po pustyni bezdrożnej;
{12:25} Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.
{13:1} Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
{13:2} Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
{13:3} Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
{13:4} Boście wy sprawcy kłamstwa: wszyscyście wy lekarze nikczemni.
{13:5} Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
{13:6} Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
{13:7} Izali broniąc Boga mówić będziecie nieprawość? albo za nim mówić będziecie fałsz?
{13:8} Czy się na osobę jego oglądać będziecie? Czy się o Boga będziecie spierać?
{13:9} Zaż to dobrze będzie, gdy on was będzie próbował? Zaż, jako człowiek oszukany bywa, tak wy go oszukacie?
{13:10} Zaiste karać was będzie, jeźlibyście skrycie twarz jego przyjmowali.
{13:11} Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?
{13:12} Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.
{13:13} Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
{13:14} Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?
{13:15} Oto, choćby mię i zabił, przecię w nim będę ufał; wszakże dróg moich przed obliczem jego będę bronił.
{13:16} Onci sam będzie zbawieniem mojem, ale przed oblicze jego obłudnik nie przyjdzie;
{13:17} Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
{13:18} Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
{13:19} Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
{13:20} Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
{13:21} Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.
{13:22} Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
{13:23} Wieleż jest nieprawości i grzechów moich? przestępstwo moje, grzech mój pokaż mi.
{13:24} Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?
{13:25} Izali skruszysz liść chwiejący się? a źdźbło suche gonić będziesz?
{13:26} Albowiem piszesz przeciwko mnie gorzkości, a przywłaszczasz mi nieprawość młodości mojej;
{13:27} I włożyłeś w pęta nogi moje, a podstrzegasz wszystkich ścieżek moich, i na ślad nóg moich następujesz.
{13:28} Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.
{14:1} Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;
{14:2} Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.
{14:3} Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
{14:4} Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;
{14:5} Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
{14:6} Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.
{14:7} Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.
{14:8} Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:
{14:9} Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.
{14:10} Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
{14:11} Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.
{14:12} Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.
{14:13} Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!
{14:14} Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.
{14:15} Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
{14:16} Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.
{14:17} Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.
{14:18} Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
{14:19} Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.
{14:20} Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.
{14:21} Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.
{14:22} Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.
{15:1} A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
{15:2} Izali mądry ma na wiatr mówić? albo napełniać wschodnim wiatrem myśl swoję?
{15:3} Przytaczając słowa niepożyteczne, i mowy, z których nie masz pożytku?
{15:4} Zaiste ty psujesz bojaźń Bożą i znosisz modlitwy do Boga.
{15:5} Albowiem pokazują nieprawość twą usta twoje, chociażeś sobie obrał język chytrych,
{15:6} Potępiają cię usta twoje, a nie ja; a wargi twoje świadczą przeciwko tobie.
{15:7} Czyś się najpierwszym człowiekiem urodził? czyś przed pagórkami utworzony?
{15:8} Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
{15:9} Cóż ty umiesz, czego my nie wiemy? albo cóż ty rozumiesz, czegobyśmy my nie rozumieli?
{15:10} I sędziwyć i starzec między nami jest starszy w latach niż ojciec twój.
{15:11} I lekceż sobie ważysz pociechy Boskie? i maszże jeszcze co tak skrytego w sobie?
{15:12} Czemuż cię tak uniosło serce twoje? Czemu mrugają oczy twoje?
{15:13} Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?
{15:14} Cóż jest człowiek, aby miał być czystym, albo żeby miał być sprawiedliwym, urodzony z niewiasty?
{15:15} Oto i w świętych jego niemasz doskonałości, i niebiosa nie są czyste w oczach jego.
{15:16} Daleko więcej obrzydły jest, i nieużyteczny człowiek, który pije nieprawość jako wodę.
{15:17} Okażęć, tylko mię słuchaj; a com widział, oznajmięć,
{15:18} Co mędrzy powiedzieli, a nie zataili, co mieli od przodków swoich;
{15:19} Którym samym dana była ziemia, a żaden obcy nie przeszedł przez nię.
{15:20} Po wszystkie dni swoje sam siebie niepobożny boleśnie trapi, a nie wiele lat zamierzono okrutnikowi.
{15:21} Głos straszliwy brzmi w uszach jego, że czasu pokoju pustoszący przypadnie nań.
{15:22} Nie wierzy, żeby się miał nawrócić z ciemności, obawiając się zewsząd miecza.
{15:23} Tuła się za chlebem, szukając gdzieby był; wie, że zgotowany jest dla niego dzień ciemności.
{15:24} Straszą go utrapienie i ucisk, i zmocnią się przeciwko niemu jako król gotowy do boju.
{15:25} Bo wyciągną przeciw Bogu rękę swą, a przeciwko Wszechmocnemu zmocnił się.
{15:26} Natrze nań na szyję jego z gęstemi i wyniosłemi tarczami swemi.
{15:27} Bo okrył twarz swą tłustością swoją, a fałdów mu się naczyniło na słabiźnie.
{15:28} I mieszka w miastach popustoszonych, i w domach, w których nie mieszkano, które się miały obrócić w kupę rumu.
{15:29} Nie zbogaci się, i nie ostoi się majętność jego, ani się rozszerzy na ziemi doskonałość takowych.
{15:30} Nie wynijdzie z ciemności; świeżą jego latorośl ususzy płomień, a zginie od ducha ust jego.
{15:31} Nie wierzy, że w próżności jest, który błądzi; a że próżność będzie nagrodą jego.
{15:32} Przed wypełnieniem dni swoich wycięty będzie, a różdżka jego nie zakwitnie.
{15:33} Jako winna macica utraci niedojrzałe grona swoje, a jako oliwa kwiat swój zrzuci.
{15:34} Albowiem zgromadzenie obłudnych spustoszone będzie, a ogień pożre przybytki pobudowane za dary.
{15:35} Poczęli kłopot, a porodzili nieprawość; a żywot ich gotuje zdradę.
{16:1} Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
{16:2} Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.
{16:3} I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
{16:4} Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?
{16:5} Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.
{16:6} Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?
{16:7} A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.
{16:8} Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.
{16:9} Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.
{16:10} Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.
{16:11} Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.
{16:12} Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.
{16:13} Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.
{16:14} Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.
{16:15} Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.
{16:16} Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.
{16:17} Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)
{16:18} O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!
{16:19} Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.
{16:20} O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.
{16:21} Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!
{16:22} Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.
{17:1} Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają.
{17:2} Zaiste naśmiewcy są przy mnie, a w ich draźnieniu mieszka oko moje.
{17:3} Staw mi, proszę, rękojmię za się. Któż jest ten? Niech mi na to da rękę.
{17:4} Boś serce ich ukrył przed wyrozumieniem; przetoż ich nie wywyższysz.
{17:5} Kto pochlebia przyjaciołom, oczy synów jego ustaną.
{17:6} Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi.
{17:7} Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cień.
{17:8} Zdumieją się szczerzy nad tem; a niewinny przeciwko obłudnikowi powstanie.
{17:9} Będzie się trzymał sprawiedliwy drogi swojej; a kto ma czyste ręce, przyczyni mocy.
{17:10} Wy tedy wszyscy nawróćcie się, a pójdźcie, proszę; bo nie znajduję między wami mądrego.
{17:11} Dni moje przeminęły; myśli moje rozerwane są, to jest, zamysły serca mego.
{17:12} Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.
{17:13} Jeźlibym czego oczekiwał, grób będzie domem moim, a w ciemnościach uścielę łoże moje.
{17:14} Do dołu rzekę: Ojcem moim jesteś; a do robaków: Wy jesteście matką moją, i siostrą moją.
{17:15} Bo gdzież teraz jest nadzieja moja? a oczekiwanie moje któż ogląda?
{17:16} W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.
{18:1} A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
{18:2} Dokądże nie uczynicie końca mowom? pomyślcie pierwej, a potem mówić będziemy.
{18:3} Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.
{18:4} Ty, który duszę twoję tracisz w zapalczywości twojej, azaż dla ciebie będzie opuszczona ziemia, a będą przeniesione skały z miejsca swego?
{18:5} Owszem, światłość niepobożnych zgaśnie, i nie będzie świeciła iskra ognia ich.
{18:6} Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
{18:7} Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
{18:8} Bo zawiodą w sieci nogi jego, i w uwikłaniu chodzić będzie.
{18:9} Uchwyci go sidło za piętę jego, i przemoże go łupieżca.
{18:10} Skryty jest w ziemi powróz jego, a samołówka jego na ścieszce.
{18:11} Zewsząd go straszyć będą strachy, a nacierać będą na nogi jego.
{18:12} Wymorzy się głodem siła jego, a zginienie pogotowiu jest przy boku jego.
{18:13} Pożre żyły skóry jego, pożre członki jego pierworodny śmierci.
{18:14} Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
{18:15} Będzie mieszkał strach w przybytku jego, chociaż nie był jego, a siarką będzie potrząśnione mieszkanie jego.
{18:16} Ze spodku korzeń jego uschnie, a z wierzchu będzie obcięta gałąź jego.
{18:17} Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.
{18:18} Wypędzą go z światłości do ciemności, a z okręgu świata wyrzucą go.
{18:19} Nie będzie syn ani wnuk między ludem jego, i nikt nie pozostanie w mieszkaniach jego.
{18:20} Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.
{18:21} Takoweć są mieszkania niezbożnego, i do tego przychodzi temu, który nie zna Boga.
{19:1} A odpowiadając Ijob rzekł:
{19:2} Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
{19:3} Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
{19:4} A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
{19:5} A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
{19:6} Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
{19:7} Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
{19:8} Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
{19:9} Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
{19:10} Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
{19:11} Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
{19:12} Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
{19:13} Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
{19:14} Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
{19:15} Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
{19:16} Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
{19:17} Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
{19:18} I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
{19:19} Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
{19:20} Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
{19:21} Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
{19:22} Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
{19:23} Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
{19:24} Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
{19:25} Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie.
{19:26} A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
{19:27} Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
{19:28} Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
{19:29} Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.
{20:1} A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł:
{20:2} Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył.
{20:3} Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię.
{20:4} Izaż nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi?
{20:5} Iż chwała niepobożnych krótka jest, a wesele obłudnika na mgnienie oka?
{20:6} By też wstąpiła aż do nieba hardość jego, a obłoku się dotknęła głowa jego:
{20:7} A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?
{20:8} Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.
{20:9} Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.
{20:10} Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.
{20:11} Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.
{20:12} A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;
{20:13} Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego:
{20:14} Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego.
{20:15} Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg.
{20:16} Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy.
{20:17} Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła.
{20:18} Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi.
{20:19} Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; przetoż nic spokojnego nie poczuje w żywocie swoim,
{20:20} Ani rzeczy swych wdzięcznych nie będzie mógł zatrzymać.
{20:21} Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego.
{20:22} Choćby i nazbyt miał wszystkiego, ściśniony będzie; wszelka ręka trapiących oburzy się nań.
{20:23} Choć będzie miał czem napełnić brzuch swój, przecież nań Bóg puści popędliwość gniewu swego, którą jako deszcz spuści nań, i na pokarmy jego.
{20:24} Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny.
{20:25} Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy.
{20:26} Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.
{20:27} Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu.
{20:28} Przeniesie się urodzaj domu jego; dobra jego rozpłyną się w dzień gniewu jego.
{20:29} Tenci jest dział człowieka niepobożnego od Boga, to dziedzictwo naznaczone mu od Boga.
{21:1} A odpowiadając Ijob rzekł:
{21:2} Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
{21:3} Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
{21:4} Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?
{21:5} Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
{21:6} Bo co sobie wspomnę, tedy się lękam, a strach zdejmuje ciało moje.
{21:7} Przeczże niepobożni żyją, starzeją się, i wzmagają się w bogactwa?
{21:8} Nasienie ich trwałe jest przed obliczem ich z nimi, a rodzina ich przed oczyma ich.
{21:9} Domy ich bezpieczne od strachu, a niemasz rózgi Bożej nad nimi.
{21:10} Byk ich przypuszczon bywa, a nie traci nasienia; krowa ich rodzi, a nie pomiata.
{21:11} Wypuszczają maluczkie dziatki swoje jako trzodę, a synowie ich wyskakują.
{21:12} Wykrzykają przy bębnie i przy harfie, a weselą się przy głosie muzyki.
{21:13} Trawią w dobrem dni swoje, a we mgnieniu oka do grobu zstępują.
{21:14} Którzy mawiają Bogu: Odejdź od nas; bo dróg twoich znać nie chcemy.
{21:15} Któż jest Wszechmocny, abyśmy mu służyli? a cóż nam to pomoże, choćbyśmy mu się modlili?
{21:16} Ale oto, dobra ich nie są w rękach ich; przetoż rada niepobożnych daleka jest odemnie.
{21:17} Częstoż pochodnia niepobożnych gaśnie? a zginienie ich przychodzi na nich? Oddziela im Bóg boleści w gniewie swoim.
{21:18} Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.
{21:19} Bo Bóg chowa synom jego pomstę jego; nadgradza mu, aby to poczuł.
{21:20} Oglądają oczy jego nieszczęście swoje, a z popędliwości Wszechmocnego pić będzie.
{21:21} Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest?
{21:22} Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?
{21:23} Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest;
{21:24} Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się,
{21:25} Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą.
{21:26} Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.
{21:27} Oto ja znam myśli wasze i zamysły, które przeciwko mnie złośliwie zmyślacie.
{21:28} Bo mówicie: Gdzież jest dom książęcy? gdzie namiot przybytków niepobożnych?
{21:29} Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie?
{21:30} Że w dzień zatracenia zły zachowany bywa, w dzień, którego gniew przywiedziony bywa.
{21:31} Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci?
{21:32} Wszakże i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zawżdy zostanie.
{21:33} Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby.
{21:34} Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?
{22:1} A odpowiadając Elifas Temańczyk rzekł:
{22:2} Izali Bogu człowiek może być pożytecznym? raczej pożyteczny jest sam sobie, mądrze się sprawując.
{22:3} Izali się kocha Wszechmogący w tem, że się ty usprawiedliwiasz? albo co za zysk ma, gdy doskonałe pokazujesz drogi twoje?
{22:4} Aza cię będzie karał bojąc się ciebie? albo z tobą pójdzie do sądu?
{22:5} Azaż złość twoja nie jest wielka, i niemasz końca nieprawościom twoim?
{22:6} Albowiemeś pobierał zastaw od braci twoich bez przyczyny, a z szat odzierałeś nagich.
{22:7} Wodyś spracowanemu nie podał, a głodnemu odmówiłeś chleba.
{22:8} Ale człowiekowi możnemu dałeś ziemię, a ten, który był w powadze, mieszkał w niej.
{22:9} Wdowy puszczałeś próżne, a sierót ramiona potarłeś.
{22:10} A przetoż ogarnęły cię sidła, a trwoży cię strach nagły.
{22:11} Albo cię ogarnęły ciemności, iż nie widzisz? a wielkości wód okryły cię.
{22:12} Mówisz: Izali Bóg nie jest na wysokości niebios? Spojrzyj proszę na wierzch gwiazd, jako są wysokie.
{22:13} Przetoż mówisz: A cóż wie Bóg? izaż przez chmury sądzić będzie?
{22:14} Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.
{22:15} Izaż ścieszki wieku przeszłego nie baczysz, którą deptali ludzie złośliwi?
{22:16} Którzy są wykorzenieni przed czasem, a powodzią zalały się grunty ich.
{22:17} Którzy mawiali Bogu: Odejdź od nas; cóżby im uczynił Wszechmogący?
{22:18} Gdyż on był napełnił dobrem domy ich; (ale rada niepobożnych daleka jest odemnie.)
{22:19} Co widząc sprawiedliwi, weselili się, a niewinny naśmiewał się z nich.
{22:20} Zwłaszcza, iż nie była wycięta majętność nasza, lecz ostatki ich ogień pożarł.
{22:21} Przyuczaj się, proszę, z nim przestawać, a uczyń sobie z nim pokój: boć się tak będzie szczęściło.
{22:22} Przyjmij, proszę, z ust jego zakon, a złóż wyroki jego w sercu twojem.
{22:23} Jeźli się nawrócisz do Wszechmocnego, zbudowany będziesz, a oddalisz nieprawość od przybytku twego:
{22:24} Tedy nakładziesz po ziemi wybornego złota; a złota z Ofir, jako kamienia z potoku.
{22:25} I będzie Wszechmocny wybornem złotem twojem, i srebrem, i siłą twoją.
{22:26} Tedy się w Wszechmocnym rozkochasz, a podniesiesz ku Bogu oblicze twoje.
{22:27} Będziesz mu się modlił, a wysłucha cię, i śluby twoje oddasz mu.
{22:28} Bo cokolwiek postanowisz, będzieć się darzyło, a na drogach twoich rozjaśni się światłość.
{22:29} Gdy inni zniżeni będą, ty rzeczesz: Jam jest wywyższon; bo tego, co jest uniżonych oczów, Bóg zbawia.
{22:30} Wybawi i tego, który nie jest niewinny, i wybawion będzie w czystości rąk twoich.
{23:1} A odpowiadając Ijob rzekł:
{23:2} Czemuż jeszcze uporem zowiecie narzekanie moje, choć bieda moja cięższa jest niż wzdychanie moje?
{23:3} Obym wiedział, gdziebym go mógł znaleść, szedłbym aż do stolicy jego.
{23:4} Przełożyłbym przed nim sprawę moję, a usta moje napełniłbym dowodami.
{23:5} Dowiedziałbym się, jakoby mi odpowiedział, a zrozumiałbym, coby mi rzekł.
{23:6} Izaż się w wielkości siły swojej będzie spierał ze mną? Nie; i owszem sam mi doda siły.
{23:7} Tamby się człowiek szczery rozprawił z nim, i byłbym wolnym wiecznie od sędziego mego.
{23:8} Ale oto, pójdęli wprost, niemasz go; a jeźli nazad, nie dojdę go.
{23:9} Pójdęli w lewo, choćby zatrudniony był, nie oglądam go; ukryłliby się w prawo, nie ujrzę go,
{23:10} Gdyż on zna drogę moję; a będzieli mię doświadczał, jako złoto wynijdę.
{23:11} Śladu jego trzymała się noga moja; drogim jego przestrzegał, a nie zstępowałem z niej.
{23:12} Od przykazania ust jego nie odchylałem się; owszem, postanowiłem u siebie zachować słowa ust jego.
{23:13} Jeźli on przy swem stanie, któż go odwróci? bo co dusza jego żąda, to uczyni:
{23:14} Bo on wykona, co postanowił o mnie, a takowych przykładów dosyć jest u niego.
{23:15} Przetoż od oblicza jego strwożyłem się, a uważając to, lękam się go.
{23:16} Bóg zemdlił serce moje, a Wszechmocny zatrwożył mną.
{23:17} Tak, żem mało nie zginął od ciemności; bo przed oblicznością moją nie zakrył zamroczenia.
{24:1} Czemuż od Wszechmocnego nie są zakryte czasy? a którzy go znają, nie widzą dni jego?
{24:2} Niezbożni granice przenoszą, trzody zabierają i pasą.
{24:3} Osła sierotek zajmują, a wołu od wdowy w zastawie biorą.
{24:4} Spychają ubogich z drogi; spólnie się muszą nędzni kryć na ziemi.
{24:5} Oto jako leśne osły w puszczach wychodzą na robotę swoję, wstawając rano na łupiestwo; pustynia jest chlebem ich, i dzieci ich.
{24:6} Na polu ubogiego pożynają zboże, a niepobożni z winnic zbierają.
{24:7} Nagich nocować przymuszają bez odzienia, którzy się nie mają czem nakryć na zimnie.
{24:8} Powodzią gór zmaczani bywają, nie mając mieszkania przytulają się do skały.
{24:9} Porywają sierotkę od piersi, a od ubogiego biorą zastaw.
{24:10} Nagiemu dopuszczają chodzić bez odzienia, a o głodzie chowają tych, którzy ich snopy noszą.
{24:11} A ci, którzy między murami ich wyciskają oliwę i prasy tłoczą, pragną.
{24:12} Ludzie w mieście wzdychają, a dusze zabitych wołają, a Bóg temu wstrętu nie czyni.
{24:13} Cić to są, którzy się sprzeciwiają światłości, a nie znają dróg jej, ani stanęli na ścieszkach jej.
{24:14} Raniuczko wstaje mężobójca, zabija ubogiego i niedostatecznego, a w nocy jest jako złodziej.
{24:15} Oko cudzołożnika pilnuje zmierzku, mówiąc: Nie ujrzy mię nikt; i zakrywa oblicze swe.
{24:16} Podkopywają w ciemności domy, które sobie naznaczyli, i nienawidzą światła.
{24:17} Ale zaranek jest im jako cień śmierci; jeźli ich kto pozna, przypada na nich strach cienia śmierci.
{24:18} Lekkimi są na wodach; przeklęty dział ich na ziemi; nie patrzą na drogę wolną.
{24:19} Jako susza i gorącość trawią wody śnieżne, tak grób grzeszników.
{24:20} Zapomina go żywot matki jego, a robak słodkość z niego czuje; niemasz więcej pamiątki jego, a nieprawość połamana jest jako drzewo.
{24:21} Roztrąca niepłodną, która nierodziła, a wdowie nie czyni dobrze.
{24:22} Pociąga też mocarzy możnością swoją: a gdy na nich powstał, zwątpili o żywocie swoim.
{24:23} Daje mu Bóg, na czemby bezpiecznie spolegać mógł: wszakże oczy jego patrzą na drogi ich.
{24:24} Na chwilę wywyższeni są, alić ich niemasz; zniżeni i ściśnieni będą jako inni wszyscy, a jako wierzch kłosa ścięci będą.
{24:25} A jeźli nie tak jest, gdzież jest ten, coby mi zadał kłamstwo, a coby obrócił wniwecz słowa moje?
{25:1} A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł:
{25:2} Panowanie i strach jest przy nim; on czyni pokój na wysokościach swoich.
{25:3} Izali jest liczba wojskom jego? a nad kim nie wschodzi światłość jego?
{25:4} Jakoż tedy nędzny człowiek usprawiedliwiony być może przed Bogiem? albo jako może być czysty urodzony z niewiasty?
{25:5} Oto i miesiącby nie świecił i gwiazdyby nie były czyste w oczach jego:
{25:6} Jakoż daleko mniej człowiek, który jest robakiem, a syn człowieczy, który jest czerwiem.
{26:1} A Ijob odpowiadając rzekł:
{26:2} Jakożeś ratował tego, który nie ma mocy? a jakoś wybawił ramię, które nie ma siły?
{26:3} Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył?
{26:4} Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?
{26:5} I martwe rzeczy rodzą się pod wodami, i obywatele ich.
{26:6} Odkryte są przepaści przed nim, a nie ma przykrycia zatracenie.
{26:7} Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem.
{26:8} Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi.
{26:9} Zatrzymuje stolicę swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój.
{26:10} Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność.
{26:11} Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego.
{26:12} Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.
{26:13} Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego.
{26:14} Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?
{27:1} Potem dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
{27:2} Jako żyje Bóg, który odrzucił sąd mój, a Wszechmocny, który gorzkości nabawił duszy mojej:
{27:3} Że póki staje tchu we mnie, i ducha Bożego w nozdrzach moich,
{27:4} Nie będą mówiły wargi moje nieprawości, a język mój nie będzie powiadał zdrady.
{27:5} Nie daj Boże, żebym was miał usprawiedliwiać; póki dech we mnie, nie odstąpię od niewinności mojej.
{27:6} Sprawiedliwości mojej trzymać się będę, a nie puszczę się jej; nie zawstydzi mię serce moje, pókim żyw.
{27:7} Nieprzyjaciel mój będzie jako niezbożnik, a który powstaje przeciwko mnie, jako złośnik.
{27:8} Co bowiem za nadzieja jest obłudnika, który się w łakomstwie kocha, gdy Bóg wydrze duszę jego.
{27:9} Izali Bóg usłyszy wołanie jego, gdy nań ucisk przyjdzie?
{27:10} Izaż się w Wszechmocnym rozkocha? a będzie wzywał Boga na każdy czas?
{27:11} Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję.
{27:12} Oto wy to wszyscy widzicie; przeczże wżdy próżność mówicie?
{27:13} Tenci jest dział człowieka bezbożnego u Boga, a toć dziedzictwo okrutnicy od Wszechmocnego wezmą.
{27:14} Jeźli się rozmnożą synowie jego, pójdą pod miecz: a potomstwo jego nie nasyci się chleba.
{27:15} Którzy po nim zostaną w śmierci pogrzebieni będą, a wdowy jego nie będą go płakały;
{27:16} Choćby srebra nazgromadzał jako prochu, a nasprawiał szat jako błota:
{27:17} Tedy nasprawiać ich on, ale sprawiedliwy oblekać je będzie, a srebro ono niewinny dzielić będzie.
{27:18} Zbuduje dom swój jako mól, a jako stróż budę wystawi.
{27:19} Bogaty zaśnie, a nie będzie pogrzebiony; spojrzyli kto, alić go niemasz.
{27:20} Zachwycą go strachy jako wody, w nocy go porwie wicher.
{27:21} Pochwyci go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher ruszył go z miejsca swego.
{27:22} Toć Bóg nań dopuści, a nie przepuści mu, choć przed ręką jego prędko uciekać będzie.
{27:23} Klaśnie każdy nad nim rękoma swemi, i wysyka go z miejsca swego.
{28:1} Mać w prawdzie srebro początki żył swoich, a złoto miejsce, kędy bywa pławione.
{28:2} Żelazo z ziemi biorą, a z kamienia zlewają miedź.
{28:3} Celu ciemnościom ułożonego i końca wszystkich rzeczy on dochodzi, i kamieni, które w ciemności i cieniu śmierci leżą.
{28:4} Wyleje rzeka z miejsca swojego, tak, iż jej nikt przebyć nie może, bywa jednak zahamowana przemysłem nędznego człowieka, i odchodzi.
{28:5} Z ziemi wychodzi chleb, chociaż pod nią coś różnego, podobnego ogniowi.
{28:6} W niektórych miejscach jest kamień Safir, i piasek złoty;
{28:7} A tej ścieszki ani ptak nie wie, ani jej widzało oko sępie.
{28:8} Nie depczą po niej zwierzęta srogie, ani lew przeszedł przez nię.
{28:9} Na krzemień ściągnął rękę swoję, wywrócił góry z korzenia;
{28:10} Z skał wywodzi strumienie, a każdą rzecz kosztowną widzi oko jego.
{28:11} Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
{28:12} Ale mądrość gdzież może być znaleziona? a kędy jest miejsce roztropności?
{28:13} Nie wie człowiek śmiertelny ceny jej, ani bywa znaleziona w ziemi żyjących.
{28:14} Przepaść mówi: Niemasz jej we mnie; i morze też powiada: Niemasz jej u mnie.
{28:15} Nie dawają szczerego złota za nię; ani odważają srebra, za odmianę jej.
{28:16} Nie może być oszacowana za złoto Ofir, ani za Onychyn drogi, ani za Safir.
{28:17} Nie porówna z nią złoto, ani kryształ, ani odmiana jej może być za klejnot złota szczerego.
{28:18} Koralów i pereł nie wspomina, bo nabycie mądrości kosztowniejsze jest nad perły.
{28:19} Nie zrówna z nią i szmaragd z ziemi etyjopskiej; ani za złoto najczystsze szacowana być może.
{28:20} Skądże tedy mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu?
{28:21} Gdyż zakryta jest od oczu wszystkich żyjących, i przed ptastwem niebieskim zatajona jest.
{28:22} Zginienie i śmierć rzekły: Uszyma swemi słyszałyśmy sławę jej.
{28:23} Bóg sam rozumie drogę jej, a on wie miejsce jej.
{28:24} Bo on na kończyny ziemi patrzy, a wszystko, co jest pod niebem, widzi.
{28:25} Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą.
{28:26} On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów.
{28:27} W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
{28:28} Ale człowiekowi rzekł: Oto bojaźń Pańska jest mądrością, a warować się złego, jest rozumem.
{29:1} Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
{29:2} Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;
{29:3} Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;
{29:4} Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;
{29:5} Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;
{29:6} Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
{29:7} Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.
{29:8} Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.
{29:9} Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
{29:10} Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
{29:11} Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
{29:12} Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.
{29:13} Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.
{29:14} W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.
{29:15} Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.
{29:16} Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.
{29:17} I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.
{29:18} Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.
{29:19} Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.
{29:20} Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.
{29:21} Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
{29:22} Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.
{29:23} Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.
{29:24} Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.
{29:25} Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.
{30:1} Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.
{30:2} Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.
{30:3} Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;
{30:4} Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.
{30:5} Z pośrodku ludzi wyganiano ich; wołano za nimi jako za złodziejem,
{30:6} Tak, iż w łożyskach potoków mieszkać musieli, w jamach podziemnych i w skałach.
{30:7} Między chróstami ryczeli, pod pokrzywy zgromadzali się.
{30:8} Synowie ludzi wzgardzonych, i synowie ludzi bezecnych, podlejsi byli nad proch ziemi.
{30:9} Alem teraz pieśnią ich, i stałem się im przypowieścią.
{30:10} Brzydzą się mną, a oddalają się odemnie, i na twarz moję plwać się nie wstydzą.
{30:11} Bo Bóg powagę moję odjął i utrapił mię; dlatego oni wędzidło przed twarzą moją odrzucili.
{30:12} Po prawicy mojej młodzikowie powstawają, nogi moje potrącają, i torują na przeciwko mnie drogi zginienia swego.
{30:13} Popsuli ścieszkę moję, i nędzy do nędzy mojej przyczynili, a nie potrzebują do tego pomocnika.
{30:14} Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.
{30:15} Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.
{30:16} A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;
{30:17} Które w nocy wiercą kości moje we mnie, skąd żyły moje nie mają odpoczynku.
{30:18} Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.
{30:19} Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.
{30:20} Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.
{30:21} Odmieniłeś mi się w okrutnego, a mocą ręki twej sprzeciwiasz mi się.
{30:22} Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.
{30:23} Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.
{30:24} Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.
{30:25} Izalim nie płakał nad dniem utrapionego? izali się nie smuciła dusza moja nad ubogim?
{30:26} Gdym dobrego oczekiwał, oto przyszło złe; a gdym się spodziewał światłości, przyszła ciemność.
{30:27} Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.
{30:28} Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.
{30:29} Stałem się bratem smoków, a towarzyszem strusiów młodych.
{30:30} Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.
{30:31} Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.
{31:1} Uczyniłem przymierze z oczyma swemi, abym nie pomyślał o pannie.
{31:2} Bo cóż za dział od Boga z góry? a co za dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości?
{31:3} Azaż nie nagotowane zginienie złośnikom, a sroga pomsta czyniącym nieprawość?
{31:4} Azaż on nie widzi dróg moich, a wszystkich kroków moich nie liczy?
{31:5} Jeźlim chodził w kłamstwie, a spieszyła się na zdradę noga moja:
{31:6} Niech mię zważy na wadze sprawiedliwej, a niech Bóg pozna szczerość moję.
{31:7} Jeźliż ustąpiła noga moja z drogi, a za oczyma memi szłoli serce moje, i do rąk moich jeźliż przylgnęła jaka zmaza:
{31:8} Tedy niechże ja sieję, a inszy niech pożywa, a moje latorośle niech będą wykorzenione.
{31:9} Jeźli zwiedzione jest serce moje do niewiasty, i jeźlim czyhał u drzwi przyjaciela mego:
{31:10} Niechajże mele innemu żona moja, a niechaj się nad nią inni schylają.
{31:11} Boć to jest sprosny występek, a nieprawość osądzenia godna,
{31:12} Gdyż ten ogień aż do zatracenia pożera, a dochody moje wszystkie wykorzenić może.
{31:13} Jeźlim stronił od sądu z sługą moim, albo z służebnicą moją, gdy ze mną sprzeczkę mieli,
{31:14} (Bo cóżbym czynił, gdyby powstał Bóg? albo gdyby pytał, cobym mu odpowiedział?
{31:15} Izaż nie ten, który mię w żywocie uczynił, nie uczynił też i onego? a nie onże nas sam w żywocie wykształtował?)
{31:16} Jeźliżem odmówił ubogim, czego chcieli, a oczy wdowy jeźliżem zasmucił;
{31:17} Jeźliżem jadł sztuczkę swoję sam, a nie jadała i sierota z niej;
{31:18} (Albowiem sierota z młodości mojej rosła ze mną, jako u ojca; a jakom wyszedł z żywota matki mojej, byłem wdowie za wodza.)
{31:19} Jeźliżem widział kogo ginącego dla tego, że szaty nie miał, a nie dałem żebrakowi odzienia;
{31:20} Jeźliże mi nie błogosławiły biodra jego, że się wełną owiec moich zagrzał;
{31:21} Jeźliżem podniósł przeciwko sierocie rękę swoję, gdym widział w bramie pomoc moję:
{31:22} Tedy niech odpadnie łopatka moja od plec swych, a ramię moje z stawu swego niech wytracone będzie.
{31:23} Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać.
{31:24} Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje;
{31:25} Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a iż wiele nabyła ręka moja;
{31:26} Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził;
{31:27} I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje:
{31:28} I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.
{31:29} Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło.
{31:30} (I owszem nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa duszy jego.)
{31:31} Azaż nie mawiali domownicy moi: Oby nam kto dał mięsa tego, nie możemy się i najeść?
{31:32} Bo gość nie nocował na dworze, a drzwi moje otwierałem podróżnemu.
{31:33} Jeźlim zakrywał, jako ludzie zwykli, przestępstwa moje, i chowałem w skrytości mojej nieprawość moję;
{31:34} I choćbym był mógł potłumić zgraję wielką, jednak i najpodlejszy z domu ustraszył mię; przetożem milczał, i nie wychodziłem ze drzwi.
{31:35} Obym miał kogo, coby mię wysłuchał; ale oto ten jest znak mój, że Wszechmogący sam odpowie za mię, i księga, którą napisał przeciwnik mój.
{31:36} Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony?
{31:37} Liczbę kroków moich oznajmiłbym mu; jako do książęcia przystąpiłbym do niego.
{31:38} Jeźliż przeciw mnie ziemia moja wołała, a jeźliże z nią społem zagony jej płakały;
{31:39} Jeźliżem pożytków jej używał bez pieniędzy, i jeźlim do wzdychania przywodził dzierżawców jej:
{31:40} Miasto pszenicy niech wznijdzie oset, a miasto jęczmienia kąkol. Tu się skończyły słowa Ijobowe.
{32:1} A gdy przestali oni trzej mężowie odpowiadać Ijobowi, przeto, że się sobie zdał być sprawiedliwym:
{32:2} Tedy się rozpalił gniewem Elihu, syn Barachela Buzytczyka z rodu Syryjskiego, przeciw Ijobowi się rozpalił gniewem, iż usprawiedliwiał duszę swoję, więcej niż Boga.
{32:3} Także przeciwko trzem przyjaciołom jego rozpalił się gniew jego, że nie znalazłszy odpowiedzi, przecię potępiali Ijoba.
{32:4} Bo Elihu oczekiwał, jako oni Ijobowi odpowiedzą, gdyż oni starsi byli w latach niż on.
{32:5} Ale widząc Elihu, że nie było odpowiedzi w ustach onych trzech mężów, rozpalił się w gniewie swoim.
{32:6} I odpowiedział Elihu, syn Barachela Buzytczyka, i rzekł: Jam najmłodszy w latach, a wyście starcy; przetoż wstydziłem się, i nie śmiałem wam oznajmić zdania swego.
{32:7} Myślałem: Długi wiek mówić będzie, a mnóstwo lat nauczy mądrości.
{32:8} Aleć duch, który jest w ludziach, i natchnienie Wszechmogącego daje rozum.
{32:9} Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
{32:10} Przetoż mówię: słuchaj mię; ja też oznajmię zdanie swoje.
{32:11} Otom oczekiwał słów waszych, a przysłuchiwałem się dowodom waszym, czekając, ażbyście doszli rzeczy.
{32:12} I przypatrywałem się wam, a oto żaden z was Ijoba przekonać nie mógł; i nie masz między wami, ktoby odpowiedział słowom jego.
{32:13} Ale snać rzeczecie: Znaleźliśmy mądrość; sam go Bóg przekonywa, nie człowiek.
{32:14} Aczci się Ijob nie zemną wdał w rzecz, a ja mu też nie waszemi słowy odpowiem.
{32:15} Polękali się, nie odpowiadają dalej; niedostaje im słów.
{32:16} Czekałemci, ale nie mówią; umilknęli, a nic więcej nie odpowiadają.
{32:17} Odpowiem ja też z mej strony; oznajmię ja też zdanie swoje.
{32:18} Bom pełen słów; ciasno we mnie duchowi żywota mego.
{32:19} Oto żywot mój jest jako moszcz bez oddechu, a jako beczka nowa rozpękłby się.
{32:20} Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
{32:21} Nie będę teraz miał względu na żadną osobę, a z człowiekiem bez tytułów mówić będę.
{32:22} Bo nie umiem tytułować, by mię w rychle nie porwał stworzyciel mój.
{33:1} A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
{33:2} Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
{33:3} Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
{33:4} Duch Boży uczynił mię, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
{33:5} Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a stań przeciwko mnie.
{33:6} Oto ja według słów twoich odpowiem ci za Boga, chociażem ja też z błota utworzony.
{33:7} Oto strach mój nie zatrwoży cię, a ręka moja nie obciąży cię.
{33:8} A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
{33:9} Czystym ja bez przestępstwa; niewinnym ja, i nie masz we mnie nieprawości.
{33:10} Oto znajduje Bóg przyczyny przeciwko mnie, a poczytuje mię za nieprzyjaciela swego.
{33:11} Podaje w okowy nogi moje, a podstrzega wszystkich ścieżek moich.
{33:12} Otości na to tak odpowiadam: W tem nie jesteś sprawiedliwy; bo większy jest Bóg, niż człowiek.
{33:13} Przeczże się z nim spierasz, żeć wszystkich spraw swoich nie objawia?
{33:14} Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa.
{33:15} We śnie w widzeniu nocnem, gdy twardy sen przypada na ludzie gdy śpią na łożu:
{33:16} Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje,
{33:17} Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
{33:18} Aby zahamował duszę jego od dołu, a żywot jego aby na miecz nie trafił.
{33:19} Każe go też boleścią na łożu jego, a we wszystkich kościach jego ciężką niemocą.
{33:20} Tak, że sobie żywot jego chleb obrzydzi, a dusza jego pokarm wdzięczny.
{33:21} Zniszczeje znacznie ciało jego, i wysadzą się kości jego, których nie widać było;
{33:22} I przybliża się do grobu dusza jego a żywot jego do rzeczy śmierć przynoszących.
{33:23} Jeźli będzie u niego jaki Anioł wymowny, jeden z tysiąca, aby opowiedział człowiekowi powinność jego:
{33:24} Tedy się nad nim Bóg zmiłuje, a rzecze: Wybaw go, aby nie zstępował do grobu, bom znalazł ubłaganie.
{33:25} I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej.
{33:26} Będzie się modlił Bogu, i przyjmie go łaskawie, i ogląda z weselem oblicze jego, i przywróci człowiekowi sprawiedliwość jego;
{33:27} Który poglądając na ludzi, rzecze: Zgrzeszyłem był, i co było prawego, podwróciłem; ale mi to nie było pożyteczno.
{33:28} Lecz Bóg wybawił duszę moję, aby nie zstąpiła do dołu, a żywot mój aby oglądał światłość.
{33:29} Oto wszystko to czyni Bóg po dwakroć i po trzykroć z człowiekiem,
{33:30} Aby odwrócił duszę jego od dołu, a żeby oświecon był światłością żyjących.
{33:31} Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
{33:32} Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
{33:33} A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
{34:1} Nadto mówił Elihu, i rzekł:
{34:2} Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
{34:3} Bo ucho słów doświadcza, jako podniebienie smakuje pokarmu.
{34:4} Obierzmy sobie sąd, a rozeznajmy między sobą, co jest dobrego.
{34:5} Ponieważ Ijob rzekł: Jestem sprawiedliwym, a Bóg odrzucił sprawę moję:
{34:6} I mamże kłamać, mając sprawiedliwą? Bolesny jest postrzał mój bez przewinienia.
{34:7} Któryż jest mąż taki, jako Ijob, coby pił pośmiewisko jako wodę?
{34:8} A coby chodził w towarzystwie czyniących nieprawość; i przestawałby z ludźmi niepobożnymi?
{34:9} Bo powiedział: Nie pomoże człowiekowi, choćby się podobał Bogu.
{34:10} Przetoż mię słuchajcie, mężowie rozumni! Niech będzie daleka niepobożność od Boga, i nieprawość od Wszechmocnego.
{34:11} Bo on według uczynku płaci człowiekowi, a według drogi jego każdemu nagradza.
{34:12} A zgoła Bóg przewrotnie nie czyni, a Wszechmocny nie podwraca sądu.
{34:13} Któż go przełożył nad ziemią? a kto wystawił cały okrąg świata?
{34:14} Jeźliby obrócił przeciwko niemu serce swoje, a ducha jego, i dech jego do siebie wziął:
{34:15} Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.
{34:16} Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
{34:17} Azaż ten, który ma w nienawiści sąd, panować może? azaż tego, który jest wielce sprawiedliwy, niepobożnym uczynisz?
{34:18} Zaż potępisz tego, który może rzec królowi: O bezecny! a książętom: O niepobożny!
{34:19} Który nie ma względu na osoby książąt, i nie waży sobie więcej bogacza nad ubogiego; bo oni wszyscy są czynem rąk jego.
{34:20} Nagle umierają; a o północy wzruszony bywa naród, i przemija, a mocarz zniesiony bywa bez ręki ludzkiej.
{34:21} Oczy bowiem jego nad drogami człowieczemi, a on widzi wszystkie kroki jego.
{34:22} Niemasz ciemności, ani cienia śmierci, kędyby się skryli ci, którzy czynią nieprawość.
{34:23} Bo na nikogo nie wkłada więcej, tak, żeby miał wchodzić w sąd z Bogiem.
{34:24} Pociera bardzo wiele mocarzów, a inszych miasto nich wystawia.
{34:25} Przeto, iż zna sprawy ich, obraca im dzień w noc, aby byli potarci.
{34:26} Poraża ich jako niepobożnych na miejscu jawnem.
{34:27} Przeto, iż odstąpili od niego, a żadnych dróg jego zrozumieć nie chcieli:
{34:28} Aby przywiódł na nich wołanie znędzniałych, a pokazał, że wysłuchuje wołanie ubogich.
{34:29} Gdy on sprawi pokój, któż go wzruszy? także, gdy skryje oblicze, któż go ujrzy? A to czyni tak całemu narodowi, jako każdemu człowiekowi,
{34:30} Aby dalej nie panował człowiek obłudny na upadek ludzki.
{34:31} Zaprawdę miałbyś mówić do Boga: Przepuść; poniosę, a nie będę się wzbraniał.
{34:32} Nadto jeźlibym czego nie baczył, ty mię naucz; jeźlim nieprawość popełnił, nie uczynię tego więcej.
{34:33} Izali według zdania twego będziesz płacił, żeć się to nie podoba, a żeś ty owo obrał, a nie on? Ale wieszli co lepszego, powiedz.
{34:34} Mężowie rozumni toż rzeką ze mną, a człowiek mądry przypadnie na to,
{34:35} Że Ijob nie mówi mądrze, a słowa jego nie są roztropne.
{34:36} Boże, Ojcze mój! niech będzie Ijob doskonale doświadczony, przeto, iż nam odpowiada, jako ludziom złym.
{34:37} Bo przestępstwa przyczynia do grzechu swego; chlubi się między nami, i mówi bardzo wiele przeciwko Bogu.
{35:1} Nadto mówił Elihu, i rzekł:
{35:2} I mniemasz, żeś to z rozsądkiem rzekł: Sprawiedliwość moja przechodzi Boską?
{35:3} Boś powiedział: Cóż mi pomoże? a co wezmę za pożytek, choćbym nie grzeszył?
{35:4} Ale ja tobie dowodnie odpowiem, i towarzyszom twoim z tobą.
{35:5} Spojrzyj w niebo, a obacz; przypatrz się obłokom, jako są wyższe nad cię.
{35:6} Jeźli zgrzeszysz, cóż uczynisz przeciwko niemu? a jeźliby były rozmnożone nieprawości twoje, cóż mu uczynisz?
{35:7} Jeźlibyś był sprawiedliwym, cóż mu dasz? albo cóż weźmie z ręki twojej?
{35:8} Człowiekowi podobnemu tobie niezbożność twoja zaszkodzi, a synowi człowieczemu pomoże sprawiedliwość twoja.
{35:9} Z mnóstwa uciśnionych, którzy do tego przywiedzieni są; aby narzekali i wołali dla ramienia mocarzów,
{35:10} Żaden nie mówi: Gdzież jest Bóg, stworzyciel mój, choć on daje śpiewanie i w nocy?
{35:11} Choć nas wyucza nad bydlęta ziemskie, a nad ptastwo niebieskie czyni nas mędrszymi.
{35:12} Tedy wołająli dla hardości złych, on ich nie wysłuchuje.
{35:13} Bo obłudy nie wysłucha Bóg, a Wszechmocny nie patrzy na nich.
{35:14} Dopieroż nie wysłucha ciebie, ponieważ mówisz: Nie widzisz tego; osądźże się przed nim, a oczekuj go,
{35:15} Gdyż cię jedno trochę nawiedził gniew jego, jakoby nie wiedział wielkości grzechów twoich.
{35:16} Przetoż Ijob próżno otwiera usta swe, a bez umiejętności rozmnaża słowa swoje.
{36:1} Do tego przydał Elihu, i rzekł:
{36:2} Poczekaj mię maluczko, a ukażęć; bo jeszcze mam, cobym za Bogiem mówił.
{36:3} Zacznę umiejętność moję z daleka, a Stworzycielowi memu przywłaszczę sprawiedliwość.
{36:4} Boć zaprawdę bez kłamstwa będą mowy moje, a mąż doskonały w umiejętności jest przed tobą.
{36:5} Oto Bóg mocny jest, a nie odrzuca nikogo; on jest mocny w sile serca.
{36:6} Nie żywi niepobożnego, a u sądu ubogim dopomaga.
{36:7} Nie odwraca od sprawiedliwego oczów swoich; ale z królmi na stolicy sadza ich na wieki, i bywają wywyższeni.
{36:8} A jeźliby byli okowani w pęta, albo uwikłani powrozami utrapienia:
{36:9} Tedy przez to im oznajmuje sprawy ich, i przestępstwa ich, że się zmocniły;
{36:10} I otwiera im ucho, aby przyjęli karanie, a mówi, aby się nawrócili od nieprawości.
{36:11} Jeźli będą posłuszni, a będą mu służyć, dokończą dni swoich w dobrem, a lat swych w rozkoszach.
{36:12} Ale jeźli nie usłuchają, od miecza zejdą, a pomrą bez umiejętności.
{36:13} Bo ludzie obłudnego serca obalają na się gniew, a nie wołają, kiedy ich wiąże.
{36:14} Umrze w młodości dusza ich, a żywot ich między nierządnikami.
{36:15} Wyrwie utrapionego z utrapienia jego, a otworzy w uciśnieniu ucho jego.
{36:16} Takby i ciebie wyrwał z miejsca ciasnego na przestronne, gdzie niemasz ucisku, a spokojny stół twój byłby pełen tłustości.
{36:17} Aleś ty sąd niepobożnego zasłużył, przetoż prawo i sąd będą cię trzymać.
{36:18} Zaisteć gniew Boży jest nad tobą; patrzże, aby cię nie poraził plagą wielką, tak, żeby cię nie wybawił żaden okup.
{36:19} Izali sobie będzie ważył bogactwa twoje? Zaiste ani złota, ani jakiejkolwiek siły, albo potęgi twojej.
{36:20} Nie kwapże się tedy ku nocy, w którą zstępują narody na miejsca swoje.
{36:21} Strzeż, abyś się nie oglądał na nieprawość, obierając ją sobie nad utrapienia.
{36:22} Oto Bóg jest najwyższy w mocy swojej, któż tak nauczyć może jako on?
{36:23} Któż mu wymierzył drogę jego? albo kto mu rzecze: Uczyniłeś nieprawość?
{36:24} Pamiętajże, abyś wysławiał sprawę jego, której się przypatrują ludzie.
{36:25} Wszyscy ludzie widzą ją, a człowiek przypatruje się jej z daleka.
{36:26} Oto Bóg jest wielki, a poznać go nie możemy, ani liczba lat jego dościgniona być może.
{36:27} Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,
{36:28} Który spuszczają obłoki, a spuszczają na wiele ludzi.
{36:29} (Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.
{36:30} Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?
{36:31} Bo przez te rzeczy sądzi narody, i daje pokarm w hojności.
{36:32} Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)
{36:33} Daje o nim znać szum jego, także i bydło i para w górę wstępująca.
{37:1} A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.
{37:2} Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
{37:3} Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi.
{37:4} Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
{37:5} Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
{37:6} Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
{37:7} Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
{37:8} Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
{37:9} Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
{37:10} Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.
{37:11} Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
{37:12} A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
{37:13} A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
{37:14} Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.
{37:15} Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
{37:16} Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
{37:17} Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
{37:18} Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
{37:19} Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
{37:20} Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
{37:21} Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
{37:22} Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.
{37:23} Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.
{37:24} Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.
{38:1} Tedy odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
{38:2} Któż to jest, co zaciemnia radę Bożą mowami nieroztropnemi?
{38:3} Przepasz teraz jako mąż biodra swoje, a będę cię pytał, a ty mi daj sprawę.
{38:4} Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum.
{38:5} Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeżli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął?
{38:6} Na czem są podstawki jej ugruntowane? albo kto założył kamień jej węgielny?
{38:7} Gdy wespół śpiewały gwiazdy zaranne, a weselili się wszyscy synowie Boży.
{38:8} Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc?
{38:9} Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego;
{38:10} Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego,
{38:11} I rzekłem: Aż dotąd wychodzić będziesz, a dalej nie postąpisz, a tu położysz nadęte wały twoje.
{38:12} Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?
{38:13} Aby ogarnęła kończyny ziemi, a iżby byli z niej wyrzuceni niepobożni.
{38:14} Aby się odmieniała jako glina, do której pieczęć przykładają, a oni aby się stali jako szatą nakryci.
{38:15} I aby była zawściągniona od niepobożnych światłość ich, a ramię wysokie było pokruszone.
{38:16} Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?
{38:17} Azaż odkryte są tobie bramy śmierci? bramy cienia śmierci widziałżeś?
{38:18} Izaliś rozumem twym doszedł szerokości ziemi? Powiedz mi, jeźli to wszystko wiesz?
{38:19} Gdzież jest ta droga do miejsca światłości? a ciemności gdzie mają miejsce swoje?
{38:20} Abyś ją ująwszy odprowadził do granicy jej, ponieważ zrozumiewasz ścieszki do domu jej.
{38:21} Wiedziałżeś na on czas, żeś się miał urodzić? i liczba dni twoich jak wielka być miała?
{38:22} Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli?
{38:23} Które zatrzymywam na czas ucisku, na dzień bitwy i wojny.
{38:24} Którąż się drogą dzieli światłość, i gdzie się rozchodzi wiatr wschodni po ziemi?
{38:25} Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?
{38:26} Aby szedł deszcz na ziemię, w której nikt nie mieszka, i na pustynię, gdzie niemasz człowieka;
{38:27} Aby nasycił miejsce puste i niepłodne, a wywiódł z niego zieloną trawę.
{38:28} Izali ma deszcz ojca? a krople rosy kto płodzi?
{38:29} Z czyjegoż żywota wychodzi mróz? a szron niebieski któż płodzi?
{38:30} Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.
{38:31} Możeszże związać jasne gwiazdy Bab? albo związek Oryjona rozerwać?
{38:32} Izali wywiedziesz gwiazdy południowe czasu swego, albo Wóz niebieski z gwiazdami jego powiedziesz?
{38:33} I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi?
{38:34} Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?
{38:35} Izali możesz wypuścić błyskawice, aby przyszły, i rzekłyć: Otośmy?
{38:36} Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?
{38:37} Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi?
{38:38} Aby polany proch stężał, a bryły aby się społu zelgnęły?
{38:39} Izali lwowi łup łowisz, a lwiąt żywot napełniasz?
{38:40} Gdy się tulą w jaskiniach swoich, i czyhają w cieniu jam swoich?
{38:41} Któż gotuje krukowi pokarm jego, gdy dzieci jego do Boga wołają a tułają się, nie mając pokarmu?
{39:1} Izali wiesz czas rodzenia kóz skalnych, a kiedy rodzą łanie, postrzegłżeś?
{39:2} Możeszże zliczyć miesiące, jako długo płód noszą? a czas rodzenia ich wieszże?
{39:3} Jako się kurczą, płód swój wyciskają, a rozstępując się z boleścią go pozbywają;
{39:4} Jako moc biorą dzieci ich, i odchowywują się po zbożach, a odszedłszy nie wracają się do nich.
{39:5} Któż wypuścił osła dzikiego na wolność? a pęta osła dzikiego któż rozwiązał?
{39:6} Któremu dał pustynię miasto domu jego, a miasto mieszkania jego miejsca słone.
{39:7} On się naśmiewa ze zgrai miejskiej, a na głos tego, co go goni, nic niedba.
{39:8} Patrzy po górach pastwy, a wszelkiej zielonej trawy szuka.
{39:9} Izalić będzie chciał jednorożec służyć, albo będzie nocował u jaśli twoich?
{39:10} Izali możesz zaprządz w powróz swój jednorożca do orania? izali powleka będzie brózdy za tobą?
{39:11} Izali się spuścisz nań, przeto, że wielka moc jego? albo poruczyszli mu robotę twoję?
{39:12} Powierzyszże mu się, żeby zwiózł nasienie twoje, a do gumna twojego zgromadził?
{39:13} Izaliś dał pawiowi piękne skrzydła, a pierze bocianowi i strusiowi?
{39:14} Który niesie na ziemi jajka swoje, a w prochu ogrzewa je.
{39:15} A nie pomni na to, że je noga zetrzeć, a zwierzę polne zdeptać może.
{39:16} Zatwardza się przeciwko dzieciom swoim, jakoby nie były jego, a żeby nie była próżna praca jego, nie obawia się.
{39:17} Bo mu nie dał Bóg mądrości, i nie udzielił mu wyrozumienia.
{39:18} Według czasu podnosi się ku górze, a naśmiewa się z konia i z jeźdźca jego.
{39:19} Izali możesz dać koniowi moc? izali rzaniem ozdobisz szyję jego?
{39:20} Izali go ustraszysz jako szarańczę? i owszem chrapanie nozdrzy jego jest straszne.
{39:21} Kopie dół, a weseli się w mocy swej, i bieży przeciwko zbrojnym.
{39:22} Śmieje się z postrachu, a ani się lęka, ani nazad ustępuje przed ostrzem miecza.
{39:23} Choć na nim chrzęści sajdak, i błyszczy się oszczep, i drzewce.
{39:24} Z grzmotem i z gniewem kopie ziemię, a nie stoi spokojnie na głos trąby.
{39:25} Między trąbami poryza, a z daleka czuje bitwę, krzyk książąt, i wołanie.
{39:26} Izali według twego rozumu lata jastrząb, i rozciąga skrzydła swe ku południowi?
{39:27} Izali na twoje rozkazanie wzbija się orzeł w górę, i składa na wysokich miejscach gniazdo swoje?
{39:28} Na opoce mieszka, i bawi się na ostrej skale, jako na zamku.
{39:29} Stamtąd upatruje sobie pokarm, a daleko oczy jego widzą.
{39:30} Dzieci też jego piją krew, a gdzie są pobici, tam on jest.
{40:1} A tak odpowiedział Pan Ijobowi, i rzekł:
{40:2} Izali ten, co wiedzie spór z Wszechmogącym, uczyć go będzie? a kto chce strofować Boga, niech na to odpowie.
{40:3} Zatem odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
{40:4} Otom ja lichy, cóż ci mam odpowiedzieć? Rękę moję włożę na usta moje.
{40:5} Mówiłem raz i drugi, ale więcej nie odpowiem, i nic więcej nie przydam.
{40:6} Nadto odpowiedział Pan Ijobowi z wichru, i rzekł:
{40:7} Przepasz teraz jako mąż biodra swe: będę cię pytał, a ty mi daj sprawę;
{40:8} Izali wniwecz obrócisz sąd mój? a obwinisz mię, abyś się sam usprawiedliwił?
{40:9} Izali masz ramię jako Bóg? a głosem zagrzmisz jako on?
{40:10} Ozdóbże się teraz zacnością i dostojnością, a w chwałę i w ochędóstwo oblecz się.
{40:11} Rozpostrzyj popędliwość gniewu twego, a patrz na każdego pysznego, i poniż go.
{40:12} Spojrzyjże na każdego hardego a skróć go, a zetrzyj niepobożnych na miejscu ich.
{40:13} Zakryj ich pospołu w prochu, a oblicza ich zawiąż w skrytości.
{40:14} Tedyć i Ja przyznam, że cię może zachować prawica twoja.
{40:15} Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół.
{40:16} Oto teraz moc jego jest w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego.
{40:17} Rusza ogonem swoim, jako chce, choć jest jako drzewo cedrowe; żyły łona jego są powikłane jako latorośli.
{40:18} Kości jego jako trąby miedziane; gnaty jego jako drąg żelazny.
{40:19} On jest przedniejszym z uczynków Bożych; który go uczynił, sam nań natrzeć może mieczem swoim.
{40:20} Jemuć pastwę góry przynoszą, a wszystek zwierz polny tam igra.
{40:21} Pod cienistem drzewem lega w skrytościach trzciny i błota.
{40:22} Okrywają go drzewa cieniste cieniem swoim, a ogarniają go wierzby nad potokami.
{40:23} Oto zatrzymuje strumień, że się nie spieszy; tuszy sobie, iż Jordan wypije gębą swoją.
{40:24} Azali go kto przed oczyma jego ułapi? albo powrozy przeciągnie przez nozdrze jego?
{41:1} Wyciągnieszże wędą wieloryba? albo sznurem utopionym w języku jego?
{41:2} Izali zawleczesz kolce przez nozdrza jego? albo hakiem przekoleszli czeluść jego?
{41:3} Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie?
{41:4} Izali uczyni przymierze z tobą, a przyjmiesz go za sługę wiecznego?
{41:5} Izali z nim będziesz igrał jako z ptaszkiem, a uwiążesz go dziatkom twoim?
{41:6} Sprawiże sobie nad nim towarzystwo ucztę, a podzielą go między kupców?
{41:7} Izali zawadzisz hakami za skórę jego, a widelcami rybackiemi za głowę jego?
{41:8} Połóż tylko nań rękę twą, ślubujęć, że nie wspomnisz więcej na bitwę.
{41:9} Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy nań człowiek nie upada?
{41:10} Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?
{41:11} Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.
{41:12} Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.
{41:13} Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?
{41:14} Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.
{41:15} Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.
{41:16} Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.
{41:17} Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.
{41:18} Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
{41:19} Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.
{41:20} Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.
{41:21} Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.
{41:22} W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.
{41:23} Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.
{41:24} Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.
{41:25} Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
{41:26} Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.
{41:27} Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.
{41:28} Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.
{41:29} Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.
{41:30} Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
{41:31} Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.
{41:32} Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.
{41:33} Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.
{41:34} Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
{42:1} Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:
{42:2} Wiem, że wszystko możesz, i nie może być zahamowany zamysł twój.
{42:3} Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
{42:4} Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.
{42:5} Przedtem tylko ucho słyszało o tobie; ale teraz oko moje widzi cię.
{42:6} Przetoż żałuję i pokutuję w prochu i w popiele.
{42:7} A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.
{42:8} Przetoż teraz, weźmijcie sobie siedm cielców, i siedm baranów, a idźcie do sługi mego Ijoba, i ofiarujcie całopalenie za się; a Ijob, sługa mój, niech się modli za wami; bo oblicze jego przyjmę, abym nie uczynił z wami według głupstwa waszego; boście nie mówili tak przystojnie o mnie, jako Ijob, sługa mój.
{42:9} A tak odeszli Elifas Temańczyk, i Bildad Suhitczyk, i Sofar Naanatczyk, i uczynili, jako im rozkazał Pan; i przyjął Pan oblicze Ijobowe.
{42:10} Zatem Pan przywrócił to, co było pobrane Ijobowi, gdy się modlił za przyjaciół swoich; i rozmnożył Pan wszystko, cokolwiek miał Ijob, w dwójnasób.
{42:11} Zeszli się tedy do niego wszyscy bracia jego, i wszystki siostry jego, i inni wszyscy, którzy go przedtem znali, i jedli z nim chleb w domu jego, a żałując go cieszyli go z strony wszystkiego złego, które był Pan nań przywiódł; i dał mu każdy z nich upominek jeden, i każdy nausznicę złotą jedne.
{42:12} A tak Pan błogosławił ostatnim czasom Ijobowym, więcej niż początkom jego. Bo miał czternaście tysięcy owiec, i sześć tysięcy wielbłądów, i tysiąc jarzm wołów, i tysiąc oślic.
{42:13} Miał też siedm synów, i trzy córki.
{42:14} I dał imię pierwszej Jemina, a imię drugiej Kietzyja, a imię trzeciej Kierenhappuch.
{42:15} A nie znajdowały się niewiasty tak piękne, jako córki Ijobowe, we wszystkiej onej ziemi; i dał im ojciec ich dziedzictwo między braćmi ich.
{42:16} Potem Ijob żył sto i czterdzieści lat, i oglądał synów swych, i synów synów swoich, aż do czwartego pokolenia.
{42:17} A umarł Ijob, będąc starym i dni sytym.