{i1:1} หลัก ความ ประพฤติ, ครอบครัว, ความ มั่งคั่ง และ ทาง ที่ เป็น ตาม อย่าง พระเจ้า ของ โย บ
{1:1} มี ชาย คน หนึ่ง ใน แผ่นดิน อู ส ชื่อ โย บ ชาย คน นั้น เป็น คน ดี รอบคอบ และ เที่ยงธรรม เป็น ผู้ เกรงกลัว พระเจ้า และ หัน เสีย จาก ความ ชั่ว ร้าย
{1:2} ท่าน ให้ กำเนิด บุตร ชาย เจ็ด คน และ บุตร สาว สาม คน
{1:3} ส่วน สัตว์ เลี้ยง ของ ท่าน มี แกะ เจ็ด พัน ตัว อูฐ สาม พัน ตัว วัว ห้า ร้อย คู่ และ ลา ตัวเมีย ห้า ร้อย ตัว และ ท่าน มี คนใช้ มากมาย ดังนั้น ชาย ผู้ นี้ จึง ใหญ่ โต ที่สุด ใน บรรดา ชาว ตะวัน ออก
{1:4} บุตร ชาย ของ ท่าน เคย จัดการ เลี้ยง ใน บ้าน ของ แต่ละ คน ตาม วัน กำหนด ของ ตน เขา จะ ใช้ ให้ ไป เชิญ น้อง สาว ทั้ง สาม คน ของ เขา มา รับประทาน และ ดื่ม กับ เขา ด้วย
{1:5} และ เมื่อ การ เลี้ยง เวียน ครบ รอบ แล้ว โย บ จะ ใช้ ให้ ไป ทำ พิธี ชำระ ตัว เขา ทั้งหลาย ให้ บริสุทธิ์ และ ท่าน จะ ตื่น แต่ เช้ามืด ถวาย เครื่อง เผา บูชา ตาม จำนวน ของ เขา ทั้งหมด เพราะ โย บก ล่า วว่า “ ชะรอย บุตร ชาย ของ ข้าพเจ้า ได้ กระทำ บาป และ แช่ง พระเจ้า อยู่ ใน ใจ ของ เขา” โย บก ระ ทำ ดังนี้ เรื่อย มา
{i1:6} ซาตาน ฟ้อง ว่า โย บ รับใช้ พระเจ้า เพราะ รัก ความ มั่งคั่ง
{1:6} อยู่ มา วัน หนึ่ง เมื่อ บุตร ชาย ทั้งหลาย ของ พระเจ้า มา รายงาน ตัว ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮวาห์ ซาตาน ได้ มา ใน หมู่ เขา ด้วย
{1:7} พระ เยโฮวาห์ ตรัส ถาม ซาตาน ว่า “ เจ้า มา จาก ไหน” ซาตาน ทูล ตอบ พระ เยโฮวาห์ ว่า “ จาก ไปๆ มาๆ อยู่ บน แผ่นดิน โลก และ จาก เดิน ขึ้น เดิน ลง บน นั้น”
{1:8} และ พระ เยโฮวาห์ ตรัส กับ ซาตาน ว่า “ เจ้า ได้ ไตร่ตรอง ดู โย บ ผู้ รับใช้ ของ เรา หรือ ไม่ ว่า ใน แผ่นดิน โลก ไม่ มี ใคร เหมือน เขา เป็น คน ดี รอบคอบ และ เที่ยงธรรม เกรงกลัว พระเจ้า และ หัน เสีย จาก ความ ชั่ว ร้าย”
{1:9} แล้ว ซาตาน ทูล ตอบ พระ เยโฮวาห์ ว่า “ โย บ ยำเกรง พระเจ้า เปล่าๆ หรือ
{1:10} พระองค์ มิ ได้ ทรง กั้น รั้ว ต้นไม้ รอบ ตัว เขา และ ครัว เรือน ของ เขา และ ทุก สิ่ง ที่ เขา มี อยู่ เสีย ทุก ด้าน หรือ พระองค์ ได้ ทรง อำนวย พระ พร งาน น้ำมือ ของ เขา และ ฝูง สัตว์ ของ เขา ได้ ทวี ขึ้น ใน แผ่นดิน
{1:11} แต่ ขอ ยื่น พระ หัตถ์ เถิด และ แตะ ต้อง สิ่งของ ทั้งสิ้น ที่ เขา มี อยู่ และ เขา จะ แช่ง พระองค์ ต่อ พระ พักตร์ พระองค์”
{1:12} และ พระ เยโฮวาห์ ตรัส กับ ซาตาน ว่า “ ดู เถิด บรรดา สิ่ง ที่ เขา มี อยู่ ก็ อยู่ ใน อำนาจ ของ เจ้า เพียง แต่ อย่า ยื่น มือ แตะ ต้อง ตัว เขา เท่านั้น” ซาตาน จึง ออก ไป จาก พระ พักตร์ ของ พระ เยโฮวาห์
{i1:13} ซาตาน รับ อนุญาต ฆ่า บรรดา บุตร ของ โย บ และ ทำลาย ฝูง สัตว์ ของ ท่าน
{1:13} อยู่ มา วัน หนึ่ง เมื่อ บุตร ชาย หญิง ของ ท่าน กำลัง รับประทาน และ ดื่ม น้ำ องุ่น อยู่ ใน เรือน ของ พี่ ชาย หัว ปี ของ เขา
{1:14} มี ผู้ สื่อสาร มา หา โย บเรียนว่า “ วัว กำลัง ไถ นา อยู่ และ ลา กำลัง กิน หญ้า ใน ที่ ข้างๆ
{1:15} และ คน เส บา มา โจมตี เอา มัน ไป และ ฆ่า คนใช้ เสีย ด้วย คม ดาบ และ ข้าพเจ้า ผู้ เดียว ได้ หนี รอด มา เรียน ท่าน”
{1:16} ขณะ ที่ เขา กำลัง พูด อยู่ ก็ มี อีก คน หนึ่ง มา เรียน ว่า “ เพลิง ของ พระเจ้า ตกลง มา จาก ฟ้า สวรรค์ ไหม้ แกะ และ คนใช้ และ เผา ผลาญ เสีย หมด และ ข้าพเจ้า แต่ ผู้ เดียว ได้ หนี รอด มา เรียน ท่าน”
{1:17} ขณะ ที่ เขา กำลัง พูด อยู่ มี อีก คน หนึ่ง มา เรียน ว่า “ ชาว เค ลเดีย จัด เป็น สาม กอง ทำ การ ปล้น เอา อูฐ ไป และ ฆ่า คนใช้ เสีย ด้วย คม ดาบ และ ข้าพเจ้า ผู้ เดียว ได้ หนี รอด มา เรียน ท่าน”
{1:18} ขณะ ที่ เขา กำลัง พูด อยู่ มี อีก คน หนึ่ง มา เรียน ว่า “ บุตร ชาย หญิง ของ ท่าน กำลัง รับประทาน และ ดื่ม น้ำ องุ่น อยู่ ใน เรือน ของ พี่ ชาย หัว ปี ของ เขา
{1:19} และ ดู เถิด มี พายุ ใหญ่ ข้าม ถิ่น ทุรกันดาร มา กระทบ เรือน ทั้ง สี่ มุม และ เรือน นั้น พัง ทับ คน หนุ่ม และ เขา ก็ ตาย และ ข้าพเจ้า ผู้ เดียว ได้ หนี รอด มา เรียน ท่าน”
{1:20} แล้ว โย บ ก็ ลุก ขึ้น ฉีก เสื้อ คลุม ของ ตน โกน ศีรษะ กราบ ลง ถึง ดิน นมัสการ
{1:21} ท่าน ว่า “ ข้าพเจ้า มา จาก ครรภ์ มารดา ของ ข้าพเจ้า ตัว เปล่า และ ข้าพเจ้า จะ กลับ ไป ตัว เปล่า พระ เยโฮวาห์ ทรง ประทาน และ พระ เยโฮวาห์ ทรง เอา ไป เสีย สาธุการ แด่ พระ นาม พระ เยโฮวาห์”
{1:22} ใน เหตุการณ์ นี้ ทั้งสิ้น โย บ มิ ได้ ทำบาป หรือ กล่าวโทษ พระเจ้า อย่าง โง่เขลา
{i2:1} ซาตาน รับ อนุญาต ทรมาน ตัว โย บเอง
{2:1} และ อยู่ มา วัน หนึ่ง เมื่อ บุตร ชาย ทั้งหลาย ของ พระเจ้า มา รายงาน ตัว ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮวาห์ ซาตาน ก็ มา ใน หมู่ พวก เขา เพื่อ รายงาน ตัว ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮวาห์ ด้วย
{2:2} และ พระ เยโฮวาห์ ตรัส ถาม ซาตาน ว่า “ เจ้า มา จาก ไหน” ซาตาน ทูล ตอบ พระ เยโฮวาห์ ว่า “ จาก ไปๆ มาๆ อยู่ บน แผ่นดิน โลก และ จาก เดิน ขึ้น เดิน ลง บน นั้น”
{2:3} และ พระ เยโฮวาห์ ตรัส กับ ซาตาน ว่า “ เจ้า ได้ ไตร่ตรอง ดู โย บ ผู้ รับใช้ ของ เรา หรือ ไม่ ว่า บน แผ่นดิน โลก ไม่ มี ใคร เหมือน เขา เป็น คน ดี รอบคอบ และ เที่ยงธรรม เกรงกลัว พระเจ้า และ หัน เสีย จาก ความ ชั่ว ร้าย เขา ยัง ยึดมั่น ใน ความ ซื่อสัตย์ ของ เขา อยู่ ถึง แม้ เจ้า ชวน เรา ให้ ต่อสู้ กับ เขา เพื่อ ทำลาย เขา โดย ไม่ มี เหตุ”
{2:4} แล้ว ซาตาน ทูล ตอบ พระ เยโฮวาห์ ว่า “ หนัง แทน หนัง คน ย่อม ให้ ทุก อย่าง ที่ เขา มี อยู่ แทน ชีวิต ของ เขา
{2:5} แต่ บัดนี้ ขอ พระองค์ เหยียด พระ หัตถ์ ของ พระองค์ และ แตะ ต้อง กระดูก และ เนื้อ ของ เขา และ เขา จะ แช่ง พระองค์ ต่อ พระ พักตร์ ของ พระองค์”
{2:6} และ พระ เยโฮวาห์ ตรัส กับ ซาตาน ว่า “ ดู เถิด เขา อยู่ ใน มือ ของ เจ้า จง ไว้ ชีวิต ของ เขา เท่านั้น”
{2:7} ซาตาน จึง ออก ไป จาก เบื้อง พระ พักตร์ ของ พระ เยโฮวาห์ และ ได้ ให้ โย บ เป็น ฝี ร้าย ตั้งแต่ ฝ่า เท้า ของ ท่าน จน ถึง กระหม่อม ที่ ศีรษะ
{2:8} และ ท่าน ก็ เอา ชิ้น หม้อ แตก ขูด ตัว ของ ท่าน และ นั่ง อยู่ ใน กอง ขี้เถ้า
{i2:9} ภรรยา โย บ เยาะเย้ย ท่าน
{2:9} แล้ว ภรรยา ท่าน เรียน ว่า “ ท่าน ยัง จะ ยึดมั่น ใน ความ ซื่อสัตย์ ของ ท่าน อีก หรือ จง แช่ง พระเจ้า และ ตาย เสีย เถอะ”
{2:10} แต่ ท่าน ตอบ นาง ว่า “ เธอ พูด อย่าง หญิง โฉด จะ พึง พูด อะไร กัน เรา จะ รับ สิ่ง ดี จาก พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า และ จะ ไม่ รับ ของ ชั่ว บ้าง หรือ” ใน เหตุการณ์ นี้ ทั้งสิ้น โย บ มิ ได้ กระทำ บาป ด้วย ริมฝีปาก ของ ตน
{i2:11} สหาย สาม คน ของ โย บ
{2:11} เมื่อ สหาย ทั้ง สาม ของ โย บ ได้ยิน ถึง ภัย พิบัติ นี้ ทั้งสิ้น ที่ ได้ เกิด ขึ้น กับ ท่าน ต่าง ก็ มา จาก ที่ ของ ตน คือ เอ ลี ฟัส ชาว เท มาน บิล ดัด คน ชู อาห์ และ โศฟาร์ ชาว นา อา เมห์ เขา ได้ นัด มา พร้อม กัน เพื่อ ร่วม ทุกข์ กับ ท่าน และ เล้าโลม ใจ ท่าน
{2:12} เมื่อ เขา เงย หน้า ขึ้น แต่ ไกล เขา ก็ จำ ท่าน ไม่ ได้ ก็ เปล่ง เสียง ร้องไห้ ต่าง ก็ ฉีก เสื้อ คลุม ของ ตน และ ซัด ผง คลี ดิน เหนือ ศีรษะ ของ ตน ขึ้น ไป ยัง ฟ้า สวรรค์
{2:13} และ นั่ง กับ ท่าน บน ดิน เจ็ด วัน เจ็ด คืน ไม่ มี สัก คน หนึ่ง พูด กับ ท่าน สัก คำ ด้วย เขา เห็น ว่า ความ ทุกข์ ระทม ของ ท่าน นั้น ใหญ่ ยิ่งนัก
{i3:1} โย บก ล่า ว ถึง ความ ทุกข์ และ ความ หมด หวัง ของ ตน
{3:1} ต่อ มา โย บ อ้า ปาก ของ ท่าน แช่ง วัน กำเนิด ของ ท่าน
{3:2} และ โย บว่า
{3:3} “ ขอ ให้ วัน ซึ่ง ข้า เกิด นั้น พินาศ ทั้ง คืน ที่ พูด ว่า ‘ ตั้ง ครรภ์ เด็ก ชาย คน หนึ่ง แล้ว’ นั้น ด้วย
{3:4} ขอ ให้ วัน นั้น เป็น ความ มืด ขอ พระเจ้า จาก เบื้องบน อย่า แสวง หา วัน นั้น หรือ อย่า ให้ แสง สว่าง ส่อง ใน วัน นั้น
{3:5} ขอ ความ มืด ทึบ และ เงา มัจจุราช ยึด เอา วัน นั้น ไว้ ขอ ให้ เมฆ คลุม มัน ไว้ ขอ ให้ ความ ดำ ทะมึน แห่ง วัน นั้น ทำให้ มัน หวาดกลัว
{3:6} คืน นั้น น่ะ ขอ ให้ ความ มืด ทึบ ฉวย มัน ไว้ อย่า ให้ มัน เข้า ส่วน ท่ามกลาง บรรดา วัน ของ ปี อย่า ให้ นับ มัน เข้า เป็น ส่วน ของ เดือน ต่อ ไป เลย
{3:7} ดู เถิด ขอ ให้ คืน นั้น เป็น หมัน ขอ อย่า ให้ เสียง ร้อง อัน ชื่นบาน ได้ยิน ใน คืน นั้น
{3:8} ขอ ให้ บรรดา ผู้ ที่ สาป วัน ได้ สาป คืน นั้น ด้วย คือ ผู้ ที่ พร้อม จะ เปล่ง เสียง ร้อง คร่ำครวญ
{3:9} ขอ ให้ ดาว เวลา รุ่งสาง ของ มัน มืด ขอ ให้ มัน หวัง ความ สว่าง แต่ ไม่ พบ อย่า ให้ เห็น แสง อรุณ รุ่งเช้า
{3:10} เพราะ ว่า มัน มิ ได้ ปิด ประตู แห่ง ครรภ์ มารดา ของ ข้า หรือ ซ่อน ความ เศร้าโศก จาก ตา ของ ข้า
{3:11} ทำไม ข้า ไม่ ตาย เสีย แต่ กำเนิด ทำไม ข้า ไม่ ขาดใจ เสีย เมื่อ ข้า ออก มา จาก ครรภ์ แล้ว ก็ สิ้น ไป
{3:12} ทำไม หัวเข่า จึง รับ ข้า ไว้ หรือ ทำไม หัวนม มี ให้ ข้า ดูด
{3:13} ถ้า หา ไม่ แล้ว ข้า จะ นอน เงียบ สงบ อยู่ ข้า จะ หลับ แล้ว ข้า จะ ได้ หยุด พัก อยู่
{3:14} กับ พวก กษัตริย์ และ พวก ที่ปรึกษา ของ แผ่นดิน โลก ผู้ ได้ สร้าง ที่ โดดเดี่ยว อ้างว้าง ไว้ สำหรับ ตัวเอง
{3:15} หรือ กับ เจ้านาย ผู้ มี ทองคำ ผู้ บรรจุ เงิน ไว้ เต็ม บ้าน
{3:16} หรือ ทำไม ข้า ไม่ เป็น อย่าง ลูก ที่ แท้ง ซึ่ง ซ่อน ไว้ อย่าง ทารก ซึ่ง ไม่ เคย เห็น แสง สว่าง
{3:17} ที่ นั่น คน ชั่ว ร้าย หยุด ดิ้นรน และ ที่ นั่น ผู้ ที่ เหนื่อย อ่อน ได้ หยุด พัก
{3:18} ที่ นั่น ผู้ ถูก จอง จำ ก็ สบาย ด้วย กัน เขา ทั้งหลาย ไม่ ได้ยิน เสียง ของ ผู้ กดขี่
{3:19} ผู้น้อย และ ผู้ใหญ่ ก็ อยู่ ที่ นั่น และ ทาส ก็ เป็น อิสระ พ้น จาก นาย ของ เขา
{3:20} ไฉน หนอ ผู้ ที่ ทน ทุกข์ เวทนา อย่าง นี้ ยัง ได้ รับ แสง สว่าง และ ผู้ ที่ มี ใจ ขม ขื่น ได้ รับ ชีวิต
{3:21} ผู้ คอย ความ ตาย แต่ มัน ไม่ มา และ ขุด หา มัน มาก กว่า หา ทรัพย์ ที่ ซ่อน อยู่
{3:22} ผู้ ซึ่ง เปรมปรีดิ์ อย่าง ยิ่ง และ ยินดี เมื่อ เขา พบ หลุม ฝัง ศพ
{3:23} ไฉน จึง ประทาน ความ สว่าง แก่ ผู้ ที่ ทาง ของ เขา ซ่อน อยู่ ผู้ ซึ่ง พระเจ้า ทรง ล้อม รั้ว ต้นไม้ กั้น ไว้
{3:24} เพราะ การ ถอน หายใจ ของ ข้า มี มา ก่อน อาหาร ของ ข้า และ การ ครวญ คราง ของ ข้า ก็ เท ออก มา เหมือน น้ำ ทั้งหลาย
{3:25} เพราะ สิ่ง ที่ ข้า กลัว มาก ก็ มา เหนือ ข้า และ สิ่ง ที่ ข้า ครั่น คร้าม ก็ ตก แก่ ข้า
{3:26} ข้า ไม่ สบายใจ เลย ทั้ง ข้า ก็ ไม่ สงบ ข้า ไม่ ได้ หยุด พัก แต่ ความ ทรมาน ก็ มา หา”
{i4:1} เอ ลี ฟัสตอบโยบ
{4:1} แล้ว เอ ลี ฟัส ชาว เท มาน ตอบ ว่า
{4:2} “ ถ้า จะ ลอง พูด สัก คำ ท่าน จะ ทน ไหว ไหม ถึง กระนั้น ใคร จะ อด พูด ได้
{4:3} ดู เถิด ท่าน ได้ แนะนำ คน มา มากมาย แล้ว และ ท่าน ได้ เสริม มือ ที่ อ่อนเปลี้ย ให้ มี กำลัง
{4:4} ถ้อยคำ ของ ท่าน หนุน ใจ คน ที่ กำลัง สะดุด และ ท่าน ได้ ทำ เข่า ที่ อ่อนเปลี้ย ให้ มั่นคง
{4:5} แต่ บัดนี้ มา ถึง ท่าน แล้ว และ ท่าน ก็ ท้อ ใจ มัน แตะ ต้อง ท่าน เข้า และ ท่าน ก็ ลำบาก ใจ
{4:6} ความ ยำเกรง ของ ท่าน ความ มั่นใจ ของ ท่าน ความ หวัง ของ ท่าน และ การ ประพฤติ ดี รอบคอบ ของ ท่าน อยู่ ที่ไหน เล่า
{4:7} ข้า ขอร้อง ให้ ท่าน จำ ไว้ หน่อย เถิด ว่า ผู้ ที่ ไร้ ความ ผิด เคย พินาศ หรือ หรือ คน เที่ยงธรรม ถูก ตัด ออก ที่ไหน
{4:8} ตาม ที่ ข้า ได้ เห็น บรรดา ผู้ ที่ ไถ ความ ชั่วช้า และ หว่าน ความ ชั่ว ร้าย ก็ ได้ เกี่ยว อย่าง นั้น
{4:9} เขา พินาศ ด้วย ลมหายใจ ของ พระเจ้า และ เขา ต้อง สิ้น ไป ด้วย ลม แห่ง พระ นาสิก ของ พระองค์
{4:10} เสียง คำราม ของ สิงโต และ เสียง ของ สิงโต ดุร้าย และ ฟัน ของ สิงโต หนุ่ม ก็ หัก เสีย แล้ว
{4:11} สิงโต แก่ พินาศ เพราะ ขาด เหยื่อ และ ลูก ของ สิงโต ที่ แข็งแรง ก็ กระจัด กระจาย ไป
{4:12} มี คำ หนึ่ง มา ถึง ข้า อย่าง เงียบๆ หู ของ ข้า ได้ยิน เสียง กระซิบ คำ นั้น
{4:13} ท่ามกลาง ความคิด จาก นิมิต กลางคืน เมื่อ คน หลับ สนิท
{4:14} ความ ครั่น คร้าม มา เหนือ ข้า และ ตัว สั่น ซึ่ง กระทำ ให้ กระดูก ทั้งสิ้น ของ ข้า สั่น สะเทือน
{4:15} มี วิญญาณ องค์ หนึ่ง ผ่าน หน้า ของ ข้า ขน ที่ เนื้อ ของ ข้า ลุก ชัน
{4:16} องค์ นั้น นิ่ง อยู่ แต่ ข้า พิเคราะห์ รูปร่าง ของ องค์ นั้น ไม่ ได้ มี สัณฐาน อย่าง หนึ่ง ข้าง หน้าตา ของ ข้า เงียบ อยู่ แล้ว ข้า ได้ยิน เสียง หนึ่ง ว่า
{4:17} ‘ มนุษย์ ที่ อ่อนแอ จะ ชอบธรรม ยิ่ง กว่า พระเจ้า ได้ หรือ มนุษย์ จะ บริสุทธิ์ ยิ่ง กว่า ผู้ ทรง สร้าง เขา ได้ หรือ
{4:18} ดู เถิด แม้ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ พระองค์ ก็ ไม่ ทรง วาง พระทัย และ ทูต สวรรค์ ของ พระองค์ พระองค์ ทรง กล่าวโทษ ที่ เขา โง่
{4:19} ผู้ ที่ อาศัย ใน เรือน ดิน จะ ยิ่ง กว่า นั้น สัก เท่าใด รากฐาน ของ เขา อยู่ ใน ผง คลี ดิน ผู้ ถูก ขยี้ เหมือน อย่าง ตัว มอด
{4:20} เขา ถูก ทำลาย ระหว่าง เวลา เช้า และ เย็น เขา พินาศ ไป เป็น นิตย์ โดย ไม่ มี ผู้ ใด สนใจ
{4:21} สง่าราศี ซึ่ง อยู่ ภายใน เขา จะ หาย ไป มิ ใช่ หรือ เขา จะ ตาย ด้วย ปราศจาก ปัญญา’”
{i5:1} เอ ลี ฟัส ติเตียน โย บต่อไป
{5:1} “ ร้อง เรียก เดี๋ยวนี้ ซิ มี ผู้ ใด จะ ตอบ ท่าน ท่าน จะ หัน ไป หา วิ สุทธิ ชน ผู้ ใด
{5:2} แน่ ละ ความ โกรธ ฆ่า คน โฉด และ ความ ริษยา ฆ่า คน เขลา
{5:3} ข้า เคย เห็น คน โฉด หยั่ง ราก แต่ ทันใด นั้น ข้า ก็ แช่ง ที่ อาศัย ของ เขา
{5:4} บุตร ของ เขา ห่าง ไกล จาก ความ ปลอดภัย เขา ถูก บีบคั้น ที่ ประตู เมือง และ ไม่ มี ผู้ ใด ช่วย เขา ให้ พ้น ได้
{5:5} ผล การ เกี่ยว ของ เขา คน หิว ก็ กิน เสีย แม้ ส่วน ที่ เอา หนาม สะ ไว้ เขา ก็ เอา ออก ไป และ คน กระหาย ก็ หอบ ฮักๆ ติดตาม ความ มั่งคั่ง ของ เขา
{5:6} เพราะ ความ ทุกข์ ใจ มิ ได้ มา จาก ผง คลี หรือ ความ ยาก ลำบาก งอก ออก มา จาก ดิน
{5:7} แต่ มนุษย์ เกิด มา เพื่อ แก่ ความ ยาก ลำบาก อย่าง ประกาย ไฟ ย่อม ปลิว ขึ้น บน
{5:8} ข้า จะ แสวง หา พระเจ้า และ ข้า จะ มอบ เรื่องราว ของ ข้า กับ พระเจ้า
{5:9} ผู้ ทรง กระทำ การ ใหญ่ เหลือ ที่ จะ หยั่งรู้ ได้ และ การ มหัศจรรย์ อย่าง นับ ไม่ ถ้วน
{5:10} พระองค์ ประทาน ฝน บน แผ่นดิน โลก และ ทรง ส่ง น้ำ มา บน ไร่ นา
{5:11} พระองค์ ทรง ตั้ง คน ต่ำ ไว้ บน ที่ สูง และ บรรดา คน ที่ ไว้ทุกข์ ก็ ทรง ยก ขึ้น ให้ ปลอดภัย
{5:12} พระองค์ ทรง ขัด ขวาง อุบาย ของ เจ้า เล่ห์ เพื่อ มือ ของ เขา จะ ได้ ทำ ไม่ สำเร็จ
{5:13} พระองค์ ทรง จับ คน ที่ มี ปัญญา ด้วย อุบาย ของ เขา เอง และ คำ ปรึกษา ของ คน หลักแหลม ก็ สิ้น ลง โดย ด่วน
{5:14} เขา ประสบ ความ มืด ใน เวลา กลางวัน และ คลำ ไป ใน เที่ยงวัน เหมือน อย่าง กลางคืน
{5:15} แต่ พระองค์ ทรง ช่วย คน ขัด สน จาก ดาบ จาก ปาก ของ เขา และ จาก มือ ของ คน มี กำลัง
{5:16} คน จน จึง มี ความ หวัง และ ความ ชั่วช้า ก็ ปิด ปาก ของ ตน
{5:17} ดู เถิด มนุษย์ คน ใด ที่ พระเจ้า ทรง ติเตียน ก็ เป็น สุข เพราะ ฉะนั้น อย่า ดูหมิ่น การ ตี สอน ของ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{5:18} เพราะ พระองค์ ทรง ให้ บาดเจ็บ แต่ พระองค์ ทรง พัน แผล ให้ พระองค์ โบย ตี แต่ พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ทรง รักษา
{5:19} พระองค์ จะ ทรง ช่วย ท่าน ให้ พ้น จาก ความ ยาก ลำบาก หก ประการ เออ เจ็ด ประการ จะ ไม่ มี เหตุ ร้าย มา แตะ ต้อง ท่าน
{5:20} ใน คราว กันดาร อาหาร พระองค์ จะ ทรง ไถ่ ท่าน ออก จาก ความ ตาย และ ใน การ สงคราม จาก อานุภาพ ของ ดาบ
{5:21} จะ ทรง ซ่อน ท่าน ไว้ จาก การ ใส่ ร้าย ของ ลิ้น และ จะ ไม่ กลัว การ ทำลาย เมื่อ มัน มา ถึง
{5:22} ท่าน จะ เยาะ การ ทำลาย และ การ กันดาร อาหาร และ จะ ไม่ กลัว สัตว์ ป่า ดิน
{5:23} ท่าน จะ พันธมิตร กับ หิน แห่ง ทุ่ง นา และ สัตว์ ป่า ทุ่ง จะ อยู่ อย่าง สันติ กับ ท่าน
{5:24} ท่าน จะ ทราบ ว่า เต็นท์ ของ ท่าน ปลอดภัย และ ท่าน จะ ไป พัก ใน ที่ อาศัย ของ ท่าน และ จะ ไม่ ทำ ความ ผิด บาป
{5:25} ท่าน จะ ทราบ ด้วย ว่า เชื้อสาย ของ ท่าน จะ มากมาย และ ลูกหลาน ของ ท่าน จะ เป็น อย่าง หญ้า แห่ง แผ่นดิน โลก
{5:26} ท่าน จะ มา ที่ หลุม ศพ ของ ท่าน เมื่อ แก่ หง่อม อย่าง ฟ่อน ข้าว ที่ นำ มา สู่ ลาน ตาม ฤดู
{5:27} ดู เถิด นี่แหละ เป็น ข้อ ที่ เรา ตรอง ออก มา เป็น ความ จริง จง ฟัง และ ทราบ เพื่อ ประโยชน์ ของ ตน เถิด”
{i6:1} โย บ ขอ ความ เมตตา
{6:1} แล้ว โย บตอบว่า
{6:2} “ โอ ข้า อยาก ให้ ชั่ง ดู ความ เศร้าโศก ของ ข้า และ เอา ความ ลำบาก ยากเย็น ของ ข้า ใส่ ไว้ ใน ตราชู
{6:3} บัดนี้ ก็ จะ หนัก กว่า ทราย ใน ทะเล เพราะ เหตุ นี้ คำ พูด ของ ข้า ก็ จะ ถูก กลืน ไป หมด
{6:4} เพราะ ธนู ของ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ก็ อยู่ ใน ตัว ข้า จิตใจ ของ ข้า ดื่ม พิษ ของ มัน ความ น่า หวาดเสียว จาก พระเจ้า ขยาย แนว เข้า ใส่ ข้า
{6:5} ลา ป่า ร้อง เมื่อ มัน มี หญ้า หรือ วัว ผู้ ร้อง บน กอง หญ้า ของ มัน หรือ
{6:6} จะ รับประทาน สิ่ง ที่ จืด โดย ไม่ ใส่ เกลือ ได้ หรือ หรือ ไข่ ขาว มี รส อะไร บ้าง
{6:7} สิ่ง ที่ จิตใจ ของ ข้า ไม่ ยอม แตะ ต้อง นั้น กลับ เป็น อาหาร ระทม ทุกข์ ของ ข้า
{6:8} โอ ข้า อยาก จะ ได้ สม ดัง ที่ ทูล ขอ และ ขอ พระเจ้า ทรง ประทาน ตาม ความ ปรารถนา ของ ข้า
{6:9} ว่า พระเจ้า พอ พระทัย ที่ จะ ขยี้ ข้า ว่า พระองค์ จะ ใช้ พระ หัตถ์ ของ พระองค์ อย่าง เต็ม ที่ และ ตัด ข้า ออก เสีย
{6:10} นี่ จะ เป็น การ ปลอบโยน ใจ ของ ข้า ข้า จะ เสริม กำลัง ใน ความ ทุกข์ ขอ อย่า ให้ พระองค์ แสดง พระ เมตตา เพราะ ข้า มิ ได้ ปกปิด พระ วจนะ ของ องค์ ผู้ บริสุทธิ์ นั้น
{6:11} ข้า มี กำลัง อะไร ที่ ข้า จะ มี ความ หวัง และ อะไร เป็น อวสาน ของ ข้า ที่ ข้า จะ ต่อ ชีวิต ของ ข้า
{6:12} กำลัง ของ ข้า เป็น กำลัง ของ หิน หรือ เนื้อ ของ ข้า เป็น เนื้อ ทองสัมฤทธิ์ หรือ
{6:13} ข้า ไม่ มี ความ ช่วยเหลือ ใน ตัว ข้า หรือ ข้า จน ปัญญา เสีย แล้ว หรือ
{6:14} บุคคล ผู้ ใด สิ้น ความ หวัง ก็ ควร ได้ รับ ความ กรุณา จาก เพื่อน แต่ เขา ทอดทิ้ง ความ ยำเกรง องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{6:15} พี่น้อง ของ ข้า ทรยศ อย่าง ลำธาร อย่าง ลำธาร ที่ น้ำ ไหล ล้น
{6:16} ซึ่ง ดำ ไป เหตุ ด้วย น้ำแข็ง และ ที่ หิมะ ซ่อน ตัว อยู่ ใน นั้น
{6:17} เมื่อ มัน ร้อน ขึ้น มัน ก็ หาย ไป เมื่อ ร้อน มัน ก็ สูญ ไป จาก ที่ ของ มัน
{6:18} หมู่ คน เดินทาง หัน ออก จาก ทาง ของ เขา เขา ขึ้น ไป ยัง ที่ ร้าง เปล่า และ พินาศ
{6:19} หมู่ คน เดินทาง ของ ตำบล เท มา มอง ดู คน เดินทาง ของ เมือง เช บา รอ คอย หมู่ คน เหล่า นั้น
{6:20} เพราะ เขา ทั้งหลาย หวังใจ เขา จึง ต้อง ผิดหวัง เขา มา ถึง ที่ นั่น และ ต้อง ละอาย ใจ
{6:21} เพราะ บัดนี้ ท่าน ทั้งหลาย ก็ ไร้ ความหมาย ท่าน เห็น ความ ลำบาก ยากเย็น ของ ข้า และ ท่าน ก็ กลัว
{6:22} ข้า พูด ว่า ‘ ขอ ของ กำนัล ข้า หน่อย’ หรือ ‘ ขอ สินบน จาก ทรัพย์สิน ของ ท่าน ให้ ข้า’
{6:23} หรือ ว่า ‘ ขอ ช่วย ข้า ให้ พ้น จาก มือ ของ ปฏิปักษ์’ หรือ ว่า ‘ ขอ ไถ่ ข้า จาก มือ ของ ผู้ มี อำนาจ’ หรือ
{6:24} สอน ข้า ซี และ ข้า จะ เงียบ ขอ ทำให้ ข้า เข้าใจ ว่า ข้า ผิด ตรง ไหน
{6:25} คำ ซื่อตรง มี อำนาจ มาก จริงๆ แต่ คำ ติเตียน ของ ท่าน ติเตียน อะไร
{6:26} ท่าน คิด ว่า ท่าน ติเตียน ถ้อยคำ ได้ หรือ เมื่อ คำ ปราศรัย ของ คน สิ้น หวัง เป็น แต่ ลม
{6:27} เออ ท่าน ทั้งหลาย เอาเปรียบ ลูก กำพร้า พ่อ และ ขุด บ่อ ดัก จับ เพื่อน ของ ท่าน
{6:28} ฉะนั้น บัดนี้ ขอ มอง ดู ข้า ด้วย ความ พอใจ เถิด เพราะ ถ้า ข้า มุสา ก็ จะ ปรากฏ แจ้ง แก่ ท่าน
{6:29} ขอ ที เถอะ ขอ หัน คิด ใหม่ อย่า ทำ ความ ชั่วช้า เลย เออ กลับ คิด ใหม่ เถอะ ข้า ยัง ชอบธรรม อยู่
{6:30} มี ความ ชั่วช้า สิ่ง ใด บน ลิ้น ข้า หรือ ข้า ไม่ รู้ ถึง รส ภัย พิบัติ หรือ”
{i7:1} โย บ อ้อนวอน ต่อ พระเจ้า
{7:1} “ มนุษย์ ไม่ มี เวลา กำหนด บน แผ่นดิน โลก หรือ และ ชีวิต ของ เขา ไม่ เหมือน ชีวิต ของ ลูกจ้าง ดอก หรือ
{7:2} เหมือน อย่าง ทาส ที่ ปรารถนา เงา และ เหมือน อย่าง ลูกจ้าง ผู้ มอง หา ค่า จ้าง แห่ง งาน ของ ตน
{7:3} เช่น เดียวกัน ข้า ต้อง ได้ รับ ส่วน เปล่า ประโยชน์ เป็น เดือนๆ และ เขา แบ่ง คืน แห่ง ความ น่า อิดโรย แก่ ข้า
{7:4} เมื่อ ข้า นอน ลง ข้า ว่า ‘ เมื่อไร หนอ ข้า จะ ลุก ขึ้น และ กลางคืน จะ ผ่าน พ้น ไป’ และ ข้า ก็ พลิก ไป พลิก มา จน รุ่งเช้า
{7:5} เนื้อ ของ ข้า ห่ม หนอน และ ก้อน ฝุ่น หนัง ของ ข้า แข็ง ขึ้น แล้ว ก็ น่า รังเกียจ
{7:6} วัน คืน ของ ข้า เร็ว กว่า กระสวย ของ ช่าง ทอ และ สิ้นสุด ลง ด้วย ไร้ ความ หวัง
{7:7} โอ ขอ ทรง จำ ไว้ ว่า ชีวิต ของ ข้า พระองค์ เป็น แต่ ลมหายใจ ตา ของ ข้า พระองค์ จะ ไม่ เห็น สิ่ง ดี อีก เลย
{7:8} ตา ของ ผู้ ที่ เห็น ข้า พระองค์ จะ ไม่ ได้ ดู ข้า พระองค์ อีก ต่อ ไป ฝ่าย พระ เนตร ของ พระองค์ มอง หา ข้า พระองค์ ข้า พระองค์ ก็ ไป เสีย แล้ว
{7:9} เมฆ จาง และ หาย ไป ฉัน ใด บุคคล ที่ ลง ไป ยัง แดน คน ตาย ก็ มิ ได้ ขึ้น มา ฉัน นั้น
{7:10} เขา จะ ไม่ กลับ ไป เรือน ของ เขา อีก หรือ ที่ อยู่ ของ เขา ก็ จะ ไม่ รู้จัก เขา อีก เลย
{7:11} เพราะ ฉะนั้น ข้า พระองค์ จึง ไม่ ยับยั้ง ปาก ของ ข้า พระองค์ ข้า พระองค์ จะ พูด ด้วย ความ แสน ระทม แห่ง จิตใจ ของ ข้า พระองค์ ข้า พระองค์ จะ บ่น ด้วย ความ ขม ขื่น แห่ง จิตใจ ของ ข้า พระองค์
{7:12} ข้า พระองค์ เป็น ทะเล หรือ เป็น ปลาวาฬ หรือ พระองค์ จึง ทรง วาง ยาม เฝ้า ข้า พระองค์
{7:13} เมื่อ ข้า พระองค์ พูด ว่า ‘ เตียง ของ ข้า จะ เล้าโลม ข้า ที่นอน ของ ข้า จะ บรรเทา การ ร้องทุกข์ ของ ข้า’
{7:14} แล้ว พระองค์ ก็ ทำให้ ข้า พระองค์ กลัว ด้วย ความ ฝัน และ ทำให้ ข้า พระองค์ หวาดเสียว ด้วย นิมิต
{7:15} จิตใจ ข้า พระองค์ จึง เลือก ที่ จะ ถูก รัด คอ ตาย และ เลือก ความ ตาย แทน ชีวิต ของ ข้า พระองค์
{7:16} ข้า พระองค์ เบื่อ ชีวิต ข้า พระองค์ จะ ไม่ อยู่ ตลอด ไป ปล่อย ข้า พระองค์ แต่ ลำพัง เถิด เพราะ วัน คืน ของ ข้า พระองค์ เป็น แต่ เพียง เปล่า ประโยชน์
{7:17} มนุษย์ เป็น อะไร พระองค์ จึง ทรง ถือ ว่า เขา สำคัญ นัก และ ที่ พระองค์ ใส่ พระทัย เขา
{7:18} ทรง เยี่ยม เขา ทุก เช้า ทรง ลอง ดู เขา ทุก ขณะ
{7:19} อีก นาน เท่าใด พระองค์ จึง จะ ไม่ ทรง ออก ไป จาก ข้า พระองค์ หรือ ปล่อย ข้า พระองค์ แต่ ลำพัง จน ข้า พระองค์ จะ กลืน น้ำลาย ของ ตน ได้
{7:20} โอ ข้า แต่ พระองค์ ผู้ ปก ปัก รักษา มนุษย์ ข้า พระองค์ ทำบาป แล้ว ข้า พระองค์ จะ ทำ อะไร แก่ พระองค์ เล่า ทำไม พระองค์ จึง ทรง ทำให้ ข้า พระองค์ เป็น เป้าหมาย ของ พระองค์ ดังนั้น จึง เป็น ภาระ หนัก แก่ ข้า พระองค์ เอง
{7:21} ทำไม พระองค์ ไม่ ทรง ประทาน อภัย แก่ การ ละเมิด ของ ข้า พระองค์ และ นำ เอา ความ ชั่วช้า ของ ข้า พระองค์ ไป เสีย เพราะ บัดนี้ ข้า พระองค์ จะ นอน ลง ใน ผง คลี ดิน พระองค์ จะ ทรง เสาะ หา ข้า พระองค์ ใน เวลา เช้า แต่ ข้า พระองค์ จะ ไม่ อยู่ แล้ว”
{i8:1} บิล ดัด ว่า โย บ เป็น คน หน้า ซื่อ ใจ คด
{8:1} แล้ว บิล ดัด คน ชู อาห์ตอบว่า
{8:2} “ ท่าน จะ พูด อย่าง นี้ อยู่ นาน เท่าใด และ คำ ปาก ของ ท่าน จะ เป็น พายุ นาน สัก เท่าใด
{8:3} พระเจ้า ทรง ผันแปร ความ ยุติธรรม หรือ หรือ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ผันแปร ความ เที่ยงธรรม หรือ
{8:4} ถ้า บุตร ของ ท่าน ได้ กระทำ บาป ต่อ พระองค์ และ พระองค์ ทรง ทอดทิ้ง เขา ทั้งหลาย เพราะ เหตุ การ ละเมิด ของ เขา
{8:5} ถ้า ท่าน จะ หมั่น แสวง หา พระเจ้า และ วิงวอน ต่อ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{8:6} ถ้า ท่าน บริสุทธิ์ และ เที่ยงธรรม แน่ ละ บัดนี้ พระองค์ ก็ จะ ทรง ตื่น ขึ้น เพื่อ ท่าน และ ทรง ให้ ที่ อาศัย แห่ง ความ ชอบธรรม ของ ท่าน เจริญ เป็น แน่
{8:7} ถึง แม้ การ เริ่มต้น ของ ท่าน จะ เล็กน้อย แต่ ต่อ ไป ปลายๆ จะ ใหญ่ โต มาก ยิ่ง
{8:8} ข้า ขอร้อง ให้ ท่าน ถาม คน โบราณ ดู และ คิด ดู ว่า บรรพบุรุษ ค้น พบ สิ่ง ใด บ้าง
{8:9} (เพราะ ส่วน เรา เหมือน อย่าง เกิด วาน นี้ จะ รู้ อะไร ก็ หา ไม่ เพราะ วัน คืน ของ เรา บน แผ่นดิน โลก เปรียบ เหมือน เงา)
{8:10} เขา จะ ไม่ สอน ท่าน และ บอก ท่าน และ กล่าว คำ จาก ใจ ของ เขา หรือ
{8:11} ต้น กก จะ งอก ขึ้น ใน ที่ ที่ ไม่ มี ตม ได้ หรือ ต้น อ้อ จะ งอก งาม ใน ที่ ที่ ไม่ มี น้ำ ได้ หรือ
{8:12} ขณะ ที่ มีด อก ยัง ไม่ ได้ ตัด ลง มัน ก็ เหี่ยวแห้ง ไป ก่อน ต้นไม้ อื่นๆ
{8:13} ทาง ของ บรรดา ผู้ ที่ ลืม พระเจ้า ก็ เป็น อย่าง นั้น แหละ ความ หวัง ของ คน หน้า ซื่อ ใจ คด จะ พินาศ ไป
{8:14} ความ หวังใจ ของ เขา หัก สะบั้น และ ความ ไว้ วางใจ ของ เขา จะ เหมือน ใย แมงมุม
{8:15} เขา พิง เรือน ของ เขา แต่ มัน ทาน ไม่ ไหว เขา ยึด มัน ไว้ แต่ มัน ก็ หา ทน อยู่ ไม่
{8:16} เขา เขียว สด อยู่ ต่อ หน้า ดวง อาทิตย์ และ แขนง ของ เขา ก็ แผ่ ออก เหนือ สวน ของ เขา
{8:17} ราก ของ เขา เลื้อย ไป เกาะ กอง หิน และ หยั่ง ลง ไป ใน ซอก ก้อน หิน
{8:18} ถ้า พระองค์ ทำลาย เขา ไป จาก ที่ ของ เขา แล้ว ที่ นั้น จะ ปฏิเสธ เขา ว่า ‘ ข้า ไม่ เคย เห็น เจ้า’
{8:19} ดู เถิด นี่ เป็น ความ ชื่นบาน แห่ง ทาง ของ เขา และ ผู้ อื่น จะ งอก ออก มา จาก ดิน
{8:20} ดู เถิด พระเจ้า จะ ไม่ ทรง ทอดทิ้ง คน ดี รอบคอบ หรือ ค้ำ จุน ผู้ กระทำ ความ ชั่ว ร้าย
{8:21} พระองค์ ยัง จะ ทรง ให้ ปาก ของ ท่าน หัวเราะ ร่วน และ ทำให้ ริมฝีปาก ของ ท่าน โห่ ร้อง เสมอ
{8:22} คน เหล่า นั้น ที่ เกลียด ชัง ท่าน จะ ห่ม ความ อับอาย และ ที่ อาศัย ของ คน ชั่ว จะ ไม่ มี ต่อ ไป อีก เลย”
{i9:1} โย บ ยอมรับ ว่า ท่าน เป็น คน บาป
{9:1} แล้ว โย บตอบว่า
{9:2} “ จริง ที เดียว ข้า ทราบ ว่า เป็น อย่าง นั้น แต่ คน เรา จะ ชอบธรรม จำเพาะ พระ พักตร์ พระเจ้า ได้ อย่างไร
{9:3} ถ้า คน หนึ่ง คน ใด ปรารถนา จะ โต้แย้ง กับ พระองค์ ใน พัน ครั้ง ผู้ นั้น ก็ ตอบ พระองค์ ไม่ ได้ สัก ครั้ง เดียว
{9:4} พระองค์ ฉลาด อยู่ ใน พระทัย และ พระ กำลัง ก็ แข็งแรง ผู้ ใด เคย ได้ แข็งข้อ ต่อ พระองค์ และ เจริญ ขึ้น ได้ เล่า
{9:5} พระองค์ ผู้ ทรง เคลื่อน ภูเขา และ ภูเขา ทั้งหลาย ก็ ไม่ รู้ เมื่อ พระองค์ ทรง คว่ำ มัน เสีย ด้วย พระ พิโรธ ของ พระองค์
{9:6} ผู้ ทรง สั่น แผ่นดิน โลก ให้ ออก จาก ที่ ของ มัน และ เสา ของ มัน ก็ สั่น สะเทือน
{9:7} ผู้ ทรง บัญชา ดวง อาทิตย์ และ มัน ไม่ ขึ้น ผู้ ทรง ผนึก เก็บ บรรดา ดวง ดาว ไว้
{9:8} ผู้ ทรง ขึง ฟ้า สวรรค์ ออก แต่ พระองค์ เดียว และ ทรง ย่ำ คลื่น ของ ทะเล
{9:9} ผู้ ทรง สร้าง หมู่ ดาว จระเข้ และ หมู่ ดาว ไถ หมู่ ดาว ลูก ไก่ และ หมู่ ดาว ทิศ ใต้
{9:10} ผู้ ทรง กระทำ มห กิจ เหลือ ที่ จะ เข้าใจ ได้ และ การ มหัศจรรย์ อย่าง นับ ไม่ ถ้วน
{9:11} ดู เถิด พระองค์ ทรง ผ่าน ข้า ไป และ ข้า หา เห็น พระองค์ ไม่ พระองค์ ทรง เลย ไป และ ข้า หา สังเกต เห็น ไม่
{9:12} ดู เถิด พระองค์ ทรง ฉวย ไป ใคร จะ ห้าม พระองค์ ได้ ใคร จะ ทูล พระองค์ ว่า ‘ พระองค์ ทรง กระทำ อะไร นั่น’
{9:13} ถ้า พระเจ้า จะ ไม่ ทรง หัน พระ พิโรธ ของ พระองค์ กลับ ต่อ พระองค์ เหล่า สมุน ของ ความ อหังการ ต้อง กราบ อยู่
{9:14} แล้ว ข้า จะ ตอบ พระองค์ ได้ อย่างไร จะ เลือก ถ้อยคำ อะไร มา โต้ตอบ พระองค์
{9:15} แม้ ว่า ข้า ชอบธรรม ข้า ก็ ตอบ พระองค์ ไม่ ได้ ข้า จะ ต้อง ขอ พระ กรุณา ต่อ ผู้พิพากษา ของ ข้า
{9:16} ถ้า ข้า ร้อง ทูล ต่อ พระองค์ และ พระองค์ ทรง ตอบ ข้า ข้า จะ ไม่ เชื่อ ว่า พระองค์ ทรง ฟัง เสียง ของ ข้า
{9:17} เพราะ พระองค์ ทรง ขยี้ ข้า ด้วย พายุ และ ทวี บาดแผล ของ ข้า โดย ไม่ มี เหตุ
{9:18} พระองค์ จะ ไม่ ทรง ให้ ข้า หายใจ ได้ แต่ เติม ความ ขม ขื่น ให้ ข้า เต็ม
{9:19} ถ้า ข้า กล่าว ถึง กำลัง ดู เถิด พระองค์ ทรง มี ฤทธิ์ ถ้า เป็น เรื่อง การ พิพากษา ใคร จะ นัด เวลา ให้ ข้า สู้ คดี ได้
{9:20} ถ้า ข้า อ้าง ว่า ตัว ชอบธรรม ปาก ของ ข้า จะ กล่าวโทษ ข้า ถ้า ข้า อ้าง ว่า ตัวดี รอบคอบ พระองค์ จะ พิสูจน์ ว่า ข้า บกพร่อง
{9:21} ถึง แม้ ข้า ดี รอบคอบ ข้า ก็ ไม่ เข้าใจ ตัว ข้า เอง ข้า จะ เกลียด ชีวิต ของ ข้า
{9:22} ก็ เหมือน กัน หมด เพราะ ฉะนั้น ข้า จึง ว่า ‘ พระองค์ ทรง ทำลาย ทั้งคน ดี รอบคอบ และ คน ชั่ว’
{9:23} เมื่อ ภัย พิบัติ นำ ความ ตาย มา โดย ฉับ พลัน พระองค์ ทรง เยาะเย้ย ความ ลำบาก ยากเย็น ของ ผู้ ไร้ ผิด
{9:24} แผ่นดิน โลก นี้ ทรง มอบ ไว้ ใน มือ ของ คน ชั่ว พระองค์ ทรง ปิด หน้า บรรดา ผู้ วินิจฉัย โลก ถ้า ไม่ ใช่ พระองค์ แล้ว ใคร เล่า
{9:25} ‘ วัน ทั้งหลาย ของ ข้า พระองค์ เร็ว กว่า นัก วิ่ง มัน พ้น ไป มัน ไม่ เห็น สิ่ง ดี อะไร
{9:26} มัน ผ่าน ไป อย่าง กับ เรือ เร็ว ดัง นก อินทรี โฉบ ลง บน เหยื่อ
{9:27} ถ้า ข้า พระองค์ ว่า “ ข้า จะ ลืม คำ ร้องทุกข์ ของ ข้า ข้า จะ ทิ้ง หน้า เศร้า ของ ข้า เสีย และ เบิกบาน”
{9:28} ข้า พระองค์ เกิด กลัว บรรดา ความ ทุกข์ ของ ข้า พระองค์ เพราะ ข้า พระองค์ ทราบ ว่า พระองค์ จะ ไม่ ถือ ว่า ข้า พระองค์ ไร้ ผิด
{9:29} ถ้า ข้า พระองค์ ชั่วช้า ข้า พระองค์ ตรากตรำ เปล่าๆ ทำไม
{9:30} ถ้า ข้า พระองค์ ชำระ ตัว ของ ข้า พระองค์ ด้วย น้ำ จาก หิมะ และ ล้าง มือ ของ ข้า พระองค์ ด้วย น้ำ ด่าง
{9:31} พระองค์ ยัง จะ ทรง จุ่ม ข้า พระองค์ ลง ไป ใน บ่อ แม้ เสื้อ ผ้า ของ ข้า พระองค์ จะ รังเกียจ ข้า พระองค์’
{9:32} พระองค์ มิ ใช่ มนุษย์ อย่าง ข้า ที่ ข้า จะ ตอบ พระองค์ ซึ่ง เรา จะ มา สู้ คดี ด้วย กัน
{9:33} ไม่ มี คนกลาง ระหว่าง เรา ผู้ ซึ่ง จะ วางมือ บน เรา ทั้ง สอง ได้
{9:34} ขอ ให้ พระองค์ ทรง นำ ไม้เรียว ไป จาก ข้า เสียที และ ขอ อย่า ให้ ความ ครั่น คร้าม จาก พระองค์ กระทำ ให้ ข้า กลัว มาก
{9:35} แล้ว ข้า จะ พูด และ ไม่ กลัว พระองค์ แต่ ใจ จริง ของ ข้า ไม่ เป็น อย่าง นั้น”
{i10:1} โย บ สิ้น หวัง เพราะ เหตุ สภาพ ของ ตน
{10:1} “ จิตใจ ข้า เบื่อ ชีวิต ของ ข้า ข้า จะ ร้องทุกข์ อย่าง ไม่ ยับยั้ง ข้า จะ พูด ด้วย จิตใจ ขม ขื่น ของ ข้า
{10:2} ข้า จะ ทูล พระเจ้า ว่า ‘ ขอ อย่า ทรง กล่าวโทษ ข้า พระองค์ ขอ ให้ ข้า พระองค์ ทราบ ว่า ไฉน พระองค์ ทรง โต้แย้ง กับ ข้า พระองค์
{10:3} พระองค์ ทรง เห็น ชอบ แล้ว หรือ ที่ จะ บีบ บังคับ ที่ จะ หมิ่น พระ หัตถกิจ ของ พระองค์ และ ทรง โปรด แผนการ ของ คน ชั่ว
{10:4} พระองค์ ทรง มี พระ เนตร อย่าง ตา คน หรือ พระองค์ ทรง เห็น อย่าง มนุษย์ เห็น หรือ
{10:5} วัน ของ พระองค์ เหมือน วัน ของ มนุษย์ หรือ ปี ของ พระองค์ เหมือน วัน คืน ของ คน เรา หรือ
{10:6} ที่ พระองค์ ทรง คอย จับ ความ ชั่วช้า ข้า พระองค์ และ ค้น หา บาป ของ ข้า พระองค์
{10:7} แม้ พระองค์ ทรง ทราบ ว่า ข้า พระองค์ มิ ได้ เป็น คน ชั่ว และ ไม่ มี ใคร ช่วย ให้ พ้น ออก จาก พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ได้
{10:8} พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ปั้น และ ทรง สร้าง ข้า พระองค์ ถึง กระนั้น พระองค์ ทรง หัน มา ทำลาย ข้า พระองค์
{10:9} ขอ ทรง ระลึก ว่า พระองค์ ทรง สร้าง ข้า พระองค์ ดุจ ดัง ดิน เหนียว พระองค์ จะ ทรง นำ ข้า พระองค์ ให้ กลับ เป็น ผง คลี ดิน อีก หรือ
{10:10} พระองค์ มิ ได้ ทรง เท ข้า พระองค์ ออก อย่าง น้ำนม และ ทำ ข้า พระองค์ ให้ แข็ง เหมือน เนย แข็ง หรือ
{10:11} พระองค์ ทรง ห่ม ข้า พระองค์ ไว้ ด้วย หนัง และ เนื้อ และ ทรง สาน ข้า พระองค์ ด้วย กระดูก และ เส้นเอ็น
{10:12} พระองค์ ทรง ประสาท ชีวิต และ ความ เมตตา แก่ ข้า พระองค์ และ ความ ดูแล รักษา ของ พระองค์ ได้ สงวน จิต วิญญาณ ข้า พระองค์ ไว้
{10:13} แต่ สิ่ง ต่อ ไป นี้ พระองค์ ทรง ซ่อน ไว้ ใน พระทัย ของ พระองค์ ข้า พระองค์ ทราบ ว่า นี่ เป็น พระ ประสงค์ ของ พระองค์
{10:14} ถ้า ข้า พระองค์ ทำบาป พระองค์ ทรง หมาย ข้า พระองค์ ไว้ และ ไม่ ทรง ปล่อยตัว ข้า พระองค์ ให้ พ้น โทษ ความ ชั่วช้า ของ ข้า พระองค์
{10:15} ถ้า ข้า พระองค์ ชั่ว ร้าย วิบัติ แก่ ข้า พระองค์ ถ้า ข้า พระองค์ ชอบธรรม ข้า พระองค์ ยัง ผงก ศีรษะ ของ ข้า พระองค์ ขึ้น ไม่ ได้ ข้า พระองค์ เต็ม ด้วย ความ อดสู ฉะนั้น ขอ มอง ดู ความ ทุกข์ ใจ ของ ข้า พระองค์
{10:16} ภัย พิบัติ ต่างๆ เพิ่ม มาก ขึ้น พระองค์ จะ ทรง ล่า ข้า พระองค์ อย่าง สิงโต ดุร้าย และ ทรง ทำ การ มหัศจรรย์ สู้ ข้า พระองค์ อีก
{10:17} พระองค์ ทรง ฟื้น พยาน ของ พระองค์ ปรักปรำ ข้า พระองค์ ใหม่ และ ทรง เพิ่ม ความ ร้อน พระทัย ของ พระองค์ ใน ข้า พระองค์ พระองค์ ทรง นำ พล โยธา หลาย กอง มา สู้ ข้า พระองค์
{10:18} ไฉน พระองค์ ทรง นำ ข้า พระองค์ ออก มา จาก ครรภ์ โอ ข้า พระองค์ อยาก ตาย ก่อน ตา ใดๆ ได้ เห็น ข้า พระองค์
{10:19} เหมือน อย่าง กับ ว่า ข้า พระองค์ มิ ได้ เกิด มา ข้า พระองค์ คง ถูก นำ จาก ครรภ์ ไป ถึง หลุม ฝัง ศพ แล้ว
{10:20} วัน คืน ชีวิต ของ ข้า พระองค์ ไม่ น้อย หรือ ขอ หยุด เถิด ขอ ให้ ข้า พระองค์ อยู่ ลำพัง เพื่อ ข้า พระองค์ จะ ชื่น ใจ สัก หน่อย
{10:21} ก่อน ที่ ข้า พระองค์ จะ ไป ยัง ที่ ที่ ข้า พระองค์ ไม่ กลับ ถึง แผ่นดิน แห่ง ความ มืด และ เงา มัจจุราช
{10:22} แผ่นดิน แห่ง ความ มืด ทึบ ดัง ตัว ความ มืด ที เดียว เป็น แผ่นดิน แห่ง เงา มัจจุราช ไม่ มี ระเบียบ ที่ ความ สว่าง เป็น เหมือน ความ มืด’”
{i11:1} โศฟาร์ว่าโยบ พูด มุสา และ เป็น คน หน้า ซื่อ ใจ คด
{11:1} แล้ว โศฟาร์ ชาว นา อา เมห์ ตอบ ว่า
{11:2} “ ควร ที่ จะ ฟัง มวล ถ้อยคำ โดย ไม่ มี ใคร ตอบ หรือ และ คน ที่ พูด มาก ควร จะ นับ ว่า ชอบธรรม หรือ
{11:3} ควร ที่ คำ พูด มุสา ของ ท่าน ทำให้ คน นิ่ง และ เมื่อ ท่าน เยาะเย้ย ไม่ ควร มี ผู้ ใด ทำให้ ท่าน อาย หรือ
{11:4} เพราะ ท่าน ว่า ‘ หลัก คำ สอน ของ ข้า บริสุทธิ์ และ ข้า ก็ สะอาด ใน สาย พระ เนตร พระเจ้า’
{11:5} แต่ โอ ใคร่ จะ ให้ พระเจ้า ตรัส และ ทรง เปิด ริม พระ โอษฐ์ ของ พระองค์ ตรัส กับ ท่าน
{11:6} ใคร่ จะ ให้ พระองค์ ทรง สำแดง เคล็ด ลับ ของ สติปัญญา ให้ ท่าน เพราะ ความ เข้าใจ ของ พระองค์ อเนก อนันต์ จง ทราบ เถิด ว่า พระเจ้า ทรง เรียกร้อง จาก ท่าน น้อย กว่า ความ ชั่วช้า ของ ท่าน พึง ได้ รับ
{11:7} ท่าน จะ หยั่งรู้ สภาพ ของ พระเจ้า ได้ หรือ ท่าน หยั่งรู้ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ได้ หมด หรือ
{11:8} นั่น สูง เท่า ฟ้า สวรรค์ ท่าน จะ ทำ อะไร ได้ ลึก กว่า นรก ท่าน จะ ทราบ อะไร ได้
{11:9} วัด ดู ก็ ยาว กว่า โลก และ กว้าง กว่า ทะเล
{11:10} ถ้า พระองค์ ทรง ตัด ออก และ ทรง คุม ขัง และ ทรง เรียก มา ชุมนุม กัน ใคร จะ ขัด ขวาง พระองค์ ได้
{11:11} เพราะ พระองค์ ทรง ทราบ คน ไร้ ค่า เมื่อ พระองค์ ทรง เห็น ความ ชั่ว ร้าย พระองค์ จะ ไม่ ทรง พิจารณา หรือ
{11:12} แต่ คน ไร้ ค่า อยาก ฉลาด ถึง แม้ ว่า มนุษย์ เกิด มา เหมือน ลูก ลา ป่า
{11:13} ถ้า ท่าน เตรียม ใจ ของ ท่าน ไว้ และ ท่าน เหยียด มือ ของ ท่าน ออก ไป หา พระองค์
{11:14} ถ้า ความ ชั่วช้า อยู่ ใน มือ ของ ท่าน ทิ้ง เสีย ให้ ไกล และ อย่า ให้ ความ ชั่ว ร้าย อาศัย อยู่ ใน เต็นท์ ของ ท่าน
{11:15} แล้ว แน่ ละ ท่าน จะ เงย หน้า ขึ้น โดย ปราศจาก ตำหนิ ท่าน จะ มั่นคง และ ไม่ ต้อง กลัว
{11:16} เพราะ ท่าน จะ ลืม ความ ทุกข์ ยาก ของ ท่าน ท่าน จะ จดจำ ได้ เหมือน น้ำ ที่ ได้ ไหล ผ่าน พ้น ไป
{11:17} แล้ว ชีวิต ของ ท่าน จะ สุกใส ยิ่ง กว่า เวลา เที่ยงวัน ท่าน จะ ส่อง แสง เหมือน เวลา เช้า
{11:18} และ ท่าน จะ รู้สึก มั่นคง เพราะ มี ความ หวัง เออ ท่าน จะ ตรวจตรา ดู และ นอน พัก อย่าง ปลอดภัย
{11:19} ท่าน จะ นอน ลง และ ไม่ มี ใคร ทำให้ ท่าน กลัว เออ คน เป็น อัน มาก จะ มา วอน ขอ ความ ช่วยเหลือ จาก ท่าน
{11:20} แต่ ตา ของ คน ชั่ว ร้าย จะ มืดมัว เขา จะ หลีก เลี่ยง หลบ หนี ไม่ ได้ และ ความ หวัง ของ เขา จะ เหมือน ความ ตาย นั่นเอง”
{i12:1} โย บ ตอบ และ ว่ากล่าว ความ ถ่อย ทราม ของ เพื่อนๆ
{12:1} แล้ว โย บตอบว่า
{12:2} “ ไม่ ต้อง สงสัย เลย ที่ ท่าน ทั้งหลาย เป็น เสียง ของ ประชาชน และ สติปัญญา จะ ตาย ไป พร้อม กับ ท่าน
{12:3} แต่ ข้า ก็ มี ความ เข้าใจ อย่าง กับ ท่าน ข้า ไม่ ด้อย กว่า ท่าน เออ เรื่อง อย่าง นี้ ใคร จะ ไม่ ทราบ
{12:4} ข้า เป็น เหมือน ผู้ ที่ ให้ เพื่อนบ้าน หัวเราะ เยาะ ผู้ ร้อง ทูล พระเจ้า และ พระองค์ ทรง ตอบ คน ดี รอบคอบ อัน ชอบธรรม เป็น ที่ ให้ เขา หัวเราะ เยาะ
{12:5} ใน ความคิด ของ ผู้ ที่ อยู่ อย่าง สบาย ผู้ มี เท้า พร้อม ที่ จะ พลาด เหมือน ตะเกียง ที่ ถูก สบประมาท
{12:6} เต็นท์ ของ โจร ก็ มั่งคั่ง และ บุคคล ที่ ยั่วเย้า พระเจ้า ก็ มั่นคง พระเจ้า ทรง นำ ของ มากมาย มา สู่ มือ ของ เขา
{12:7} แต่ ขอ ถาม สัตว์ เดียรัจฉาน และ มัน จะ สอน ท่าน ถาม นก ใน อากาศ ดู และ มัน จะ บอก ท่าน
{12:8} หรือ พูด กับ แผ่นดิน โลก และ มัน จะ สอน ท่าน และ ปลา ทะเล จะ ประกาศ แก่ ท่าน
{12:9} ใน บรรดา สิ่ง เหล่า นี้ มี สิ่ง ใด ที่ ไม่ ทราบ ว่า พระ หัตถ์ ของ พระ เยโฮวาห์ ทรง กระทำ ให้ เป็น ไป อย่าง นั้น
{12:10} จิตใจ ของ สิ่ง ที่ มี ชีวิต ทุก อย่าง อยู่ ใน พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ทั้ง ลมหายใจ ของ มนุษย์ ทั้งปวง
{12:11} หู ทดลอง ถ้อยคำ มิ ใช่ หรือ และ เพดานปาก ชิม รส อาหาร มิ ใช่ หรือ
{12:12} สติปัญญา อยู่ กับ คน มี อายุ มาก และ อายุ ยืน ยาว ทำให้ เกิด ความ เข้าใจ
{12:13} สติปัญญา และ ฤทธา นุ ภาพ อยู่ กับ พระเจ้า พระองค์ ทรง มี คำ แนะนำ และ ความ เข้าใจ
{12:14} ดู เถิด พระองค์ ทรง พัง ทลาย ลง และ ไม่ มี ผู้ ใด สร้าง ใหม่ ได้ พระองค์ ทรง กักขัง มนุษย์ คน หนึ่ง ไว้ และ ไม่ มี ผู้ ใด เปิด ได้
{12:15} ดู เถิด พระองค์ ทรง ยึด น้ำ ไว้ และ มัน ก็ แห้ง ไป ดังนั้น พระองค์ ทรง ส่ง มัน ออก ไป และ มัน ก็ ท่วม แผ่นดิน
{12:16} พระ กำลัง และ พระ สติปัญญา อยู่ กับ พระองค์ ผู้ ถูก ลวง ทั้ง ผู้ ลวง เป็น ของ พระองค์
{12:17} พระองค์ ทรง นำ ที่ปรึกษา ตัว ล่อนจ้อน ไป และ พระองค์ ทรง กระทำ ผู้พิพากษา ให้ เป็น คน โง่
{12:18} พระองค์ ทรง แก้ พันธนาการ ของ กษัตริย์ และ ทรง ผูกมัด เอว ของ กษัตริย์ เหล่า นั้น ด้วย ผ้า คาด เอว
{12:19} พระองค์ ทรง นำ เจ้า ชาย ตัว ล่อนจ้อน ไป และ ทรง คว่ำ ผู้ มี กำลัง เสีย
{12:20} พระองค์ ทรง เอา คำ พูด ไป เสีย จาก ผู้ ที่ เขา วางใจ และ ทรง นำ การ พินิจ พิจารณา ไป เสีย จาก พวก ผู้ มี อายุ
{12:21} พระองค์ ทรง เทค วาม เหยียดหยาม บน เจ้านาย และ ทรง กระทำ ให้ ผู้ ที่ แข็งแรง อ่อน กำลัง
{12:22} พระองค์ ทรง เปิด สิ่ง ที่ ลึก ออก มา จาก ความ มืด และ ทรง นำ เงา มัจจุราช มา สู่ ความ สว่าง
{12:23} พระองค์ ทรง กระทำ ประชาชาติ ให้ ใหญ่ โต และ ทรง ทำลาย เสีย พระองค์ ทรง ขยาย บรรดา ประชาชาติ และ ทรง นำ เขา ทั้งหลาย ให้ แคบ ลง อีก
{12:24} พระองค์ ทรง นำ ความ เข้าใจ ไป เสีย จาก หัวหน้า ชาว โลก และ ทรง กระทำ ให้ เขา พเนจร ไป ใน ถิ่น ทุรกันดาร ซึ่ง ไม่ มี หนทาง
{12:25} เขา ทั้งหลาย คลำ อยู่ ใน ความ มืด ปราศจาก ความ สว่าง และ พระองค์ ทรง ทำให้ เขา โซเซ อย่าง คน เมา”
{i13:1} โย บ ปกป้อง ความ ซื่อสัตย์ ของ ตนเอง
{13:1} “ ดู เถิด ตา ของ ข้า ได้ เห็น สิ่ง ทั้งหมด นี้ แล้ว หู ของ ข้า ได้ยิน และ เข้าใจ เรื่อง นี้ แล้ว
{13:2} อะไร ที่ ท่าน ทั้งหลาย รู้ ข้า ก็ รู้ ด้วย ข้า ไม่ ด้อย กว่า ท่าน
{13:3} แต่ ข้า ใคร่ จะ ทูล ต่อ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ และ ปรารถนา จะ สู้ คดี ของ ข้า กับ พระเจ้า
{13:4} ส่วน ท่าน ท่าน ฉาบ เสีย ด้วย การ มุสา ท่าน ทั้งปวง เป็น แพทย์ ที่ ใช้ ไม่ ได้
{13:5} โอ ท่าน น่า จะ นิ่ง เสีย และ ความ นิ่ง นั้น จะ เป็น สติปัญญา ของ ท่าน
{13:6} บัดนี้ ขอ ฟัง การ หา เหตุผล ของ ข้า และ ขอ ฟัง คำ วิงวอน แห่ง ริมฝีปาก ของ ข้า
{13:7} ท่าน ทั้งหลาย จะ พูด ชั่ว ร้าย เพื่อ พระเจ้า หรือ และ พูด ลวง เพื่อ พระองค์ หรือ
{13:8} ท่าน ทั้งหลาย จะ แสดง ความ ลำเอียง เข้า ข้าง พระองค์ หรือ ท่าน จะ ว่า ความ ฝ่าย พระเจ้า หรือ
{13:9} เมื่อ พระองค์ ทรง ค้น ท่าน พบ จะ ดี แก่ ท่าน ไหม หรือ ท่าน จะ เยาะเย้ย พระองค์ ได้ อย่าง ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด เยาะเย้ย มนุษย์ หรือ
{13:10} พระองค์ จะ ทรง ตำหนิ ท่าน ทั้งหลาย แน่ ถ้า ท่าน แสดง ความ ลำเอียง อย่าง ลับๆ
{13:11} ความ โอ่อ่า ตระการ ของ พระองค์ จะ ไม่ กระทำ ให้ ท่าน คร้าม กลัว และ ความ ครั่น คร้าม ต่อ พระองค์ จะ ไม่ ตก เหนือ ท่าน หรือ
{13:12} ความ ระลึก ถึง ทั้งหลาย ของ ท่าน เป็น เหมือน อย่าง ขี้เถ้า ร่างกาย ของ ท่าน เป็น แต่ กาย ดิน
{13:13} ขอ นิ่ง เถอะ และ ข้า จะ พูด และ อะไร จะ เกิด แก่ ข้า ก็ ขอ ให้ เกิด เถิด
{13:14} ทำไม น่ะ หรือ ข้า จะ งับ เนื้อ ของ ข้า ไว้ และ เสี่ยง ชีวิต ของ ข้า
{13:15} ถึง แม้ พระองค์ ทรง ประหาร ข้า เสีย ข้า ก็ จะ ยัง วางใจ ใน พระองค์ แต่ ข้า จะ ยัง ยืนยัน ทาง ทั้งหลาย ของ ข้า จำเพาะ พระ พักตร์ พระองค์
{13:16} พระองค์ จะ ทรง เป็น ความ รอด ของ ข้า ด้วย เพราะ คน หน้า ซื่อ ใจ คด จะ ไม่ ได้ เข้า มา ต่อ เบื้อง พระ พักตร์ พระองค์
{13:17} ขอ ฟัง ถ้อยคำ ของ ข้า อย่าง ระมัดระวัง และ ให้ คำ กล่าว ของ ข้า อยู่ ใน หู ของ ท่าน
{13:18} ดู เถิด ข้า เตรียม คดี ของ ข้า แล้ว ข้า ทราบ ว่า จะ ปรากฏ ว่า ข้า บริสุทธิ์
{13:19} ใคร นะ จะ สู้ คดี กับ ข้า เพราะ บัดนี้ ถ้า ข้า นิ่ง เสีย ข้า ก็ จะ ตาย
{13:20} ‘ ขอ ทรง ประสาท สอง สิ่ง แก่ ข้า พระองค์ และ ข้า พระองค์ จะ ไม่ ซ่อน ตัว จาก พระ พักตร์ พระองค์
{13:21} ขอ ทรง หด พระ หัตถ์ ให้ ไกล จาก ข้า พระองค์ และ ขอ อย่า ให้ ความ ครั่น คร้าม พระองค์ ทำให้ ข้า พระองค์ คร้าม กลัว
{13:22} ขอ พระองค์ ทรง เรียก เถิด แล้ว ข้า พระองค์ จะ ทูล ตอบ หรือ ขอ ให้ ข้า พระองค์ ทูล และ ขอ พระองค์ ทรง ตอบ แก่ ข้า พระองค์
{13:23} บรรดา ความ ชั่วช้า และ ความ บาป ผิด ของ ข้า พระองค์ มี เท่าใด ขอ ทรง โปรด ให้ ข้า พระองค์ ทราบ ถึง การ ละเมิด และ บาป ของ ข้า พระองค์
{13:24} ทำไม พระองค์ ทรง เมิน พระ พักตร์ เสีย และ ทรง นับ ว่า ข้า พระองค์ เป็น ศัตรู ของ พระองค์
{13:25} พระองค์ จะ ทรง ให้ ใบไม้ ที่ ถูก ลม พัด หัก เสีย หรือ และ จะ ทรง ไล่ ติดตาม ฟาง แห้ง หรือ
{13:26} เพราะ พระองค์ ทรง จารึก สิ่ง ขม ขื่น ต่อสู้ ข้า พระองค์ และ ทรง กระทำ ให้ ข้า พระองค์ รับ โทษ ความ ชั่วช้า ที่ ข้า พระองค์ กระทำ เมื่อ ยัง รุ่นๆ อยู่
{13:27} พระองค์ ทรง เอา เท้า ของ ข้า พระองค์ ใส่ ขื่อ ไว้ และ ทรง เฝ้า ดู ทาง ทั้งสิ้น ของ ข้า พระองค์ พระองค์ ทรง จารึก เครื่องหมาย ไว้ บน ฝ่า เท้า ของ ข้า พระองค์
{13:28} มนุษย์ ก็ ทรุดโทรม ไป เหมือน ของ เน่า เหมือน เครื่อง แต่ง กาย ที่ ตัว มอด กิน’”
{i14:1} โย บ ตอบ สหาย ของ ตน
{14:1} “‘ มนุษย์ ที่ เกิด มา โดย ผู้หญิง ก็ อยู่ แต่ น้อย วัน และ เต็ม ไป ด้วย ความ ยุ่งยาก ใจ
{14:2} เขา ออก มา เหมือน ดอกไม้ แล้ว ก็ ถูก ตัด ให้ ล้ม ลง เขา ลี้ ไป อย่าง เงา และ ไม่ อยู่ ต่อ ไป อีก
{14:3} และ พระองค์ ทรง ลืม พระ เนตร มอง คน อย่าง นี้ หรือ และ ทรง นำ ข้า พระองค์ มา ใน การ พิพากษา ของ พระองค์ หรือ
{14:4} ใคร จะ เอา สิ่ง สะอาด ออก มา จาก สิ่ง ไม่ สะอาด ได้ ไม่ มี ใคร สัก คน
{14:5} วัน เวลา ของ เขา ถูก กำหนด ไว้ เสีย แล้ว และ จำนวน เดือน ของ เขา ก็ อยู่ กับ พระองค์ พระองค์ ทรง กำหนด ขอบเขต ของ เขา ไม่ ให้ เขา ผ่าน ไป ได้
{14:6} ฉะนั้น ขอ ทรง หัน พระ พักตร์ ไป จาก เขา และ ทรง เลิก เถิด พระเจ้า ข้า เพื่อ ให้ เขา ชื่นบาน ด้วย วัน ของ เขา อย่าง ลูกจ้าง
{14:7} เพราะ สำหรับ ต้นไม้ ก็ มี ความ หวัง ถ้า มัน ถูก ตัด ลง มัน ก็ จะ แตก หน่อ อีก และ หน่อ อ่อน ของ มัน จะ ไม่ หยุด ยั้ง
{14:8} ถึง ราก ของ มัน จะ แก่ อยู่ ใน ดิน และ ตอ ของ มัน จะ ตาย อยู่ ใน ผง คลี ดิน
{14:9} แต่ พอ ได้ กลิ่น ไอ ของ น้ำ มัน จะ งอก และ แตก กิ่ง ออก เหมือน ต้นไม้ อ่อน
{14:10} แต่ มนุษย์ ตาย และ ล้ม พังพาบ เออ มนุษย์ สิ้น ลมหายใจ และ เขา อยู่ ที่ไหน เล่า
{14:11} น้ำ ขาด จาก ทะเล ไป และ แม่น้ำ ก็ เหือด และ แห้ง ไป ฉัน ใด
{14:12} ฉัน นั้น แหละ มนุษย์ ก็ นอน ลง และ ไม่ ลุก ขึ้น อีก จน ท้อง ฟ้า ไม่ มี อีก เขา ก็ ไม่ ตื่น ขึ้น และ ปลุก เขา ก็ ไม่ ได้
{14:13} โอ หาก พระองค์ ทรง ซ่อน ข้า พระองค์ ไว้ ใน แดน คน ตาย ก็ จะ ดี ใคร่ จะ ให้ พระองค์ ทรง ปกปิด ข้า พระองค์ ไว้ จน พระ พิโรธ พระองค์ พ้น ไป ใคร่ จะ ให้ พระองค์ ทรง กำหนด เวลา ให้ ข้า พระองค์ และ ทรง ระลึก ถึง ข้า พระองค์
{14:14} ถ้า มนุษย์ ตาย แล้ว เขา จะ มี ชีวิต อีก หรือ ข้า พระองค์ จะ คอย อยู่ ตลอด วัน ประจำการ ของ ข้า พระองค์ จน กว่า การ ปลดปล่อย ของ ข้า พระองค์ จะ มา ถึง
{14:15} พระองค์ จะ ทรง เรียก และ ข้า พระองค์ จะ ทูล ตอบ พระองค์ พระองค์ จะ ทรง อาลัย อาวรณ์ พระ หัตถกิจ ของ พระองค์
{14:16} แต่ พระองค์ ทรง นับ ก้าว ของ ข้า พระองค์ พระองค์ มิ ได้ ทรง จ้อง จับ ผิด ข้า พระองค์ หรือ
{14:17} การ ละเมิด ของ ข้า พระองค์ นั้น ทรง ใส่ ไว้ ใน ถุง ที่ ผนึก ตรา และ พระองค์ ทรง มัด ความ ชั่วช้า ของ ข้า พระองค์ ไว้
{14:18} แต่ ภูเขา ก็ ทลาย ลง และ ผุ พัง ไป และ ก้อน หิน ก็ ถูก ย้าย ไป จาก ที่ ของ มัน
{14:19} น้ำ เซาะ หิน ไป เสีย พระองค์ ทรง พัด พา สิ่ง ต่างๆ ที่ งอก ขึ้น จาก ผง คลี ดิน แห่ง แผ่นดิน โลก ไป พระองค์ ทรง ทำลาย ความ หวัง ของ มนุษย์ เช่น กัน
{14:20} พระองค์ ทรง ชนะ เขา เสมอ และ เขา ก็ ล่วงลับ ไป พระองค์ ทรง เปลี่ยน สีหน้า ของ เขา และ ทรง ส่ง เขา ไป เสีย
{14:21} บรรดา บุตร ชาย ของ เขา ได้ รับ เกียรติ และ เขา ก็ ไม่ ทราบ เขา ทั้งหลาย ตกต่ำ ลง แต่ เขา หา หยั่งรู้ ไม่
{14:22} เขา รู้สึก เพียง ความ เจ็บ ใน ร่างกาย ของ ตน และ จิตใจ เขา คร่ำครวญ’”
{i15:1} เอ ลี ฟัส ว่า เขา มี ความ รู้ มาก กว่า โย บ
{15:1} แล้ว เอ ลี ฟัส ชาว เท มาน ตอบ ว่า
{15:2} “ ควร ที่ คน มี ปัญญา จะ ตอบ ด้วย ความ รู้ ลมๆ แล้งๆ หรือ และ บรรจุ ลม ตะวัน ออก ให้ เต็ม ท้อง
{15:3} ควร ที่ เขา จะ โต้แย้ง กัน ใน การ พูด อัน ไร้ ประโยชน์ หรือ ด้วย ถ้อยคำ ซึ่ง ไม่ ได้ ผล หรือ
{15:4} แต่ ท่าน กำลัง ขจัด ความ ยำเกรง เสีย และ ขัด ขวาง การ อธิษฐาน ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{15:5} เพราะ ปาก ของ ท่าน กล่าว ความ ชั่วช้า ของ ท่าน และ ท่าน เลือก เอา ลิ้น ของ คน ฉลาด แกม โกง
{15:6} ปาก ของ ท่าน กล่าวโทษ ท่าน เอง ไม่ ใช่ ข้าพเจ้า และ ริมฝีปาก ของ ท่าน ปรักปรำ ท่าน เอง
{15:7} ท่าน เป็น มนุษย์ คน แรก ที่ เกิด มา หรือ หรือ ท่าน คลอด มา ก่อน เนิน เขา หรือ
{15:8} ท่าน ได้ ฟัง ความ ลึกลับ ของ พระเจ้า หรือ และ ท่าน จำกัด สติปัญญา ไว้ เฉพาะ ตัว ท่าน หรือ
{15:9} ท่าน ทราบ อะไร ที่ พวก เรา ไม่ ทราบ บ้าง ท่าน เข้าใจ อะไร ที่ ไม่ กระจ่าง แก่ เรา เล่า
{15:10} ใน พวก เรา มี คน ผม หงอก และ คน สูง อายุ แก่ ยิ่ง กว่า บิดา ของ ท่าน
{15:11} ท่าน เห็น คำ เล้าโลม ของ พระเจ้า เป็น ของ เล็กน้อย ไป หรือ มี เรื่อง ลึกลับ อะไร บ้าง อยู่ กับ ท่าน หรือ
{15:12} เหตุ ไฉน ท่าน จึง ปล่อยตัว ไป ตามใจ ท่าน กระ พริบตา เพราะ เหตุ อะไร เล่า
{15:13} คือ ที่ ท่าน หัน จิตใจ ของ ท่าน ต่อสู้ พระเจ้า และ ให้ ถ้อยคำ อย่าง นี้ ออก จาก ปาก ของ ท่าน
{15:14} มนุษย์ เป็น อะไร เล่า เขา จึง จะ สะอาด ได้ หรือ เขา ผู้ เกิด มา โดย ผู้หญิง เป็น อะไร เขา จึง ชอบธรรม ได้
{15:15} ดู เถิด พระเจ้า มิ ได้ ทรง วางใจ ใน วิ สุทธิ ชน ของ พระองค์ ใช่ แล้ว ใน สาย พระ เนตร พระองค์ ฟ้า สวรรค์ ก็ ไม่ สะอาด
{15:16} แล้ว มนุษย์ ผู้ ดื่ม ความ ชั่วช้า เหมือน ดื่ม น้ำ ก็ น่า สะอิดสะเอียน และ โสโครก ยิ่ง กว่า นั้น สัก เท่าใด
{15:17} ฟัง ข้า ซิ ข้า จะ แสดง แก่ ท่าน สิ่ง ใด ที่ ข้า ได้ เห็น ข้า จะ กล่าว
{15:18} สิ่ง ที่ คน มี ปัญญา ได้ บอก กัน มา ตั้งแต่ บรรพบุรุษ ของ เขา และ มิ ได้ ปิดบัง ไว้
{15:19} ผู้ ที่ ได้ รับ พระ ราช ทาน แผ่นดิน แต่ พวก เดียว และ ไม่ มี คน ต่าง ด้าว ผ่าน ไป ท่ามกลาง เขา ทั้งหลาย
{15:20} คน ชั่ว ทน ทุกข์ ทรมาน ตลอด อายุ ของ เขา ตลอด ปี ทั้งปวง ได้ ซ่อน ไว้ จาก ผู้ บีบ บังคับ
{15:21} เสียง ที่ น่า คร้าม กลัว อยู่ ใน หู ของ เขา ผู้ ทำลาย จะ มา เหนือ เขา ใน ยาม มั่งคั่ง
{15:22} เขา ไม่ เชื่อ ว่า เขา จะ กลับ ออก มา จาก ความ มืด เขา จะ ต้อง ตาย ด้วย ดาบ
{15:23} เขา พเนจร ไป เพื่อ หา อาหาร กล่าว ว่า ‘ อยู่ ที่ไหน นะ’ เขา ทราบ อยู่ ว่า วัน แห่ง ความ มืด อยู่ แค่ เอื้อม มือ
{15:24} ความ ทุกข์ ใจ และ ความ แสน ระทม จะ ทำให้ เขา คร้าม กลัว มัน จะ ชนะ เขา เหมือน อย่าง กษัตริย์ เตรียม พร้อม แล้ว สำหรับ การ ศึก
{15:25} เพราะ เขา ได้ เหยียด มือ ของ เขา ออก สู้ พระเจ้า และ เพิ่ม กำลัง เพื่อ ต่อสู้ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{15:26} เขา วิ่ง เข้า ใส่ พระองค์ อย่าง ดื้อดึง พร้อม กับ ดั้ง ปุ่ม หนา
{15:27} เพราะ ว่า เขา ได้ คลุม หน้า ของ เขา ด้วย ความ อ้วน ของ เขา แล้ว และ รวบรวม ไขมัน มา ไว้ ที่ บั้นเอว ของ เขา
{15:28} และ ได้ อาศัย อยู่ ใน หัว เมือง ที่ รกร้าง ใน เรือน ซึ่ง ไม่ มี ผู้ อาศัย ซึ่ง พร้อม ที่ จะ กลาย เป็น กอง ซาก ปรัก หัก พัง
{15:29} เขา จะ ไม่ มั่งมี และ ทรัพย์ สมบัติ ของ เขา จะ ไม่ ทนทาน และ ข้าวของ ของ เขา จะ ไม่ เพิ่มพูน ใน แผ่นดิน
{15:30} เขา จะ หนี จาก ความ มืด ไม่ พ้น เปลว เพลิง จะ ทำให้ หน่อ ของ เขา แห้ง ไป และ โดย ลม พระ โอษฐ์ เขา จะ ต้อง จาก ไป เสีย
{15:31} อย่า ให้ เขา วางใจ ใน ความ อนิจจัง ลวง ตัว เขา เอง เพราะ ความ อนิจจัง จะ เป็น สิ่ง ตอบแทน เขา
{15:32} จะ ชำระ ให้ เขา เต็ม ก่อน เวลา ของ เขา และ กิ่ง ก้าน ของ เขา จะ ไม่ เขียว
{15:33} เขา จะ เป็น ประดุจ เถา องุ่น ที่ เขย่า ลูก องุ่น ดิบ ของ มัน และ เป็น ดัง ต้น มะกอก เทศ ที่ สลัด ทิ้ง ดอก บาน ของ มัน
{15:34} เพราะ ว่าที่ ชุมนุม ของ พวก หน้า ซื่อ ใจ คด นั้น จะ รกร้าง ไป และ ไฟ จะ เผา ผลาญ เต็นท์ แห่ง สินบน เสีย
{15:35} เขา ทั้งหลาย ตั้ง ครรภ์ ความ ชั่ว และ คลอด ความ ร้าย ออก มา และ ท้อง ของ เขา ทั้งหลาย ตระเตรียม การ ล่อลวง”
{i16:1} โย บ บ่น เรื่อง พระ ราชกิจ ของ พระเจ้า
{16:1} แล้ว โย บตอบว่า
{16:2} “ ข้า เคย ได้ยิน เรื่อง อย่าง นี้ มา มาก แล้ว ท่าน ทุก คน เป็น ผู้ เล้าโลม ที่ กวน ใจ
{16:3} คำ ลมๆ แล้งๆ จะ จบ สิ้น เมื่อไร หนอ ท่าน เป็น อะไร ไป ท่าน จึง ตอบ อย่าง นี้
{16:4} ข้า ก็ พูด อย่าง ท่าน ทั้งหลาย ได้ เหมือน กัน ถ้า ชีวิต ท่าน มา แทน ที่ ชีวิต ของ ข้า ข้า ก็ สามารถ สรรหา ถ้อยคำ มากมาย ก่ายกอง มา ต่อสู้ ท่าน ทั้งหลาย ได้ และ สั่น ศีรษะ ของ ข้า ใส่ ท่าน
{16:5} ข้า จะ หนุน กำลัง ของ ท่าน ทั้งหลาย ด้วย ปาก ของ ข้า ก็ ได้ และ การ เคลื่อนไหว แห่ง ริมฝีปาก ของ ข้า จะ ระงับ ความ เจ็บ ปวด ของ ท่าน ก็ ได้ ด้วย
{16:6} ถ้า ข้า พูด ความ เจ็บ ปวด ของ ข้า ก็ ไม่ ระงับ และ ถ้า ข้า นิ่ง ไว้ จะ บรรเทา ไป สัก เท่าใด
{16:7} แต่ นี่แหละ เดี๋ยวนี้ พระเจ้า ทรง ให้ ข้า อ่อนเปลี้ย พระองค์ ทรง กระทำ ให้ พรรคพวก ทั้งสิ้น ของ ข้า เลิกร้าง ไป
{16:8} และ พระองค์ ได้ ให้ ข้า เต็ม ไป ด้วย รอย ย่น ซึ่ง สภาพ นี้ เป็น พยาน ปรักปรำ ข้า และ ความ ผ่ายผอม ของ ข้า ลุก ขึ้น ปรักปรำ ข้า มัน เป็น พยาน ใส่ หน้า ข้า
{16:9} พระองค์ ทรง ฉีก ข้า ด้วย พระ พิโรธ ของ พระองค์ และ ทรง เกลียด ชัง ข้า พระองค์ ทรง ขบ เขี้ยว เคี้ยว ฟัน ใส่ ข้า ปรปักษ์ ของ ข้า ถลึงตา สู้ ข้า
{16:10} มี คน อ้า ปาก ใส่ ข้า เขา ตบ แก้ม ประจาน ข้า เขา สุม หัว กัน ปรักปรำ ข้า
{16:11} พระเจ้า ทรง มอบ ข้า ให้ แก่ คน อธรรม และ ทรง เหวี่ยง ข้า ไว้ ใน มือ ของ คน ชั่ว ร้าย
{16:12} ข้า อยู่ สบาย และ พระองค์ ทรง หัก ข้า สะบั้น เออ พระองค์ ทรง ฉวย คอ ข้า และ ฟาด ข้า ลง เป็น ชิ้นๆ พระองค์ ทรง ตั้ง ข้า ให้ เป็น เป้า ของ พระองค์
{16:13} นัก ธนู ของ พระองค์ ล้อม ข้า พระองค์ ทรง ทะลวง เปิด ไต ของ ข้า และ ไม่ เพลา มือ เลย พระองค์ ทรง เท น้ำดี ของ ข้า ลง บน ดิน
{16:14} พระองค์ ทรง พัง เข้า ไป เป็น ช่องๆ พระองค์ ทรง วิ่ง เข้า ใส่ ข้า อย่าง มนุษย์ ยักษ์
{16:15} ข้า เย็บ ผ้า กระสอบ ติด หนัง ของ ข้า และ ทำให้ เขา สัตว์ ของ ข้า สกปรก ด้วย ผง คลี ดิน
{16:16} หน้า ของ ข้า แดง ด้วย การ ร่ำไห้ เงา มัจจุราช อยู่ ที่ หนัง ตา ของ ข้า
{16:17} แม้ ว่า ใน มือ ของ ข้า ไม่ มี ความ อยุติธรรม เลย และ คำ อธิษฐาน ของ ข้า ก็ บริสุทธิ์
{16:18} โอ แผ่นดิน โลก เอ๋ย อย่า ปิดบัง โลหิต ของ ข้า นะ อย่า ให้ เสียง ร้อง ของ ข้า มี ที่ หยุด พัก
{16:19} ดู เถิด เดี๋ยวนี้ เอง พยาน ของ ข้า ก็ อยู่ บน สวรรค์ และ พระองค์ ผู้ รับรอง ข้า ก็ อยู่ ใน ที่ สูง
{16:20} เพื่อน ของ ข้า ดูหมิ่น ข้า แต่ ตา ของ ข้า เท น้ำตา ออก ถวาย พระเจ้า
{16:21} โอ ขอ ให้ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด อ้อนวอน เพื่อ มนุษย์ ต่อ พระเจ้า อย่าง ที่ มนุษย์ อ้อนวอน เพื่อ เพื่อนบ้าน ของ เขา
{16:22} เพราะ ว่า ต่อ ไป อีก ไม่ กี่ ปี ข้า จะ ไป ตาม ทาง ที่ ข้า จะ ไม่ กลับ”
{i17:1} โย บ อ้อนวอน ต่อ พระเจ้า
{17:1} “ ลมหายใจ ของ ข้า ได้ แตกดับ วัน เวลา ของ ข้า ก็ จบ ลง หลุม ฝัง ศพ พร้อม สำหรับ ข้า แล้ว
{17:2} แน่ ละ คน มัก เยาะเย้ย ก็ อยู่ รอบ ข้า นี่เอง และ ตา ของ ข้า ก็ จ้อง อยู่ ที่ การ ยั่วเย้า ของ เขา
{17:3} ‘ โปรด ทรง วาง ประกัน ไว้ สำหรับ ข้า พระองค์ กับ พระองค์ ใคร อยู่ ที่ นั่น ที่ จะ ให้ ประกัน สำหรับ ข้า พระองค์ ได้
{17:4} เพราะ พระองค์ ทรง ปิด ใจ ของ เขา ทั้งหลาย ไว้ จาก ความ เข้าใจ ฉะนั้น พระองค์ จะ ไม่ ทรง ยกย่อง เขา’
{17:5} ผู้ ที่ กล่าว คำ ประจบประแจง แก่ เพื่อน ของ เขา นัยน์ตา ของ ลูกหลาน ของ เขา จะ มัว มืด ไป
{17:6} พระองค์ ทรง กระทำ ให้ ข้า เป็น คำ ครหา ของ ชน ชาติ ทั้งหลาย แต่ ก่อน นั้น ข้า เป็น เหมือน รำมะนา
{17:7} นัยน์ตา ของ ข้า ได้ มืดมัว ไป ด้วย ความ โศกสลด และ อวัยวะ ทั้งสิ้น ของ ข้า ก็ เหมือน กับ เงา
{17:8} คน เที่ยงธรรม ก็ จะ ตก ตะลึง ด้วย เรื่อง นี้ และ คน ไร้ ผิด ก็ จะ เร้า ตัว ขึ้น ปรักปรำ คน หน้า ซื่อ ใจ คด
{17:9} คน ชอบธรรม ยัง จะ ยึดมั่น อยู่ กับ ทาง ของ เขา และ ผู้ ที่ มี มือ สะอาด ก็ จะ แข็งแรง ยิ่ง ขึ้นๆ
{17:10} แต่ พวก ท่าน ท่าน ทุก คน มา อีก ซี ข้า จะ ไม่ พบ คน ที่ มี ปัญญา สัก คน ใน พวก ท่าน
{17:11} วัน ของ ข้า ก็ ผ่าน พ้น ไป แผนงาน ของ ข้า ก็ แตกหัก คือ ความคิด ใน ใจ ของ ข้า นั้น
{17:12} เขา เหล่า นั้น ทำ กลางคืน ให้ เป็นกลาง วัน ความ สว่าง นั้น ก็ สั้น เพราะ เหตุ ความ มืด
{17:13} ถ้า ข้า รอ คอย แดน คน ตาย จะ เป็น บ้าน ของ ข้า ข้า ได้ กาง ที่นอน ออก ใน ความ มืด
{17:14} ข้า ได้ พูด กับ ความ เปื่อย เน่า ว่า ‘ เจ้า เป็น พ่อ ของ ข้า’ และ พูด กับ หนอน ว่า ‘ เจ้า เป็น แม่ ของ ข้า และ เป็น พี่ สาว ของ ข้า’
{17:15} แล้ว บัดนี้ ความ หวัง ของ ข้า อยู่ ที่ไหน เล่า ส่วน ความ หวัง ของ ข้า นั้น ใคร จะ เห็น ได้
{17:16} ความ หวัง นั้น จะ ลง ไป ที่ ดาล ประตู แดน คน ตาย เรา จะ ลง ไป ด้วย กัน ใน ผง คลี ดิน”
{i18:1} บิล ดัด กล่าว ถึง ความ ทุกข์ ของ คน ชั่ว
{18:1} แล้ว บิล ดัด คน ชู อาห์ตอบว่า
{18:2} “ ท่าน จะ ค้น หา ถ้อยคำ นาน เท่าใด จง ใคร่ครวญ แล้ว ภายหลัง พวก เรา จะ พูด
{18:3} ทำไม เรา จึง ถูก นับ ให้ เป็น สัตว์ และ ถือ ว่า เลว ทราม ใน สายตา ของ ท่าน
{18:4} ท่าน ผู้ ฉีก ตัว ของ ท่าน ด้วย ความ โกรธ ของ ท่าน จะ ให้ แผ่นดิน โลก ถูก ทอดทิ้ง เพราะ เห็นแก่ ท่าน หรือ หรือ จะ ให้ ก้อน หิน โยกย้าย จาก ที่ ของ มัน
{18:5} เออ ความ สว่าง แห่ง คน ชั่ว จะ ถูก ดับ เสีย และ เปลว ไฟ ของ เขา จะ ไม่ ส่อง แสง อีก
{18:6} ความ สว่าง ใน เต็นท์ ของ เขา จะ มืด และ ตะเกียง ของ เขา จะ ดับ พร้อม กับ เขา
{18:7} ก้าว อัน แข็งแรง ของ เขา ก็ จะ สั้น เข้า และ ความคิด อ่าน ของ เขา เอง ก็ จะ คว่ำ เขา ลง
{18:8} เพราะ เขา ถูก เหวี่ยง เข้า ไป ใน ข่าย ด้วย เท้า ของ เขา เอง และ เขา เดิน อยู่ บน หลุมพราง
{18:9} กับ อัน หนึ่ง จะ ฉวย ส้น เท้า ของ เขา ไว้ ผู้ ปล้น จะ มี ชัย ต่อ เขา
{18:10} มี บ่วง ซ่อน อยู่ ใน ดิน ไว้ ดัก เขา มี กับ อยู่ ใน ทาง ไว้ ดัก เขา
{18:11} สิ่ง น่า หวาดเสียว จะ ทำให้ เขา ตกใจ อยู่ รอบ ด้าน และ ไล่ ติด ส้น เท้า ของ เขา อยู่
{18:12} กำลัง ของ เขา ก็ จะ กร่อน ไป เพราะ ความ หิว และ ภัย พิบัติ ก็ จะ คอย พร้อม อยู่ ที่ ข้าง เขา
{18:13} มัน จะ กิน ความ แข็งแกร่ง แห่ง ผิวหนัง ของ เขา เสีย แม้ แต่ บุตร หัว ปี แห่ง ความ ตาย จะ กิน ความ แข็งแกร่ง ของ เขา เสีย
{18:14} ความ ไว้ วางใจ ของ เขา จะ ถูก ถอน ออก จาก เต็นท์ ของ เขา จะ ถูก นำ มา ยัง กษัตริย์ แห่ง ความ น่า หวาดเสียว
{18:15} สิ่ง ที่ ไม่ ใช่ ของ เขา จะ อาศัย อยู่ ใน เต็นท์ ของ เขา จะ มี กำมะถัน เกลื่อนกลาด อยู่ เหนือ ที่ อยู่ ของ เขา
{18:16} ราก ของ เขา จะ แห้ง ไป ข้าง ใต้ นั้น และ กิ่ง ของ เขา ที่ อยู่ ข้าง บน จะ ถูก ตัด ทิ้ง
{18:17} การ ระลึก ถึง เขา จะ พินาศ ไป จาก โลก และ เขา จะ ไม่ มี ชื่อ อยู่ ใน ถนน
{18:18} เขา จะ ถูก ผลัก ไส จาก ความ สว่าง เข้า สู่ ความ มืด และ จะ ถูก ไล่ออก ไป จาก แผ่นดิน โลก
{18:19} เขา จะ ไม่ มี ลูก หรือ หลาน ท่ามกลาง ประชาชน ของ เขา และ จะ ไม่ มี ใคร เหลือ อยู่ ใน ที่ ซึ่ง เขา เคย อาศัย อยู่
{18:20} ผู้ ที่ มา ภายหลัง เขา ก็ จะ ตก ตะลึง ด้วย วัน ของ เขา เหมือน กับ ผู้ ที่ มา ก่อน ก็ หวาดกลัว ด้วย
{18:21} แน่ ละ ที่ อยู่ ของ คน ชั่ว เป็น อย่าง นี้ แหละ และ ที่ อยู่ ของ คน ซึ่ง ไม่ รู้จัก พระเจ้า ก็ เป็น อย่าง นี้ แหละ”
{i19:1} โย บ มั่นคง ใน ความ เชื่อ
{19:1} แล้ว โย บตอบว่า
{19:2} “ ท่าน ทั้งหลาย จะ ทรมาน จิตใจ ช้านาน สัก เท่าใด ทั้ง ทุบ ข้า เป็น ชิ้นๆ ด้วย ถ้อยคำ
{19:3} ท่าน ทั้งหลาย พูด สบประมาท ข้า สิบ หน แล้ว และ ที่ ทำ ตัว เป็น คน แปลก หน้า ต่อ ข้า นั้น ท่าน ก็ ไม่ อาย เลย
{19:4} ถ้า แม้ ว่า ข้า หลง ทำ ผิด จริง ความ ผิด ของ ข้า ก็ อยู่ กับ ข้า
{19:5} ถ้า ท่าน ทั้งหลาย จะ ผยอง เพราะ ข้า จริง และ ใช้ ความ ต่ำต้อย ของ ข้า ปรักปรำ ข้า
{19:6} จง ทราบ เถิด ว่า พระเจ้า ทรง คว่ำ ข้า ลง แล้ว และ ได้ ทรง เอา ตาข่าย ของ พระองค์ ล้อม ข้า ไว้
{19:7} ดู เถิด ข้า ร้อง ออก มา เพราะ เหตุ ความ ทารุณ แต่ ไม่ มี ใคร ฟัง ข้า ร้อง ให้ ช่วย แต่ ไม่ มี ความ ยุติธรรม ที่ไหน
{19:8} พระองค์ ทรง ก่อ กำแพง กั้น ทาง ข้า ไว้ ข้า จึง ข้าม ไป ไม่ ได้ และ พระองค์ ทรง ให้ ทาง ของ ข้า มืด ไป
{19:9} พระองค์ ทรง ปลด สง่าราศี ของ ข้า ไป จาก ข้า เสีย และ ทรง ถอด มงกุฎ จาก ศีรษะ ของ ข้า
{19:10} พระองค์ ทรง พัง ข้า ลง เสีย ทุก ด้าน และ ข้า ก็ สิ้น ไป พระองค์ ทรง ทึ้ง ความ หวัง ของ ข้า ขึ้น เหมือน ถอน ต้นไม้
{19:11} พระ พิโรธ ของ พระองค์ พลุ่ง ขึ้น ใส่ ข้า และ ทรง นับ ข้า ว่า เป็น ปรปักษ์ ของ พระองค์
{19:12} กอง ทหาร ของ พระองค์ เข้า มา พร้อม กัน เขา ทั้งหลาย ก่อ เชิงเทิน ต่อสู้ ข้า และ ตั้ง ค่าย ล้อม เต็นท์ ของ ข้า
{19:13} พระองค์ ทรง ให้ พี่น้อง ของ ข้า ห่าง ไกล จาก ข้า ผู้ ที่ คุ้น เคย ของ ข้า ก็ หัน ไป จาก ข้า เสีย
{19:14} ญาติ ของ ข้า ละ ข้า เสีย และ เพื่อน สนิท ของ ข้า ได้ ลืม ข้า เสีย แล้ว
{19:15} คน ทั้งหลาย ที่ อาศัย อยู่ ใน บ้าน ของ ข้า และ สาวใช้ ของ ข้า นับ ข้า เป็น คน ต่าง ด้าว ข้า กลาย เป็น คน ต่าง ด้าว ใน สายตา ของ เขา
{19:16} ข้า เรียก คนใช้ ของ ข้า แต่ เขา ไม่ ตอบ ข้า ข้า ต้อง วิงวอน เขา ด้วย ปาก ของ ข้า
{19:17} ลมหายใจ ข้า เป็น ที่ ขยะแขยง แก่ ภรรยา ของ ข้า ถึง แม้ ข้า ได้ อ้อนวอน เพื่อ ลูกๆ ที่ บังเกิด แก่ ข้า เอง
{19:18} แม้ เด็กๆ ดูหมิ่น ข้า เมื่อ ข้า ลุก ขึ้น เขา ก็ ว่า ข้า
{19:19} สหาย สนิท ทั้งสิ้น ของ ข้า รังเกียจ ข้า และ คน เหล่า นั้น ที่ ข้า รัก เขา หัน หลัง ให้ ข้า
{19:20} กระดูก ของ ข้า เกาะ ติด หนัง และ ติด เนื้อ ของ ข้า และ ข้า รอด ได้ อย่าง หวุดหวิด
{19:21} โอ ข้า แต่ ท่าน สหาย ของ ข้า สงสาร ข้า เถิด สงสาร ข้า เถิด เพราะ พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า ได้ แตะ ต้อง ข้า
{19:22} ทำไม ท่าน ทั้งหลาย จึง ข่มเหง ข้า อย่าง กับ เป็น พระเจ้า ทำไม ท่าน ไม่ พอใจ กับ เนื้อ ของ ข้า
{19:23} โอ ข้า อยาก ให้ ถ้อยคำ ของ ข้า ได้ ถูก บันทึก ไว้ โอ ข้า อยาก ให้ จารึก ไว้ ใน หนังสือ
{19:24} ข้า อยาก ให้ สลัก ไว้ ใน ศิลา เป็น นิตย์ ด้วย ปากกา เหล็ก และ ตะกั่ว
{19:25} แต่ ส่วน ข้า ข้า ทราบ ว่า พระ ผู้ ไถ่ ของ ข้า ทรง พระ ชนม์ อยู่ และ ใน ที่สุด พระองค์ จะ ทรง ประทับ ยืน บน แผ่นดิน โลก
{19:26} และ หลัง จาก ตัว หนอน แห่ง ผิวหนัง ทำลาย ร่างกาย นี้ แล้ว ใน เนื้อ หนัง ของ ข้า ข้า จะ เห็น พระเจ้า
{19:27} ผู้ ซึ่ง ข้า จะ ได้ เห็น เอง และ นัยน์ตา ของ ข้า จะ ได้ เห็น ไม่ ใช่ คน อื่น แม้ ว่า จิตใจ ใน ตัว ข้า ก็ อ่อน ระโหย
{19:28} แต่ ท่าน ทั้งหลาย ควร ว่า ‘ ทำไม พวก เรา ข่มเหง ท่าน เมื่อ ราก ของ เรื่อง นั้น พบ อยู่ ใน ตัว เรา’
{19:29} จง กลัว ดาบ เพราะ พระ พิโรธ นำ โทษ ของ ดาบ มา เพื่อ ท่าน จะ ทราบ ว่า มี การ พิพากษา”
{i20:1} โศฟาร์ คิด ว่า ความ บาป ที่ โย บ ซ่อน อยู่ จะ ปรากฏ
{20:1} แล้ว โศฟาร์ ชาว นา อา เมห์ ตอบ ว่า
{20:2} “ เพราะ ฉะนั้น เพราะ เหตุ ความคิด ของ ข้าๆ จึง ต้อง ตอบ ด้วย ความ เร่ง ร้อน
{20:3} ข้า ได้ ฟัง คำ ติเตียน ที่ สบประมาท แล้ว เพราะ เหตุ จิตใจ ข้า รู้เรื่อง ข้า จึง ต้อง ตอบ
{20:4} ตั้งแต่ ดึกดำบรรพ์ มา ตั้งแต่ มนุษย์ ถูก วาง ไว้ บน แผ่นดิน โลก ท่าน ไม่ ทราบ หรือ ว่า
{20:5} เสียง ไชโย ของ คน ชั่ว นั้น สั้น และ ความ ชื่นบาน ของ คน หน้า ซื่อ ใจ คด นั้น เป็น แต่ ครู่ เดียว
{20:6} แม้ ความ สูง ของ เขา เด่น ขึ้น ไป ถึง ฟ้า สวรรค์ และ ศีรษะ ของ เขา ไป ถึง หมู่ เมฆ
{20:7} เขา จะ พินาศ เป็น นิตย์ อย่าง อุจจาระ ของ เขา เอง บรรดา คน ที่ เคย เห็น เขา จะ พูด ว่า ‘ เขา อยู่ ที่ไหน’
{20:8} เขา จะ บิน ไป เสีย เหมือน ความ ฝัน และ จะ ไม่ มี ใคร พบ อีก เขา จะ ถูก ไล่ ไป เสีย อย่าง นิมิต ใน กลางคืน
{20:9} นัยน์ตา ซึ่ง ได้ เห็น เขา จะ ไม่ เห็น เขา อีก หรือ ที่ ของ เขา จะ ไม่ เห็น เขา อีก เลย
{20:10} ลูกหลาน ของ เขา จะ เสาะ หา เป็น ที่ โปรดปราน ของ คน ยากจน และ มือ ของ เขา จะ คืน ทรัพย์ สมบัติ ของ เขา
{20:11} กระดูก ของ เขา เต็ม ไป ด้วย ความ บาป ของ คน หนุ่ม ซึ่ง จะ นอน ลง กับ เขา ใน ผง คลี ดิน
{20:12} แม้ ว่า ความ ชั่ว จะ หวาน อยู่ ใน ปาก ของ เขา แม้ เขา ซ่อน ไว้ ใต้ ลิ้น ของ เขา
{20:13} แม้ เขา ไม่ อยาก จะ ปล่อย และ ไม่ ละทิ้ง แต่ อม ไว้ ใน ปาก ของ เขา
{20:14} อาหาร ของ เขา ยัง เปลี่ยน ใน ท้อง ของ เขา เหมือน พิษ ของ งู เห่า ใน ตัว เขา
{20:15} เขา กลืน ทรัพย์ สมบัติ ลง ไป แต่ จะ อาเจียน มัน ออก มา อีก พระเจ้า จะ เหวี่ยง มัน ออก มา จาก ท้อง ของ เขา
{20:16} เขา จะ ดูด พิษ ของ งู เห่า ลิ้น ของ งู ร้าย จะ ฆ่า เขา
{20:17} เขา จะ ไม่ ได้ เห็น แม่น้ำ ลำธาร หรือ น้ำ เอ่อ ล้น คือ ลำธาร ที่ มี น้ำผึ้ง และ นมข้น ไหล อยู่
{20:18} เขา จะ คืน ผล งาน ของ เขา และ จะ ไม่ กลืน กิน เสีย เขา ได้ กำไร เท่า ไหร่ เขา จะ ต้อง คืน ให้ เท่านั้น และ เขา จะ ไม่ ได้ ความ ชื่นบาน ใน สิ่ง นั้น เลย
{20:19} เพราะ เขา ได้ ขยี้ และ ทอดทิ้ง คน ยากจน เขา ได้ ชิง บ้าน ซึ่ง เขา ไม่ ได้ สร้าง
{20:20} แน่นอน เขา จะ ไม่ รู้สึก สงบ ใจ เขา จะ เก็บ สิ่ง ที่ เขา ปรารถนา ไม่ ได้ เลย
{20:21} อาหาร ของ เขา จะ ไม่ มี อะไร เหลือ เหตุ ฉะนั้น ไม่ มี ใคร เสาะ หา ทรัพย์ สมบัติ ของ เขา
{20:22} ใน ขณะ ที่ เขา อิ่มหนำ สำราญ เขา จะ ตก ใน สภาพ ขัด สน มือ ของ คน ชั่ว ทั้งปวง จะ มา ยัง เขา
{20:23} เมื่อ กำลัง จะ เติม ท้อง ของ เขา ให้ เต็ม พระเจ้า จะ ทรง ส่ง ความ พิโรธ อัน ดุเดือด มา ถึง เขา และ หลั่ง ลง มา บน เขา เมื่อ เขา รับประทาน อาหาร อยู่
{20:24} เขา จะ ลี้ จาก อาวุธ เหล็ก คัน ธนู เหล็กกล้า จะ แทง เขา ทะลุ
{20:25} เขา ดึง มัน ออก และ มัน ออก มา จาก ร่างกาย ของ เขา เออ กระบี่ อัน วาววับ ออก มา จาก น้ำดี ของ เขา ความ น่า หวาดเสียว มา ยัง เขา
{20:26} ความ มืด ทั้งปวง จะ ซ่อน ไว้ ใน ที่ ลึกลับ ของ เขา ไฟ ที่ ไม่ ต้อง เป่า จะ กลืน เขา เสีย สิ่ง ใด ที่ เหลือ อยู่ ใน เต็นท์ ของ เขา จะ ถูก เผา ผลาญ
{20:27} ฟ้า สวรรค์ จะ สำแดง ความ ชั่วช้า ของ เขา และ แผ่นดิน โลก จะ ลุก ขึ้น ปรักปรำ เขา
{20:28} ผล กำไร แห่ง ครัว เรือน ของ เขา จะ ถูก นำ ไป เสีย ทรัพย์ สมบัติ ของ เขา จะ ถูก กวาด ไป ใน วัน แห่ง พระ พิโรธ ของ พระเจ้า
{20:29} นี่ เป็น ส่วน ของ คน ชั่ว จาก พระเจ้า และ เป็น มรดก ที่ พระเจ้า ทรง กำหนด ให้ เขา”
{i21:1} โย บ ทุกข์ ใจ เรื่อง ความ เจริญ ของ คน อธรรม
{21:1} แล้ว โย บตอบว่า
{21:2} “ ขอ ฟัง ถ้อยคำ ของ ข้า อย่าง ระมัดระวัง และ ให้ คำ นี้ ปลอบ ใจ ท่าน
{21:3} ขอ อดทน หน่อย และ ข้า จะ พูด และ เมื่อ ข้า พูด แล้ว ก็ เยาะ ต่อ ไป เถอะ
{21:4} ส่วน ข้า นี้ จะ ต่อว่า มนุษย์ หรือ ถ้า เป็น เช่น นั้น ทำไม ใจ ข้า จึง ไม่ ควร เป็น ทุกข์
{21:5} มอง ดู ข้า ซี และ จง ตก ตะลึง เถิด และ ท่าน จง เอา มือ ปิด ปาก ของ ท่าน
{21:6} เมื่อ ข้า ระลึก ถึง เรื่อง นี้ ข้า ก็ ตระหนก ตกใจ และ ความ สั่น สะท้าน ก็ จับ เนื้อ ของ ข้า
{21:7} ทำไม คน ชั่ว จึง มี ชีวิต อยู่ เออ จน ถึง แก่ และ เจริญ มี กำลัง มาก ขึ้น
{21:8} เชื้อสาย ของ เขา ก็ ตั้ง มั่นคง อยู่ ใน สายตา ของ เขา และ ลูกหลาน ของ เขา ก็ อยู่ ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา
{21:9} เรือน ของ เขา ทั้งหลาย ก็ ปลอดภัย ปราศจาก ความ กลัว และ ไม้เรียว ของ พระเจ้า ก็ ไม่ อยู่ บน เขา
{21:10} วัว ผู้ ของ เขา เกิด พันธุ์ ไม่ มี ขาด วัว เมีย ของ เขา ตก ลูก และ ไม่ มี แท้ง
{21:11} เขา ส่ง เด็กๆ ออก ไป อยู่ อย่าง ฝูง แพะ แกะ และ ลูกหลาน เล็ก ของ เขา ก็ เต้นรำ
{21:12} เขา หยิบ เอา รำมะนา และ พิณ เขา คู่ และ เปรมปรีดิ์ ตาม เสียง ขลุ่ย
{21:13} ตลอด วัน เวลา ของ เขา เขา ก็ เจริญ และ เขา ลง ไป ที่ แดน คน ตาย ใน พริบตา เดียว
{21:14} เขา จึง ทูล พระเจ้า ว่า ‘ ขอ จาก เรา ไป เสีย เพราะ เรา ไม่ ปรารถนา ความ รู้ ใน ทาง ของ ท่าน
{21:15} องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ คือ อะไร ที่ เรา จะ ต้อง ปรนนิบัติ เขา ถ้า เรา อธิษฐาน ต่อ เขา เรา จะ ได้ ประโยชน์ อะไร’
{21:16} ดู เถิด ความ จำเริญ ของ เขา ทั้งหลาย ไม่ อยู่ ใน กำมือ ของ เขา คำ ปรึกษา ของ คน ชั่ว อยู่ ห่าง ไกล จาก ข้า
{21:17} ตะเกียง ของ คน ชั่ว ดับ บ่อย เท่าใด ความ ยาก ลำบาก มา เหนือ เขา บ่อย เท่าใด พระเจ้า ทรง แจกจ่าย ความ เศร้าโศก ด้วย พระ พิโรธ ของ พระองค์
{21:18} เขา เป็น เหมือน ฟาง ข้าว หน้า ลม และ เป็น เหมือน แกลบ ที่ พายุ พัด ไป
{21:19} พระเจ้า ทรง สะสม ความ ชั่วช้า ของ เขา ไว้ ให้ ลูกหลาน ของ เขา หรือ พระองค์ ทรง ตอบแทน แก่ เขา เอง และ เขา ก็ จะ ทราบ
{21:20} นัยน์ตา ของ เขา จะ เห็น ความ พินาศ ของ เขา และ เขา จะ ดื่ม พระ พิโรธ ของ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{21:21} เพราะ เขา มี ความ พึงพอใจ อะไร ใน เรื่อง วงศ์วาน ที่ ตาม เขา มา เมื่อ จำนวน เดือน ของ เขา ถูก ตัดขาด กลางคัน เสีย แล้ว
{21:22} มี ผู้ ใด จะ สอน ความ รู้ ให้ แด่ พระเจ้า ได้ หรือ เมื่อ พระองค์ ทรง พิพากษา เท วชีพ
{21:23} คน หนึ่ง ตาย เมื่อ ยัง แข็งแรง เต็ม ที่ สบาย และ ปลอดภัย ทั้งสิ้น
{21:24} ถัง กาย ของ เขา เต็ม ด้วย น้ำนม และ กระดูก ของ เขา ก็ ชุ่ม ด้วย ไข กระดูก
{21:25} อีก คน หนึ่ง ตาย ด้วย ใจ ขม ขื่น ไม่ เคย ได้ ชิม ของ ดี
{21:26} เขา ทั้ง สอง นอน ลง ใน ผง คลี ดิน เหมือน กัน และ ตัว หนอน ก็ คลุม เขา ทั้ง สอง ไว้
{21:27} ดู เถิด ข้า รู้ความ คิด ของ ท่าน และ อุบาย ของ ท่าน ที่ จะ ทำ ผิด ต่อ ข้า
{21:28} เพราะ ท่าน ว่า ‘ วัง ของ เจ้านาย อยู่ ที่ไหน เต็นท์ ซึ่ง คน ชั่ว อาศัย นั้น อยู่ ที่ไหน’
{21:29} ท่าน มิ ได้ ถาม นักท่องเที่ยว และ ท่าน ไม่ ได้ รับ สักขี พยาน ของ เขา หรือ
{21:30} ว่า คน ชั่ว ได้ สงวน ไว้ จน ถึง วัน แห่ง ภัย พิบัติ และ เขา จะ ถูก นำ ไป ยัง วัน แห่ง พระ พิโรธ
{21:31} ใคร แจ้ง วิธีการ ของ เขา ต่อ หน้า เขา และ ผู้ ใด สนอง เขา ใน สิ่ง ที่ เขา ได้ กระทำ
{21:32} แม้ กระนั้น เขา จะ ถูก หาม ไป ยัง หลุม ศพ และ จะ ยัง อยู่ ใน อุโมงค์
{21:33} สำหรับ เขา ก้อน ดิน ที่ หุบเขา ก็ เบา สบาย คน ทั้งปวง ก็ ตาม เขา ไป และ คน ที่ ไป ข้าง หน้า ก็ นับ ไม่ ถ้วน
{21:34} แล้ว ทำไม ท่าน จะ มา เล้าโลม ใจ ข้า ด้วย สิ่ง ว่างเปล่า คำ ตอบ ของ ท่าน ไม่ มี อะไร เหลือ แล้ว นอกจาก การ มุสา”
{i22:1} เอ ลี ฟัสฟ้องโยบ เป็น ครั้ง ที่ สาม
{22:1} แล้ว เอ ลี ฟัส ชาว เท มาน ตอบ ว่า
{22:2} “ คน จะ เป็น ประโยชน์ อะไร แก่ พระเจ้า ได้ หรือ แน่ ละ ผู้ ใด ฉลาด ก็ เป็น ประโยชน์ แก่ ตนเอง ต่างหาก
{22:3} ถ้า ท่าน เป็น คน ชอบธรรม จะ เป็น ที่ พอ พระทัย แก่ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ หรือ หรือ ถ้า ทาง ทั้งหลาย ของ ท่าน ดี รอบคอบ จะ เป็น ประโยชน์ อะไร แก่ พระองค์
{22:4} พระองค์ จะ ทรง ติเตียน ท่าน เพราะ ยำเกรง หรือ พระองค์ จะ ทรง สู้ ความ กับ ท่าน หรือ
{22:5} ความ ชั่ว ของ ท่าน ใหญ่ โต มิ ใช่ หรือ ความ ชั่วช้า ของ ท่าน ไม่ มี ที่ สิ้นสุด มิ ใช่ หรือ
{22:6} เพราะ ท่าน ยึด ของ ประกัน ไป จาก พี่น้อง เปล่าๆ และ ริบ เสื้อ ผ้า ของ คน ที่ เปลือย กาย
{22:7} ท่าน มิ ได้ ให้ น้ำ แก่ คน อิดโรย ดื่ม และ ท่าน หน่วงเหนี่ยว ขนม ปัง ไว้ มิ ให้ คน ที่ หิว
{22:8} คน ที่ มี อำนาจ ใหญ่ โต ย่อม ได้ ที่ดิน เป็น กรรมสิทธิ์ และ คน ที่ มี หน้า มี ตา ก็ ได้ เข้า อาศัย อยู่
{22:9} ท่าน ไล่ แม่ม่าย ออก ไป มือเปล่า และ แขน ของ ลูก กำพร้า พ่อ ก็ หัก
{22:10} เพราะ ฉะนั้น กับดัก อยู่ รอบ ท่าน และ ความ สยดสยอง อัน ฉับ พลัน ก็ ท่วม ทับ ท่าน
{22:11} หรือ ความ มืด จน ท่าน ไม่ เห็น อะไร และ น้ำ ที่ ท่วม ก็ คลุม ท่าน ไว้
{22:12} พระเจ้า มิ ได้ ทรง สถิต อยู่ ณ ที่ สูง ใน ฟ้า สวรรค์ หรือ ดู ดาว ที่ สูง ที่สุด เถิด มัน สูง จริงๆ
{22:13} เพราะ ฉะนั้น ท่าน ว่า ‘ พระเจ้า ทรง รู้ อะไร พระองค์ จะ ทรง ทะลุ เมฆ มืด ทึบ ไป พิพากษา ได้ หรือ
{22:14} เมฆ ทึบ คลุม พระองค์ ไว้ พระองค์ ทรง มอง อะไร ไม่ เห็น และ พระองค์ ทรง ดำเนิน โดย รอบ บน พื้น ฟ้า’
{22:15} ท่าน มุ่ง ไป ทาง เก่า หรือ ซึ่ง คน ชั่ว เคย ดำเนิน นั้น
{22:16} ผู้ ถูก ฉวย เอา ไป ก่อน เวลา กำหนด ของ เขา รากฐาน ของ เขา ถูก ไหล ล้น ไป ด้วย น้ำ ท่วม
{22:17} ผู้ ทูล พระเจ้า ว่า ‘ ขอ ทรง ไป จาก ข้า ทั้งหลาย’ และ ‘ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ จะ ทรง ช่วย เขา ทั้งหลาย ได้’
{22:18} แต่ พระองค์ ทรง ให้ เรือน ของ เขา เต็ม ด้วย ของ ดี แต่ คำ ปรึกษา ของ คน ชั่ว ห่าง ไกล จาก ข้า
{22:19} คน ชอบธรรม เห็น และ ยินดี คน ไร้ ผิด หัวเราะ เยาะ
{22:20} ใน ขณะ ที่ ทรัพย์ สมบัติ ของ เรา ไม่ ถูก ตัดขาด แต่ ของ ที่ เหลือ นั้น ไฟ ก็ เผา เสีย
{22:21} จง ปรองดอง กับ พระเจ้า และ อยู่ อย่าง สันติ ดังนั้น สิ่ง ที่ ดี จะ มา ถึง ท่าน
{22:22} ขอ จง รับ พระ ราช บัญญัติ จาก พระ โอษฐ์ ของ พระองค์ และ เก็บ พระ วจนะ ของ พระองค์ ไว้ ใน ใจ ของ ท่าน
{22:23} ถ้า ท่าน กลับ มา ยัง องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ท่าน จะ เจริญ และ จะ ทิ้ง ความ ชั่วช้า ให้ ไกล จาก เต็นท์ ของ ท่าน
{22:24} ท่าน จะ รวบรวม ทองคำ ไว้ เหมือน ผง คลี ดิน และ ทองคำ เมือง โอ ฟีร์ ไว้ เหมือน หิน ใน ลำธาร
{22:25} และ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ จะ เป็น ผู้ ป้องกัน ท่าน และ ท่าน จะ มี เงิน อย่าง มากมาย
{22:26} แล้ว ท่าน จะ ปีติ ยินดี ใน องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ และ เงย หน้า ของ ท่าน หา พระเจ้า
{22:27} ท่าน จะ อธิษฐาน ต่อ พระองค์ และ พระองค์ จะ ทรง ฟัง ท่าน และ ท่าน จะ ทำ ตาม คำ ปฏิญาณ ของ ท่าน
{22:28} ท่าน จะ ตัดสิน ใจ ใน เรื่อง ใด และ เรื่อง นั้น จะ สำเร็จ สม ประสงค์ และ จะ มี แสง สว่าง ส่อง ทาง ให้ ท่าน
{22:29} เมื่อ มนุษย์ ถูก ทิ้ง ลง ไป ท่าน จะ ว่า ‘ มี การ ทรง ช่วย ยก ชู ขึ้น และ พระองค์ ทรง ช่วย คน ถ่อม ใจ ให้ รอด’
{22:30} พระองค์ ทรง ช่วย เกาะ แห่ง ผู้ ไร้ ความ ผิด ให้ พ้น มัน ได้ รับ การ ช่วย ให้ พ้น โดย ความ สะอาด แห่ง มือ ของ ท่าน”
{i23:1} โย บ อาลัย ถึง พระเจ้า
{23:1} แล้ว โย บตอบว่า
{23:2} “ คำ ร้องทุกข์ ของ ข้า ก็ ขม ขื่น ใน วัน นี้ ด้วย การ ที่ ข้า ถูก ทุบ ตี ก็ หนัก กว่า การ ร้อง คราง ของ ข้า
{23:3} โอ ข้า อยาก ทราบ ว่า จะ พบ พระองค์ ได้ ที่ไหน เพื่อ ข้า จะ มา ถึง พระ ที่นั่ง ของ พระองค์
{23:4} ข้า จะ ยื่น คดี ของ ข้า ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ และ บรรจุ ข้อ โต้แย้ง ให้ เต็ม ปาก ข้า
{23:5} ข้า จะ ทราบ คำ ตอบ ของ พระองค์ และ เข้าใจ สิ่ง ที่ พระองค์ จะ ตรัส กับ ข้า
{23:6} พระองค์ จะ ทรง โต้แย้ง กับ ข้า ด้วย ฤทธา นุ ภาพ อัน ยิ่งใหญ่ ของ พระองค์ หรือ เปล่า น่ะ พระองค์ จะ ทรง ให้ กำลัง แก่ ข้า
{23:7} ณ ที่ นั่น คน เที่ยงธรรม จะ สู้ ความ กับ พระองค์ ได้ และ ข้า จะ รับ การ ช่วย ให้ พ้น จาก ผู้พิพากษา ของ ข้า เป็น นิตย์
{23:8} ดู เถิด ข้า เดิน ไป ข้าง หน้า แต่ พระองค์ มิ ได้ ทรง สถิต ที่ นั่น และ ข้าง หลัง แต่ ข้า ก็ ไม่ สังเกต เห็น พระองค์
{23:9} ข้าง ซ้าย มือ ที่ พระองค์ ทรง กระทำ กิจ ข้า ก็ ไม่ เห็น พระองค์ ข้าง ขวา มือ พระองค์ ทรง ซ่อน อยู่ ข้า หา พระองค์ ไม่ พบ
{23:10} ด้วย ว่า พระองค์ ทรง ทราบ ทาง ที่ ข้า ไป เมื่อ พระองค์ ทรง ทดสอบ ข้า แล้ว ข้า ก็ จะ เป็น อย่าง ทองคำ
{23:11} เท้า ของ ข้า ติด รอย พระ บาท ของ พระองค์ แน่น ข้า ตาม มรรคา ของ พระองค์ และ มิ ได้ หัน ไป ข้างๆ เลย
{23:12} ข้า มิ ได้ พราก ไป จาก พระ บัญญัติ แห่ง ริม พระ โอษฐ์ ของ พระองค์ ข้า ตี ราคา พระ วจนะ แห่ง พระ โอษฐ์ ของ พระองค์ สูง กว่า อาหาร ที่ จำเป็น สำหรับ ข้า
{23:13} แต่ พระองค์ ทรง ผันแปร มิ ได้ และ ผู้ ใด จะ หัน พระองค์ ได้ พระองค์ มี พระ ประสงค์ สิ่ง ใด พระองค์ ก็ ทรง กระทำ สิ่ง นั้น
{23:14} เพราะ ว่า พระองค์ จะ ทรง กระทำ สิ่ง ที่ พระองค์ ทรง กำหนด ให้ ข้า นั้น ครบถ้วน และ สิ่ง อย่าง นั้น เป็น อัน มาก อยู่ ใน พระ ดำริ ของ พระองค์
{23:15} เพราะ ฉะนั้น ข้า จึง สะทก สะท้าน ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ เมื่อ ข้า ตรึกตรอง ข้า ก็ ครั่น คร้าม ต่อ พระองค์
{23:16} พระเจ้า ทรง กระทำ ให้ ใจ ของ ข้า อ่อนเปลี้ย องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ได้ กระทำ ให้ ข้า สะทก สะท้าน
{23:17} เพราะ ข้า มิ ได้ ถูก ตัดขาด ก่อน ความ มืด มา ถึง และ พระองค์ มิ ได้ ทรง ปิดบัง ความ มืด ทึบ ไว้ จาก หน้า ข้า”
{i24:1} โย บ บ่น ว่า พระเจ้า ทรง เมินเฉย ต่อ ความ ชั่ว ร้าย
{24:1} “ เมื่อ วาระ กำหนด ไม่ ปิดบัง ไว้ จาก องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ทำไม บรรดา ผู้ ที่ รู้จัก พระองค์ ไม่ เห็น วัน กำหนด ของ พระองค์
{24:2} มี คน ที่ ย้าย หลัก เขต เขา ยึด ฝูง แพะ แกะ พา ไป เลี้ยง
{24:3} เขา ไล่ ต้อน ลา ของ คน กำพร้า พ่อ ไป เขา เอา วัว ของ หญิง ม่าย ไป เป็น ประกัน
{24:4} เขา ผลัก คน ขัด สน ออก นอก ถนน คน ยากจน แห่ง แผ่นดิน โลก ต่าง ก็ ซ่อน ตัว หมด
{24:5} ดู เถิด ดัง ลา ป่า อยู่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร คน ยากจน นั้น ออก ไป ทำงาน พยายาม หา อาหาร ถิ่น แห้ง แล้ง ให้ อาหาร แก่ เขา และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา
{24:6} เขา ทั้งหลาย เก็บ หญ้า แห้ง ที่ ใน ทุ่ง และ เขา เล็ม สวน องุ่น ของ คน ชั่ว
{24:7} เขา ทำให้ คน ที่ เปลือย กาย นอน ตลอด คืน โดย ไม่ มี เสื้อ ผ้า และ ไม่ มี ผ้าห่ม กัน หนาว
{24:8} เขา เปียก ฝน แห่ง ภูเขา และ เกาะ หิน อยู่ เพราะ ขาด ที่ กำบัง
{24:9} มี ผู้ ฉวย เด็ก กำพร้า พ่อ ไป จาก อก และ เอา ของ ประกัน จาก คน ยากจน
{24:10} เขา ทั้งหลาย ทำให้ เขา เดิน เปลือย กาย ไป โดย ไม่ มี เสื้อ ผ้า เขา ก็ แบก ฟ่อน ข้าว ไป จาก คน ที่ หิว
{24:11} เขา ทำ น้ำมัน อยู่ ท่ามกลาง กำแพง ของ พวก เขา เขา ย่ำ อยู่ ที่ บ่อ ย่ำ องุ่น แต่ เขา ต้อง ทน ความ กระหาย
{24:12} คน คร่ำครวญ ออก มา จาก ที่ ใน เมือง และ จิตใจ ของ คน บาดเจ็บ ร้องขอ แต่ พระเจ้า มิ ได้ สน พระทัย ใน ความ โง่เขลา ของ เขา
{24:13} เขา อยู่ ใน พวก ที่ กบฏ ต่อ ความ สว่าง ที่ ไม่ คุ้น เคย กับ ทาง ของ ความ สว่าง นั้น และ มิ ได้ อยู่ ใน ทาง ของ ความ สว่าง นั้น
{24:14} ฆาตกร ลุก ขึ้น มา แต่ เช้าตรู่ เขา ฆ่า คน ยากจน และ คน ขัด สน และ ใน กลางคืน เขา เป็น เหมือน ขโมย
{24:15} ตา ของ ผู้ ล่วง ประเวณี คอย เวลา พลบค่ำ กล่าว ว่า ‘ ไม่ มี ตา ใด จะ เห็น ข้า’ และ เขา ก็ ปลอม หน้า ของ เขา
{24:16} ใน ยาม มืด เขา ขุด เข้า ไป ใน เรือน ซึ่ง เขา หมาย ไว้ สำหรับ ตนเอง ใน เวลา กลางวัน เขา ไม่ รู้จัก ความ สว่าง
{24:17} เพราะ เงา มัจจุราช เป็น เหมือน เวลา เช้า แก่ เขา ทุก คน ถ้า ใคร รู้จัก เขา เขา ก็ เป็น ความ สยดสยอง ของ เงา มัจจุราช
{24:18} เขา รวดเร็ว ดุจ ดัง น้ำ มาก หลาย ส่วนแบ่ง ของ เขา ถูก สาป ใน แผ่นดิน เขา ไม่ หัน หน้า ไป สู่ สวน องุ่น ของ เขา
{24:19} ความ แห้ง แล้ง และ ความ ร้อน ฉวย เอา น้ำ หิมะ ไป ฉัน ใด แดน คน ตาย ก็ ฉวย เอา ผู้ กระทำ บาป ไป ฉัน นั้น
{24:20} ครรภ์ จะ ลืม เขา ตัว หนอน จะ กิน เขา อย่าง อร่อย ไม่ มี ใคร จำ เขา ได้ ต่อ ไป ความ ชั่ว จะ หัก ลง เหมือน ต้นไม้
{24:21} เขา รีด เอา จาก หญิง หมัน ที่ ไม่ มี ลูก และ ไม่ ทำ ดี อะไร ให้ แก่ หญิง ม่าย
{24:22} เขา ได้ ทำลาย คน ที่ มี กำลัง ด้วย อำนาจ ของ ตน เขา ลุก ขึ้น แล้ว ไม่ มี ใคร มั่นใจ เรื่อง ชีวิต ของ ตน
{24:23} พระเจ้า ทรง ประทาน ความ ปลอดภัย ให้ เขา และ เขา ก็ พึ่ง อยู่ และ พระ เนตร ของ พระองค์ อยู่ บน หนทาง ของ เขา
{24:24} เขา ทั้งหลาย ถูก ยกย่อง ขึ้น ครู่ หนึ่ง แต่ ก็ ต้อง สิ้น ไป และ ถูก นำ ลง มา เขา ถูก เอา ออก ไป จาก ทาง เหมือน คน อื่นๆ และ ถูก ตัด ออก เหมือน ยอด รวง ข้าว
{24:25} แล้ว บัดนี้ ถ้า ไม่ เป็น เช่น นั้น ใคร จะ พิสูจน์ ได้ ว่า ข้า มุสา และ สำแดง ว่า สิ่ง ที่ ข้า กล่าว นั้น ไร้ สาระ”
{i25:1} บิล ดัด บอก โย บ ว่า มนุษย์ ไม่ สามารถ รู้จัก พระเจ้า ได้
{25:1} แล้ว บิล ดัด คน ชู อาห์ตอบว่า
{25:2} “ พระเจ้า ทรง อำนาจ ใน การ ครอบครอง และ ทรง ให้ ยำเกรง พระองค์ ทรง กระทำ สันติภาพ ใน สวรรค์ เบื้อง สูง ของ พระองค์
{25:3} กองทัพ ของ พระองค์ มี จำนวน หรือ ความ สว่าง ของ พระองค์ มิ ได้ ส่อง มา เหนือ ผู้ ใด บ้าง
{25:4} แล้ว มนุษย์ จะ ชอบธรรม ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ได้ อย่างไร คน ที่ เกิด จาก ผู้หญิง จะ สะอาด ได้ อย่างไร
{25:5} ดู เถิด ถึง แม้ ดวง จันทร์ ก็ ไม่ มี ความ สุกใส และ ดวง ดาว ก็ ไม่ บริสุทธิ์ ใน สาย พระ เนตร ของ พระองค์
{25:6} มนุษย์ จะ ยิ่ง สะอาด น้อย กว่า นั้น เท่าใด ผู้ เป็น เพียง ตัว ดักแด้ และ บุตร ของ มนุษย์ เล่า ผู้ เป็น เพียง ตัว หนอน”
{i26:1} โย บก ล่า ว ซ้ำ ว่า ท่าน เชื่อ ใน พระเจ้า
{26:1} แล้ว โย บตอบว่า
{26:2} “ ท่าน ได้ ช่วย ผู้ ไม่ มี กำลัง มาก จริง หนอ ท่าน ได้ ช่วย แขน ที่ ไม่ มี แรง แล้ว หนอ
{26:3} ท่าน ให้ คำ ปรึกษา แก่ คน ที่ ไม่ มี สติปัญญา และ ได้ ให้ ความ รู้ มาก ที่ สัมฤทธิ์ ผล จริง หนอ
{26:4} ท่าน เปล่ง วาจา ออก มา แก่ ใคร เล่า และ วิญญาณ ของ ใคร ได้ ออก มา จาก ท่าน
{26:5} ชาว แดน คน ตาย เบื้อง ล่าง สะทก สะท้าน ใต้ น้ำ และ ชาว เมือง นั้น
{26:6} นรก เปลือย อยู่ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ แดน พินาศ ไม่ มี ผ้าห่ม
{26:7} พระองค์ ทรง คลี่ ทาง เหนือ ออก คลุม ที่ เวิ้งว้าง และ แขวน โลก ไว้ เหนือ ที่ ว่างเปล่า
{26:8} พระองค์ ทรง มัด น้ำ ไว้ ใน เมฆ ทึบ ของ พระองค์ และ เมฆ นั้น ก็ ไม่ ขาด วิ่น ไป
{26:9} พระองค์ ทรง คลุม หน้า ของ พระ ที่นั่ง และ คลี่ เมฆ ของ พระองค์ ออก คลุม มัน ไว้
{26:10} พระองค์ ทรง ขีด ปริมณฑล ไว้ บน พื้น น้ำ ณ เขต ระหว่าง ความ สว่าง และ ความ มืด
{26:11} เสา ฟ้า ก็ หวั่นไหว และ ประหลาด ใจ เมื่อ พระองค์ ทรง ขนาบ
{26:12} พระองค์ ทรง ปราบ ทะเล ให้ สงบ ด้วย อานุภาพ ของ พระองค์ พระองค์ ทรง ตี คน จองหอง ด้วย ความ เข้า พระทัย ของ พระองค์
{26:13} พระองค์ ทรง ตกแต่ง ฟ้า สวรรค์ ด้วย พระ วิญญาณ ของ พระองค์ พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ทรง สร้าง พญา นาค ที่ ขด
{26:14} ดู เถิด เหล่า นี้ เป็น เพียง พระ ราชกิจ ผิวเผิน ของ พระองค์ เรา ได้ยิน ถึง พระองค์ ก็ เป็น เพียง เสียง กระซิบ ใคร จะ เข้าใจ ถึง ฤทธิ์ กัมปนาท อัน เกรียงไกร ของ พระองค์ ได้”
{i27:1} ความ จริงใจ ของ โย บ
{27:1} และ โย บ ได้ กล่าว กลอน ภาษิต ของ ตน อีก ว่า
{27:2} “ พระเจ้า ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด คือ พระองค์ ผู้ ทรง นำ ความ ยุติธรรม อัน ควร ตก แก่ ข้า ไป เสีย และ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด คือ ผู้ ทรง ทำใจ ข้า ให้ ขม ขื่น
{27:3} เพราะ ลมหายใจ ยัง อยู่ ใน ตัว ข้า ตราบ ใด และ ลมปราณ จาก พระเจ้า ยัง อยู่ ใน รู จมูก ของ ข้า ตราบ ใด
{27:4} ริมฝีปาก ของ ข้า จะ ไม่ พูด ความ เท็จ และ ลิ้น ของ ข้า จะ ไม่ เปล่ง คำ หลอกลวง
{27:5} ขอ พระเจ้า อย่า ยอม ให้ ข้า เห็น ว่า ท่าน เป็น ฝ่าย ที่ ถูก เลย ข้า จะ ไม่ ทิ้ง ความ สัตย์ จริง ของ ข้า จน ข้า ตาย
{27:6} ข้า ยึด ความ ชอบธรรม ของ ข้า ไว้ มั่น ไม่ ยอม ปล่อย ไป จิตใจ ของ ข้า ไม่ ตำหนิ ข้า ไม่ ว่า วัน ใด ใน ชีวิต ของ ข้า
{27:7} ขอ ให้ ศัตรู ของ ข้า เป็น เหมือน คน ชั่ว และ ขอ ให้ ผู้ ที่ ลุก ขึ้น ต่อสู้ ข้า เป็น เหมือน คน อธรรม
{i27:8} คน หน้า ซื่อ ใจ คด ขาด ความ หวัง
{27:8} เพราะ อะไร จะ เป็น ความ หวัง ของ คน หน้า ซื่อ ใจ คด แม้ ว่า เขา ได้ กำไร แล้ว เมื่อ พระเจ้า ทรง เอา ชีวิต ของ เขา ไป
{27:9} พระเจ้า จะ ทรง ฟัง เสียง ร้อง ของ เขา หรือ เมื่อ ความ ยาก ลำบาก มา สู่ เขา
{27:10} เขา จะ ปีติ ยินดี ใน องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ หรือ เขา จะ กราบ ทูล พระเจ้า ทุก เวลา หรือ
{27:11} ข้า จะ สอน ท่าน ทั้งหลาย โดย พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า ข้า จะ ไม่ ปิดบัง พระ ดำริ ของ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{27:12} ดู เถิด ท่าน ทุก คน ได้ เห็น เอง แล้ว ทำไม ท่าน จึง เหลวไหล สิ้นเชิง ที เดียว เล่า
{27:13} ต่อ พระเจ้า นี่ เป็น ส่วน ของ คน ชั่ว และ มรดก ซึ่ง ผู้ บีบ บังคับ จะ ได้ รับ จาก องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์
{27:14} ถ้า ลูกหลาน ของ เขา เพิ่ม ขึ้น ก็ เพื่อ ถูก ดาบ และ ลูกหลาน ของ เขา ก็ หา ไม่ พอ กิน
{27:15} คน ของ เขา ที่ เหลือ อยู่ ความ ตาย ก็ จะ ฝัง เขา เสีย และ ภรรยา ม่าย ทั้งหลาย ของ เขา จะ ไม่ คร่ำครวญ
{27:16} ถึง เขา จะ กอบโกย เอา เงิน ไว้ มาก อย่าง ผง คลี ดิน และ กอง เสื้อ ผ้า ไว้ ดัง ดิน เหนียว
{27:17} เขา จะ กอง ไว้ ก็ ได้ แต่ คน ชอบธรรม จะ สวม และ คน ไร้ ผิด จะ แบ่ง เงิน กัน
{27:18} เขา สร้าง บ้าน เหมือน อย่าง ตัว มอด เหมือน อย่าง เพิง ที่ คน ยาม สร้าง
{27:19} คน มั่งคั่ง จะ นอน ลง แต่ เขา จะ ไม่ ถูก รวบรวม ไว้ เขา ลืม ตา ของ เขา ขึ้น และ เขา ไม่ อยู่ แล้ว
{27:20} ความ สยดสยอง ท่วม เขา เหมือน น้ำ มาก หลาย ใน กลางคืน พายุ หอบ เขา ไป
{27:21} ลม ตะวัน ออก หอบ เขา ขึ้น และ เขา ก็ จาก ไป เหมือน พายุ มัน ก็ กวาด เขา ออก ไป จาก ที่ ของ เขา
{27:22} พระเจ้า จะ ทรง เหวี่ยง เขา อย่าง ไม่ ปรานี เขา จะ หนี จาก พระ หัตถ์ ของ พระองค์
{27:23} คน จะ ตบมือ เยาะเย้ย เขา และ เย้ยหยัน เขา ออก ไป จาก ที่ ของ เขา”
{i28:1} สติปัญญา เป็น ของ ประทาน จาก พระเจ้า
{28:1} “ แน่ ละ ต้อง มี เหมือง สำหรับ แร่ เงิน และ มี ที่ สำหรับ ทองคำ ที่ เขา ถลุง
{28:2} เขา เอา เหล็ก มา จาก พื้น ดิน และ ถลุง ทองสัมฤทธิ์ จาก แร่ ดิบ
{28:3} มนุษย์ กำจัด ความ มืด และ ค้น หา ไป ยัง เขต ไกล ที่สุด ค้น แร่ ดิบ ใน ที่ มืดครึ้ม และ เงา มัจจุราช
{28:4} เขา ขุด ปล่อง ไกล จาก ที่ ฝูง คน อาศัย อยู่ คน สัญจร ไป มา ลืม เขา แล้ว เขา แขวน อยู่ แกว่ง ไป แกว่ง มา ไกล จาก ฝูง คน
{28:5} ฝ่าย แผ่นดิน นั้น มี อาหาร ออก มา แต่ ภาย ใต้ ก็ คว่ำ อย่าง ถูก ไฟ ไหม้
{28:6} ก้อน หิน ของ ที่ นั่น เป็น ที่ อยู่ ของ พลอย ไพ ทูรย์ และ มัน มี ผง ทองคำ
{28:7} ทาง นั้น ไม่ มี เหยี่ยว รู้ และ ไม่ มี ตา เหยี่ยว ดำ มอง เห็น
{28:8} ลูก สิงโต ไม่ เคย เดิน ที่ นั่น สิงโต ดุร้าย ไม่ ผ่าน มา ที่ นั่น
{28:9} คน ยื่น มือ ที่ หิน แข็ง และ ทำลาย ภูเขา ลง ถึง ราก
{28:10} เขา ขุด ลำ ราง ไว้ ใน หิน และ ตา ของ เขา เห็น ของ ประเสริฐ ทุก อย่าง
{28:11} เขา กัน ตา น้ำ ไว้ เพื่อ มิ ให้ มี น้ำ ย้อย และ สิ่ง ที่ ปิดบัง ไว้ เขา นำ มา ให้ แจ้ง
{28:12} แต่ จะ พบ พระ ปัญญา ที่ไหน และ ที่ ของ ความ เข้าใจ อยู่ ที่ไหน
{28:13} มนุษย์ ไม่ รู้จัก ค่า ของ พระ ปัญญา และ ใน แผ่นดิน ของ คน เป็น ก็ หา ไม่ พบ
{28:14} บาดาล พูด ว่า ‘ ที่ ข้า ไม่ มี’ และ ทะเล กล่าว ว่า ‘ ไม่ อยู่ กับ ข้า’
{28:15} จะ เอา ทองคำ ซื้อ ก็ ไม่ ได้ และ จะ ชั่ง เงิน ให้ ตาม ราคา ก็ ไม่ ได้
{28:16} จะ ตี ราคา เป็น ทองคำ โอ ฟีร์ ก็ ไม่ ได้ หรือ เป็น พลอย สีน้ำ ข้าว ประเสริฐ หรือ พลอย ไพ ทูรย์ ก็ ไม่ ได้
{28:17} จะ เทียบเท่า ทองคำ และ แก้ว ผลึก ก็ ไม่ ได้ หรือ จะ แลก กับ เครื่อง ทองคำ เนื้อ ดี ก็ ไม่ ได้
{28:18} อย่า เอ่ย ถึง หิน ปะการัง และ ไข่มุก เลย ค่า ของ พระ ปัญญา สูง กว่า มุกดา
{28:19} บุษราคัม แห่ง เมือง เอธิโอเปีย ก็ เปรียบ กับ พระ ปัญญา ไม่ ได้ หรือ จะ ตี ราคา เป็น ทองคำ บริสุทธิ์ ก็ ไม่ ได้
{28:20} ดังนั้น พระ ปัญญา มา จาก ไหน เล่า และ ที่ ของ ความ เข้าใจ อยู่ ที่ไหน
{28:21} เป็น สิ่ง ที่ ซ่อน พ้น จาก ตา ของ สิ่ง ที่ มี ชีวิต ทั้งปวง และ ปิดบัง ไว้ จาก นก ใน อากาศ
{28:22} แดน พินาศ และ มัจจุราช กล่าว ว่า ‘ เรา ได้ยิน เสียง ลือ เรื่อง พระ ปัญญา กับ หู ของ เรา’
{28:23} พระเจ้า ทรง ทราบ ทาง ไป หา พระ ปัญญา นั้น และ พระองค์ ทรง ทราบ ที่ อยู่ ของ พระ ปัญญา ด้วย
{28:24} เพราะ พระองค์ ทอด พระ เนตร ไป ถึง ที่สุด ปลาย แผ่นดิน โลก และ ทรง เห็น ทุก สิ่ง ที่ ใต้ ฟ้า สวรรค์
{28:25} ใน เมื่อ พระองค์ ทรง กำหนด น้ำหนัก ให้ แก่ ลม และ ทรง กะ น้ำ ด้วย เครื่อง ตวง
{28:26} เมื่อ พระองค์ ทรง สร้าง กฎ ให้ ฝน และ สร้าง ทาง ไว้ ให้ แสง แลบ ของ ฟ้า ผ่า
{28:27} แล้ว พระองค์ ทอด พระ เนตร พระ ปัญญา และ ทรง ประกาศ ทรง สถาปนา ไว้ และ ทรง วิจัย
{28:28} และ พระองค์ ตรัส กับ มนุษย์ ว่า ‘ ดู เถิด ความ ยำเกรง องค์ พระผู้เป็นเจ้า นั่นแหละ คือ พระ ปัญญา และ ที่ จะ หัน จาก ความ ชั่ว คือ ความ เข้าใจ’”
{i29:1} โย บ แก้ คำ กล่าวหา ผิด
{29:1} แล้ว โย บ ก็ กล่าว กลอน ภาษิต ของ ท่าน อีก ว่า
{29:2} “ โอ ข้า อยาก จะ อยู่ อย่าง แต่ละ เดือน ที่ ผ่าน ไป อย่าง ใน สมัย เมื่อ พระเจ้า ทรง พิทักษ์ ข้า
{29:3} เมื่อ ประทีป ของ พระองค์ ส่อง เหนือ ศีรษะ ข้า และ ข้า เดิน ฝ่า ความ มืด ไป ด้วย ความ สว่าง ของ พระองค์
{29:4} อย่าง ข้า เมื่อ ครั้ง ยัง หนุ่ม แน่น อยู่ เมื่อ ความ ลึกลับ แห่ง พระเจ้า ทรง อยู่ เหนือ เต็นท์ ของ ข้า
{29:5} เมื่อ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ยัง อยู่ กับ ข้า และ ลูกหลาน ห้อมล้อม ข้า
{29:6} เมื่อ เขา ล้าง ย่าง เท้า ของ ข้า ด้วย นมข้น และ ก้อน หิน เท ธาร น้ำมัน ออก ให้ ข้า
{29:7} เมื่อ ข้า ออก มา ยัง ประตู เมือง เมื่อ ข้า เตรียม ที่นั่ง ของ ข้า ที่ ถนน
{29:8} คน หนุ่มๆ เห็น ข้า แล้ว ก็ หลีก ไป คน สูง อายุ ลุก ขึ้น ยืน
{29:9} เจ้านาย หยุด พูด เอา มือ ปิด ปาก ของ ตน ไว้
{29:10} เสียง ของ ขุนนาง ก็ สงบ ลง และ ลิ้น ของ เขา ก็ เกาะ ติด เพดานปาก
{29:11} เมื่อ หู ได้ยิน แล้ว ต่าง ก็ ว่า ข้า เป็น สุข และ เมื่อ ตา ดู ก็ ยกย่อง ข้า
{29:12} เพราะ ว่า ข้า ช่วย คน ยากจน ที่ ร้อง ให้ ช่วย และ เด็ก กำพร้า พ่อ ที่ ไม่ มี ใคร อุปถัมภ์ เขา
{29:13} พร ของ คน ที่ จวน พินาศ ก็ มา ถึง ข้า และ ข้า เป็น เหตุ ให้ จิตใจ ของ หญิง ม่าย ร้อง เพลง ด้วย ความ ชื่นบาน
{29:14} ข้า สวม ความ ชอบธรรม และ มัน ก็ ห่อ หุ้ม ข้า ไว้ ความ ยุติธรรม ของ ข้า เหมือน เสื้อ คลุม และ ผ้า โพก ศีรษะ
{29:15} ข้า เป็น นัยน์ตา ให้ คน ตาบ อด และ เป็น เท้า ให้ คน ง่อย
{29:16} ข้า เป็น บิดา ให้ คน ขัด สน และ ข้า สอบสวน เรื่อง ของ ผู้ ที่ ข้า ไม้ รู้จัก
{29:17} ข้า หัก ขา กรรไกร ของ คน ชั่ว และ ได้ ดึง เอา เหยื่อ จาก ฟัน ของ เขา
{29:18} แล้ว ข้า คิด ว่า ‘ ข้า จะ ตาย ใน รัง ของ ข้า และ ข้า จะ ทวี วัน เวลา ของ ข้า อย่าง ทราย
{29:19} ราก ของ ข้า จะ แผ่ ไป ถึง น้ำ มี น้ำค้าง บน กิ่ง ของ ข้า ตลอด คืน
{29:20} สง่าราศี ของ ข้า สดชื่น อยู่ กับ ข้า และ คัน ธนู ของ ข้า ใหม่ เสมอ อยู่ ใน มือ ข้า’
{29:21} คน ทั้งหลาย เงี่ยหู ฟัง ข้า และ คอย อยู่ และ เงียบ อยู่ ฟัง คำ ปรึกษา ของ ข้า
{29:22} หลัง จาก ที่ ข้า พูด แล้ว เขา ก็ ไม่ พูด อีก เลย และ คำ ของ ข้า ก็ กลั่น ลง มา เหนือ เขา
{29:23} เขา คอย ข้า เหมือน คอย ฝน เขา อ้า ปาก ของ เขา เหมือน อย่าง รอ รับ น้ำ ฝน ชุก ปลาย ฤดู
{29:24} ถ้า ข้า หัวเราะ เยาะ เขา เขา ก็ ไม่ ยอม เชื่อ และ สีหน้า อัน ผ่องใส ของ ข้า เขา ก็ มิ ได้ ทำให้ หม่น หมอง ลง
{29:25} ข้า เลือก ทาง ให้ เขา และ นั่ง เป็น หัวหน้า และ อยู่ อย่าง กษัตริย์ ท่ามกลาง กอง ทหาร อย่าง ผู้ ที่ ปลอบโยน คน ที่ คร่ำครวญ”
{i30:1} ความ มั่งมี ของ โย บก ลาย เป็น ความ ยากจน
{30:1} “ แต่ เดี๋ยวนี้ เขา เยาะ ข้า คือ คน ที่ อ่อน กว่า ข้า น่ะ คน ที่ ข้า จะ เหยียดหยาม พ่อ ของ เขา ถึง กับ ไม่ ยอม ให้ อยู่ กับ สุนัข ที่ เฝ้า ฝูง แพะ แกะ ของ ข้า
{30:2} ข้า จะ ได้ อะไร จาก กำลัง มือ ของ เขา ทั้งหลาย คือ ของ คน ที่ เรี่ยวแรง เขา หมด ไป แล้ว
{30:3} เพราะ เหตุ ความ ขาดแคลน และ หิว โหย พวก เขา จึง อยู่ อย่าง โดดเดี่ยว เมื่อ ก่อน เขา หนี ไป ยัง ถิ่น ทุรกันดาร ซึ่ง รกร้าง และ ถูก ทิ้ง ไว้ เสียเปล่า
{30:4} เขา เก็บ ผัก ชะคราม ซึ่ง อยู่ กับ พุ่มไม้ และ เอา ราก ต้นไม้ จำพวก สน จู นิ เปอร์ มา เป็น อาหาร
{30:5} เขา ถูก ขับ ไล่ออก ไป จาก ท่ามกลาง คน (มี คน ตะโกน ตาม เขา ไป อย่าง ตาม โจร)
{30:6} ฉะนั้น เขา ต้อง พัก อยู่ ที่ ลำ ละหาน ใน โพรง ดิน และ ซอก หิน
{30:7} เขา ร้อง อยู่ ท่ามกลาง พุ่มไม้ เขา เบียด กัน อยู่ ภาย ใต้ ต้น ตำแย
{30:8} เขา เป็น ลูก ของ คน ถ่อย เออ เป็น ลูก ของ คน เสีย ชื่อ เขา ถูก กวาด ออก ไป เสีย จาก แผ่นดิน
{30:9} และ บัดนี้ ข้า กลาย เป็น เพลง เยาะเย้ย ของ เขา เออ ข้า เป็น คำ ครหา ของ เขา
{30:10} เขา ทั้งหลาย สะอิดสะเอียน ข้า และ เหินห่าง จาก ข้า เขา ไม่ รั้งรอ ที่ จะ ถ่ม น้ำลาย ลง หน้า ของ ข้า
{30:11} เพราะ พระเจ้า ทรง หย่อน สาย ธนู ของ ข้า และ ให้ ข้า ตกต่ำ เขา ทั้งหลาย ก็ เหวี่ยง ความ ยั้ง คิด เสีย ต่อ หน้า ข้า
{30:12} คน หนุ่ม ลุก ขึ้น ข้าง ขวา มือ ของ ข้า เขา ผลักดัน เท้า ของ ข้า ออก ไป เขา เหวี่ยง ทาง แห่ง ความ พินาศ ไว้ ต่อสู้ ข้า
{30:13} เขา พัง ทาง เดิน ของ ข้า เขา เสริม ภัย พิบัติ ให้ ข้า ไม่ มี ผู้ ใด ช่วย เขา ไว้ เลย
{30:14} เขา มา หา ข้า อย่าง กับ น้ำ ที่ ทะลัก เข้า มา อย่าง เต็ม ที่ เขา กลิ้ง ตัว เข้า มา หา ข้า ท่ามกลาง ซาก ปรัก หัก พัง
{30:15} ความ สยดสยอง ต่างๆ หัน มา ใส่ ข้า จิตใจ ของ ข้า ถูก เขา ติดตาม อย่าง ลม ตาม และ ความ เจริญ รุ่งเรือง ของ ข้า สูญ ไป เสีย อย่าง เมฆ
{30:16} บัดนี้ จิตใจ ของ ข้า ก็ ละลาย ไป วัน แห่ง ความ ทุกข์ ใจ ยึด ตัว ข้า ไว้
{30:17} กลางคืน กระดูก ข้า ทะลุ ไป และ ความ เจ็บ ปวด ที่ แทะ ข้า นั้น ไม่ หยุด พัก เลย
{30:18} เครื่อง แต่ง กาย ของ ข้า เสีย รูป ไป ด้วย ความ รุนแรง แห่ง โรค นี้ มัน มัด ข้า อย่าง ผ้า คอ เสื้อ รัด ข้า
{30:19} พระเจ้า ทรง เหวี่ยง ข้า ลง ใน ปลัก และ ข้า ก็ กลาย เป็น เหมือน ผง คลี และ ขี้เถ้า
{30:20} ข้า พระองค์ ร้อง ทูล พระองค์ และ พระองค์ หา ทรง สดับ ข้า พระองค์ ไม่ ข้า พระองค์ ยืน ขึ้น และ พระองค์ หา ทรง มอง ไม่
{30:21} พระองค์ กลับ ทรง ดุร้าย ต่อ ข้า พระองค์ พระองค์ ทรง ต่อต้าน ข้า พระองค์ ด้วย พระ หัตถ์ ทรง ฤทธิ์ ของ พระองค์
{30:22} พระองค์ ทรง ชู ข้า พระองค์ ขึ้น เหนือ ลม และ ทรง ให้ ข้า พระองค์ ขี่ ลม และ ทรง ให้ ตัว ข้า พระองค์ ละลาย ไป
{30:23} ข้า พระองค์ ทราบ แล้ว ว่า พระองค์ จะ ทรง ให้ ข้า พระองค์ ตาย เสีย และ ให้ ไป สู่ ที่ กำหนด ของ คน เป็น ทั้งปวง
{30:24} ถึง กระนั้น เขา จะ ไม่ ยื่น มือ ของ เขา ออก ช่วย คน ใน แดน คน ตาย ถึง แม้ ว่า พวก เขา ร้องขอ ความ ช่วยเหลือ ใน ท่ามกลาง ภัย พิบัติ ของ เขา
{30:25} ข้า มิ ได้ ร้องไห้ เพื่อ ผู้ ที่ วัน เวลา ของ เขา ยากเย็น หรือ จิตใจ ของ ข้า มิ ได้ โศกสลด เพื่อ คน ขัด สน หรือ
{30:26} แต่ เมื่อ ข้า มอง หา ของ ดี ของ ร้าย ก็ มา ถึง และ เมื่อ ข้า คอย ความ สว่าง ความ มืด ก็ มา ถึง
{30:27} จิตใจ ของ ข้า ร้อนรุ่ม ไม่ เคย สงบ เลย วัน แห่ง ความ ทุกข์ ใจ มา พบ ข้า
{30:28} ข้า ได้ ไว้ทุกข์ มิ ใช่ ด้วย แดด ข้า ยืน ขึ้น ใน ที่ ชุมนุมชน และ ร้องขอ ความ ช่วยเหลือ
{30:29} ข้า เป็น พี่น้อง กับ มังกร และ เป็น เพื่อน กับ นก เค้า แมว
{30:30} ผิวหนัง ของ ข้า ดำ กระดูก ของ ข้า ร้อน อย่าง ไฟ ไหม้
{30:31} เพราะ ฉะนั้น เสียง พิณ เขา คู่ ของ ข้า กลาย เป็น เสียง โหย ไห้ และ เสียง ขลุ่ย ของ ข้า กลาย เป็น เสียง ของ ผู้ ที่ ร้องไห้”
{i31:1} โย บ ปกป้อง ความ ซื่อสัตย์ ของ ตนเอง
{31:1} “ ข้า ได้ ทำ พัน ธ สัญญา กับ นัยน์ตา ของ ข้า แล้ว ข้า จะ มอง หญิง พรหมจารี ได้ อย่างไร
{31:2} อะไร จะ เป็น ส่วน ของ ข้า จาก พระเจ้า เบื้องบน และ เป็น มรดก ของ ข้า จาก องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ณ ที่ สูง
{31:3} มิ ใช่ ภยันตราย สำหรับ คน ชั่ว และ ภัย พิบัติ สำหรับ คน ที่ กระทำ ความ ชั่วช้า ดอก หรือ
{31:4} พระองค์ มิ ทรง เห็น ทาง ที่ ข้า ไป และ นับ ฝี ก้าว ของ ข้า ดอก หรือ
{31:5} ถ้า ข้า ได้ ดำเนิน ไป กับ ความ ไร้ สาระ และ เท้า ของ ข้า เร่ง ไป สู่ ความ หลอกลวง
{31:6} ก็ ขอ ให้ เอา ข้า ชั่ง ด้วย ตราชู เที่ยงตรง และ ขอ พระเจ้า ทรง ทราบ ความ ซื่อสัตย์ ของ ข้า
{31:7} ถ้า ย่าง เท้า ของ ข้า หัน ออก ไป จาก ทาง และ จิตใจ ของ ข้า ดำเนิน ตาม นัยน์ตา ของ ข้า และ ถ้า ความ ด่างพร้อย ใดๆ เกาะ ติด มือ ข้า
{31:8} ก็ ขอ ให้ ข้า หว่าน และ ให้ คน อื่น กิน และ ขอ ให้ สิ่ง ที่ งอก ขึ้น เพื่อ ข้า ถูก ถอน ราก เอา ไป
{31:9} ถ้า ใจ ของ ข้า ถูก ล่อ ชวน ไป หา ผู้หญิง และ ข้า ได้ ซุ่ม อยู่ ที่ ประตู เพื่อนบ้าน ของ ข้า
{31:10} แล้ว ก็ ขอ ให้ ภรรยา ของ ข้า โม่ แป้ง ให้ คน อื่น และ ให้ คน อื่น โน้ม ทับ นาง
{31:11} เพราะ นั่น เป็น ความ ผิด ที่ ร้ายกาจ และ เป็น ความ ชั่วช้า ที่ ผู้พิพากษา ต้อง ปรับโทษ
{31:12} เพราะ นั่น จะ เป็น ไฟ ผลาญ ให้ ไป ถึง แดน พินาศ และ จะ ถอน ราก ผล เพิ่มพูน ทั้งปวง ของ ข้า
{31:13} ถ้า ข้า ดูถูก เรื่อง ของ ทาส หรือ ทาส หญิง ของ ข้า เมื่อ เขา นำ มา ร้องทุกข์ ต่อ ข้า
{31:14} เมื่อ พระเจ้า ทรง ลุก ขึ้น แล้ว ข้า จะ ทำ อะไร ได้ เมื่อ พระองค์ ทรง สอบถาม ข้า จะ ทูล ตอบ พระองค์ อย่างไร
{31:15} พระองค์ ผู้ ทรง สร้าง ข้า ใน ครรภ์ มิ ได้ ทรง สร้าง เขา หรือ มิ ใช่ พระองค์ องค์ เดียว เท่านั้น หรือ ที่ ทรง สร้าง เรา ทั้ง สอง ใน ครรภ์
{31:16} ถ้า ข้า ได้ หน่วงเหนี่ยว สิ่ง ใดๆ ที่ คน ยากจน อยาก ได้ หรือ ได้ กระทำ ให้ นัยน์ตา ของ หญิง ม่าย มอง เสียเปล่า
{31:17} หรือ ข้า รับประทาน อาหาร ของ ข้า แต่ ลำพัง และ คน กำพร้า พ่อ ไม่ ได้ ร่วม รับประทาน อาหาร นั้น ด้วย
{31:18} (เพราะ ตั้งแต่ เด็ก มา เขา เติบ โต ขึ้น กับ ข้า อย่าง อยู่ กับ พ่อ และ ข้า ได้ เป็น ผู้ แนะนำ เธอ ตั้งแต่ ครรภ์ มารดา ของ ข้า)
{31:19} ถ้า ข้า เห็น คน หนึ่ง คน ใด พินาศ เพราะ ขาด เสื้อ ผ้า หรือ เห็น คน ขัด สน ไม่ มี ผ้า คลุม กาย
{31:20} ถ้า บั้นเอว ของ เขา มิ ได้ อวยพร แก่ ข้า และ ถ้า เขา มิ ได้ อบอุ่น ด้วย ขน แกะ ของ ข้า
{31:21} ถ้า ข้า ยก มือ ขึ้น แตะ ต้อง คน กำพร้า พ่อ เพราะ ข้า เห็น ความ สนับสนุน ที่ ประตู เมือง
{31:22} แล้ว ก็ ให้ กระดูก ไห ปลาร้า หลุด จาก บ่า ของ ข้า และ ให้ แขน ของ ข้า หัก หลุด จาก ข้อ ต่อ เสีย เถิด
{31:23} เพราะ ข้า สยดสยอง ด้วย ภัย พิบัติ ที่ มา จาก พระเจ้า และ ด้วย เหตุ ความ โอ่อ่า ตระการ ของ พระองค์ ข้า ทำ อะไร ไม่ ได้
{31:24} ถ้า ข้า กระทำ ให้ ทองคำ เป็น ที่ ไว้ใจ หรือ พูด กับ ทองคำ เนื้อ ดี ว่า ‘ ท่าน เป็น ที่ วางใจ ของ ข้า’
{31:25} ถ้า ข้า เปรมปรีดิ์ เพราะ สมบัติ ของ ข้า มากมาย หรือ เพราะ มือ ของ ข้า ได้ มา มาก
{31:26} หรือ ข้า เพ่ง ดวง อาทิตย์ เมื่อ ส่อง แสง หรือ ดวง จันทร์ เมื่อ เคลื่อน ไป อย่าง สง่า
{31:27} และ จิตใจ ของ ข้า ถูก ล่อ ชวน อยู่ อย่าง ลับๆ และ ปาก ของ ข้า จุบ มือ ของ ข้า
{31:28} นี่ เป็น ความ ชั่วช้า ด้วย ที่ ผู้พิพากษา จะ ต้อง ปรับโทษ เพราะ ข้า คง ต้อง ปฏิเสธ พระเจ้า เบื้องบน
{31:29} ถ้า ข้า เปรมปรีดิ์ เมื่อ ผู้ ที่ เกลียด ชัง ข้า นั้น พินาศ หรือ ลิงโลด เมื่อ เหตุ ร้าย มา ทัน เขา
{31:30} ข้า ไม่ ยอม ให้ ปาก ของ ข้า บาป ไป โดย ขอ ชีวิต ของ เขา ด้วย คำ สาปแช่ง
{31:31} ถ้า คน แห่ง เต็นท์ ของ ข้า มิ ได้ กล่าว ว่า ‘ โอ ยัง มี ใคร ที่ไหน ที่ กิน เนื้อ ของ นาย ไม่ อิ่ม’
{31:32} คน ต่าง ถิ่น มิ ได้ พัก อยู่ ใน ถนน ข้า เปิด ประตู ให้ แก่ คน เดินทาง
{31:33} ถ้า ข้า ปิดบัง การ ละเมิด ของ ข้า อย่าง อา ดัม ด้วย ซ่อน ความ ชั่วช้า ของ ข้า ไว้ ใน อก ของ ข้า
{31:34} เพราะ ข้า กลัว มวลชน และ กลัว ที่ ครอบครัว ต่างๆ จะ เหยียดหยาม ข้า ข้า จึง นิ่ง เสีย ไม่ ออก ไป พ้น ประตู บ้าน
{31:35} โอ ข้า อยาก ให้ สัก คน หนึ่ง ฟัง ข้า ดู เถิด ความ ปรารถนา ของ ข้า คือ ขอ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ตอบ ข้า ข้า อยาก ได้ คำ สำนวน ฟ้อง ข้า ซึ่ง คู่ ความ เขียน ขึ้น
{31:36} ข้า จะ ใส่ บ่า แบก ไป แน่ ที เดียว ข้า จะ มัด มัน ไว้ ต่าง มงกุฎ
{31:37} ข้า จะแจ้ง จำนวน ฝี ก้าว ของ ข้า แก่ พระองค์ ข้า จะ เข้า ไป เฝ้า พระองค์ อย่าง เป็น เจ้านาย
{31:38} ถ้า ที่ดิน ของ ข้า ร้อง กล่าวโทษ ข้า และ ร่อง ไถ ใน นั้น ร้องไห้ ด้วย กัน
{31:39} ถ้า ข้า กิน ผลิตผล ของ มัน ด้วย มิ ได้เสีย เงิน และ กระทำ ให้ เจ้าของ ที่ดิน เดิม นั้น เสีย ชีวิต
{31:40} ก็ ขอ ให้ มี ต้น ผัก หนาม งอก แทน ข้าว สาลี และ หญ้า สาบ แร้ง แทน ข้าว บาร์เลย์” จบ ถ้อยคำ ของ โย บ
{i32:1} เอ ลี ฮู มา กล่าว ฝ่าย พระเจ้า
{32:1} ดังนั้น บุรุษ ทั้ง สาม ก็ หยุด ตอบ โย บ เพราะ โย บ ชอบธรรม ใน สายตา ของ ตนเอง
{32:2} แล้ว เอ ลี ฮู บุตร ชาย บา รา เค ล คน บุ ชี ครอบครัว ราม ก็ โกรธ เขา โกรธ โย บ เพราะ ท่าน อ้าง ตัว ว่า ชอบธรรม หา ใช่ พระเจ้า ไม่
{32:3} เขา โกรธ สหาย สาม คน ของ โย บด้วย เพราะ เขา ทั้งหลาย ตอบ ไม่ ได้ ทั้งๆ ที่ เขา หา ว่า โย บผิด
{32:4} ฝ่าย เอ ลี ฮู คอย จน โย บพูดจบ เพราะ พวก เขา แก่ กว่า ตน
{32:5} และ เมื่อ เอ ลี ฮู เห็น ว่า ไม่ มี คำ ตอบ ใน ปาก ของ บุรุษ ทั้ง สาม นี้ แล้ว เขา จึง โกรธ
{32:6} และ เอ ลี ฮู บุตร ชาย บา รา เค ล คน บุ ชี กล่าว ว่า “ ข้าพเจ้า ยัง เยาว์ วัย และ ท่าน สูง อายุ แล้ว เพราะ ฉะนั้น ข้าพเจ้า เกรงกลัว ที่ จะ กล่าว ความคิด เห็น ของ ข้าพเจ้า แก่ ท่าน
{32:7} ข้าพเจ้า ว่า ‘ ขอ ให้ วัย พูด เถิด และ ให้ ปี หลาย ปี สอน สติปัญญา’
{32:8} แต่ มี จิต วิญญาณ ใน มนุษย์ การ ดลใจ จาก องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ กระทำ ให้ เขา เข้าใจ
{32:9} ไม่ ใช่ ผู้ ยิ่งใหญ่ เท่านั้น ที่ เป็น คน ฉลาด หรือ คน สูง อายุ เข้าใจ ความ ยุติธรรม
{32:10} เพราะ ฉะนั้น ข้าพเจ้า จึง ว่า ‘ ขอ ฟัง ข้าพเจ้า ขอ ให้ ข้าพเจ้า กล่าว ความคิด เห็น ของ ข้าพเจ้า ด้วย’
{32:11} ดู เถิด ข้าพเจ้า ได้ คอย ฟัง คำ ของ ท่าน ทั้งหลาย ข้าพเจ้า เงี่ยหู ฟัง เหตุผล ของ ท่าน ขณะ ที่ ท่าน ค้น หา ว่า จะ พูด ว่า กระไร
{32:12} เออ ข้าพเจ้า สนใจ ฟัง ท่าน และ ดู เถิด ไม่ มี ผู้ ใด ให้ เหตุผล อัน ควร แก่ โย บ ใน พวก ท่าน ไม่ มี ผู้ ใด ที่ ตอบ คำ ของ โย บได้
{32:13} อย่า เพ่อ พูด นะ ว่า ‘ เรา ได้ พบ พระ ปัญญา แล้ว พระเจ้า ทรง ผลัก เขา ลง แล้ว มิ ใช่ มนุษย์’
{32:14} เขา มิ ได้ เพ่งเล็ง ถ้อยคำ ของ เขา ใส่ ข้าพเจ้า และ ข้าพเจ้า จะ ไม่ ตอบ ถ้อยคำ ของ เขา ด้วย คำ พูด ของ ท่าน
{32:15} เขา ทั้งหลาย ก็ ตก ตะลึง เขา ไม่ ตอบ อีก เขา ไม่ มี ถ้อยคำ จะ พูด สัก คำ เดียว
{32:16} และ ข้าพเจ้า จะ คอย หรือ (เพราะ เขา ทั้งหลาย ไม่ พูด เพราะ เขา ยืน อยู่ ที่ นั่น ไม่ ตอบ อีก)
{32:17} ข้าพเจ้า กล่าว ว่า ‘ ข้าพเจ้า จะ ให้ คำ ตอบ ของ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า จะ สำแดง ความคิด เห็น ของ ข้าพเจ้า ด้วย
{32:18} เพราะ ข้าพเจ้า มี ถ้อยคำ เต็ม ตัว จิตใจ ภายใน ข้าพเจ้า บังคับ ข้าพเจ้า อยู่’
{32:19} ดู เถิด จิตใจ ของ ข้าพเจ้า เหมือน เหล้า องุ่น ซึ่ง ไม่ มี ที่ ระบาย ออก เหมือน ถุง หนัง เหล้า องุ่น ใหม่ จะ ระเบิด อยู่ รอมร่อ แล้ว
{32:20} ข้าพเจ้า ต้อง พูด จึง จะ ได้ ความ บรรเทา ข้าพเจ้า ต้อง เปิด ริมฝีปาก ขึ้น ตอบ
{32:21} ข้าพเจ้า จะ ไม่ แสดง อคติ ต่อ บุคคล ใดๆ หรือ ใช้ การ ประจบ สอพลอ ต่อ ผู้ ใด
{32:22} เพราะ ข้าพเจ้า ประจบ สอพลอ ไม่ ได้ ถ้า ทำ อย่าง นั้น ผู้ ทรง สร้าง ของ ข้าพเจ้า จะ กำจัด ข้าพเจ้า เสีย ใน ไม่ ช้า”
{i33:1} เอ ลี ฮู ให้ เหตุผล กับ โย บ
{33:1} “ ท่าน โย บเจ้าข้า อย่างไร ก็ ตาม ขอ ฟัง คำ ของ ข้าพเจ้า และ ฟัง ถ้อยคำ ทั้งสิ้น ของ ข้าพเจ้า
{33:2} ดู เถิด บัดนี้ ข้าพเจ้า ได้ อ้า ปาก ลิ้น ภายใน ปาก ของ ข้าพเจ้า ก็ พูด
{33:3} ถ้อยคำ ของ ข้าพเจ้า สำแดง ความ เที่ยงธรรม แห่ง จิตใจ และ ริมฝีปาก ของ ข้าพเจ้า จะ กล่าว ความ รู้ อย่าง จริงใจ
{33:4} พระ วิญญาณ ของ พระเจ้า ได้ ทรง สร้าง ข้าพเจ้า และ ลมปราณ ของ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ได้ ให้ ชีวิต แก่ ข้าพเจ้า
{33:5} ถ้า ท่าน ตอบ ข้าพเจ้า ได้ ก็ ตอบ ซี จง ลำดับ ถ้อยคำ ของ ท่าน ต่อ หน้า ข้าพเจ้า เชิญ เถอะ
{33:6} ดู เถิด ข้าพเจ้า อยู่ อย่าง ท่าน ตรง พระ พักตร์ พระเจ้า พระองค์ ทรง ปั้น ข้าพเจ้า ขึ้น มา จาก ดิน ด้วย เหมือน กัน
{33:7} ดู เถิด อย่า ให้ ความ กลัว ข้าพเจ้า กระทำ ให้ ท่าน ตกใจ ข้าพเจ้า จะ ไม่ ชักชวน ท่าน หนัก เกิน ไป
{33:8} แน่ ละ ท่าน พูด ให้ ข้าพเจ้า ฟัง และ ข้าพเจ้า ได้ยิน เสียง ถ้อยคำ ของ ท่าน ว่า
{33:9} ‘ ข้าพเจ้า สะอาด ปราศจาก การ ละเมิด ข้าพเจ้า บริสุทธิ์ ไม่ มี ความ ชั่วช้า ใน ข้าพเจ้า เลย
{33:10} ดู เถิด พระองค์ ทรง หา เรื่อง กับ ข้าพเจ้า พระองค์ ทรง นับ ว่า ข้าพเจ้า เป็น ศัตรู กับ พระองค์
{33:11} พระองค์ ทรง เอา เท้า ของ ข้าพเจ้า ใส่ ขื่อ ไว้ และ ทรง เฝ้า ดู ทาง ของ ข้าพเจ้า ทั้งสิ้น’
{33:12} ดู เถิด ใน เรื่อง นี้ ท่าน ไม่ ยุติธรรม เลย ข้าพเจ้า จะ ตอบ ท่าน พระเจ้า ใหญ่ ยิ่ง กว่า มนุษย์
{33:13} ทำไม ท่าน จึง โต้แย้ง กับ พระองค์ เพราะ พระองค์ ไม่ ทรง รายงาน เรื่อง พระ ราชกิจ ใดๆ ของ พระองค์ เลย
{33:14} เพราะ พระเจ้า ตรัส ครั้ง หนึ่ง เออ สอง ครั้ง แต่ มนุษย์ ไม่ หยั่งรู้ ได้
{33:15} ใน ความ ฝัน ใน นิมิต กลางคืน เมื่อ คน หลับ สนิท เมื่อ เขา เคลิบเคลิ้ม อยู่ บน ที่นอน ของ เขา
{33:16} แล้ว พระองค์ ทรง เบิก หู ของ มนุษย์ และ ทรง ประทับ ตรา คำ สั่งสอน ของ เขา ไว้
{33:17} เพื่อ ว่า พระองค์ จะ ได้ หัน ให้ มนุษย์ กลับ จาก เป้าหมาย ของ เขา และ ตัด ความ เย่อหยิ่ง ออก เสีย จาก มนุษย์
{33:18} พระองค์ ทรง ยึดเหนี่ยว วิญญาณ ของ เขา ไว้ จาก ปาก แดน คน ตาย และ ยึด ชีวิต ของ เขา ไว้ จาก การ ที่ จะ พินาศ ด้วย ดาบ
{33:19} มนุษย์ ยัง ถูก ตี สอน ด้วย ความ เจ็บ ปวด บน ที่นอน ของ เขา ด้วย และ ด้วย ความ เจ็บ ปวด อย่าง สาหัส ใน กระดูก ต่างๆ ของ เขา
{33:20} ชีวิต ของ เขา จึง ได้ เบื่อ อาหาร และ จิตใจ จึง ได้ เบื่อ อาหาร โอชะ
{33:21} เนื้อ ของ เขา ทรุดโทรม ไป มาก จน มอง ไม่ เห็น กระดูก ของ เขา ซึ่ง แล ไม่ เห็น นั้น ก็ โผล่ ออก มา
{33:22} เออ วิญญาณ ของ เขา เข้า ไป ใกล้ ปาก แดน คน ตาย และ ชีวิต ของ เขา ใกล้ ผู้ ที่ นำ ความ ตาย มา
{33:23} ถ้า มี ผู้ ส่ง ข่าว ผู้ หนึ่ง มา เพื่อ เขา เป็น ล่าม หนึ่ง ใน พัน เพื่อ แถลง แก่ มนุษย์ ว่า อะไร ถูก เพื่อ เขา
{33:24} และ ผู้ ส่ง ข่าว นั้น กรุณา เขา ทูล ว่า ‘ ขอ ทรง ปล่อย เขา ให้ พ้น จาก ที่ จะ ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย ข้า พระองค์ พบ ค่า ไถ่ แล้ว
{33:25} เนื้อ ของ เขา จะ อ่อน กว่า เนื้อ เด็ก ขอ ให้ เขา กลับ ไป สู่ กำลัง เหมือน เมื่อ ยัง หนุ่ม’
{33:26} เขา จึง จะ อธิษฐาน ต่อ พระเจ้า และ พระองค์ จะ ทรง พอ พระทัย เขา เขา จะ เห็น พระ พักตร์ พระองค์ ด้วย ความ ชื่นบาน แล้ว พระองค์ จะ ทรง ให้ มนุษย์ กลับ สู่ สภาพ ความ ชอบธรรม
{33:27} พระองค์ ทรง ทอด พระ เนตร มนุษย์ และ ถ้า ผู้ ใด กล่าว ว่า ‘ ข้า บาป แล้ว และ เห็น ผิด เป็น ชอบ และ มิ ได้ เป็น ประโยชน์ อะไร แก่ ข้า’
{33:28} พระองค์ จะ ทรง ไถ่ จิต วิญญาณ ของ เขา ให้ พ้น จาก การ ลง ไป สู่ ปาก แดน คน ตาย และ ชีวิต ของ เขา จะ เห็น ความ สว่าง
{33:29} ดู เถิด พระเจ้า ทรง กระทำ สิ่ง เหล่า นี้ ทั้งสิ้น กับ มนุษย์ บ่อยๆ หลาย ครั้ง
{33:30} เพื่อ จะ นำ จิต วิญญาณ ของ เขา มา จาก ปาก แดน คน ตาย เพื่อ ให้ เขา แจ่มแจ้ง ขึ้น ด้วย ความ สว่าง แห่ง ผู้ ทรง มี ชีวิต
{33:31} โอ ท่าน โย บเจ้าข้า ขอ ตั้งใจ ฟัง ข้าพเจ้า ขอ เงียบ และ ข้าพเจ้า จะ พูด
{33:32} ถ้า ท่าน มี อะไร พูด ก็ ตอบ ข้าพเจ้า มา เถอะ เพราะ ข้าพเจ้า ปรารถนา แก้ คดี ให้ ท่าน
{33:33} ถ้า หา ไม่ ก็ ขอ ฟัง ข้าพเจ้า ขอ เงียบ และ ข้าพเจ้า จะ สอน ปัญญา ให้ แก่ ท่าน”
{i34:1} เอ ลี ฮูก ล่า ว ถึง เหตุผล ต่างๆ ของ โย บ
{34:1} เอ ลี ฮู พูด ต่อ ไป ว่า
{34:2} “ โอ ท่าน ผู้ มี ปัญญา ขอ ฟัง ถ้อยคำ ของ ข้าพเจ้า ท่าน ผู้ มี ความ รู้ ขอ เงี่ยหู ฟัง ข้าพเจ้า
{34:3} เพราะ หู ก็ ลอง ชิม ถ้อยคำ อย่าง กับ เพดานปาก ชิม อาหาร
{34:4} ขอ ให้ เรา เลือก สิ่ง ที่ ถูก ขอ ให้ เรา เรียนรู้ ใน พวก เรา เอง ว่า อะไร ดี
{34:5} เพราะ โย บก ล่า วว่า ‘ ข้าพเจ้า เป็น คน ชอบธรรม และ พระเจ้า ทรง เอา ความ ยุติธรรม ที่ ควร ตก แก่ ข้าพเจ้า ไป เสีย’
{34:6} ข้าพเจ้า ถูก นับ เป็น คน มุสา ถึง แม้ ข้าพเจ้า ชอบธรรม แผล ของ ข้าพเจ้า รักษา ไม่ หาย แม้ ว่า ข้าพเจ้า ไม่ มี การ ละเมิด เลย
{34:7} ใคร หนอ ที่ จะ เหมือน โย บ ผู้ ดื่ม ความ เหยียดหยาม เหมือน ดื่ม น้ำ
{34:8} ผู้ เข้า สังคม กับ คน กระทำ ความ ชั่วช้า และ เดิน ไป กับ คน ชั่ว
{34:9} เพราะ ท่าน ได้ กล่าว ว่า ‘ ไม่ เป็น ประโยชน์ อะไร แก่ มนุษย์ เรา ที่ เขา จะ ปีติ ยินดี ใน พระเจ้า’
{34:10} เพราะ ฉะนั้น ท่าน ผู้ มี ความ เข้าใจ ขอ ฟัง ข้าพเจ้า เมิน เสีย เถิด ที่ พระเจ้า จะ ทรง กระทำ ความ ชั่ว และ ที่ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ จะ ทรง กระทำ ความ ชั่วช้า
{34:11} เพราะ พระเจ้า ทรง สนอง ตาม การ กระทำ ของ มนุษย์ และ พระองค์ ทรง ให้ เกิด แก่ เขา ตาม การ กระทำ ของ เขา
{34:12} แน่นอน ที เดียว พระเจ้า จะ ไม่ ทรง กระทำ ชั่ว และ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ จะ ไม่ ทรง ผันแปร ความ ยุติธรรม
{34:13} ใคร แต่งตั้ง ให้ พระองค์ ปกครอง โลก หรือ ใคร เล่า มอบหมาย ทั้ง โลก ไว้ กับ พระองค์
{34:14} ถ้า พระองค์ ทรง เอา พระทัย ใส่ กับ มนุษย์ และ ทรง รวบรวม วิญญาณ และ ลมปราณ ของ เขา กลับ มา สู่ พระองค์
{34:15} เนื้อ หนัง ทั้งสิ้น ก็ จะ พินาศ ไป ด้วย กัน และ มนุษย์ ก็ จะ กลับ ไป เป็น ผง คลี ดิน
{34:16} ถ้า ท่าน มี ความ เข้าใจ ขอ ฟัง ข้อ นี้ ขอ ฟัง เสียง ถ้อยคำ ของ ข้าพเจ้า
{34:17} ผู้ ที่ เกลียด ชัง ความ ยุติธรรม ควร จะ ปกครอง หรือ ท่าน จะ ประณาม ผู้ ที่ ชอบธรรม ที่สุด หรือ
{34:18} เหมาะสม หรือ ไม่ ที่ จะ พูด แก่ กษัตริย์ ว่า ‘ ท่าน ผู้ ชั่ว ร้าย’ และ แก่ เจ้านาย ว่า ‘ ท่าน ทั้งหลาย ผู้ อธรรม’
{34:19} ยิ่ง ไม่ เหมาะสม ที่ จะ แสดง อคติ แก่ เจ้านาย หรือ ไม่ ทรง เห็นแก่ คน มั่งคั่ง มาก กว่า คน ยากจน เพราะ คน ทั้งหมด นี้ เป็น พระ หัตถกิจ ของ พระองค์
{34:20} สัก ครู่ เดียว เขา ทั้งหลาย ก็ ตาย เวลา เที่ยงคืน ประชาชน ตัว สั่น และ ตาย ไป และ ผู้ มี อานุภาพ ก็ ถูก เอา ไป เสีย มิ ใช่ ด้วย มือ มนุษย์
{34:21} เพราะ พระ เนตร ของ พระองค์ มอง ดู ทาง ทั้งหลาย ของ มนุษย์ พระองค์ ทรง เห็น ย่าง เท้า ของ เขา หมด
{34:22} ไม่ มี ที่ มืดครึ้ม หรือ เงา มัจจุราช ซึ่ง คน กระทำ ความ ชั่วช้า จะ ซ่อน ตัว ได้
{34:23} เพราะ พระองค์ จะ ไม่ ทรง กำหนด ให้ มนุษย์ ทำ เกิน สิ่ง ที่ สมควร ให้ เข้า เฝ้า พระเจ้า รับ การ พิพากษา
{34:24} พระองค์ ทรง ทุบ ผู้ มี อานุภาพ เป็น ชิ้นๆ โดย ไม่ ต้อง นับ และ ทรง ตั้ง คน อื่น ไว้ แทน
{34:25} เพราะ ฉะนั้น พระองค์ ทรง ทราบ กิจการ ของ เขา และ ทรง คว่ำ เขา เสีย ใน กลางคืน เขา ก็ แหลก ไป
{34:26} พระองค์ ทรง ตี เขา เหมือน อย่าง คน ชั่ว ต่อ หน้า ต่อ ตา คน อื่น
{34:27} เพราะ ว่า เขา ทั้งหลาย หัน กลับ เสีย จาก การ ติดตาม พระองค์ และ ไม่ นับถือ มรรคา ของ พระองค์ แต่ อย่าง ใด เลย
{34:28} เหตุ นี้ เขา จึง กระทำ ให้ เสียง ร้อง ของ คน ยากจน มา ถึง พระองค์ และ พระองค์ ทรง ฟัง เสียง ร้อง ของ ผู้ รับ ความ ทุกข์ ใจ
{34:29} เมื่อ พระองค์ ทรง ประทาน ความ สงบ ให้ ใคร จะ สร้าง ความ ยุ่งยาก ได้ เมื่อ พระองค์ ทรง ซ่อน พระ พักตร์ ของ พระองค์ ใคร จะ เห็น พระองค์ ได้ ไม่ ว่า จะ ทำ แก่ ประชาชาติ หรือ แก่ บุคคล ก็ เหมือน กัน
{34:30} เพื่อ ว่า คน หน้า ซื่อ ใจ คด จะ ไม่ ได้ ครอบครอง และ เขา จะ ไม่ วาง กับดัก ประชาชน
{34:31} เพราะ เป็น สิ่ง เหมาะสม ที่ จะ ร้อง ทูล พระเจ้า ว่า ‘ ข้า พระองค์ ได้ รับ การ ตี สอน แล้ว ข้า พระองค์ จะ ไม่ ทำ ผิด ต่อ ไป อีก
{34:32} ขอ ทรง โปรด สอน ข้า พระองค์ ถึง สิ่ง ที่ ข้า พระองค์ มอง ไม่ เห็น ถ้า ข้า พระองค์ กระทำ ความ ชั่วช้า ข้า พระองค์ จะ ไม่ กระทำ อีก’
{34:33} การ ตอบ สนอง ของ พระองค์ จะ ต้อง เป็น อย่าง ที่ ท่าน ต้องการ หรือ ท่าน จึง ไม่ รับ ท่าน เอง ต้อง เลือก และ ไม่ ใช่ ข้าพเจ้า เหตุ ฉะนั้น ท่าน มี ความคิด เห็น อย่างไร ก็ พูด ไป เถิด
{34:34} จง ให้ คน ที่ เข้าใจ พูด กับ ข้าพเจ้า และ ให้ คน ฉลาด ฟัง ข้าพเจ้า
{34:35} โย บ พูด อย่าง ไม่ มี ความ รู้ ถ้อยคำ ของ เขา ปราศจาก สติปัญญา
{34:36} ข้าพเจ้า ปรารถนา ให้ โย บ ถูก ทดลอง ต่อ ไป ถึง ที่สุด เพราะ ว่า เขา ตอบ เหมือน อย่าง คน ชั่ว
{34:37} เพราะ เขา เพิ่ม การ กบฏ เข้า กับ บาป ของ เขา เขา ตบมือ เย้ย อยู่ ท่ามกลาง เรา และ ทวี ถ้อยคำ ของ เขา กล่าว ร้าย พระเจ้า”
{i35:1} เอ ลี ฮูก ล่า ว ถึง ความ ชอบธรรม ของ พระเจ้า
{35:1} เอ ลี ฮู พูด ต่อ ไป ว่า
{35:2} “ ท่าน คิด ว่า นี่ ยุติธรรม หรือ ท่าน พูด หรือ ว่า ‘ ความ ชอบธรรม ของ ข้าพเจ้า ยิ่ง กว่า ของ พระเจ้า’
{35:3} ที่ ท่าน ถาม ว่า ‘ ข้าพเจ้า จะ ได้ ประโยชน์ อะไร’ และ ‘ ข้าพเจ้า จะ ได้ ประโยชน์ อะไร ถ้า ข้าพเจ้า ได้ รับ การ ชำระ จาก บาป ของ ข้าพเจ้า’
{35:4} ข้าพเจ้า จะ ตอบ ท่าน กับ มิตรสหาย ของ ท่าน ด้วย
{35:5} จง มอง ดู ท้อง ฟ้า เถิด ดู เมฆ ซึ่ง อยู่ สูง กว่า ท่าน
{35:6} ถ้า ท่าน ทำบาป ท่าน จะ ได้ อะไร ที่ กระทบ กระเทือน พระองค์ ถ้า การ ละเมิด ของ ท่าน ทวี ขึ้น ท่าน ทำ อะไร แก่ พระองค์
{35:7} ถ้า ท่าน เป็น คน ชอบธรรม ท่าน ถวาย อะไร แก่ พระองค์ หรือ พระองค์ ทรง รับ อะไร จาก มือ ของ ท่าน
{35:8} ความ ชั่ว ของ ท่าน ก็ เป็น อันตราย แก่ คน อย่าง ท่าน และ ความ ชอบธรรม ของ ท่าน ก็ เป็น ประโยชน์ แก่ บุตร มนุษย์
{35:9} เหตุ ด้วย การ ถูก บีบ บังคับ เป็น อัน มาก ก็ ทำให้ ผู้ ที่ ถูก บีบ บังคับ นั้น ร้องทุกข์ เขา ร้องขอ ความ ช่วยเหลือ เนื่อง ด้วย แขน ของ ผู้ ทรง อำนาจ
{35:10} แต่ ไม่ มี สัก คน พูด ว่า ‘ พระเจ้า ผู้ ทรง สร้าง ข้าพเจ้า ผู้ ทรง ประทาน เพลง ใน เวลา กลางคืน ทรง อยู่ ที่ไหน
{35:11} ผู้ ทรง สอน เรา มาก กว่า สอน สัตว์ แห่ง แผ่นดิน โลก และ ทรง กระทำ ให้ เรา ฉลาด กว่า นก ใน ฟ้า อากาศ’
{35:12} เขา ร้องทุกข์ ณ ที่ นั่น แต่ ไม่ มี ผู้ ใด ตอบ เขา เหตุ ความ เย่อหยิ่ง ของ คน ชั่ว
{35:13} แน่ ละ พระเจ้า มิ ได้ ฟัง สิ่ง ไร้ สาระ และ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ ก็ มิ ได้ ทรง นับถือ เสียง นั้น
{35:14} ถึง แม้ ท่าน ว่า ท่าน จะ ไม่ เห็น พระองค์ แต่ คดี นั้น ก็ อยู่ ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ ฉะนั้น ท่าน จง วางใจ ใน พระองค์ อยู่
{35:15} บัดนี้ เพราะ ไม่ เป็น เช่น นั้น พระ พิโรธ ของ พระองค์ ได้ ลงโทษ แต่ พระองค์ มิ ได้ สน พระทัย การ ละเมิด เสีย มากมาย
{35:16} เพราะ ฉะนั้น โย บ จึง อ้า ปาก พูด คำ ลมๆ แล้งๆ และ ทวี คำ พูด โดย ปราศจาก ความ รู้”
{i36:1} พระเจ้า ทรง ชอบธรรม
{36:1} และ เอ ลี ฮู พูด ต่อ ไป ด้วย ว่า
{36:2} “ ขอ ทน อยู่ กับ ข้าพเจ้า สัก หน่อย และ ข้าพเจ้า จะ สำแดง แก่ ท่าน เพราะ ข้าพเจ้า มี บาง สิ่ง ที่ จะ พูด แทน พระเจ้า อีก
{36:3} ข้าพเจ้า จะ เอา ความ รู้ มา จาก ที่ ไกล และ ถวาย ความ ชอบธรรม แก่ ผู้ ทรง สร้าง ข้าพเจ้า
{36:4} เพราะ ที่ จริง ถ้อยคำ ของ ข้าพเจ้า มิ ใช่ เท็จ พระองค์ ผู้ ทรง ความ รู้ รอบคอบ สถิต กับ ท่าน
{36:5} ดู เถิด พระเจ้า ทรง อานุภาพ และ มิ ได้ ทรง เหยียดหยาม ผู้ ใด เลย พระองค์ ทรง อานุภาพ ใน เรื่อง กำลัง และ สติปัญญา
{36:6} พระองค์ มิ ได้ สงวน ชีวิต คน ชั่ว แต่ ทรง ประทาน ความ ยุติธรรม แก่ คน ยากจน
{36:7} พระองค์ มิ ได้ ทรง หัน พระ เนตร ของ พระองค์ จาก คน ชอบธรรม แต่ กับ บรรดา กษัตริย์ บน พระ ที่นั่ง พระองค์ ทรง ตั้ง เขา ไว้ เป็น นิตย์ และ เขา ก็ อยู่ ใน ที่ สูง
{36:8} และ ถ้า เขา ถูก จำ ด้วย พันธนาการ และ ติด อยู่ ใน บ่วง แห่ง ความ ทุกข์ ใจ
{36:9} พระองค์ ก็ ทรง สำแดง กิจกรรม ของ เขา ทั้งหลาย แก่ เขา และ การ ละเมิด ของ เขา ว่า เขา ได้ กระทำ มาก เกิน ไป
{36:10} พระองค์ ทรง เบิก หู ของ เขา ให้ ฟัง คำ เตือน สอน และ ทรง บัญชา ให้ เขา กลับ จาก ความ ชั่วช้า ของ เขา
{36:11} ถ้า เขา ทั้งหลาย เชื่อฟัง และ ปรนนิบัติ พระองค์ เขา จะ อยู่ ครบ อายุ ของ เขา ด้วย ความ เจริญ รุ่งเรือง และ อยู่ ครบ ปี ของ เขา ด้วย ความ สุข ใจ
{36:12} แต่ ถ้า เขา ทั้งหลาย ไม่ เชื่อฟัง เขา ทั้งหลาย จะ พินาศ ด้วย ดาบ และ ตาย โดย ปราศจาก ความ รู้
{36:13} คน หน้า ซื่อ ใจ คด ก็ สะสม พระ พิโรธ เมื่อ พระองค์ ทรง มัด เขา เขา ไม่ ร้อง ให้ ช่วย
{36:14} เขา ตาย เมื่อ ยัง หนุ่ม อยู่ และ ชีวิต ของ เขา อยู่ ท่ามกลาง พวก กะเทย
{36:15} พระองค์ ทรง ช่วย คน ยากจน ให้ พ้น ด้วย ความ ทุกข์ ใจ ของ เขา และ ทรง ให้ ความ ลำเค็ญ เบิก หู ของ เขา
{36:16} เออ พระองค์ ทรง ชวน ท่าน ให้ ออก มา จาก ความ คับ ใจ มา ยัง ที่ กว้าง ที่ ไม่ มี การ บีบ และ สิ่ง ที่ วาง ไว้ ใน สำรับ ของ ท่าน ก็ มี แต่ สิ่ง อ้วนพี
{36:17} แต่ ท่าน ก็ สม กับ การ พิพากษา คน ชั่ว การ พิพากษา และ ความ เที่ยงธรรม มา ทัน จับ ท่าน
{36:18} เหตุ ด้วย พระ พิโรธ จง ระวัง เถิด เกรง ว่า พระองค์ จะ เอา ท่าน ไป เสีย ด้วย การ ลงโทษ แล้ว แม้ การ ไถ่ อัน ยิ่งใหญ่ ก็ ไม่ สามารถ ช่วย ท่าน ให้ พ้น ได้
{36:19} พระองค์ จะ สน พระทัย ใน ทรัพย์ สมบัติ ของ ท่าน หรือ ทองคำ หรือ เรี่ยวแรง ทั้งสิ้น หรือ เปล่า เลย
{36:20} อย่า อาลัย ถึง กลางคืน เมื่อ ชน ชาติ ทั้งหลาย ถูก ตัดขาด ใน ที่ ของ เขา
{36:21} ระวัง ให้ ดี อย่า หัน ไป หา ความ ชั่วช้า เพราะ ท่าน เลือก สิ่ง นี้ มาก กว่า เลือก ความ ทุกข์ ใจ
{36:22} ดู เถิด พระเจ้า ทรง สำแดง ความ ยิ่งใหญ่ ด้วย ฤทธา นุ ภาพ ของ พระองค์ ผู้ ใด เป็น ผู้ สั่งสอน เหมือน อย่าง พระองค์ เล่า
{36:23} ผู้ ใด เป็น ผู้ บงการ มรรคา ของ พระองค์ หรือ ผู้ ใด จะ พูด ได้ ว่า ‘ พระองค์ ทรง กระทำ ความ ชั่วช้า แล้ว’
{36:24} จง ระลึก ถึง ที่ จะ ยกย่อง พระ ราชกิจ ของ พระองค์ ซึ่ง มนุษย์ ได้ เห็น นั้น
{36:25} มนุษย์ ทั้งปวง เพ่ง ดู สิ่ง นั้น อยู่ แล้ว มนุษย์ เห็น สิ่ง นั้น ได้ แต่ ไกล
{36:26} ดู เถิด พระเจ้า นั้น ใหญ่ ยิ่ง และ เรา ก็ หา หยั่งรู้ ถึง พระองค์ ไม่ อายุ ของ พระองค์ เป็น สิ่ง ที่ ค้น หา กัน ไม่ ได้
{36:27} เพราะ พระองค์ ทรง ดึง หยด น้ำ ขึ้น ไป ซึ่ง ตกลง เป็น ฝน จาก ไอ น้ำ ของ พระองค์
{36:28} ซึ่ง เมฆ ก็ เท ลง มา และ หยด ลง ที่ มนุษย์ อย่าง อุดม
{36:29} เออ มี คน ใด เข้าใจ การ แผ่ ของ เมฆ หรือ และ การ คะนอง แห่ง พลับพลา ของ พระองค์ หรือ
{36:30} ดู เถิด พระองค์ ทรง กระจาย ฟ้า แลบ ออก ไป รอบ พระองค์ และ คลุม ก้น ของ ทะเล
{36:31} เพราะ พระองค์ ทรง พิพากษา ชน ชาติ ทั้งหลาย ด้วย สิ่ง นี้ พระองค์ ประทาน อาหาร อย่าง อุดม สมบูรณ์
{36:32} พระองค์ ทรง คลุม ฟ้า แลบ ด้วย เมฆ และ ทรง บัญชา ให้ เมฆ บัง ฟ้า แลบ นั้น
{36:33} เสียง ครืนๆ ของ มัน ประกาศ เกี่ยว กับ พระองค์ และ ฝูง สัตว์ ก็ ประกาศ เกี่ยว กับ พายุ ซึ่ง จะ มา ถึง”
{i37:1} พระ ราชกิจ และ สติปัญญา ของ พระเจ้า
{37:1} “ เรื่อง นี้ กระทำ ให้ หัวใจ ของ ข้าพเจ้า สั่น รัว สะทก สะท้าน ขวัญ หนี ดีฝ่อ
{37:2} จง ตั้งใจ ฟัง เสียง กัมปนาท ของ พระองค์ และ เสียง กระหึ่ม ที่ ออก มา จาก พระ โอษฐ์ ของ พระองค์
{37:3} พระองค์ ทรง ปล่อย ให้ ไป ทั่ว ใต้ ฟ้า ทั้งสิ้น และ ฟ้า แลบ ของ พระองค์ ไป ถึง สุด ปลาย แผ่นดิน โลก
{37:4} พระ สุรเสียง ของ พระองค์ คราง กระหึ่ม ตาม ไป พระองค์ ทรง แผด พระ สุรเสียง อัน โอฬารึก ของ พระองค์ พระองค์ มิ ได้ ทรง หน่วงเหนี่ยว ฟ้า แลบ เมื่อ ได้ยิน พระ สุรเสียง ของ พระองค์
{37:5} พระเจ้า ทรง สำแดง กัมปนาท อย่าง ประหลาด ด้วย พระ สุรเสียง ของ พระองค์ พระองค์ ทรง กระทำ การ ใหญ่ โต ซึ่ง เรา เข้าใจ ไม่ ได้
{37:6} เพราะ พระองค์ ตรัส กับ หิมะ ว่า ‘ ตกลง บน แผ่นดิน ซี’ และ ใน ทำนอง เดียวกัน ก็ ตรัส กับ ฝน และ กับ ห่า ฝน อัน หนัก แห่ง กำลัง ของ พระองค์
{37:7} พระองค์ ทรง มัด มือ ของ มนุษย์ ทุก คน เพื่อ ทุก คน จะ รู้จัก พระ ราชกิจ ของ พระองค์
{37:8} แล้ว สัตว์ ป่า จึง เข้า ไป สู่ รัง ของ มัน และ พัก อยู่ ใน ถ้ำ ของ มัน
{37:9} ลม หมุน ออก มา จาก ห้อง ทิศ ใต้ และ ความ หนาว มา จาก ลม เหนือ
{37:10} พระเจ้า ประทาน น้ำค้างแข็ง ด้วย ลมหายใจ ของ พระองค์ และ น้ำ กว้าง ใหญ่ ก็ แข็งตัว
{37:11} เช่น เดียวกัน พระองค์ ทรง บรรทุก ความ ชุ่มชื้น ไว้ ที่ เมฆ ทึบ พระองค์ ทรง กระจาย เมฆ แห่ง ฟ้า แลบ ออก ไป
{37:12} มัน หัน ไปๆ ตาม การ นำ ของ พระองค์ เพื่อ ให้ มัน ทำ ตาม ที่ พระองค์ ทรง บัญชา มัน ไว้ เหนือ ผิว พิภพ โลก นี้
{37:13} ไม่ ว่า จะ เป็น เพื่อ การ ตี สอน หรือ เพื่อ แผ่นดิน ของ พระองค์ หรือ เพื่อ ความ เมตตา พระองค์ ทรง กระทำ ให้ สิ่ง เหล่า นี้ เกิด ขึ้น
{37:14} โอ ท่าน โย บเจ้าข้า ขอ ฟัง ข้อ นี้ จง นิ่ง พิจารณา การ กระทำ อัน มหัศจรรย์ ของ พระเจ้า
{37:15} ท่าน ทราบ หรือ ว่า พระเจ้า ทรง กำชับ มัน อย่างไร และ กระทำ ให้ ฟ้า แลบ แห่ง เมฆ ของ พระองค์ มี แสง
{37:16} ท่าน ทราบ ถึง การ ทรง ตัว ของ เมฆ หรือ เป็น พระ ราชกิจ อัน ประหลาด ของ พระองค์ ผู้ สมบูรณ์ ใน ความ รู้
{37:17} ตัว ท่าน ผู้ ที่ เสื้อ ผ้า ของ ตน ร้อน เมื่อ แผ่นดิน โลก อบอ้าว และ ชื้น เพราะ ลม ทิศ ใต้
{37:18} ท่าน แผ่ ฟ้า ออก ไป พร้อม กับ พระองค์ ได้ หรือ ให้ แข็ง อย่าง คันฉ่อง หลอม
{37:19} จง สอน เรา มา ว่า เรา ควร จะ ทูล พระองค์ อย่างไร เพราะ ความ มืด เรา จึง ร่าง สำนวน ของ เรา ไม่ ได้
{37:20} จะ ทูล พระองค์ ได้ ไหม ว่า ข้าพเจ้า อยาก จะ ทูล ถ้า ผู้ ใด ทูล เขา จะ ต้อง ถูก กลืน ไป หมด เป็น แน่
{37:21} บัดนี้ มนุษย์ เพ่ง ดู ฟ้า แลบ อัน สุกใส แห่ง เมฆ ไม่ ได้ เมื่อ ลม ผ่าน ไป กวาด ให้ กระจ่าง
{37:22} แสง ทอง ส่อง มา จาก ทิศ เหนือ พระเจ้า ทรง ฉลอง พระองค์ ด้วย ความ โอ่อ่า ตระการ อย่าง น่า คร้าม กลัว
{37:23} องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ นั้น เรา จะ ค้น พบ พระองค์ ไม่ ได้ พระองค์ ใหญ่ ยิ่ง ใน เรื่อง ฤทธา นุภาพ ความ ยุติธรรม และ ความ เที่ยงธรรม อัน มาก ยิ่ง พระองค์ จะ ไม่ ทรง ฝ่าฝืน
{37:24} เพราะ ฉะนั้น มนุษย์ จึง ยำเกรง พระองค์ พระองค์ ไม่ ทรง นับถือ ผู้ ใด ที่ มี ใจ ประกอบ ด้วย สติปัญญา”
{i38:1} พระเจ้า ทรง ตอบ โย บ
{38:1} แล้ว พระ เยโฮวาห์ ทรง ตอบ โย บอ อก มา จาก ลม หมุน ว่า
{38:2} “ นี่ ใคร หนอ ที่ ให้ คำ ปรึกษา มืดมน ไป ด้วย ถ้อยคำ อัน ปราศจาก ความ รู้
{38:3} จง คาด เอว ไว้ อย่าง กับ ลูกผู้ชาย หน่อย ซิ เรา จะ ถาม เจ้า ขอ เจ้า ตอบ เรา
{38:4} เมื่อ เรา วาง รากฐาน ของ แผ่นดิน โลก นั้น เจ้า อยู่ ที่ไหน ถ้า เจ้า มี ความ เข้าใจ ก็ บอก เรา มา
{38:5} ผู้ ใด ได้ กำหนด ขนาด ให้ โลก แน่นอน ละ เจ้า ต้อง รู้ ซี หรือ ใคร ขึง เชือก วัด บน นั้น
{38:6} รากฐาน ของ โลก จม ไป อยู่ บน อะไร หรือ ผู้ ใด วาง ศิลา มุม เอก ของ มัน
{38:7} ใน เมื่อ ดาวรุ่ง แซ่ซ้อง สรรเสริญ และ บรรดา บุตร ชาย ทั้งหลาย ของ พระเจ้า โห่ ร้อง ด้วย ความ ชื่นบาน
{38:8} หรือ ผู้ ใด เอา ประตู ปิด ทะเล ไว้ เมื่อ มัน ระเบิด ออก มา ดัง ออก มา จาก ครรภ์
{38:9} เมื่อ เรา สร้าง เมฆ ให้ เป็น เสื้อ และ ความ มืด ทึบ เป็น ผ้าอ้อม ของ มัน
{38:10} แล้ว กำหนด เขต ให้ มัน และ วาง ดาล และ ประตู
{38:11} และ กล่าว ว่า ‘ เจ้า ไป ได้ ไกล แค่ นี้ แหละ อย่า เลย ไป อีก และ คลื่น คะนอง ของ เจ้า หยุด เพียง แค่ นี้ แหละ’
{38:12} เจ้า ได้ บังคับบัญชา อรุณ ตั้งแต่ เจ้า เกิด มา และ เป็น เหตุ ให้ อรุโณทัย รู้จัก ที่ ของ มัน หรือ
{38:13} เพื่อ มัน จะ จับ ปลาย แผ่นดิน โลก และ สลัด คน ชั่ว ออก ไป เสีย จาก โลก
{38:14} โลก ก็ เปลี่ยน ไป เหมือน ดิน เหนียว ถูก ตรา ประทับ และ ทุก สิ่ง เด่น ออก มา เหมือน เสื้อ ผ้า
{38:15} แสง สว่าง ถูก ยึด ไว้ เสีย จาก คน ชั่ว ร้าย และ แขน ของ เขา ที่ เงื้อ ขึ้น ก็ ถูก หัก เสีย
{38:16} เจ้า เข้า ไป ใน ตา น้ำ แห่ง ทะเล แล้ว หรือ หรือ เดิน เข้า ไป ใน ซอก มหาสมุทร แล้ว หรือ
{38:17} เขา เผย ประตู ความ ตาย แก่ เจ้า แล้ว หรือ หรือ เจ้า ได้ เห็น ประตู เงา มัจจุราช แล้ว หรือ
{38:18} เจ้า หยั่งรู้ ความ กว้าง ใหญ่ ของ แผ่นดิน โลก หรือ ถ้า เจ้า รู้ ทั้งหมด นี้ ก็ จง บอก มา
{38:19} ทาง ที่ จะ นำ ไป สู่ สำนัก ของ ความ สว่าง อยู่ ที่ไหน และ ส่วน ที่ มืด สถานที่ นั้น อยู่ ที่ไหน
{38:20} เพื่อ เจ้า จะ ได้ พา มัน ไป ยัง แดน ของ มัน และ เพื่อ เจ้า จะ ได้ เห็น ทาง ไป บ้าน ของ มัน
{38:21} เจ้า คง รู้ เพราะ เจ้า เกิด มา แล้ว อายุ ของ เจ้า ก็ มาก เหลือหลาย
{38:22} เจ้า เข้า ไป ใน คลัง หิมะ แล้ว หรือ หรือ เจ้า เห็น คลัง ลูกเห็บ แล้ว หรือ
{38:23} ซึ่ง เรา สงวน ไว้ เพื่อ เวลา ยาก ลำบาก เพื่อ วัน ศึก และ สงคราม
{38:24} ทาง ที่ จะ ไป สู่ ที่ ซึ่ง ความ สว่าง แจกจ่าย ออก ไป นั้น อยู่ ที่ไหน หรือ ที่ ซึ่ง ลม ตะวัน ออก กระจาย ไป บน แผ่นดิน โลก อยู่ ที่ไหน
{38:25} ใคร เซาะ ช่อง ให้ กระแส ฝน และ ทำ ทาง ให้ ฟ้า ผ่า
{38:26} ให้ นำ ฝน มา บน แผ่นดิน ที่ ไม่ มี คน อยู่ และ บน ถิ่น ทุรกันดาร ซึ่ง ไม่ มี มนุษย์ ที่ นั่น
{38:27} เพื่อ ให้ พื้น ดิน ที่ รกร้าง และ ว่างเปล่า ได้ อิ่มเอม และ กระทำ ให้ หน่อ ของ ต้น อ่อน งอก ขึ้น
{38:28} ฝน มี พ่อ หรือ หรือ ผู้ ใด ได้ กระทำ ให้ เกิด หยาด น้ำค้าง
{38:29} น้ำแข็ง มา จาก ครรภ์ ของ ผู้ ใด ผู้ ใด ให้ กำเนิด แก่ ปุย น้ำค้างแข็ง แห่ง ฟ้า สวรรค์
{38:30} น้ำ ถูก ซ่อน ไว้ เหมือน มี หิน ปิดบัง และ ผิว มหาสมุทร แข็งตัว
{38:31} เจ้า มัด หมู่ ดาว ลูก ไก่ ให้ เป็น กลุ่ม ได้ หรือ หรือ แก้ เครื่อง ผูก หมู่ ดาว ไถ ได้ หรือ
{38:32} เจ้า นำ ดาว นักษัตร ออก มา ตาม ฤดู ของ มัน ได้ หรือ หรือ เจ้า นำทาง ของ หมู่ ดาว จระเข้ และ ลูก ของ มัน ได้ ไหม
{38:33} เจ้า รู้ กฎ ของ ฟ้า สวรรค์ หรือ เปล่า เจ้า ตั้ง ฟ้า สวรรค์ ให้ ครอบครอง แผ่นดิน ได้ หรือ
{38:34} เจ้า ตะเบ็ง เสียง ไป ถึง เมฆ ได้ ไหม ล่ะ เพื่อ น้ำ มากมาย จะ ลง มา คลุม เจ้า
{38:35} เจ้า ใช้ ฟ้า แลบ ออก ไป เพื่อ ให้ มัน ไป และ พูด กับ เจ้า ว่า ‘ เรา อยู่ ที่ นี่’ ได้ ไหม
{38:36} ใคร ให้ สติปัญญา ภายใน หรือ ให้ ความ เข้าใจ แก่ จิตใจ
{38:37} ใคร จะ นับ เมฆ ด้วย สติปัญญา ได้ หรือ ใคร จะ เอียง ถุง น้ำ ของ ท้อง ฟ้า ได้
{38:38} เมื่อ ผง คลี แข็ง อย่าง โลหะ หลอม เมื่อ ก้อน ดิน เกาะ กัน แน่น หรือ
{38:39} เจ้า ล่า เหยื่อ ให้ สิงโต ได้ หรือ หรือ ให้ สิงโต หนุ่ม ที่ หิว อิ่ม ได้ ไหม ล่ะ
{38:40} เมื่อ มัน หมอบ อยู่ ใน ถ้ำ ของ มัน หรือ นอน คอย อยู่ ใน ที่ กำบัง
{38:41} ใคร จัด หา เหยื่อ ให้ กา เมื่อ ลูก อ่อน ของ มัน ร้อง ต่อ พระเจ้า และ ระเหระหน ไป เพราะ ขาด อาหาร”
{i39:1} พระเจ้า ทรง สำแดง ให้ โย บ เห็น สติปัญญา ของ พระองค์ ใน สิ่ง สารพัด ที่ ทรง สร้าง ไว้
{39:1} “ เจ้า รู้ ไหม ว่า เลียงผา ตก ลูก เมื่อไร เจ้า เคย เฝ้า ดู กวาง ตัวเมีย ตก ลูก หรือ
{39:2} เจ้า นับ เดือน ที่ มัน ท้อง ครบ ได้ หรือ และ เจ้า รู้ เวลา เมื่อ มัน ตก ลูก ไหม
{39:3} คือ เมื่อ มัน ฟุบ ลง ตก ลูก ของ มัน แล้ว ก็ ตก ลูก อ่อน ของ มัน ออก มา
{39:4} ลูก อ่อน ของ มัน แข็งแรง ขึ้น มัน เติบ โต ใหญ่ ด้วย มี ข้าว กิน มัน ออก ไป แล้ว ไม่ กลับ มา หา อีก
{39:5} ใคร ปล่อย ให้ ลา ป่า วิ่ง กระเจิง ไป ใคร แก้ เชือก ผูก ลา เปลี่ยว
{39:6} ซึ่ง เรา ได้ ให้ ถิ่น ทุรกันดาร เป็น บ้าน ของ มัน และ ให้ ดิน แห้ง แล้ง เป็น ที่ อาศัย ของ มัน
{39:7} มัน เย้ย เสียง อึกทึก ของ เมือง มัน ไม่ ได้ยิน เสียง ของ ผู้ ขับขี่ ตะโกน บอก
{39:8} มัน ตระเวน ภูเขา อัน เป็น ลาน หญ้า ของ มัน และ มัน แสวง หา หญ้า เขียว ทุก อย่าง
{39:9} ม้า ยู นิคอน ยอมรับ ใช้ เจ้า หรือ มัน จะ นอน ค้างคืน อยู่ ที่ ราง หญ้า ของ เจ้า หรือ
{39:10} เจ้า เอา เชือก ผูก ม้า ยู นิคอน ให้ ลาก ไถ ได้ หรือ หรือ มัน จะ ยอม คราด ที่ ลุ่ม ตาม เจ้า ไป หรือ
{39:11} เจ้า จะ พึ่ง มัน เพราะ แรง มัน มาก ได้ หรือ หรือ จะ มอบ งาน ของ เจ้า ไว้ กับ มัน
{39:12} เจ้า ไว้ใจ ว่า มัน จะ กลับ มา และ นำ ข้าวของ เจ้า มา ที่ ลาน นวด ข้าว หรือ
{39:13} เจ้า ให้ ปีก อัน สวย งาม แก่ นกยูง หรือ และ ให้ ปีก และ ขน แก่ นก กระจอกเทศ หรือ
{39:14} ซึ่ง ละ ไข่ ของ มัน ไว้ กับ ดิน ให้ มัน อบอุ่น อยู่ ใน ดิน
{39:15} ลืม ไป ว่า ตีน หนึ่ง อาจ จะ เหยียบ มัน แหลก และ สัตว์ ป่า ทุ่ง จะ ย่ำ มัน
{39:16} มัน รุนแรง ต่อ ลูก อ่อน ของ มัน อย่าง กับ ว่า ไม่ ใช่ ลูก ของ มัน ถึง มัน จะ เหนื่อย เปล่า มัน ก็ ไม่ กลัว
{39:17} เพราะ พระเจ้า ทรง กระทำ ให้ มัน ลืม สติปัญญา และ มิ ได้ ทรง ให้ มัน มี ความ เข้าใจ
{39:18} เมื่อ มัน เร่ง ตัวเอง ให้ หนี มัน หัวเราะ เยาะ ม้า และ คน ขี่
{39:19} เจ้า ให้ พลัง แก่ ม้า หรือ เจ้า ห่ม คอ ของ มัน ด้วย ฟ้า ร้อง หรือ
{39:20} เจ้า ทำให้ มัน กลัว อย่าง ตั๊กแตน หรือ เสียง หายใจ อัน ดัง ของ มัน น่า สะพรึงกลัว
{39:21} มัน ตะกุย ไป ใน หุบเขา และ เต้น โลด ด้วย กำลัง ของ มัน มัน ออก ไป ปะทะ คน ถือ อาวุธ
{39:22} มัน หัวเราะ เยาะ ความ กลัว และ ไม่ ตกใจ มัน ไม่ หัน กลับ หนี ดาบ
{39:23} แล่ง ธนู กวัดแกว่ง กระทบ มัน หอก ใหญ่ ที่ วาววับ และ หอกซัด กระแทก มัน
{39:24} มัน โกย ดิน ด้วย ความ ดุร้าย และ เดือดดาล พอ ได้ยิน เสียง แตร มัน ยืน นิ่ง อยู่ ต่อ ไป ไม่ ได้
{39:25} เมื่อ เป่า แตร ขึ้น มัน ร้อง ‘ ฮีแฮ่’ มัน ได้ กลิ่น สงคราม แต่ ไกล ทั้ง เสียง ตะโกน ของ ผู้บังคับบัญชา และ เสียง โห่ ร้อง
{39:26} เหยี่ยว นกเขา โผ ไป มา ด้วย สติปัญญา ของ เจ้า หรือ และ กาง ปีก ของ มัน ตรง ไป ทาง ทิศ ใต้
{39:27} นก อินทรี ทะยาน ขึ้น ตาม บัญชา ของ เจ้า หรือ ทั้ง ทำ รัง ของ มัน บน ที่ สูง
{39:28} มัน อยู่ ที่ หน้าผา และ ทำ รัง ของ มัน บน ชะโงก ผา และ บน ที่ เข้มแข็ง
{39:29} มัน ส่าย หา เหยื่อ จาก ที่ นั่น ตา ของ มัน เห็น เหยื่อ ได้ แต่ ไกล
{39:30} ลูก อ่อน ของ มัน ดูด เลือด และ มี อะไร ถูก ฆ่า ตาย ที่ไหน มัน อยู่ ที่ นั่นแหละ”
{i40:1} โย บ ถ่อม ตัว ลง
{40:1} และ พระ เยโฮวาห์ ตรัส กับ โย บว่า
{40:2} “ คน มัก ติ จะ โต้แย้ง กับ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ หรือ เขา ผู้ โต้แย้ง กับ พระเจ้า ขอ ให้ เขา ตอบ หน่อย เถอะ”
{40:3} แล้ว โย บ ทูล ตอบ พระ เยโฮวาห์ ว่า
{40:4} “ ดู เถิด ข้า พระองค์ นี้ ก็ กระจิริด จะ ทูล พระองค์ ว่า กระไร ได้ ข้า พระองค์ เอา มือ ปิด ปาก
{40:5} ข้า พระองค์ ได้ กราบ ทูล ครั้ง หนึ่ง แล้ว และ จะ ไม่ กราบ ทูล อีก สอง ครั้ง แล้ว แต่ ข้า พระองค์ จะ ไม่ ทูล ต่อ ไป”
{40:6} แล้ว พระ เยโฮวาห์ ทรง ตอบ โย บอ อก มา จาก ลม หมุน ว่า
{40:7} “ จง คาด เอว ไว้ อย่าง ลูกผู้ชาย หน่อย ซี เรา จะ ถาม เจ้า ขอ เจ้า ตอบ เรา
{40:8} เจ้า ยัง จะ ให้ เรา อยู่ ฝ่าย ผิด หรือ เจ้า จะ หา ว่า เรา ผิด เพื่อ เจ้า จะ เป็น ฝ่าย ชอบ หรือ
{40:9} เจ้า มี แขน เหมือน พระเจ้า หรือ และ เจ้า ทำ เสียง กัมปนาท เหมือน เสียง ของ พระองค์ ได้ หรือ
{40:10} จง เอา ความ โอ่อ่า ตระการ และ ความ สง่า ผ่าเผย ประดับ ตัว จง เอา สง่าราศี และ ความ สง่างาม ห่ม ตัว
{40:11} เทค วาม กริ้ว ที่ ล้น ของ เจ้า นั้น ออก มา จง ดู ทุก คน ที่ เย่อหยิ่ง และ ทำให้ เขา ตกต่ำ ลง
{40:12} จง ดู ทุก คน ที่ เย่อหยิ่ง และ ดึง เขา ลง มา และ เหยียบ คน ชั่ว ไว้ ตรง ที่ ที่ เขา ยืน อยู่ นั้น
{40:13} ซ่อน เขา ไว้ ใน ผง คลี ด้วย กัน มัด หน้า ของ เขา ไว้ ด้วย กัน ใน โลก บาดาล
{40:14} แล้ว เรา เอง จะ ยอมรับ ว่า มือ ขวา ของ เจ้า สามารถ ช่วย เจ้า ได้
{40:15} ดู เบเฮโมทเถิด ซึ่ง เรา ได้ สร้าง อย่าง ที่ เรา ได้ สร้าง เจ้า มัน กิน หญ้า เหมือน วัว
{40:16} ดู เถิด กำลัง ของ มัน อยู่ ใน เอว และ ฤทธิ์ ของ มัน อยู่ ใน กล้าม เนื้อ ท้อง
{40:17} มัน ขยับ หาง ของ มัน ให้ แข็ง เหมือน ไม้ สน สี ดาร์ เอ็น โคน ขา ของ มัน ก็ สาน เข้า ด้วย กัน
{40:18} กระดูก ของ มัน เหมือน ท่อน ทองสัมฤทธิ์ และ กระดูก ของ มัน เหมือน ท่อน เหล็ก
{40:19} มัน เป็น พระ ราชกิจ ชิ้น ที่ สำคัญ ของ พระเจ้า ผู้ ทรง สร้าง มัน นำ ดาบ มา ให้
{40:20} ภูเขา ผลิต อาหาร ให้ มัน แน่ เป็น ที่ ที่ สัตว์ ป่า ทุ่ง ทุก ชนิด เล่น
{40:21} มัน นอน อยู่ ใต้ ต้นไม้ ที่ มี ร่ม เงา ใน เพิง อ้อ และ ใน บึง
{40:22} ต้นไม้ ที่ มี ร่ม เงา เป็น เงา คลุม มัน ต้น หลิว แห่ง ธาร น้ำ ล้อม มัน ไว้
{40:23} ดู เถิด มัน ดื่ม แม่น้ำ จน หมด และ ไม่ รีบ หนี ไป มัน วางใจ ว่า จะ ดูด แม่น้ำ จอร์แดน เข้า ใส่ ปาก มัน
{40:24} มัน จ้อง ตา ดู แม่น้ำ จมูก มัน ทะลุ ผ่าน บ่วง ทั้งหลาย ได้”
{i41:1} พระเจ้า ทรง แสดง ฤทธิ์ อำนาจ ใน ตัว เลวีอาธาน
{41:1} “ เจ้า จะ ลาก เล วี อาธาน ออก มา ด้วย เบ็ด ได้ หรือ หรือ จะ เอา เชือก กด ลิ้น ของ มัน ลง ได้
{41:2} เจ้า เอา เชือก สนตะพาย มัน ได้ หรือ หรือ เอา หนาม เจาะ คาง มัน ได้
{41:3} มัน จะ วิงวอน ต่อ เจ้า เป็น อัน มาก หรือ มัน จะ พูด ด้วย คำ อ่อนหวาน กับ เจ้า หรือ
{41:4} มัน จะ ทำ พัน ธ สัญญา กับ เจ้า เพื่อ เจ้า จะ รับ มัน เป็น บ่าว ตลอด ไป หรือ
{41:5} เจ้า จะ เล่น กับ มัน เหมือน นก หรือ เจ้า จะ ผูก มัน ไว้ ให้ สาวๆ ของ เจ้า เล่น หรือ
{41:6} เพื่อนฝูง จะ มา จับ และ กิน มัน ได้ หรือ เขา ทั้งหลาย จะ แบ่ง กัน ท่ามกลาง พวก พ่อค้า หรือ
{41:7} เจ้า เอา ฉมวก ปัก หนัง ของ มัน หรือ เอา หลาว แทง หัว ของ มัน ได้ หรือ
{41:8} ลงมือ จับ มัน ดู เมื่อ คิด ถึง การ ต่อสู้ กับ มัน แล้ว เจ้า จะ ไม่ คิด ทำ อีก
{41:9} ดู เถิด ความ หวัง ของ คน ที่ อาจ สู้ มัน นั้น ก็ เป็น ของ เปล่า เมื่อ เห็น มัน เข้า เท่านั้น จะ ไม่ ล้ม ลง หรือ
{41:10} ไม่ มี ใคร ดุ พอ ที่ จะ ไป ยั่วเย้า มัน แล้ว ใคร เล่า จะ ยืน มั่น ต่อ เรา ได้
{41:11} ใคร เล่า ที่ จะ ขัด ขวาง เรา ซึ่ง เรา จะ ต้อง ตอบ สนอง เขา สิ่ง ใดๆ ที่ อยู่ ใต้ ฟ้า สวรรค์ ทั้งสิ้น ก็ เป็น ของ เรา
{41:12} เรา จะ ไม่ งด พูด ถึง อวัยวะ ต่างๆ ของ มัน หรือ กำลัง อัน แข็งกล้า ของ มัน หรือ โครง ร่าง อัน ดี ของ มัน
{41:13} ใคร จะ ถลก เสื้อ ชั้น นอก ของ มัน ออก ได้ ใคร จะ แทง เข้า ไป ใน เสื้อเกราะ สอง ชั้น ของ มัน ได้
{41:14} ใคร จะ เปิด ประตู หน้า ของ มัน ได้ ฟัน ของ มัน นั้น น่า สยดสยอง โดย รอบ
{41:15} เกล็ด ของ มัน อยู่ อย่าง ทะนง แนบ ตัว มัน สนิท เหมือน อย่าง ตรา ผนึก
{41:16} มัน อยู่ ชิด กัน มาก ไม่ มี ลม ผ่าน เข้า ไป ได้
{41:17} เกล็ด เหล่า นั้น ต่อ ซึ่ง กัน และ กัน มัน เกาะ ติด หมด และ แยก จาก กัน ไม่ ได้
{41:18} การ จาม ของ มัน ปล่อย แสง สว่าง ออก มา ตา ของ มัน เหมือน อย่าง แสง อรุณ รุ่งเช้า
{41:19} คบเพลิง ออก มา จาก ปาก ของ มัน ประกาย ไฟ กระโดด ออก มา
{41:20} ควัน ออก มา ทาง รู จมูก ของ มัน อย่าง กับ มา จาก หม้อ หรือ หม้อ ขนาด ใหญ่ ที่ เดือด พล่าน
{41:21} ลมหายใจ ของ มัน จุด ถ่าน ลุก เปลว เพลิง ออก มา จาก ปาก ของ มัน
{41:22} กำลัง อยู่ ใน ลำ คอ ของ มัน และ ความ สยดสยอง เต้น อยู่ ข้าง หน้า มัน
{41:23} หลืบ เนื้อ ของ มัน เกาะ ติด กัน หล่อ ติด กัน แน่น ทำ อะไร มัน ไม่ ได้
{41:24} หัวใจ ของ มัน แข็ง อย่าง กับ หิน เออ แข็ง เหมือน อย่าง แท่น หิน โม่
{41:25} เมื่อ มัน ลอย ขึ้น มา ผู้ ทรง อานุภาพ ก็ กลัว มัน พอ มัน แว้ง เขา ทั้งหลาย ก็ มี ใจ ฝ่อ เสีย แล้ว
{41:26} ถึง คน ใด เอา ดาบ ลอง แทง มัน ก็ ต่อต้าน มัน ไม่ ได้ ไม่ ว่า หอก หรือ แหลน หรือ หอกซัด
{41:27} มัน นับ เหล็ก ว่า เป็น ฟาง และ ทองสัมฤทธิ์ ว่า เป็น ไม้ ผุ
{41:28} ลูก ธนู ทำให้ มัน หนี ไป ไม่ ได้ หิน ลูก ส ลิง ก็ กลาย เป็น ตอ ข้าว
{41:29} ไม้ กระบอง ก็ นับ เป็น ตอ ข้าว ด้วย มัน หัวเราะ เยาะ การ ซัด หอก
{41:30} เบื้อง ล่าง ของ มัน คม อย่าง กับ เศษ หม้อ แตก มัน เหยียด ตัว ออก บน เลน เหมือน แหลม คม
{41:31} มัน ทำให้ น้ำ ลึก เดือด เหมือน หม้อ มัน ทำให้ ทะเล เหมือน หม้อน้ำ มัน ทา
{41:32} มัน ละ ทาง แวบ วาบ ไว้ ข้าง หลัง ทำให้ ใครๆ คิด ว่า มหาสมุทร ผม หงอก
{41:33} บน แผ่นดิน โลก ไม่ มี อะไร เหมือน มัน เป็น สิ่ง ที่ ถูก สร้าง ไม่ ให้ รู้จัก ความ กลัว
{41:34} มัน เห็น ทุก สิ่ง ที่ อยู่ สูง มัน เป็น กษัตริย์ เหนือ บรรดา สัตว์ ที่ สง่า”
{i42:1} โย บ สารภาพ ต่อ พระเจ้า
{42:1} แล้ว โย บ ทูล พระ เยโฮวาห์ ว่า
{42:2} “ ข้า พระองค์ ทราบ แล้ว ว่า พระองค์ ทรง กระทำ ทุก สิ่ง ได้ และ พระ ประสงค์ ของ พระองค์ จะ ไม่ หดหู่ ไป ได้ เลย
{42:3} ‘ นี่ ใคร หนอ ที่ ซ่อน คำ ปรึกษา ด้วย ไร้ ความ รู้’ เพราะ ฉะนั้น ข้า พระองค์ จึง กล่าว ถึง สิ่ง ที่ ข้า พระองค์ ไม่ เข้าใจ สิ่ง ที่ ประหลาด เกิน แก่ ข้า พระองค์ ซึ่ง ข้า พระองค์ ไม่ ทราบ
{42:4} ‘ ฟัง ซี เรา จะ พูด เรา จะ ถาม เจ้า ขอ เจ้า ตอบ เรา’
{42:5} ข้า พระองค์ เคย ได้ยิน ถึง พระองค์ ด้วย หู แต่ บัดนี้ ตา ของ ข้า พระองค์ เห็น พระองค์
{42:6} ฉะนั้น ข้า พระองค์ จึง เกลียด ตนเอง และ กลับ ใจ อยู่ ใน ผง คลี และ ขี้เถ้า”
{i42:7} ความ มั่งคั่ง ของ โย บก ลับ มา สู่ ท่าน อีก
{42:7} เมื่อ พระ เยโฮวาห์ ตรัส พระ วจนะ เหล่า นี้ แก่ โย บแล้ว พระ เยโฮวาห์ ตรัส กับ เอ ลี ฟัส ชาว เท มาน ว่า “ ความ พิโรธ ของ เรา พลุ่ง ขึ้น ต่อ เจ้า และ ต่อ สหาย ทั้ง สอง ของ เจ้า เพราะ เจ้า มิ ได้ พูด ถึง เรา อย่าง ที่ ถูก ดัง โย บ ผู้ รับใช้ ของ เรา ได้ พูด
{42:8} เพราะ ฉะนั้น จง เอา วัว ผู้ เจ็ด ตัว และ แกะ ผู้ เจ็ด ตัว ไป หา โย บ ผู้ รับใช้ ของ เรา และ ถวาย เครื่อง เผา บูชา สำหรับ เจ้า ทั้งหลาย และ โย บ ผู้ รับใช้ ของ เรา จะ อธิษฐาน เพื่อ เจ้า เพราะ เรา จะ ยอมรับ เขา เกรง ว่า เรา กระทำ กับ เจ้า ตาม ความ โง่ ของ เจ้า เพราะ เจ้า ทั้งหลาย มิ ได้ พูด ถึง เรา อย่าง ที่ ถูก ดัง โย บ ผู้ รับใช้ ของ เรา ได้ พูด”
{42:9} ฝ่าย เอ ลี ฟัส ชาว เท มาน และ บิล ดัด คน ชู อาห์ และ โศฟาร์ ชาว นา อา เมห์ ได้ ไป กระทำ ตาม ที่ พระ เยโฮวาห์ ตรัส สั่ง และ พระ เยโฮวาห์ ทรง ยอมรับ โย บ
{42:10} และ พระ เยโฮวาห์ ทรง ให้ โย บก ลับ สู่ สภาพ ดี เมื่อ ท่าน อธิษฐาน เผื่อ สหาย ของ ท่าน และ พระ เยโฮวาห์ ประทาน ให้ โย บ มี มาก เป็น สอง เท่า ของ ที่ มี อยู่ ก่อน
{42:11} และ บรรดา พี่น้อง ชาย หญิง ของ ท่าน และ บรรดา ผู้ ที่ รู้จัก ท่าน มา ก่อน ได้ มา หา ท่าน และ รับประทาน อาหาร กับ ท่าน ใน บ้าน ของ ท่าน และ เขา ทั้งหลาย สำแดง ความเห็น อก เห็นใจ และ เล้าโลม ท่าน ด้วย เรื่อง เหตุ ร้าย ทั้งสิ้น ซึ่ง พระ เยโฮวาห์ ทรง นำ มา เหนือ ท่าน และ ต่าง ก็ ให้ เงิน แผ่น หนึ่ง กับ แหวน ทองคำ วง หนึ่ง แก่ ท่าน
{42:12} และ พระ เยโฮวาห์ ทรง อำนวย พระ พร ชีวิต บั้นปลาย ของ โย บ มาก ยิ่ง กว่า บั้น ต้น ของ ท่าน และ ท่าน มี แกะ หนึ่ง หมื่น สี่ พัน อูฐ หก พัน วัว ผู้ พัน คู่ และ ลา ตัวเมีย หนึ่ง พัน
{42:13} ท่าน มี บุตร ชาย เจ็ด คน และ บุตร สาว สาม คน ด้วย
{42:14} และ ท่าน เรียก ชื่อ คน แรก ว่า เย มี มาห์ และ ชื่อ คน ที่ สอง เค สิ ยาห์ และ ชื่อ คน ที่ สาม เค เร นหัปปุค
{42:15} และ ใน แผ่นดิน นั้น ทั้งสิ้น ไม่ มี หญิง ใด งดงาม เท่า บรรดา บุตร สาว ของ โย บ และ บิดา ของ เขา ได้ ให้ มรดก แก่ เธอ พร้อม กับ พวก พี่ ชาย และ น้อง ชาย ของ เธอ
{42:16} ต่อ จาก นี้ ไป โย บ มี ชีวิต อยู่ อีก หนึ่ง ร้อย สี่ สิบ ปี และ ได้ เห็น บุตร ชาย ของ ท่าน หลาน เหลน ของ ท่าน สี่ ชั่ว อายุ
{42:17} และ โย บ ก็ สิ้น ชีวิต เป็น คน แก่ หง่อม ที เดียว