{i1:1} เครื่อง เผา บูชา
{1:1} พระเจ้า ทรง เรียก โมเสส ตรัส กับ ท่าน จาก เต็นท์ นัด พบ ว่า
{1:2} “ จง พูด กับ คน อิสราเอล และ กล่าว แก่ เขา ว่า เมื่อ คน ใด ใน พวก ท่าน นำ เครื่องบูชา มา ถวาย พระเจ้า ให้ นำ สัตว์ เลี้ยง อัน เป็น เครื่องบูชา ของ ท่าน มา จาก ฝูง โค หรือ ฝูง แพะ แกะ
{1:3} “ ถ้า เครื่องบูชา นี้ เป็น เครื่อง เผา บูชา มา จาก ฝูง โค ก็ ให้ เขา นำ สัตว์ ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ ให้ เขา นำ เครื่องบูชา นั้น มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ให้ เขา เป็น ที่ โปรดปราน ต่อ พระเจ้า
{1:4} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา นั้น และ เครื่อง เผา บูชา นั้น จะ เป็น ที่ ทรง โปรดปราน เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน ของ ผู้ นั้น
{1:5} แล้ว ให้ เขา ฆ่า โค ตัวผู้ นั้น ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ฝ่าย บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ ถวาย เลือด และ เอา เลือด มา ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น บูชา ซึ่ง อยู่ ตรง ประตู เต็นท์ นัด พบ
{1:6} และ ให้ เขา ถลก หนัง เครื่อง เผา บูชา นั้น ออก เสีย แล้ว ตัด เป็น ท่อนๆ
{1:7} และ บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ ก่อ ไฟ ที่ แท่น และ เรียง ฟืน บน ไฟ
{1:8} และ พวก บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ วาง ท่อน เนื้อ หัว และ ไขมัน สัตว์ ตาม ลำดับ ไว้ บน ฟืน บน ไฟ ที่ แท่น บูชา
{1:9} แต่ ให้ เขา เอา น้ำ ล้าง เครื่องใน และ ขา สัตว์ เสีย แล้ว ปุโรหิต จึง เผา ของ ทั้งหมด บน แท่น เป็น เครื่อง เผา บูชา เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{1:10} “ ถ้า ของ ถวาย ที่ ผู้ ใด จะ ใช้ เป็น เครื่อง เผา บูชา มา จาก ฝูง แกะ หรือ ฝูง แพะ ให้ ผู้ นั้น เลือก เอา สัตว์ ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ
{1:11} ให้ เขา ฆ่า สัตว์ นั้น เสีย ที่ แท่น บูชา ข้าง ด้าน เหนือ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ เอา เลือด สัตว์ นั้น ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น บูชา
{1:12} ให้ เขา ฟัน สัตว์ นั้น เป็น ท่อนๆ ทั้ง หัว และ ไขมัน ด้วย และ ปุโรหิต จะ วาง เครื่อง เหล่า นี้ ตาม ลำดับ ไว้ บน ฟืน บน ไฟ ที่ แท่น บูชา
{1:13} แต่ เครื่องใน กับ ขา นั้น ผู้ ถวาย บูชา จะ ล้าง เสีย ด้วย น้ำ และ ให้ ปุโรหิต เอา เครื่อง ทั้งหมด เหล่า นี้ เผา บูชา ด้วย กัน บน แท่น เป็น เครื่อง เผา บูชา คือ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{1:14} “ ถ้า ผู้ ใด จะ นำ นก มา ถวาย เป็น เครื่อง เผา บูชา แด่ พระเจ้า ก็ ให้ ผู้ นั้น นำ ของ บูชา ที่ เป็น นกเขา หรือ นก พิราบ รุ่นๆ มา ถวาย
{1:15} จง ให้ ปุโรหิต นำ นก นั้น มา ที่ แท่น บิด หัว เสีย แล้ว เผา บูชา บน แท่น ให้ เลือด ไหล ออก มา ข้างๆ แท่น
{1:16} และ ให้ ฉีก กระเพาะ ข้าว และ ถอน ขน นก ออก เสีย ทิ้ง ลง ริม แท่น ด้าน ตะวัน ออก ใน ที่ ที่ ทิ้ง มูล เถ้า
{1:17} และ ให้ เขา ฉีก ปีก อย่า ให้ ขาด จาก ตัว และ ปุโรหิต จะ เผา นก นั้น บน แท่น ที่ กอง ฟืน บน ไฟ เป็น เครื่อง เผา บูชา คือ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{i2:1} ธัญ ญบูชา
{2:1} “ เมื่อ ผู้ ใด นำ ธัญ ญ บูชา มา เป็น เครื่องบูชา ถวาย แด่ พระเจ้า ก็ ให้ ผู้ นั้น นำ ยอด แป้ง มา ถวาย ให้ เขา เท น้ำมัน ลง ที่ แป้ง และ ใส่ กำยาน ด้วย
{2:2} แล้ว นำ มา ให้ บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต ผู้ ถวาย บูชา จะ หยิบ ยอด แป้ง คลุก น้ำมัน กำมือ หนึ่ง กับ กำยาน ทั้งหมด ออก และ ปุโรหิต จะ เผา เครื่องบูชา ส่วน นี้ เป็น ส่วน อนุสรณ์ บน แท่น คือ บูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{2:3} ส่วน ธัญ ญ บูชา ที่ เหลือ อยู่ นั้น จะ เป็น ของ อา โร น และ บุตร ของ เขา เป็น ส่วน บริสุทธิ์ อย่าง ยิ่ง จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{2:4} “ เมื่อ ท่าน นำ ธัญ ญ บูชา เป็น ขนม อบ ใน เตา อบ มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ให้ เป็น ขนม ไร้ เชื้อ ทำ ด้วย ยอด แป้ง เคล้า น้ำมัน หรือ ขนม แผ่น ไร้ เชื้อ ทา น้ำมัน
{2:5} และ ถ้า ท่าน นำ ธัญ ญ บูชา เป็น ขนม ปิ้ง บน เหล็ก ก็ ให้ เป็น ขนม ทำ ด้วย ยอด แป้ง ไร้ เชื้อ เคล้า น้ำมัน
{2:6} ท่าน จง หัก ขนม นั้น เป็น ชิ้นๆ เท น้ำมัน ราด เป็น ธัญ ญบูชา
{2:7} ถ้า เครื่องบูชา ของ ท่าน เป็น ธัญ ญ บูชา ทอด ด้วย กระทะ ให้ ทำ ด้วย ยอด แป้ง เคล้า น้ำมัน
{2:8} ท่าน จง นำ ธัญ ญ บูชา ซึ่ง ทำ ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ มา ถวาย แด่ พระเจ้า เมื่อ นำ มา ให้ ปุโรหิต แล้ว ปุโรหิต จะ นำ มา ถึง แท่น บูชา
{2:9} และ ปุโรหิต จะ นำ ส่วน ที่ ระลึก ออก จาก ธัญ ญ บูชา และ เผา เสีย บน แท่น เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{2:10} ส่วน ธัญ ญ บูชา ที่ เหลือ อยู่ นั้น ตก เป็น ของ อา โร น และ ของ บุตร ท่าน เป็น ส่วน บริสุทธิ์ อย่าง ยิ่ง จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{2:11} “ บรรดา ธัญ ญ บูชา ซึ่ง นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า นั้น อย่า ให้ มี เชื้อ เจ้า อย่า เผา เชื้อ หรือ น้ำผึ้ง เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{2:12} ถ้า เจ้า จะ นำ สิ่ง ทั้ง สอง นี้ เป็น ผล รุ่น แรก มา ถวาย แด่ พระเจ้า ก็ ได้ แต่ อย่า เผา ถวาย บน แท่น ให้ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย
{2:13} เจ้า จง ปรุง บรรดา ธัญ ญ บูชา ด้วย ใส่ เกลือ เจ้า อย่า ให้ เกลือ แห่ง พัน ธ สัญญา กับ พระเจ้า ของ เจ้า ขาด เสีย จาก ธัญ ญ บูชา ของ เจ้า เจ้า จง ถวาย เกลือ พร้อม กับ บรรดา เครื่องบูชา ของ เจ้า
{2:14} “ ถ้า เจ้า ถวาย ธัญ ญ บูชา เป็น ผล รุ่น แรก แด่ พระเจ้า ธัญ ญ บูชา อัน เป็น ผล รุ่น แรก นั้น เจ้า จง ถวาย รวง ใหม่ๆ ย่าง ไฟ ให้ แห้ง บด เมล็ด ให้ ละเอียด
{2:15} เจ้า จง ใส่ น้ำมัน และ วาง เครื่อง กำยาน ไว้ บน นั้น เป็น ธัญ ญบูชา
{2:16} ปุโรหิต จะ เอา ส่วน หนึ่ง ของ เมล็ด ที่ บด น้ำมัน และ เครื่อง กำยาน เผา ถวาย เป็น ส่วน อนุสรณ์ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{i3:1} ศานติ บูชา
{3:1} “ ถ้า ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด ถวาย เครื่องบูชา เป็น ศานติ บูชา ถ้า เขา ถวาย โค ผู้ หรือ โค เมีย จาก ฝูง ให้ เขา ถวาย สัตว์ ตัว ที่ ไม่ มี ตำหนิ แด่ พระเจ้า
{3:2} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว ของ สัตว์ ตัว ที่ จะ ถวาย และ จง ฆ่า เสีย ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น บูชา
{3:3} จาก เครื่องบูชา ที่ ถวาย เป็น ศานติ บูชา เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ผู้ ถวาย จะ นำ ไขมัน ที่ ติด กับ เครื่องใน และ ไขมัน ที่ ใน เครื่องใน ทั้งหมด
{3:4} และ ไต ทั้ง สอง ลูก กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ ตรง บั้นเอว นั้น และ ให้ เอา พังผืด ที่ ติด อยู่ เหนือ ตับ นั้น ออก เสีย พร้อม กับ ไต
{3:5} บุตร อา โร น จะ เผา เสีย บน แท่น บูชา บน เครื่อง เผา บูชา ซึ่ง อยู่ บน ฟืน บน ไฟ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{3:6} “ ถ้า ผู้ ใด นำ เครื่องบูชา ที่ เป็น ศานติ บูชา เป็น สัตว์ ตัวผู้ หรือ ตัวเมีย ที่ ได้ มา จาก ฝูง แพะ แกะ ก็ อย่า ให้ สัตว์ นั้น มี ตำหนิ
{3:7} ถ้า เขา จะ ถวาย ลูก แกะ เป็น เครื่องบูชา ก็ ให้ เขา นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า
{3:8} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว ของ สัตว์ นั้น และ ให้ ฆ่า เสีย ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ และ บุตร อา โร น จะ เอา เลือด พรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น
{3:9} จาก เครื่องบูชา ที่ ถวาย เป็น ศานติ บูชา คือ บูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ เขา ถวาย ไขมัน หาง ที่ เป็น ไขมัน ทั้งหมด ตัด ชิด กระดูก สันหลัง และ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน กับ ไขมัน ที่ ใน เครื่องใน
{3:10} ไต สอง ลูก กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ ตรง บั้นเอว ให้ เอา พังผืด ที่ ติด อยู่ เหนือ ตับ ออก เสีย พร้อม กับ ไต
{3:11} และ ปุโรหิต จะ เอา สิ่ง เหล่า นี้ เผา บน แท่น เป็น อาหาร เผา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{3:12} “ ถ้า เครื่องบูชา ของ เขา เป็น แพะ ก็ ให้ เขา นำ มา ถวาย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{3:13} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว ของ มัน และ ฆ่า มัน เสีย ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ และ บุตร ของ อา โร น จะ เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น บูชา
{3:14} แล้ว ให้ เขา เอา สิ่ง เหล่า นี้ จาก แพะ ตัว นั้น เป็น เครื่องบูชา เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า คือ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไขมัน ที่ อยู่ ใน เครื่องใน
{3:15} ไต สอง ลูก กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ ตรง บั้นเอว พังผืด ที่ ติด อยู่ ตรง เหนือ ตับ ซึ่ง เขา จะ ต้อง เอา ออก เสีย พร้อม กับ ไต
{3:16} และ ปุโรหิต จะ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เป็น อาหาร เผา ไฟ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย ไขมัน ทั้งหมด เป็น ของ พระเจ้า
{3:17} ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ประจำ ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า ใน ที่ ที่ เจ้า อาศัย อยู่ ทั่วๆ ไป ว่า เจ้า อย่า รับประทาน ไขมัน หรือ เลือด”
{i4:1} เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{4:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{4:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ถ้า ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด กระทำ ผิด สิ่ง ใด ซึ่ง พระเจ้า ได้ ทรง บัญชา มิ ให้ กระทำ โดย เขา มิ ได้ เจตนา กระทำ สิ่ง เหล่า นั้น ประการ หนึ่ง ประการ ใด
{4:3} ถ้า ผู้ กระทำ ผิด เป็น ปุโรหิต ที่ ได้ รับ การ เจิม ไว้ ย่อม นำ กรรม บาป มา สู่ ประชาชน เหตุ ด้วย บาป ที่ เขา ได้ กระทำ ไป ก็ ให้ เขา นำ วัว หนุ่ม ซึ่ง ไม่ มี ตำหนิ มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{4:4} ให้ เขา นำ วัว นั้น มา ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ ต่อ พระเจ้า และ ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว วัว ตัว นั้น และ ให้ ฆ่า มัน เสีย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{4:5} และ ปุโรหิต ผู้ ได้ รับ การ เจิม แล้ว จะ นำ เลือด วัว นั้น มา ที่ เต็นท์ นัด พบ บ้าง
{4:6} ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม ลง ใน เลือด และ ประพรม ที่ หน้า ม่าน สถาน นมัสการ เจ็ด ครั้ง ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{4:7} และ ปุโรหิต จะ เอา เลือด เล็กน้อย เจิม ที่ เชิง งอน ของ แท่น เผา เครื่อง หอม ซึ่ง อยู่ ใน เต็นท์ นัด พบ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ส่วน เลือด วัว ที่ เหลือ อยู่ นั้น เขา จะ เท ลง ที่ ฐาน แท่น เผา เครื่อง เผา บูชา ซึ่ง อยู่ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{4:8} และ เขา จะ เอา ไขมัน ออก เสีย จาก วัว ตัว ที่ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป นี้ คือ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไขมัน ที่ ใน เครื่องใน
{4:9} และ ไต สอง ลูก กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ และ พังผืด ที่ อยู่ เหนือ ตับ ซึ่ง เขา จะ ต้อง เอา ออก เสีย พร้อม กับ ไต
{4:10} (ให้ เอา ออก เช่น เดียว กับ เอา ออก จาก วัว ที่ ถวาย เป็น ศานติ บูชา) และ ปุโรหิต จะ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เครื่อง เผา บูชา
{4:11} แต่ หนัง ของ วัว พร้อม กับ เนื้อ วัว หัว ขา เครื่องใน และ มูล ของ มัน
{4:12} คือ วัว ทั้ง ตัว นี้ ให้ เอา ออก ไป เสีย จาก ค่าย ถึง ที่ สะอาด ที่ ทิ้ง มูล เถ้า และ ให้ สุม ไฟ เผา เสีย ที่ ทิ้ง มูล เถ้า อยู่ ที่ไหน ก็ ให้ เผา ที่ นั่น
{4:13} “ ถ้า ชุมนุมชน อิสราเอล ทั้งหมด กระทำ ผิด โดย ไม่ รู้ตัว และ ความ ผิด นั้น ก็ ปรากฏ แก่ ที่ ประชุม และ เขา ได้ กระทำ สิ่ง หนึ่ง สิ่ง ใด ซึ่ง พระเจ้า บัญชา มิ ให้ กระทำ จึง เป็น การ กระทำ กรรม บาป
{4:14} เมื่อ ความ ผิด ที่ เขา ได้ กระทำ นั้น เป็น ที่ ประจักษ์ ขึ้น ให้ ที่ ประชุม ถวาย วัว หนุ่ม ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ให้ นำ วัว นั้น มา ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ
{4:15} และ ผู้ใหญ่ ของ ชุมนุมชน จะ เอา มือ วาง บน หัว ของ วัว นั้น ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ ให้ ฆ่า วัว ตัว นั้น เสีย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{4:16} แล้ว ปุโรหิต ผู้ รับ การ เจิม จะ นำ เลือด ของ วัว มา ที่ เต็นท์ นัด พบ บ้าง
{4:17} และ ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม ลง ใน เลือด และ ประพรม ที่ หน้า ม่าน เจ็ด ครั้ง ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{4:18} และ ปุโรหิต จะ เอา เลือด สัก หน่อย เจิม ที่ เชิง งอน ของ แท่น บูชา ซึ่ง อยู่ ใน เต็นท์ นัด พบ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ส่วน เลือด ที่ เหลือ อยู่ นั้น เขา จะ เท ลง ที่ ฐาน แท่น เครื่องบูชา ซึ่ง อยู่ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{4:19} และ เขา จะ เอา ไขมัน ออก จาก วัว นั้น หมด นำ ไป เผา เสีย บน แท่น
{4:20} เขา จะ กระทำ ดังนี้ แก่ วัว ตัว นี้ เขา ได้ กระทำ กับ วัว ตัว ที่ ถวาย เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป อย่างไร ก็ ให้ เขา กระทำ แก่ วัว ตัว นี้ อย่าง นั้น ดังนี้ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ ชุมนุมชน แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ได้ รับ การ อภัย
{4:21} แล้ว ปุโรหิต จะ นำ วัว ออก ไป นอก ค่าย และ เผา เสีย อย่าง กับ เผา วัว ตัว ก่อน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ของ ที่ ประชุม
{4:22} “ ถ้า ผู้ ครอบครอง กระทำ ความ ผิด กระทำ สิ่ง ซึ่ง พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เขา ทรง บัญชา มิ ให้ กระทำ โดย ไม่ รู้ตัว แล้ว มี กรรม บาป
{4:23} ถ้า ได้ แจ้ง ให้ เขา ทราบ ถึง ความ ผิด ที่ เขา ได้ กระทำ นั้น แล้ว ก็ ให้ เขา นำ แพะ ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ ตัว หนึ่ง มา เป็น เครื่องบูชา
{4:24} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว แพะ และ ให้ ฆ่า แพะ เสีย ใน ที่ ที่ เขา ฆ่า สัตว์ เป็น เครื่อง เผา บูชา แด่ พระเจ้า นี่ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{4:25} ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด เครื่องบูชา ไถ่ บาป บ้าง นำ ไป เจิม ที่ เชิง งอน บน แท่น เครื่อง เผา บูชา และ เท เลือด ที่ เหลือ อยู่ นั้น ที่ ฐาน ของ แท่น เครื่อง เผา บูชา
{4:26} และ ให้ เขา เผา ไขมัน ทั้งหมด บน แท่น เช่น เดียว กับ เผา ไขมัน เครื่อง ศานติ บูชา ดังนี้ แหละ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{4:27} “ ถ้า ประชาชน สามัญ คน หนึ่ง คน ใด กระทำ ความ ผิด โดย มิ ได้ เจตนา คือ กระทำ สิ่ง หนึ่ง สิ่ง ใด ซึ่ง พระเจ้า ทรง บัญชา มิ ให้ กระทำ แล้ว ก็ มี กรรม บาป
{4:28} เมื่อ ได้ แจ้ง ให้ เขา ทราบ ถึง ความ ผิด ซึ่ง เขา ได้ กระทำ แล้ว ให้ เขา นำ แพะ เมีย ตัว หนึ่ง ซึ่ง ไม่ มี ตำหนิ มา เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ที่ เขา ได้ กระทำ ไป นั้น
{4:29} และ เขา จะ เอา มือ วาง บน หัว ของ เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ฆ่า เครื่องบูชา ไถ่ บาป นั้น ใน ที่ ที่ เขา ถวาย เครื่อง เผา บูชา
{4:30} ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด แพะ นั้น ไป เจิม ที่ เชิง งอน ของ แท่น เครื่อง เผา บูชา และ เท เลือด ส่วน ที่ เหลือ ลง ที่ ฐาน ของ แท่น นั้น
{4:31} และ เขา จะ เอา ไขมัน ออก เสีย ให้ หมด อย่าง ที่ เอา ออก เสีย จาก เครื่อง ศานติ บูชา และ ปุโรหิต จะ เผา ไขมัน นั้น บน แท่น เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{4:32} “ ถ้า เขา นำ ลูก แกะ มา เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ก็ ให้ เขา นำ ลูก แกะ เมีย ไม่ มี ตำหนิ มา
{4:33} เขา จะ เอา มือ วาง บน หัว ของ เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ฆ่า เสีย เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ใน ที่ ที่ เขา ฆ่า เครื่อง เผา บูชา
{4:34} และ ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด เครื่องบูชา ไถ่ บาป นั้น บ้าง นำ ไป เจิม ที่ เชิง งอน ของ แท่น เครื่อง เผา บูชา และ เท เลือด ที่ เหลือ นั้น ลง ที่ ฐาน ของ แท่น
{4:35} และ เขา จะ เอา ไขมัน ทั้งหมด ออก เสีย อย่าง ที่ เอา ไขมัน ของ ลูก แกะ ออก จาก เครื่อง ศานติ บูชา และ ปุโรหิต จะ เผา ไขมัน บน แท่น บน เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ผิด และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:1} “ ถ้า ผู้ ใด กระทำ ความ ผิด ใน ข้อ ที่ ได้ยิน คำ ให้ สาบาน ตัว เป็น พยาน และ แม้ ว่า เขา เป็น พยาน โดย ที่ เขา เห็น หรือ รู้เรื่อง ก็ ตาม แต่ เขา ไม่ ยอม ให้การ เป็น พยาน เขา ต้อง รับ ความ ผิด
{5:2} หรือ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน จะ เป็น ซาก สัตว์ ป่า ที่ มลทิน หรือ ซาก สัตว์ เลี้ยง ที่ มลทิน หรือ ซาก สัตว์ เล็กๆ ที่ มี มาก ที่ เป็น มลทิน โดย ไม่ ทัน รู้ตัว เขา จึง เป็น คน มี มลทิน เขา ก็ มี กรรม บาป
{5:3} ถ้า เขา แตะ ต้อง มลทิน ของ คน จะ เป็น สิ่ง ใดๆ ซึ่ง เป็น มลทิน อัน เป็น สิ่ง ที่ กระทำ ให้ คน นั้น เป็น มลทิน โดย เขา ไม่ รู้ตัว เมื่อ เขา รู้ เข้า แล้ว เขา ก็ มี กรรม บาป
{5:4} ถ้า คน หนึ่ง คน ใด เผลอ ตัว กล่าว คำ สาบาน ว่า จะ กระทำ ชั่ว หรือ ดี หรือ เผลอ ตัว กล่าว คำ สาบาน ใดๆ และ เขา กระทำ โดย ไม่ ทัน รู้ตัว เมื่อ เขา รู้สึก ตัว แล้ว ใน ประการ ใด ก็ ตาม เขา ก็ มี กรรม บาป
{5:5} เมื่อ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด กระทำ กรรม บาป ใดๆ ที่ กล่าว มา นี้ ก็ ให้ เขา สารภาพ ความ ผิด ที่ เขา ได้ กระทำ
{5:6} และ ให้ เขา นำ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป มา ถวาย แด่ พระเจ้า เพราะ บาป ซึ่ง เขา ได้ กระทำ นั้น เครื่องบูชา นั้น จะ เป็น สัตว์ ตัวเมีย จาก ฝูง คือ ลูก แกะ หรือ แพะ ก็ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ได้ ดังนี้ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ให้ เขา เพราะ เขา ทำบาป
{5:7} “ ถ้า เขา ไม่ สามารถ ถวาย ลูก แกะ ตัว หนึ่ง ก็ ให้ เขา นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ หนุ่ม สอง ตัว นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา ให้ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป ถวาย แด่ พระเจ้า ล้าง ความ ผิด ที่ เขา ได้ กระทำ ไป
{5:8} ให้ เขา นำ นก ทั้ง สอง นี้ มา ให้ ปุโรหิต ปุโรหิต ก็ ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ให้ เขา บิด หัว นก หลุด จาก คอ แต่ อย่า ให้ ขาด
{5:9} และ ให้ เอา เลือด เครื่องบูชา ไถ่ บาป ประพรม ที่ ข้าง แท่น เสีย บ้าง ส่วน เลือด ที่ เหลือ อยู่ ให้ ไหล ออก จาก ที่ ฐาน แท่น นี่ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{5:10} แล้ว เขา จะ ถวาย นก ตัว ที่ สอง เป็น เครื่อง เผา บูชา ตาม กฎหมาย และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไป และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:11} “ แต่ ถ้า เขา ยัง ไม่ สามารถ ที่ จะ นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ หนุ่ม สอง ตัว มา ก็ ให้ เขา นำ เครื่องบูชา ไถ่ บาป ซึ่ง เขา ได้ กระทำ นั้น มา คือ ยอด แป้ง หนึ่ง ใน สิบ เอ ฟาห์ เอา มา เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป อย่า ใส่ น้ำมัน หรือ ใส่ เครื่อง กำยาน ใน แป้ง เพราะ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{5:12} ให้ เขา นำ แป้ง มา ให้ ปุโรหิต และ ปุโรหิต จะ เอา แป้ง กำมือ หนึ่ง เป็น ส่วน อนุสรณ์ และ เผา เสีย บน แท่น บน เครื่อง เผา บูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{5:13} อย่าง นี้ แหละ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ใน เรื่อง หนึ่ง เรื่อง ใด ที่ กล่าว มา นี้ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย ส่วน ที่ เหลือ นั้น จะ เป็น ของ ปุโรหิต เช่น เดียว กับ ธัญ ญบูชา”
{i5:14} เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{5:14} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{5:15} “ ถ้า ผู้ ใด ทำ การ ไม่ ซื่อตรง และ ทำบาป โดย ไม่ รู้ตัว ใน เรื่อง ของ บริสุทธิ์ แห่ง พระเจ้า ให้ ผู้ นั้น นำ แกะ ตัวผู้ ที่ ปราศจาก ตำหนิ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ เจ้า ตี ราคา เป็น เงิน เชเขลตามเชเขล ของ สถาน นมัสการ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{5:16} และ ให้ ผู้ นั้น ชดใช้ ของ บริสุทธิ์ ที่ ขาด ไป และ เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ราคา สิ่ง ที่ ขาด ไป นั้น นำ มอบ ให้ แก่ ปุโรหิต และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ด้วย แกะ ผู้ ที่ ถวาย เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:17} “ ถ้า ผู้ ใด กระทำ ผิด คือ กระทำ สิ่ง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา มิ ให้ กระทำ ถึง แม้ ว่า เขา กระทำ โดย ไม่ รู้เท่า ถึง การ เขา ก็ มี ความ ผิด จะ ต้อง รับ โทษ
{5:18} ให้ ผู้ นั้น นำ แกะ ตัวผู้ ที่ ปราศจาก ตำหนิ มา จาก ฝูง ให้ เจ้า ตี ราคา เป็น ราคา เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป และ ให้ ปุโรหิต ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ตาม ความ ผิด ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ด้วย มิ ได้ เจตนา นั้น และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:19} เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป เพราะ เขา ได้ กระทำ กรรม บาป ต่อ พระเจ้า”
{6:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:2} “ ผู้ ใด ทำบาป และ ทำ การ ไม่ ซื่อตรง ต่อ พระเจ้า ด้วย การ หลอกลวง เพื่อนบ้าน ใน เรื่อง การ ฝาก หรือ การ ประกัน หรือ ทางการ โจรกรรม หรือ ถ้า เขา ได้ บีบ บังคับ เพื่อนบ้าน
{6:3} หรือ พบ สิ่ง ที่ หาย ไป แล้ว แต่ ไม่ ยอมรับ สาบาน ตน เป็น ความ เท็จ หรือ กระทำ สิ่ง ใด ที่ คน กระทำ ผิด
{6:4} เมื่อ ผู้ ใด ได้ ทำบาป และ มี กรรม บาป แล้ว ก็ ให้ ผู้ นั้น คืน ของ ที่ ได้ มา ทาง โจรกรรม นั้น เสีย หรือ สิ่ง ใด ที่ เขา ได้ มา ด้วย การ บีบ บังคับ หรือ สิ่ง ที่ ฝาก เขา ไว้ หรือ สิ่ง สูญหาย ที่ เขา ได้ พบ เข้า
{6:5} หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ได้ สาบาน เท็จ ไว้ เขา ต้อง คืน ให้ เต็ม ตาม จำนวน และ จง เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า และ มอบ ให้ แก่ เจ้าของ ใน วัน ที่ เขา ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{6:6} ให้ ผู้ นั้น นำ แกะ ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ มา จาก ฝูง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป ถวาย แด่ พระเจ้า มา มอบ ให้ ปุโรหิต ให้ เจ้า ตี ราคา เอง เป็น ราคา เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{6:7} และ ให้ ปุโรหิต ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย ใน ทุก สิ่ง ที่ เขา ได้ กระทำ ไป ซึ่ง ให้ รับ กรรม บาป”
{i6:8} กฎ อื่นๆ ของ การ ถวาย บูชา
{6:8} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:9} “ จง บัญชา แก่ อา โร น และ บุตร ของ เขา ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่อง เผา บูชา เครื่อง เผา บูชา นั้น จะ ต้อง เผา อยู่ บน แท่น ตลอด คืน จน รุ่งเช้า จง ให้ ไฟ บน แท่น เผา เครื่องบูชา ลุก อยู่ เรื่อย ไป
{6:10} ให้ ปุโรหิต สวม เสื้อ ผ้าป่าน และ สวม กางเกง ผ้าป่าน และ ให้ ตัก มูล เถ้า ออก จาก ไฟ ที่ ไหม้ เครื่อง เผา บูชา อยู่ บน แท่น นำ ไป ไว้ ข้าง แท่น
{6:11} ให้ ถอด เสื้อ ที่ สวม อยู่ ออก แล้ว สวม เสื้อ อีก ตัว หนึ่ง นำ มูล เถ้า ออก ไป นอก ค่าย ยัง ที่ สะอาด
{6:12} ให้ รักษา ไฟ ที่ บน แท่น ให้ ลุก อยู่ อย่า ให้ ดับ เลย ที เดียว ให้ ปุโรหิต ใส่ ฟืน ทุก เช้า และ ให้ เรียง เครื่อง เผา บูชา ให้ เป็น ระเบียบ ไว้ บน แท่น และ เผา ไขมัน ของ เครื่อง ศานติ บูชา บน นั้น
{6:13} ต้อง รักษา ให้ ไฟ ติด อยู่ บน แท่น เรื่อย ไป อย่า ให้ ดับ เป็น อัน ขาด
{6:14} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ ของ การ ถวาย ธัญ ญ บูชา ให้ บุตร อา โร น ถวาย เครื่องบูชา นี้ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ที่ หน้า แท่น บูชา
{6:15} ให้ ปุโรหิต คน หนึ่ง หยิบ ยอด แป้ง กำมือ หนึ่ง มา จาก ธัญ ญ บูชา คลุก น้ำมัน และ เครื่อง กำยาน ทั้งหมด ซึ่ง อยู่ บน ธัญ ญ บูชา และ เผา ส่วน นี้ บน แท่น เป็น ส่วน อนุสรณ์ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{6:16} ส่วน ที่ เหลือ อยู่ ให้ อา โร น และ บุตร ของ เขา รับประทาน ให้ เป็น ขนม ไร้ เชื้อ รับประทาน ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ให้ รับประทาน ใน ลาน ของ เต็นท์ นัด พบ
{6:17} อย่า ใส่ เชื้อ ใน ขนม นั้น แล้ว ปิ้ง เรา ได้ ให้ ส่วน นี้ เป็น ส่วน เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ของ เรา อัน ตก แก่ เขา เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ ที่สุด เช่น เดียว กับ เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{6:18} ให้ บุตร ทั้งหลาย ของ อา โร น รับประทาน สิ่ง นี้ เป็น กฎ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ของ พระเจ้า ผู้ ใด ที่ ถูกต้อง สิ่ง เหล่า นี้ จะ บริสุทธิ์”
{6:19} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:20} “ ต่อ ไป นี้ เป็น เครื่องบูชา ที่ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา จะ ต้อง ถวาย แด่ พระเจ้า ใน วัน ที่ เขา รับ การ เจิม คือ ยอด แป้ง หนึ่ง ใน สิบ เอ ฟาห์เป็นธัญญ บูชา ประจำ ให้ ถวาย ตอน เช้า ครึ่ง หนึ่ง ตอน เย็น ครึ่ง หนึ่ง
{6:21} ให้ เคล้า กับ น้ำมัน ให้ เข้า กัน ดี แล้ว ทอด บน เหล็ก ทำ เป็น แผ่น เหมือน ธัญ ญ บูชา แล้ว ถวาย เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย แด่ พระเจ้า
{6:22} ให้ ปุโรหิต จาก บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ รับ การ เจิม ตั้ง แทน เขา ให้ ถวาย สิ่ง นี้ แด่ พระเจ้า เป็น กฎ สืบ ไป เนืองนิตย์ ให้ เผา เครื่องบูชา ทั้งหมด เสีย
{6:23} ธัญ ญ บูชา ของ ปุโรหิต ทุก ราย ให้ เผา เสีย ให้ หมด อย่า ให้ รับประทาน”
{6:24} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:25} “ จง กล่าว แก่ อา โร น และ บุตร ของ เขา ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ ของ การ ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ บาป ให้ ฆ่า สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ใน ที่ ที่ ฆ่า สัตว์ อัน เป็น เครื่อง เผา บูชา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{6:26} ให้ ปุโรหิต ผู้ ถวาย บูชา ไถ่ บาป รับประทาน สัตว์ นั้น ให้ เขา รับประทาน ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ใน ลาน เต็นท์ นัด พบ
{6:27} อะไร ที่ แตะ ต้อง เนื้อ สัตว์ นั้น จะ บริสุทธิ์ และ เมื่อ ประพรม มี เลือด ติด เสื้อ ก็ ให้ ซัก เสื้อ ส่วน ที่ ติด เลือด นั้น ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์
{6:28} จง ทำลาย ภาชนะ ดิน ที่ ใช้ ต้ม เนื้อ นั้น เสีย ถ้า ต้ม ใน ภาชนะ ทองสัมฤทธิ์ ก็ ให้ ขัด และ ล้าง เสีย ด้วย น้ำ
{6:29} ผู้ชาย ทุก คน ที่ เป็น ปุโรหิต รับประทาน ได้ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{6:30} แต่ เครื่องบูชา ไถ่ บาป ซึ่ง ปุโรหิต นำ เลือด ไป ใน เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ นั้น อย่า รับประทาน เลย ต้อง เผา ไฟ เสีย
{7:1} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ ที่สุด
{7:2} ให้ ฆ่า สัตว์ อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป ใน ที่ ที่ ฆ่า สัตว์ อัน เป็น เครื่อง เผา บูชา และ ให้ เอา เลือด สัตว์ นั้น ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น
{7:3} และ ให้ เอา ไขมัน ของ สัตว์ นั้น ถวาย บูชา เสีย ทั้งหมด ด้วย หาง มันๆ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน
{7:4} ไต สอง ลูก พร้อม กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ ตรง บั้นเอว และ พังผืด เหนือ ตับ ซึ่ง ต้อง เอา ออก พร้อม กับ ไต
{7:5} ให้ ปุโรหิต เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{7:6} ผู้ชาย ทุก คน ที่ เป็น ปุโรหิต รับประทาน ได้ ให้ รับประทาน ใน สถาน บริสุทธิ์ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{7:7} เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป ก็ เหมือน เครื่องบูชา ไถ่ บาป มี กฎ อย่าง เดียวกัน ปุโรหิต ผู้ ใช้ เครื่องบูชา ทำ การ ลบ มลทิน จะ ได้ เครื่องบูชา นั้น
{7:8} ปุโรหิต คน ใด ถวาย เครื่อง เผา บูชา ของ ผู้ ใด ปุโรหิต ผู้ นั้น ย่อม ได้ หนัง ของ เครื่อง เผา บูชา ที่ ตน ถวาย
{7:9} เครื่อง ธัญ ญ บูชา ทุก อย่าง ที่ ปิ้ง ใน เตา อบ และ สิ่ง ทั้งหมด ซึ่ง เตรียม ใน กระทะ หรือ ที่ เหล็ก ให้ ตก เป็น ของ ปุโรหิต ผู้ ถวาย ของ เหล่า นั้น
{7:10} ธัญ ญ บูชา ทุก อย่าง ที่ เคล้า น้ำมัน หรือ ไม่ เคล้า จะ ตก เป็น ของ บุตร อา โร นทั่วกัน
{7:11} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่อง ศานติ บูชา ซึ่ง ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า
{7:12} ถ้า เขา ถวาย เป็น เครื่อง โมทนา พระคุณ ก็ ให้ เขา ถวาย ขนม ไร้ เชื้อ เคล้า น้ำมัน ขนม แผ่น ไร้ เชื้อ ทา น้ำมัน ขนม ยอด แป้ง คลุก น้ำมัน ให้ ดี พร้อม กับ เครื่องบูชา โมทนา
{7:13} ให้ เขา นำ ขนม ปัง ใส่ เชื้อ มา ถวาย เป็น ส่วน ของ เครื่องบูชา พร้อม กับ สัตว์ อัน เป็น เครื่อง ศานติ บูชา ที่ ถวาย เป็น การ โมทนา พระคุณ
{7:14} ให้ เขา ถวาย ของ บูชา เหล่า นี้ อย่าง ละ ก้อน แด่ พระเจ้า ซึ่ง เป็น ส่วน ที่ ตก แก่ ปุโรหิต ผู้ เอา เลือด ศานติ บูชา ประพรม
{7:15} ส่วน เนื้อ สัตว์ เครื่อง ศานติ บูชา เพื่อ โมทนา พระคุณ นั้น เขา จะ ต้อง รับประทาน เสีย ใน วัน ทำ การ ถวาย บูชา อย่า เหลือ ไว้ จน วัน รุ่งเช้า เลย
{7:16} ถ้า เครื่องบูชา นั้น เป็น เครื่องบูชา แก้ บน หรือ เป็น เครื่องบูชา ตามใจ สมัคร ให้ เขา รับประทาน เสีย ใน วัน ทำ การ ถวาย บูชา และ ใน วัน รุ่งขึ้น เขา ยัง รับประทาน ส่วน ที่ เหลือ ได้
{7:17} ส่วน เนื้อ ของ เครื่องบูชา ที่ เหลือ ถึง วัน ที่ สาม ให้ เผา เสีย ด้วย ไฟ
{7:18} ถ้า ผู้ ใด รับประทาน เนื้อ สัตว์ อัน เป็น เครื่อง ศานติ บูชา ใน วัน ที่ สาม ผู้ ถวาย นั้น จะ ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน และ ไม่ ทรง ถือ ว่า เครื่องบูชา นั้น เป็น ที่ พอ พระทัย เป็น การ กระทำ ที่ พึง รังเกียจ และ ผู้ ที่ รับประทาน จะ ต้อง ได้ รับ โทษ
{7:19} “ เนื้อที่ ไป ถูก ของ ที่ เป็น มลทิน ใดๆ อย่า รับประทาน จง เผา เสีย ด้วย ไฟ บุคคล ที่ สะอาด ทุก คน รับประทาน เนื้อ ได้
{7:20} ถ้า ผู้ ใด รับประทาน เนื้อ สัต ว บูชา อัน เป็น ศานติ บูชา แด่ พระเจ้า โดย ที่ ตน ยัง มี มลทิน ติด ตัว อยู่ ต้อง อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ประชาชน
{7:21} ถ้า ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น มลทิน ของ คน หรือ เป็น สัตว์ ที่ มลทิน หรือ เป็น สิ่ง ที่ พึง รังเกียจ อัน ใด ที่ มลทิน และ ผู้ นั้น มา รับประทาน เนื้อ เครื่องบูชา ของ ศานติ บูชา แด่ พระเจ้า ให้ อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน”
{7:22} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{7:23} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เจ้า ทั้งหลาย อย่า รับประทาน ไขมัน ของ วัว ของ แกะ หรือ ของ แพะ
{7:24} ไขมัน ของ สัตว์ ที่ ตาย เอง และ ไขมัน ของ สัตว์ ที่ สัตว์ กัด ตาย จะ นำ ไป ใช้ อย่าง อื่น ก็ ได้ แต่ อย่า รับประทาน เลย เป็น อัน ขาด
{7:25} ถ้า บุคคล ใดๆ รับประทาน ไขมัน สัตว์ อัน เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{7:26} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เจ้า อย่า รับประทาน เลือด เลย ที เดียว ไม่ ว่า เลือด นก หรือ เลือด สัตว์ ใน ที่ ใดๆ ที่ เจ้า อาศัย อยู่
{7:27} ผู้ ใด รับประทาน เลือด อย่าง ใดๆ ให้ อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน”
{7:28} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{7:29} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ผู้ ใด จะ ถวาย สัต ว บูชา อัน เป็น ศานติ บูชา แด่ พระเจ้า ให้ ผู้ นั้น นำ เครื่องบูชา ของ เขา มา ถวาย แด่ พระเจ้า จาก สัต ว บูชา อัน เป็น ศานติ บูชา ของ เขา
{7:30} ให้ เขา นำ เครื่อง ถวาย บูชา ด้วย ไฟ แด่ พระเจ้า มา ด้วย ตนเอง ให้ เขา นำ ไขมัน มา พร้อม กับ เนื้อ อก นั้น เพื่อ เอา เนื้อ อก นั้น ทำ พิธี ยื่น ถวาย เป็น เครื่อง ยื่น บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า
{7:31} ให้ ปุโรหิต เผา ไขมัน เสีย บน แท่น บูชา แต่ เนื้อ อก นั้น ตก เป็น ของ อา โร น และ บุตร ของ เขา
{7:32} แต่ ขา ขวา ของ สัตว์ นั้น เจ้า จง ให้ ปุโรหิต เป็น ส่วน ถวาย จาก เครื่องบูชา แห่ง ศานติ บูชา
{7:33} บุตร อา โร น ผู้ ทำ พิธี ถวาย เลือด แห่ง ศานติ บูชา และ ไขมัน จะ ได้ รับ ขา ขวา เป็น ส่วน ของ เขา
{7:34} เพราะ ว่า เนื้อ อก ที่ ยื่น ถวาย และ เนื้อ ขา ที่ ถวาย นั้น เรา ได้ เอา จาก คน อิสราเอล จาก เครื่อง ศานติ บูชา ของ เขา และ เรา ได้ มอบ ให้ แก่ อา โร น ปุโรหิต และ บุตร ของ เขา เป็น ส่วน ได้ อัน ถาวร จาก คน อิสราเอล
{7:35} นี่ เป็น ส่วน ของ อา โร น และ บุตร ของ เขา ได้ จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า มอบหมาย ให้ แก่ เขา ทั้งหลาย ใน วัน ที่ เขา ทั้งหลาย ถูก ถวาย ไว้ เป็น ปุโรหิต ปรนนิบัติ พระเจ้า
{7:36} พระเจ้า ทรง บัญชา คน อิสราเอล ให้ มอบ สิ่ง เหล่า นี้ แก่ เขา ทั้งหลาย ใน วัน ที่ เขา ทั้งหลาย ได้ รับ การ เจิม เป็น ปุโรหิต เป็น ส่วน ได้ อัน ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา”
{7:37} ทั้งหมด นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่อง เผา บูชา เครื่อง ธัญ ญ บูชา เครื่องบูชา ไถ่ บาป เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป พิธี ชำระ ให้ บริสุทธิ์ และ เครื่อง ศานติ บูชา
{7:38} ซึ่ง พระเจ้า บัญชา โมเสส บน ภูเขา ซี นาย ใน วัน ที่ พระองค์ ทรง บัญชา คน อิสราเอล ให้ นำ เครื่องบูชา มา ถวาย แด่ พระเจ้า ใน ถิ่น ทุรกันดาร ซี นาย
{i8:1} อา โร น และ บุตร ของ ท่าน ถวาย ตัว (อพย.29:1-37)
{8:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{8:2} “ จง นำ อา โร น และ บุตร ของ เขา มา พร้อม กับ เสื้อ ยศ น้ำมัน เจิม วัว อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป แกะ ผู้ สอง ตัว กระบุง ขนม ปัง ไร้ เชื้อ
{8:3} และ จง เรียก ชุมนุมชน ทั้งหมด ให้ ประชุม กัน ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ”
{8:4} และ โมเสส ก็ กระทำ ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา แก่ ท่าน และ ชุมนุมชน ก็ ประชุม กัน ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{8:5} โมเสส กล่าว แก่ ชุมนุมชน ว่า“ ต่อ ไป นี้ เป็น สิ่ง ซึ่ง พระเจ้า ทรง บัญชา ให้ กระทำ”
{8:6} โมเสส ก็ นำ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา มา ชำระ กาย ด้วย น้ำ
{8:7} แล้ว สวม เสื้อ ให้ และ คาด เจียระบาด ให้ แล้ว สวม เสื้อ ใน ให้ และ สวม เอ โฟด ให้ เขา เอา เจียระบาด ของ เอ โฟด ที่ ทอ อย่าง วิจิตร คาด เอว ให้ ผูก เอ โฟด ให้ ติด เขา ไว้
{8:8} และ โมเสส สวม ทับทรวง ให้ อา โร น และ ใส่ อู ริม กับ ทูม มิ ม 3 ไว้ ใน ทับทรวง นั้น
{8:9} และ สวม ผ้า มาลา ไว้ บน ศีรษะ และ ติด แผ่น ทองคำ อัน เป็น มกุฎ ที่ ผ้า มาลา ด้าน หน้า ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส ไว้ นั้น
{8:10} แล้ว โมเสส นำ น้ำมัน เจิม มา เจิม พลับพลา และ ทุก สิ่ง ที่ อยู่ ใน นั้น ชำระ ให้ เป็น ของ บริสุทธิ์
{8:11} และ ท่าน เอา น้ำมัน เจิม ประพรม บน แท่น เจ็ด ครั้ง เจิม แท่น และ เจิม ภาชนะ ประจำ แท่น ทั้งหมด เจิม ขัน และ พาน รอง ขัน เพื่อ ชำระ ให้ เป็น ของ บริสุทธิ์
{8:12} และ ท่าน เท น้ำมัน เจิม ลง บน ศีรษะ ของ อา โร น บ้าง แล้ว เจิม เขา ไว้ เพื่อ ชำระ ให้ บริสุทธิ์
{8:13} และ โมเสส ก็ นำ บุตร อา โร น เข้า มา สวม เสื้อ แล้ว คาด เจียระบาด ให้ และ สวม มาลา ให้ ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{8:14} แล้ว ท่าน จึง นำ วัว อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป เข้า มา อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ก็ เอา มือ ของ ตน วาง บน หัว วัว อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป นั้น
{8:15} โมเสส ก็ ฆ่า วัว ตัว นั้น เสีย เอา นิ้ว จุ่ม เลือด ไป เจิม ที่ เชิง งอน รอบ แท่น ชำระ แท่น ให้ บริสุทธิ์ แล้ว เท เลือด ที่ ฐาน ของ แท่น ถวาย แท่น ไว้ เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน ของ แท่น นั้น
{8:16} และ ท่าน นำ ไขมัน ที่ อยู่ กับ เครื่องใน และ พังผืด เหนือ ตับ และ ไต สอง ลูก พร้อม กับ ไขมัน แล้ว โมเสส ก็ เผา สิ่ง เหล่า นี้ เสีย บน แท่น
{8:17} แต่ วัว และ หนัง วัว กับ เนื้อ และ มูล ของ มัน ท่าน เผา เสีย ด้วย ไฟ ข้าง นอก ค่าย ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{8:18} แล้ว ท่าน ก็ นำ แกะ ผู้ อัน เป็น เครื่อง เผา บูชา เข้า มา อา โร น กับ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ก็ เอา มือ ของ ตน วาง บน หัว ของ แกะ ผู้ นั้น
{8:19} โมเสส ก็ ฆ่า แกะ นั้น เสีย เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น
{8:20} เมื่อ เขา ฟัน แกะ ออก เป็น ท่อนๆ โมเสส ก็ เผา หัว และ แกะ ท่อนๆ กับ ไขมัน เสีย
{8:21} เมื่อ เอา น้ำ ล้าง เครื่องใน และ ขา แกะ แล้ว โมเสส ก็ เผา แกะ ทั้ง ตัว บน แท่น เป็น เครื่อง เผา บูชา เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส
{8:22} ท่าน จึง นำ แกะ ผู้ อีก ตัว หนึ่ง นั้น เข้า มา คือ แกะ ตัว ที่ เป็น เครื่อง สถาปนา อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ก็ เอา มือ ของ ตน วาง บน หัว ของ แกะ ผู้ นั้น
{8:23} โมเสส ก็ ฆ่า แกะ นั้น เสีย เอา เลือด เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ของ อา โร น และ ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา ของ เขา และ ที่ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา
{8:24} แล้ว ก็ นำ บุตร ทั้งหลาย ของ อา โร น เข้า มา และ โมเสส เอา เลือด เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ข้าง ขวา ที่ นิ้ว หัว แม่ เท้า ข้าง ขวา ของ เขา และ โมเสส เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น
{8:25} แล้ว ท่าน จึง นำ ไขมัน และ หาง มันๆ และ ไขมัน ทั้งหมด ที่ อยู่ กับ เครื่องใน และ พังผืด เหนือ ตับ และ ไต สอง ลูก กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ และ ขา ข้าง ขวา
{8:26} และ ท่าน หยิบ ขนม ไร้ เชื้อ หนึ่ง ก้อน จาก กระบุง ขนม ไร้ เชื้อ ซึ่ง อยู่ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ หยิบ ขนม ปัง คลุก น้ำมัน ก้อน หนึ่ง ขนม แผ่น แผ่น หนึ่ง วาง ของ เหล่า นี้ ไว้ บน ไขมัน และ บน ขา ข้าง ขวา
{8:27} ท่าน เอา สิ่ง เหล่า นี้ วาง ไว้ ใน มือ ของ อา โร น และ มือ ของ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา และ ทำ พิธี ยื่น เป็น เครื่อง ยื่น ถวาย แด่ พระเจ้า
{8:28} แล้ว โมเสส ก็ รับ ของ เหล่า นั้น มา จาก มือ ของ เขา ทั้งหลาย และ เผา เสีย บน แท่น พร้อม กับ เครื่อง เผา บูชา เป็น เครื่อง ส ถา ปน บูชา เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{8:29} และ โมเสส เอา เนื้อ อก ทำ พิธี ยื่น เป็น เครื่อง ยื่น ถวาย แด่ พระเจ้า นี่ เป็น แกะ สถาปนา ส่วน ของ โมเสส ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส
{8:30} แล้ว โมเสส นำ น้ำมัน เจิม และ เลือด ซึ่ง อยู่ บน แท่น ประพรม บน อา โร น และ เครื่อง ยศ ของ เขา และ บน บุตร ทั้งหลาย กับ บน เสื้อ ของ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ดังนี้ แหละ ท่าน ก็ ชำระ อา โร น กับ เครื่อง ยศ ของ เขา ให้ บริสุทธิ์ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา กับ เครื่อง ยศ ของ บุตร นั้น ด้วย
{8:31} โมเสส สั่ง อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ว่า“ จง ต้ม เนื้อ เสีย ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ รับประทาน เสีย ที่ นั่น กับ ขนม ปัง ซึ่ง อยู่ ใน กระบุง เครื่อง ส ถา ปน บูชา ดัง ที่ ข้าพเจ้า บัญชา ท่าน ว่า อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา จะ รับประทาน
{8:32} เนื้อ และ ขนม ปัง ที่ เหลือ นั้น ท่าน จง เผา เสีย ด้วย ไฟ
{8:33} และ ท่าน ทั้งหลาย อย่า ออก ไป นอก ประตู เต็นท์ นัด พบ ตลอด เจ็ด วัน จน กว่า วัน กำหนด สถาปนา ของ ท่าน จะ ครบ เพราะ ที่ จะ สถาปนา ท่าน นั้น ก็ กิน เวลา เจ็ด วัน
{8:34} สิ่ง ที่ ได้ กระทำ ใน วัน นี้ พระเจ้า ทรง บัญชา ให้ กระทำ เพื่อ ลบ มลทิน ของ ท่าน
{8:35} ท่าน จง อยู่ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ ทั้ง กลางวัน และ กลางคืน ตลอด เจ็ด วัน กระทำ กิจ ที่ พระเจ้า ทรง กำชับ ไว้ เกลือก ว่า ท่าน จะ ต้อง ถึง ตาย เพราะ นี่ เป็น สิ่ง ที่ ข้าพเจ้า ได้ รับ บัญชา มา”
{8:36} อา โร น กับ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ได้ กระทำ ตาม ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา ทาง โมเสส ทุก ประการ
{i9:1} อา โร น ถวาย เครื่อง สักการ บูชา
{9:1} ณ วัน ที่ แปด โมเสส ก็ เรียก อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา และ พวก ผู้ใหญ่ ของ อิสราเอล
{9:2} และ ท่าน กล่าว แก่ อา โร นว่า“ จง นำ ลูก วัว ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา ทั้ง สอง อย่า ให้ มี ตำหนิ จง ถวาย บูชา แด่ พระเจ้า
{9:3} และ กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า‘ จง เอา แพะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ลูก วัว ตัว หนึ่ง กับ ลูก แกะ ตัว หนึ่ง ทั้ง สอง ให้ มี อายุ หนึ่ง ขวบ ปราศจาก ตำหนิ เป็น เครื่อง เผา บูชา
{9:4} และ เอา วัว ผู้ ตัว หนึ่ง และ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น ศานติ บูชา บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า และ เอา ธัญ ญ บูชา เคล้า น้ำมัน มา ถวาย เพราะ ว่า พระเจ้า จะ ทรง ปรากฏ แก่ ท่าน ใน วัน นี้’”
{9:5} เขา ทั้งหลาย ก็ นำ สิ่ง ที่ โมเสส บัญชา นั้น มา ที่ เต็นท์ นัด พบ และ ชุมนุมชน ทั้งหมด ก็ เข้า มา ใกล้ ยืน อยู่ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{9:6} โมเสส กล่าว ว่า“ นี่ เป็น สิ่ง ซึ่ง พระเจ้า ทรง บัญชา ให้ ท่าน ทั้งหลาย กระทำ และ พระ สิริ ของ พระเจ้า จะ ปรากฏ แก่ ท่าน ทั้งหลาย”
{9:7} แล้ว โมเสส จึง สั่ง อา โร นว่า“ จง เข้า ไป ใกล้ แท่น บูชา ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ เครื่องบูชา ของ ท่าน เสีย และ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ ตัว ท่าน กับ ประชาชน ทั้งหลาย และ จง นำ เครื่อง ถวาย บูชา ของ ประชาชน มา และ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา”
{9:8} อา โร น จึง เข้า ไป ใกล้ แท่น บูชา และ ฆ่า ลูก วัว อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ซึ่ง เป็น ของ เพื่อ ตน
{9:9} และ บุตร อา โร น ก็ นำ เลือด มา ให้ เขา เขา ก็ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด ไป เจิม เชิง งอน ของ แท่น และ เท เลือด ลง ที่ ฐาน แท่น
{9:10} ส่วน ไขมัน และ ไต กับ พังผืด เหนือ ตับ จาก เครื่องบูชา ไถ่ บาป นั้น เขา เผา เสีย บน แท่น ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส
{9:11} เขา ก็ เผา เนื้อ และ หนัง เสีย ด้วย ไฟ ที่ ภายนอก ค่าย
{9:12} เขา ฆ่า สัตว์ เครื่อง เผา บูชา แล้ว บุตร อา โร น ก็ นำ เลือด มา ให้ เขา เขา จึง เอา เลือด นั้น ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น
{9:13} และ บุตร อา โร น ก็ ส่ง เครื่อง เผา บูชา ที ละ ท่อน กับ หัว มา ให้ อา โร นอาโรน ก็ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น
{9:14} อา โร น จึง ล้าง เครื่องใน และ ขา สัตว์ และ เผา เสีย พร้อม กับ เครื่อง เผา บูชา ที่ บน แท่น บูชา
{9:15} แล้ว อา โร น ก็ นำ เครื่องบูชา ของ ประชาชน มา ถวาย คือ นำ แพะ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ซึ่ง เป็น ของ เพื่อ ประชาชน มา ฆ่า เสีย บูชา ไถ่ บาป ดัง เครื่องบูชา ไถ่ บาป ครั้ง ก่อน นั้น
{9:16} และ เขา ก็ ถวาย เครื่อง เผา บูชา ถวาย ตาม กฎหมาย
{9:17} และ เขา ก็ ถวาย ธัญ ญ บูชา โดย หยิบ มา กำมือ หนึ่ง เผา เสีย บน แท่น นอกเหนือ เครื่อง เผา บูชา ประจำ เวลา เช้า
{9:18} เขา ฆ่า วัว ผู้ ด้วย และ แกะ ผู้ เป็น เครื่อง ศานติ บูชา สำหรับ ประชาชน และ บุตร อา โร น นำ เลือด มา ให้ อา โร นอาโรน ก็ เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น และ รอบ แท่น
{9:19} และ นำ ไขมัน วัว และ ไขมัน แกะ กับ หาง มันๆ และ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไต กับ พังผืด เหนือ ตับ มา ให้
{9:20} และ เขา ทั้งหลาย วาง ไขมัน ไว้ บน เนื้อ อก และ อา โร น ก็ เผา ไขมัน เสีย บน แท่น
{9:21} ส่วน เนื้อ อก และ เนื้อ ขา ขวา นั้น อา โร น ทำ พิธี ยื่น ถวาย แด่ พระเจ้า ดัง ที่ โมเสส บัญชา ไว้
{9:22} แล้ว อา โร น ยก มือ ขึ้น อวยพร ประชาชน และ อา โร น ก็ ลง มา จาก การ ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ บาป เครื่อง เผา บูชา และ ศานติ บูชา
{9:23} โมเสส กับ อา โร น จึง เข้า ไป ใน เต็นท์ นัด พบ เมื่อ เขา ทั้ง สอง ออก มา เขา ก็ อวยพร ประชาชน และ พระ สิริ ของ พระเจ้า ก็ ปรากฏ แก่ ประชาชน ทั้งมวล
{9:24} เปลว เพลิง พลุ่ง ออก มา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า เผา เครื่อง เผา บูชา และ ไขมัน ซึ่ง อยู่ บน แท่น เมื่อ ประชาชน ทั้งหลาย เห็น ก็ โห่ ร้อง และ ซบ หน้า ลง
{i10:1} บาป ของ นา ดับ และ อา บี ฮู
{10:1} ฝ่าย นา ดับ กับ อา บี ฮู บุตร ของ อา โร น ต่าง นำ กระถาง ไฟ ของ เขา มา และ เอา ไฟ ใส่ ใน นั้น แล้ว ใส่ เครื่อง หอม ลง เอา ไฟ ที่ ต้อง ห้าม มา เผา ถวาย บูชา แด่ พระเจ้า ซึ่ง พระองค์ มิ ได้ ทรง บัญชา ให้ เขา กระทำ เช่น นั้น
{10:2} ไฟ ก็ พุ่ง ขึ้น มา จาก ที่ พระเจ้า ประทับ ไหม้ เขา ทั้ง สอง และ เขา ก็ ตาย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{10:3} โมเสส จึง บอก อา โร นว่า“ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า‘ เรา จะ สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ท่ามกลาง ผู้ ที่ อยู่ ใกล้ เรา เขา จะ ถวาย ความ ยิ่งใหญ่ แก่ เรา ต่อ หน้า ประชาชน ทั้งปวง’” และ อา โร น ก็ นิ่ง อยู่
{10:4} โมเสส เรียก มิ ชา เอ ลและเอล ซา ฟาน บุตร ของ อุ สซีเอล อา ของ อา โร นบ อก เขา ว่า“ จง เข้า มา ใกล้ หาม เอา พี่น้อง ของ เจ้า ออก ไป เสีย นอก ค่าย จาก หน้า สถาน นมัสการ”
{10:5} เขา ก็ เข้า มา ใกล้ หาม ศพ ทั้ง เสื้อ ออก ไป ไว้ นอก ค่าย ตาม ที่ โมเสส สั่ง
{10:6} และ โมเสส กล่าว แก่ อา โร นและเอเล อา ซาร์ และ อิธามาร์ บุตร อา โร นว่า“ ท่าน ทั้งหลาย อย่า ปล่อย ผม ห้อย หรือ ฉีก เสื้อ ผ้า ของ ท่าน เกลือก ว่า ท่าน จะ ต้อง ตาย และ เกลือก ว่า พระ พิโรธ จะ ตก เหนือ ชุมนุมชน แต่ พี่น้อง ของ ท่าน คือ วงศ์วาน อิสราเอล ทั้งมวล จะ ไว้ทุกข์ เพราะ พระเจ้า ทรง ให้ บังเกิด การ เผา ไหม้ ก็ ได้
{10:7} และ อย่า ออก ไป จาก ประตู เต็นท์ นัด พบ เกลือก ว่า ท่าน ต้อง ตาย เพราะ ว่า น้ำมัน เจิม แห่ง พระเจ้า อยู่ เหนือ ท่าน ทั้งหลาย” และ เขา ทั้งหลาย ก็ กระทำ ตาม คำ ของ โมเสส
{i10:8} ส่วน ได้ และ หน้าที่ ของ ปุโรหิต
{10:8} พระเจ้า ตรัส กับ อา โร นว่า
{10:9} “ เมื่อ ตัว เจ้า หรือ บุตร ของ เจ้า จะ เข้า ไป ใน เต็นท์ นัด พบ อย่า ดื่ม เหล้า องุ่น หรือ สุรา เกลือก ว่า เจ้า จะ ต้อง ตาย ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร อยู่ ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{10:10} เจ้า จง แยก ของ บริสุทธิ์ จาก ของ สาธารณ์ ของ มลทิน จาก ของ ไม่ มลทิน
{10:11} และ เจ้า จะ ต้อง สอน ประชาชน อิสราเอล ให้ ทราบ ถึง กฎเกณฑ์ ทั้งมวล ซึ่ง พระเจ้า ได้ ตรัส แก่ เขา ทั้งหลาย ทาง โมเสส”
{10:12} โมเสส กล่าว แก่ อา โร นและเอเล อา ซาร์ และ อิธามาร์ บุตร ของ เขา ผู้ ที่ เหลือ อยู่ ว่า“ จง เอา ธัญ ญ บูชา ซึ่ง เหลือ จาก การ บูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า มา รับประทาน ที่ ริม แท่น บูชา ไม่ ใส่ เชื้อ เพราะ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{10:13} เจ้า จง รับประทาน ใน สถาน บริสุทธิ์ เพราะ เป็น ส่วน ของ เจ้า และ ส่วน ของ บุตร ของ เจ้า จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า เพราะ ข้าพเจ้า ได้ รับ บัญชา ดังนี้
{10:14} แต่ เนื้อ อก ที่ ยื่น บูชา และ เนื้อ ขา ที่ บูชา แล้ว นั้น เจ้า จง รับประทาน ใน ที่ สะอาด ที่ไหน ก็ ได้ ทั้ง ตัว เจ้า และ บุตร ชาย บุตร หญิง ของ เจ้า ก็ รับประทาน ได้ เพราะ เป็น ส่วน ที่ ได้ มา จาก ศานติ บูชา ของ ประชาชน อัน ตก อยู่ กับ ท่าน ทั้ง บุตร ชาย ทั้งหลาย ของ ท่าน ด้วย
{10:15} เนื้อ ขา ที่ บูชา และ เนื้อ อก ที่ ยื่น ถวาย เขา จะ นำ มา บูชา พร้อม กับ เครื่อง ไขมัน ที่ บูชา ด้วย ไฟ เพื่อ ยื่น ถวาย เป็น เครื่อง ยื่น บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า สิ่ง เหล่า นี้ เป็น ของ ท่าน และ บุตร ทั้งหลาย ของ ท่าน เป็น ส่วน ได้ ของ ท่าน เป็น นิตย์ ดัง ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา ไว้”
{10:16} ฝ่าย โมเสส ได้ พยายาม ไต่ถาม ถึง เรื่อง แพะ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ดู เถิด แพะ ตัว นั้น ถูก เผา เสีย แล้ว ท่าน จึง โกรธ เอ เล อา ซาร์ และ อิธามาร์ บุตร ชาย ของ อา โร น ที่ เหลือ อยู่ ท่าน ว่า เขา ว่า
{10:17} “ เหตุ ไฉน ท่าน จึง มิ ได้ รับประทาน เครื่องบูชา ไถ่ บาป ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ใน เมื่อ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด และ เขา ได้ ให้ ท่าน เพื่อ ท่าน จะ ได้ รับ ความ ผิด ของ ชุมนุมชน เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ทั้งหลาย ต่อ พระเจ้า
{10:18} ดู เถิด เลือด สัตว์ นั้น ก็ มิ ได้ นำ เข้า มา ยัง วิ สุทธิ สถานที่ ห้อง ชั้น ใน ท่าน ควร จะ ได้ รับประทาน สิ่ง เหล่า นี้ ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ดัง ที่ ข้าพเจ้า ได้ บัญชา แล้ว นั้น”
{10:19} อา โร น จึง กล่าว แก่ โมเสส ว่า“ ดู เถิด วัน นี้ เขา ได้ ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ เครื่อง เผา บูชา ของ เขา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า แล้ว และ เหตุการณ์ เหล่า นี้ ก็ ตก ที่ ข้าพเจ้า ถ้า วัน นี้ ข้าพเจ้า ได้ รับประทาน เครื่องบูชา ไถ่ บาป จะ เป็น ที่ โปรดปราน เฉพาะ พระ พักตร์ พระเจ้า หรือ”
{10:20} เมื่อ โมเสส ได้ ฟัง ดังนั้น ท่าน ก็ พอใจ
{i11:1} สัตว์ สะอาด และ สัตว์ มลทิน (ฉธบ.14:3-21)
{11:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{11:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น สัตว์ ที่ มี ชีวิต ใน บรรดา สัตว์ ใน โลก ซึ่ง เจ้า จะ รับประทาน ได้
{11:3} บรรดา สัตว์ ที่ แยก กีบ และ มี กีบ ผ่า และ สัตว์ เคี้ยวเอื้อง เจ้า รับประทาน ได้
{11:4} อย่างไร ก็ ตาม สัตว์ ต่อ ไป นี้ ที่ เคี้ยวเอื้อง หรือ แยก กีบ เจ้า ก็ อย่า รับประทาน อูฐ เพราะ มัน เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า
{11:5} ตัว กระจง ผา เพราะ ว่า มัน เป็น สัตว์ เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า
{11:6} กระต่าย เพราะ ว่า มัน เป็น สัตว์ เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า
{11:7} หมู เพราะ มัน เป็น สัตว์ แยก กีบ และ มี กีบ ผ่า แต่ ไม่ เคี้ยวเอื้อง จึง เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า
{11:8} อย่า รับประทาน เนื้อ ของ สัตว์ เหล่า นี้ เลย และ เจ้า อย่า แตะ ต้อง ซาก ของ มัน มัน เป็น ของ มลทิน แก่ เจ้า
{11:9} “ สัตว์ ที่ อยู่ ใน น้ำ ทั้งหมด เหล่า นี้ เจ้า รับประทาน ได้ ของ ทุก อย่าง ซึ่ง อยู่ ใน น้ำ ที่ มี ครีบ และ มี เกล็ด จะ อยู่ ใน ทะเล หรือ ใน แม่น้ำ ก็ ตาม เจ้า รับประทาน ได้
{11:10} แต่ ของ ทุก อย่าง ซึ่ง อยู่ ใน น้ำ ไม่ มี ครีบ และ เกล็ด จะ เป็น สัตว์ เล็กๆ ใน น้ำ หรือ สัตว์ ที่ มี ชีวิต ใน น้ำ เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า
{11:11} ให้ คง เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้าเนื้อ มัน ก็ ดี เจ้า อย่า รับประทาน และ ซาก ของ มัน ก็ ดี เจ้า พึง รังเกียจ
{11:12} ของ ทุก อย่าง ซึ่ง อยู่ ใน น้ำ ไม่ มี ครีบ และ เกล็ด เป็น ของ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า
{11:13} “ ต่อ ไป นี้ เป็น นก ซึ่ง เจ้า พึง รังเกียจ เจ้า อย่า รับประทาน มัน เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ คือ นก อินทรี นก แร้ง นก ออก
{11:14} นก เหยี่ยว หาง ยาว เหยี่ยว ดำ ตาม ชนิด ของ มัน
{11:15} นก แก ตาม ชนิด ของ มัน
{11:16} นก กระจอกเทศ นก เค้า โมง นก นางนวล เหยี่ยว นกเขา ตาม ชนิด ของ มัน
{11:17} นก เค้า แมว นก อ้าย งั่ว นก ทึดทือ
{11:18} นก อีโก้ง นก กระทุง นก แร้ง
{11:19} นก กระสา ดำ นก กระสา ตาม ชนิด ของ มัน นก หัว ขวาน และ ค้างคาว
{11:20} “ แมลง มี ปีก ซึ่ง คลาน สี่ ขา เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า
{11:21} แต่ ใน บรรดา แมลง มี ปีก ที่ คลาน สี่ ขา นี้ เจ้า จะ รับประทาน จำพวก ที่ มี ขา พับ ใช้ กระโดด ไป บน ดิน ได้
{11:22} ใน จำพวก แมลง ต่อ ไป นี้ เจ้า รับประทาน ได้ ตั๊กแตน ตาม ชนิด ของ มัน จิ้งหรีด โกร่ง ตาม ชนิด ของ มัน จักจั่น ตาม ชนิด ของ มัน และ ตั๊กแตน โม ตาม ชนิด ของ มัน
{11:23} แต่ แมลง มี ปีก อย่าง อื่น ซึ่ง มี สี่ ขา เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ แก่ เจ้า
{11:24} “ สิ่ง เหล่า นั้น จะ กระทำ ให้ เจ้า มลทิน ได้ คือ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด แตะ ต้อง ซาก ของ มัน จะ ต้อง มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น
{11:25} ผู้ ใด ถือ ซาก สัตว์ ส่วน ใดๆ ไป ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{11:26} สัตว์ แยก กีบ แต่ ไม่ มี กีบ ผ่า ไม่ เคี้ยวเอื้อง เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า ผู้ ใด แตะ ต้อง สัตว์ เหล่า นี้ จะ มลทิน
{11:27} ใน บรรดา สัตว์ สี่ เท้า ทุก อย่าง ซึ่ง เดิน ด้วย ขยุ้ม เท้า เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า ผู้ ใด แตะ ต้อง ซาก สัตว์ นี้ จะ ต้อง มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น
{11:28} ผู้ ใด นำ ซาก มัน ไป จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า
{11:29} “ ใน บรรดา สัตว์ เล็กๆ ซึ่ง มี มาก บน ดิน ชนิด ต่อ ไป นี้ เป็น สัตว์ มลทิน แก่ เจ้า คือ อีเห็น หนู เหี้ย ตาม ชนิด ของ มัน
{11:30} จิ้งจก จะ กวด แย้ จิ้งเหลน และ กิ้งก่า
{11:31} ใน บรรดา สัตว์ เล็กๆ ที่ มี มาก ชนิด เหล่า นี้ เป็น มลทิน แก่ เจ้า ผู้ ใด แตะ ต้อง เมื่อ มัน ตาย แล้ว ผู้ นั้น จะ มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น
{11:32} และ เมื่อ มัน ตาย ตก ทับ สิ่ง ใด สิ่ง นั้น ก็ เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น สิ่ง ที่ เป็น ไม้ หรือ เสื้อ ผ้า หรือ หนัง สัตว์ หรือ กระสอบ หรือ ภาชนะ ใดๆ ที่ ใช้ เพื่อ ประโยชน์ อย่าง ใด จะ ต้อง แช่ น้ำ และ จะ มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น ต่อ ไป ก็ นับ ว่า สะอาด ได้
{11:33} และ ถ้า มัน ตกลง ไป ใน ภาชนะ ดิน สิ่ง ที่ อยู่ ใน ภาชนะ นั้น จะ มลทิน จง ทุบ ภาชนะ นั้น เสีย
{11:34} อาหาร ใน ภาชนะ นั้น ที่ รับประทาน ได้ ซึ่ง มี น้ำ ปน อยู่ ก็ เป็น มลทิน และ น้ำ ดื่ม ทั้งสิ้น ซึ่ง จะ ดื่ม ได้ จาก ภาชนะ อย่าง นี้ จะ มลทิน
{11:35} ถ้า ส่วน ใด ของ ซาก สัตว์ ตก ใส่ สิ่ง ใดๆ สิ่ง นั้นๆ ก็ มลทิน ไม่ ว่า เป็น เตา อบ หรือ เตา ต้อง ทุบ เสีย เป็น มลทิน และ เป็น ของ มลทิน แก่ เจ้า
{11:36} อย่างไร ก็ ตาม น้ำพุ หรือ น้ำ ใน แอ่ง เก็บ น้ำ เป็น ของ สะอาด แต่ สิ่ง ใด ที่ แตะ ต้อง ซาก สัตว์ นั้น จะ มลทิน
{11:37} ถ้า ส่วน ใด ของ ซาก ตก ใส่ เมล็ด พืช ที่ ใช้ หว่าน พืช นั้น นับ ว่า สะอาด
{11:38} ถ้า เท น้ำ ใส่ พืช นั้น และ ซาก สัตว์ ส่วน ใด ตก ใส่ พืช นั้น ก็ เป็น มลทิน แก่ เจ้า
{11:39} “ ถ้า สัตว์ ซึ่ง เจ้า จะ รับประทาน ได้ นั้น ตาย เอง ผู้ ที่ แตะ ต้อง ซาก สัตว์ นั้น จะ มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{11:40} และ ผู้ ใด ที่ รับประทาน ซาก นั้น จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา เสีย และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น ผู้ ใด ที่ จับ ถือ ซาก นั้น ไป ก็ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{11:41} “ บรรดา สัตว์ เลื้อยคลาน ที่ ไป เป็น ฝูงๆ บน แผ่นดิน เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ อย่า รับประทาน
{11:42} สิ่ง ใด ที่ เลื้อย ไป ด้วย ท้อง หรือ สิ่ง ที่ เดิน สี่ ขา หรือ สิ่ง ที่ มี หลาย ขา ทุก สิ่ง ที่ คลาน ไป บน แผ่นดิน เจ้า อย่า รับประทาน เพราะ เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ แก่ เจ้า
{11:43} เจ้า อย่า กระทำ ให้ ตัวเอง เป็น ที่ พึง รังเกียจ ด้วย สัตว์ เลื้อยคลาน ใดๆ อย่า ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ไป ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เลย เกรง ว่า เจ้า จะ ไม่ สะอาด ไป ด้วย
{11:44} เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า จง ชำระ ตัว ไว้ ให้ บริสุทธิ์ เพราะ เรา บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ไป ด้วย สัตว์ เล็กๆ ที่ มี มาก ซึ่ง คลาน ไป บน ดิน
{11:45} เพราะ เรา คือ พระเจ้า ผู้นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า เพราะ ฉะนั้น เจ้า จึง ต้อง บริสุทธิ์ เพราะ เรา บริสุทธิ์”
{11:46} เหล่า นี้ เป็น กฎ กล่าว ถึง เรื่อง สัตว์ และ นก และ สิ่ง มี ชีวิต ที่ เคลื่อนไหว ไป มา ใน น้ำ และ สัตว์ ทุก ชนิด ที่ เลื้อยคลาน บน แผ่นดิน
{11:47} เพื่อ ให้ สังเกต ความ แตก ต่าง ระหว่าง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน และ สิ่ง ที่ สะอาด และ ระหว่าง สิ่ง ที่ มี ชีวิต รับประทาน ได้ และ สัตว์ มี ชีวิต ที่ รับประทาน ไม่ ได้
{i12:1} การ ที่ หญิง ชำระ หลัง จาก คลอด บุตร
{12:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{12:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ถ้า หญิง คน ใด มี ครรภ์ คลอด บุตร เป็น ชาย นาง ต้อง เป็น มลทิน ไป เจ็ด วัน นาง จะ เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ มลทิน เวลา ที่ นาง มี ประจำเดือน
{12:3} ใน วัน ที่ แปด ให้ ตัด หนัง ปลาย องคชาต ของ เด็ก นั้น เสีย เพื่อ เป็น การ เข้า สุหนัต
{12:4} ให้ นาง คอย อยู่ อีก สาม สิบ สาม วัน ด้วย เรื่อง โลหิต ชำระ ของ นาง อย่า ให้ นาง แตะ ต้อง ของ บริสุทธิ์ อัน ใด หรือ เข้า ไป ใน สถาน นมัสการ จน กว่า จะ ครบ วัน ชำระ ของ นาง
{12:5} แต่ ถ้า นาง คลอด บุตร เป็น หญิง นาง จะ มลทิน ไป สอง สัปดาห์ อย่าง เดียว กับ เรื่อง การ มี ประจำเดือน และ นาง จะ ต้อง คอย อยู่ หก สิบ หก วัน ด้วย เรื่อง โลหิต ชำระ ของ นาง
{12:6} “ และ เมื่อ วัน ชำระ ของ นาง ครบ แล้ว ไม่ ว่า เป็น กำหนด ของ บุตร ชาย หรือ บุตร หญิง ให้ นาง ไป หา ปุโรหิต ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ นำ ลูก แกะ อายุ หนึ่ง ขวบ ตัว หนึ่ง ไป เป็น เครื่อง เผา บูชา และ นก พิราบ หนุ่ม ตัว หนึ่ง หรือ นกเขา ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{12:7} ให้ ปุโรหิต นำ ถวาย แด่ พระเจ้า และ ทำ การ ลบ มลทิน ให้ นาง แล้ว นาง จะ สะอาด ใน เรื่อง โลหิต ของ นาง ตก นี่ เป็น กฎ กล่าว ด้วย เรื่อง การ คลอด บุตร ไม่ ว่า เป็น ชาย หรือ หญิง
{12:8} และ ถ้า นาง ไม่ สามารถ หา ลูก แกะ ตัว หนึ่ง ได้ ก็ ให้ นาง นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ หนุ่ม สอง ตัว ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา และ อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ให้ ปุโรหิต ทำ การ ลบ มลทิน ให้ นาง แล้ว นาง จะ สะอาด”
{i13:1} กฎหมาย เรื่อง โรค เรื้อน คำ ที่ เรา แปล ว่า“ โรค เรื้อน” นั้น มิ ใช่ เป็น“ โรค เรื้อน” อย่าง ที่ เรา เข้าใจ กัน ทุก วัน นี้ แต่ ก็ เป็น คำ ที่ รวม โรค ผิวหนัง หลาย อย่าง เข้า ด้วย กัน อาจ รวม โรค เรื้อน ด้วย
{13:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{13:2} “ ถ้า ผู้ ใด เกิด อาการ บวม หรือ พุ หรือ ด่าง ขึ้น ที่ ผิวหนัง แล้ว ผิวหนัง ของ เขา เป็น เรื้อน ก็ ให้ พา ผู้ นั้น มา หา อา โร น ปุโรหิต หรือ มา หา บุตร คน หนึ่ง คน ใด ของ เขา ที่ เป็น ปุโรหิต
{13:3} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ผิวหนัง ตรง ที่ เป็น โรค ถ้า ขน ใน ที่ นั้น หงอก และ เห็น ว่า โรค นั้น อยู่ ลึก กว่า ผิวหนัง ลง ไป นับ ว่า เป็น โรค เรื้อน เมื่อ ปุโรหิต ตรวจ เขา เสร็จ แล้ว ให้ ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน
{13:4} ถ้า ผิวหนัง ตรง ที่ ป่วย นั้น ขาว และ ปรากฏ ว่า กิน ไม่ ลึก ไป กว่า ผิวหนัง และ ขน ใน บริเวณ นั้น ก็ ไม่ หงอก ให้ ปุโรหิต กักตัว ผู้ป่วย ไว้ เจ็ด วัน
{13:5} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา อีก ใน วัน ที่ เจ็ด ถ้า ตาม สายตา ของ เขา เห็น ว่า โรค นั้น ทรง อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ต่อ ไป อีก เจ็ด วัน
{13:6} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา อีก ครั้ง หนึ่ง ถ้า บริเวณ ที่ ป่วย นั้น จาง ลง และ โรค มิ ได้ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด แล้ว เขา เป็น โรค พุ เท่านั้น ให้ เขา ซัก เสื้อ ผ้า แล้ว เขา ก็ จะ สะอาด ได้
{13:7} แต่ ถ้า หาก ว่า ภายหลัง จาก ที่ เขา สำแดง ตัว แก่ ปุโรหิต เพื่อ รับ การ ชำระ แล้ว นั้น ปรากฏ ว่า บริเวณ ที่ พุ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง เขา ต้อง กลับ ไป หา ปุโรหิต อีก
{13:8} ให้ ปุโรหิต ทำ การ ตรวจ ถ้า บริเวณ พุ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:9} “ ถ้า ผู้ ใด เป็น โรค เรื้อน ก็ ให้ พา เขา มา หา ปุโรหิต
{13:10} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตัว เขา ถ้า มี บริเวณ บวม สี ขาว เกิด ขึ้น ที่ ผิวหนัง ซึ่ง ทำให้ ขน ที่ นั่น หงอก และ มี เนื้อ แผล สด ใน ที่ ที่ บวม นั้น
{13:11} แสดง ว่า เป็น โรค เรื้อน เรื้อรัง ที่ ผิวหนัง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา มลทิน อย่า กักตัว เขา ไว้ เพราะ ว่า เขา เป็น มลทิน
{13:12} ถ้า โรค เรื้อน นั้น ลาม ไป ตาม ผิวหนัง ตาม ที่ ปุโรหิต เห็น ก็ ปรากฏ ว่า ลาม ไป ตาม ผิวหนัง ทั่ว ตัวผู้ ป่วย ตั้งแต่ ศีรษะ จน เท้า
{13:13} ปุโรหิต ต้อง ตรวจ ดู ถ้า เรื้อน นั้น แผ่ ไป ทั่ว ตัว ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด ด้วย โรค ของ เขา แล้ว ตัว ของ เขา เผือก เขา สะอาด
{13:14} ถ้า มี เนื้อ แผล สด ปรากฏ ขึ้น มา เมื่อไร เขา ก็ เป็น มลทิน
{13:15} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ที่ เนื้อ แผล สด และ ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เพราะ เนื้อ แผล สด นั้น ทำให้ มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:16} ถ้า เนื้อ แผล สด นั้น เปลี่ยน ไป อีก กลาย เป็น สี ขาว ให้ เขา มา หา ปุโรหิต
{13:17} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา และ ถ้า โรค นั้น กลาย เป็น โรค เผือก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า คน ที่ เป็น โรค นั้น สะอาด เขา สะอาด
{13:18} “ ถ้า ที่ ร่างกาย ของ คน ใด มี แผล ฝี ซึ่ง หาย แล้ว
{13:19} ถ้า ที่ แผล เป็น นั้น มี สี ขาว บวม ขึ้น มา หรือ มี รอย สี แดง เรื่อๆ ปรากฏ ก็ ให้ ผู้ นั้น ไป สำแดง ตัว ต่อ ปุโรหิต
{13:20} และ ปุโรหิต จะ ตรวจ ดู ถ้า ปรากฏ ว่าที่ เป็น นั้น ลึก กว่า ผิวหนัง และ ขน ที่ บริเวณ นั้น หงอก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน โรค นั้น เป็น โรค เรื้อน มัน พุ ขึ้น มา ที่ แผล ฝี
{13:21} แต่ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู แล้ว เห็น ว่า ขน ที่ นั่น ก็ ไม่ หงอก และ เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง แต่ จาง ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ไว้ เจ็ด วัน
{13:22} ถ้า โรค นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค แล้ว
{13:23} แต่ ถ้า บริเวณ นั้น คงที่ อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ก็ เป็น แต่ เพียง แผล เป็น ของ ฝี ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด
{13:24} “ หรือ เมื่อ ส่วน ของ ร่างกาย ถูก ไฟ ลวก และ เนื้อ แผล สด ที่ ตรง นั้น เป็น รอย สี แดง เรื่อๆ หรือ สี ขาว
{13:25} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ถ้า ขน ใน บริเวณ นั้น หงอก และ ปรากฏ ว่า เป็น ลึก กว่า ผิวหนัง ก็ เป็น โรค เรื้อน มัน พุ ขึ้น มา ที่ แผล ไฟ ลวก และ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:26} แต่ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู เห็น ว่า ขน ใน บริเวณ นั้น ไม่ หงอก และ เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง แต่ จาง ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ไว้ เจ็ด วัน
{13:27} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู เขา ถ้า ที่ เป็น นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:28} ถ้า รอย ที่ เป็น นั้น ทรง อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง แต่ จาง บวม เพราะ ไฟ ลวก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด เพราะ มัน เป็น เพียง แผล เป็น ของ ไฟ ลวก
{13:29} “ ถ้า ชาย หรือ หญิง คน ใด มี โรค ที่ ศีรษะ หรือ ที่ เครา
{13:30} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู โรค นั้น ถ้า ปรากฏ ว่า เป็น ลึก กว่า ผิวหนัง และ ผม ตรง นั้น เหลือง และ บาง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค คัน เป็น โรค เรื้อน ที่ ศีรษะ หรือ ที่ เครา
{13:31} และ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู โรค คัน นั้น และ ปรากฏ ว่า เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง และ ไม่ มี ผม ดำ อยู่ ใน บริเวณ นั้น ให้ ปุโรหิต กักตัว บุคคล ที่ เป็น โรค คัน นั้น ไว้ เจ็ด วัน
{13:32} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ โรค นั้น ถ้า อาการ คัน นั้น ไม่ ลาม ออก ไป และ ไม่ มี ขน เหลือง ใน บริเวณ นั้น และ ปรากฏ ว่า อาการ คัน ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง
{13:33} ก็ ให้ คน นั้น โกน ผม เสีย แต่ อย่า โกน ตรง บริเวณ ที่ คัน ให้ ปุโรหิต กักตัว บุคคล ที่ เป็น โรค คัน นั้น ไว้ อีก เจ็ด วัน
{13:34} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตรง ที่ คัน ถ้า ที่ คัน นั้น ไม่ ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง และ ปรากฏ ว่า เป็น ไม่ ลึก ไป กว่า ผิวหนัง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด ให้ เขา ซัก เสื้อ ผ้า แล้ว จะ สะอาด
{13:35} แต่ ถ้า เขา ชำระ ตัว แล้ว ยัง ปรากฏ ว่า โรค คัน นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง
{13:36} ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา ถ้า โรค คัน นั้น ลาม ออก ไป ใน ผิวหนัง แล้ว ไม่ จำเป็น ต้อง มอง หา ขน สี เหลือง เขา เป็น มลทิน แล้ว
{13:37} “ แต่ ถ้า ตาม สายตา ของ เขา โรค คัน นั้น ระงับ แล้ว และ มี ผม ดำ งอก อยู่ ใน บริเวณ นั้น โรค คัน นั้น หาย แล้ว เขา ก็ สะอาด และ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด
{13:38} “ เมื่อ ผู้ชาย หรือ ผู้หญิง มี รอย ขาว ที่ ผิวหนัง
{13:39} ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา ถ้า รอย ที่ ผิว กาย นั้น เป็น สี ขาว หม่น นั่น เป็น เกลื้อน ที่ พุ ขึ้น ใน ผิวหนัง เขา สะอาด
{13:40} “ ถ้า ชาย คน ใด มี ผม ร่วง จาก ศีรษะ เขา เป็น คน ศีรษะ ล้าน แต่ เขา สะอาด
{13:41} ถ้า ชาย คน ใด มี ผม ที่ หน้าผาก และ ที่ ขมับ ร่วง หน้าผาก ของ เขา ล้าน แต่ เขา สะอาด
{13:42} แต่ ถ้า ตรง บริเวณ ศีรษะ ล้าน หรือ หน้าผาก ล้าน มี บริเวณ เป็น โรค สี แดง เรื่อๆ เขา เป็น เรื้อน พุ ขึ้น ที่ ศีรษะ ล้าน หรือ ที่ หน้าผาก ล้าน นั้น
{13:43} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู เขา ถ้า โรค บวม นั้น สี แดง เรื่อๆ อยู่ ที่ ศีรษะ ล้าน หรือ ที่ หน้าผาก ล้าน ของ เขา เหมือน กับ โรค เรื้อน ที่ ปรากฏ ตาม ผิวหนัง
{13:44} ชาย ผู้ นั้น เป็น โรค เรื้อน เขา เป็น มลทิน ปุโรหิต ต้อง ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน โรค ของ เขา อยู่ ที่ ศีรษะ
{13:45} “ ให้ บุคคล ที่ เป็น โรค เรื้อน สวม เสื้อ ผ้า ที่ ขาด และ ให้ ปล่อย ผม และ ให้ เขา ปิด ริมฝีปาก บน ไว้ แล้ว ร้อง ไป ว่า‘ มลทิน มลทิน’
{13:46} เขา จะ เป็น มลทิน อยู่ ตลอด เวลา ที่ เขา เป็น โรค เขา เป็น มลทิน เขา จะ ต้อง อยู่ แต่ ลำพัง ภายนอก ค่าย
{13:47} “ เมื่อ ใน เครื่อง แต่ง กาย มี เรื้อน ไม่ ว่า จะ เป็น เครื่อง แต่ง กาย ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่าน
{13:48} อยู่ ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง อยู่ ที่ ผ้าป่าน หรือ ผ้า ขนสัตว์ หรือ อยู่ ใน หนัง หรือ สิ่ง ใดๆ ทีี่ ทำ ด้วย หนัง
{13:49} ถ้า โรค นั้น ทำให้ เครื่อง แต่ง กาย มี สี เขียวๆ หรือ แดงๆ ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง ที่ หนัง หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง นั่น เป็น เรื้อน จะ ต้อง นำ ไป แสดง ต่อ ปุโรหิต
{13:50} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ โรค นั้น และ ให้ กัก สิ่ง ที่ เป็น โรค นั้น ไว้ เจ็ด วัน
{13:51} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ตรวจ ดู โรค นั้น อีก ถ้า โรค นั้น ลาม ไป ใน เสื้อ ผ้า เครื่อง แต่ง กาย ไม่ ว่าที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง เป็น ที่ หนัง สัตว์ หรือ สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ โรค นั้น เป็น โรค เรื้อน อย่าง ร้าย นับ ว่า เป็น มลทิน
{13:52} ให้ ปุโรหิต เผา เครื่อง แต่ง กาย นั้น เสีย ไม่ ว่า เป็น โรค ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง เป็น ที่ ผ้า ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่าน หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เพราะ เป็น โรค เรื้อน ที่ ร้าย จึง ให้ เผา เสีย ใน ไฟ
{13:53} “ และ ถ้า ปุโรหิต นั้น ตรวจ ดู และ โรค นั้น มิ ได้ ลาม ไป ใน เสื้อ ทั้ง ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ ใน สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์
{13:54} ก็ ให้ ปุโรหิต บัญชา ให้ เขา ซัก ตัว ที่ เป็น โรค นั้น เสีย และ ให้ กัก ไว้ อีก เจ็ด วัน
{13:55} เมื่อ ซัก แล้ว ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตัว ที่ เป็น โรค นั้น อีก ถ้า บริเวณ ที่ เป็น โรค ไม่ เปลี่ยน สี แม้ ว่า โรค นั้น ไม่ ลาม ไป ก็ เป็น มลทิน เจ้า จง เอา ใส่ ใน ไฟ เผา เสีย ไม่ ว่า บริเวณ ที่ เป็น โรค เรื้อน นั้น จะ อยู่ ข้าง ใน หรือ ข้าง นอก
{13:56} “ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู เมื่อ ซัก แล้ว เห็น ว่า โรค นั้น จาง ก็ ให้ ฉีก บริเวณ นั้น ออก เสีย จาก เสื้อ หรือ หนัง สัตว์ หรือ เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง
{13:57} ถ้า ปรากฏ ขึ้น อีก ใน เครื่อง แต่ง กาย ไม่ ว่าที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ ใน สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ โรค นั้น ลาม ไป แล้ว เจ้า จง เผา สิ่ง ที่ เป็น โรค นั้น ด้วย ไฟ
{13:58} ถ้า เสื้อ ทั้ง ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ สิ่ง ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ ซึ่ง เมื่อ ซัก แล้ว โรค นั้น หมด ไป ก็ ให้ ซัก อีก เป็น ครั้ง ที่ สอง สะอาด ได้ แล้ว”
{13:59} นี่ เป็น กฎ ว่าด้วย โรค เรื้อน ใน เสื้อ ที่ ทำ ด้วย ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่าน ไม่ ว่า เป็น ที่ ด้าย เส้น ยืน หรือ เส้น พุ่ง หรือ เป็น ที่ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เพื่อ ให้ พิจารณา ว่า อย่าง ใด สะอาด อย่าง ใด เป็น มลทิน
{14:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{14:2} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง คน เป็น โรค เรื้อน ใน วัน ชำระ ตัว ของ เขา ให้ พา เขา มา หา ปุโรหิต
{14:3} และ ให้ ปุโรหิต ออก ไป นอก ค่าย และ ให้ ปุโรหิต ทำ การ ตรวจ ถ้า ผู้ป่วย หาย จาก เรื้อน แล้ว
{14:4} ก็ ให้ ปุโรหิต บัญชา เขา ให้ จัด ของ สำหรับ ผู้ จะ รับ การ ชำระ คือ นก สะอาด ที่ มี ชีวิต สอง ตัว ไม้ สน สี ดาร์ กับ ด้าย สี แดง และ ต้น หุสบ
{14:5} ให้ ปุโรหิต บัญชา ให้ เขา ฆ่า นก ตัว หนึ่ง ใน ภาชนะ ดิน ข้าง บน น้ำ ไหล
{14:6} ให้ ปุโรหิต เอา นก ตัว ที่ ยัง เป็นอยู่ กับ ไม้ สน สี ดาร์ ด้าย สี แดง ต้น หุ สบ จุ่ม เข้า ไป ใน เลือด ของ นก ที่ ถูก ฆ่า ข้าง บน น้ำ ไหล
{14:7} และ ให้ ปุโรหิต ประพรม คน ที่ จะ รับ การ ชำระ จาก โรค เรื้อน นั้น เจ็ด ครั้ง แล้ว ประกาศ ว่า เขา สะอาด และ ให้ ปล่อย นก ตัว ที่ ยัง มี ชีวิต นั้น ไป ใน พื้น ทุ่ง
{14:8} และ ให้ ผู้ ที่ รับ การ ชำระ นั้น ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ ให้ โกน ผม กับ ขน ทั้งหมด เสีย และ อาบ น้ำ เขา ก็ จะ สะอาด ต่อ จาก นั้น ก็ ให้ เขา เข้า ค่าย ได้ แต่ ให้ นอน อยู่ นอก เต็นท์ ของ เขา เจ็ด วัน
{14:9} พอ วัน ที่ เจ็ด ให้ เขา โกน ผม จาก ศีรษะ ของ เขา ให้ หมด ให้ เขา โกน เครา และ โกน ขน คิ้ว คือ โกน ให้ หมด แล้ว ให้ ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ เขา ก็ จะ สะอาด
{14:10} “ ใน วัน ที่ แปด ให้ เขา เอา ลูก แกะ ผู้ สอง ตัว ปราศจาก ตำหนิ และ ลูก แกะ เมีย อายุ หนึ่ง ขวบ ตัว หนึ่ง ปราศจาก ตำหนิ และ ยอด แป้ง คลุก น้ำมัน สาม ใน สิบ เอ ฟาห์เป็นธัญญ บูชา กับ น้ำมัน ลก หนึ่ง
{14:11} ให้ ปุโรหิต ผู้ ทำ การ ชำระ นำ ผู้ ที่ รับ การ ชำระ กับ สิ่งของ เหล่า นี้ มา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{14:12} ให้ ปุโรหิต นำ ลูก แกะ ผู้ นั้น ตัว หนึ่ง ไป ถวาย เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป พร้อม กับ น้ำมัน ลก หนึ่ง นำ ยื่น ถวาย เป็น เครื่อง ยื่น ถวาย แด่ พระเจ้า
{14:13} ให้ ปุโรหิต ฆ่า ลูก แกะ นั้น ใน ที่ ที่ เขา ฆ่า สัตว์ อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ สัตว์ อัน เป็น เครื่อง เผา บูชา ใน ที่ บริสุทธิ์ เพราะ ว่า เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป ก็ เหมือน เครื่องบูชา ไถ่ บาป เป็น ของ ที่ ตก แก่ ปุโรหิต เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{14:14} ปุโรหิต จะ นำ เลือด ของ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป มา บ้าง และ ปุโรหิต จะ เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ ที่ รับ การ ชำระ และ เจิม ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา และ ที่ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา
{14:15} และ ปุโรหิต จะ นำ น้ำมัน หนึ่ง ลก นั้น มา บ้าง เท ใส่ ฝ่า มือ ซ้าย ของ เขา
{14:16} และ เอา นิ้ว มือ ขวา จิ้ม น้ำมัน ซึ่ง อยู่ ใน มือ ซ้าย ประพรม น้ำมัน ด้วย นิ้ว ของ เขา เจ็ด ครั้ง ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{14:17} ส่วน น้ำมัน ที่ เหลือ อยู่ ใน มือ นั้น ปุโรหิต จะ เอา มา บ้าง เจิม ที่ ปลาย หู ขวา ของ ผู้ ที่ รับ การ ชำระ และ ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา และ ที่ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ทับ บน เลือด เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{14:18} ส่วน น้ำมัน ที่ ยัง เหลือ อยู่ ใน มือ ของ ปุโรหิต นั้น เขา จะ เจิม ศีรษะ ของ ผู้ รับ การ ชำระ แล้ว ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เขา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{14:19} ปุโรหิต จะ ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ บาป เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน ของ ผู้ รับ การ ชำระ ให้ พ้น จาก มลทิน ของ เขา ภายหลัง ปุโรหิต จึง ฆ่า สัตว์ อัน เป็น เครื่อง เผา บูชา
{14:20} และ ปุโรหิต จะ ถวาย เครื่อง เผา บูชา และ ธัญ ญ บูชา บน แท่น ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เขา ดังนี้ และ เขา ก็ จะ สะอาด ได้
{14:21} “ ถ้า ผู้ นั้น เป็น คน ยากจน และ ไม่ สามารถ จะ หา มา ได้ เท่านั้น ก็ ให้ เขา นำ ลูก แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป เพื่อ ยื่น ถวาย กระทำ การ ลบ มลทิน ของ เขา และ นำ ยอด แป้ง หนึ่ง ใน สิบ เอ ฟาห์ เคล้า เข้า กับ น้ำมัน เป็น ธัญ ญ บูชา กับ น้ำมัน ลก หนึ่ง
{14:22} พร้อม กับ นกเขา สอง ตัว หรือ ลูก นก พิราบ สอง ตัว ตาม ที่ เขา สามารถ หา มา ได้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา
{14:23} ใน วัน ที่ แปด ให้ เขา นำ มา มอบ ให้ แก่ ปุโรหิต เพื่อ การ ชำระ ของ ตน ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ ถวาย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{14:24} และ ปุโรหิต จะ นำ ลูก แกะ ที่ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป และ น้ำมัน ลก หนึ่ง นั้น และ ปุโรหิต จะ ทำ พิธี ยื่น ถวาย เป็น เครื่อง ยื่น บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า
{14:25} และ เขา จะ ฆ่า ลูก แกะ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป และ ปุโรหิต จะ เอา เลือด ของ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป มา บ้าง เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ รับ การ ชำระ และ ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา กับ ที่ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา
{14:26} แล้ว ปุโรหิต จะ เท น้ำมัน ใส่ ฝ่า มือ ซ้าย ของ ตน บ้าง
{14:27} และ เอา น้ำมัน ที่ อยู่ ใน มือ ซ้าย นั้น ประพรม ด้วย นิ้ว มือ ขวา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{14:28} และ ปุโรหิต จะ เอา น้ำมัน ที่ อยู่ ใน มือ เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ รับ การ ชำระ และ ที่ หัว แม่ มือ ขวา กับ หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา ตรง ที่ ที่ เจิม ด้วย เลือด ของ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{14:29} น้ำมัน ที่ เหลือ อยู่ ใน มือ ของ ปุโรหิต นั้น เขา จะ เจิม ศีรษะ ของ ผู้ ที่ รับ การ ชำระ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เขา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{14:30} และ เขา จะ ถวาย นกเขา หรือ นก พิราบ หนุ่ม ตาม ที่ เขา สามารถ หา มา ได้
{14:31} ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา พร้อม กับ ธัญ ญ บูชา และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ ผู้ รับ การ ชำระ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า
{14:32} นี่ เป็น กฎ สำหรับ ผู้ ที่ เป็น เรื้อน ไม่ สามารถ หา เครื่องบูชา เพื่อ การ ชำระ ของ ตน ได้”
{14:33} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{14:34} “ เมื่อ เจ้า เข้า ไป ใน แผ่นดิน คา นา อัน ซึ่ง เรา ให้ แก่ เจ้า เป็น กรรมสิทธิ์ นั้น และ เรา จะ ใส่ เรื้อน เข้า ที่ เรือน หลัง หนึ่ง หลัง ใด ใน แผ่นดิน ที่ เจ้า ถือ กรรมสิทธิ์ นั้น
{14:35} ผู้ ใด ที่ ถือ กรรมสิทธิ์ ของ เรือน นั้น จะ ต้อง มาบ อก แก่ ปุโรหิต ว่า‘ ข้าพเจ้า เห็น โรค อะไร อย่าง หนึ่ง เกิด ใน เรือน ของ ข้าพเจ้า’
{14:36} แล้ว ปุโรหิต จะ บัญชา ให้ เขา ขน ของ ออก จาก เรือน ให้ หมด ก่อน ที่ ปุโรหิต จะ ไป ตรวจ โรค เกรง ว่า ของ ทุก อย่าง ที่ อยู่ ใน เรือน นั้น จะ ถูก ประกาศ ว่า มลทิน ต่อ จาก นั้น ปุโรหิต จึง จะ เข้า ไป ตรวจ ดู เรือน
{14:37} และ ปุโรหิต จะ ตรวจ ดู โรค ถ้า โรค นั้น อยู่ ที่ ผนัง ของ เรือน เป็น รอย สี เขียวๆ แดงๆ และ ปรากฏ ว่า อยู่ ลึก กว่า ผิว
{14:38} แล้ว ปุโรหิต จะ ออก จาก เรือน ไป อยู่ ที่ ประตู เรือน แล้ว ปิด เรือน เสีย เจ็ด วัน
{14:39} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ปุโรหิต จะ กลับ มา ตรวจ ดู อีก ถ้า โรค นั้น ลาม ไป ใน ผนัง เรือน
{14:40} แล้ว ปุโรหิต ก็ จะ บัญชา ให้ เอา หิน ก้อน ที่ ติด โรค นั้น ออก เสีย นำ ไป โยน ทิ้ง ใน ที่ มลทิน ภายนอก เมือง
{14:41} และ สั่ง ให้ ขูด ข้าง ใน เรือน ทั่วๆ ไป ผง ปูน ที่ ขูด ออก มา นั้น ให้ นำ ไป ทิ้ง เสีย ใน ที่ มลทิน ภายนอก เมือง
{14:42} แล้ว ให้ หา หิน อื่น มา แทน หิน ก้อน ที่ นำ ออก ไป และ เอา ปูน อื่น มา โบก ผนัง เรือน นั้น
{14:43} “ เมื่อ เขา เอา หิน ออก ขูด เรือน และ โบก ปูน ใหม่ แล้ว ยัง เกิด โรค ขึ้น ใน เรือน นั้น อีก
{14:44} แล้ว ปุโรหิต จะ ไป ตรวจ ดู ถ้า โรค นั้น ลาม ไป ใน เรือน เป็น โรค เรื้อน อย่าง ร้าย ใน เรือน เรือน นั้น ก็ เป็น มลทิน
{14:45} ให้ เขา พัง เรือน นั้น ลง หิน ไม้ และ ปูน ที่ ทำ เรือน นั้น ให้ ขน ไป ทิ้ง เสีย ใน ที่ ที่ มลทิน ภายนอก เมือง
{14:46} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เมื่อ เรือน ปิด อยู่ มี ผู้ ใด เข้า ไป ผู้ นั้น จะ เป็น มลทิน จน ถึง เวลา เย็น
{14:47} ผู้ ใด ที่นอน ลง ใน เรือน นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา และ ผู้ ที่ รับประทาน ใน เรือน นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา ด้วย
{14:48} “ แต่ ถ้า ปุโรหิต มา ทำ การ ตรวจ เห็น ว่า เมื่อ โบก ปูน ใหม่ แล้ว โรค นั้น มิ ได้ ลาม ไป ใน เรือน ปุโรหิต ก็ จะ ประกาศ ว่า เรือน นั้น สะอาด เพราะ โรค หาย แล้ว
{14:49} และ เพื่อ จะ ชำระ เรือน นั้น ให้ เจ้าของ เรือน นำ นก เล็กๆ สอง ตัว กับ ไม้ สน สี ดาร์ ด้าย สี แดง และ ต้น หุสบ
{14:50} ให้ ฆ่า นก ตัว หนึ่ง ใน ภาชนะ ดิน ข้าง บน น้ำ ที่ ไหล
{14:51} เอา ไม้ สน สี ดาร์ต้นหุ สบ และ ด้าย สี แดง พร้อม กับ นก ตัว ที่ ยัง มี ชีวิต อยู่ จุ่ม ลง ใน เลือด นก ที่ ได้ ฆ่า ข้าง บน น้ำ ที่ ไหล นั้น แล้ว ประพรม เรือน นั้น เจ็ด ครั้ง
{14:52} ดังนี้ เขา จะ ได้ ชำระ เรือน ด้วย เลือด นก ด้วย น้ำ ไหล และ ด้วย นก ที่ มี ชีวิต ด้วย ไม้ สน สี ดาร์ต้นหุ สบ และ ด้าย สี แดง
{14:53} ให้ เขา ปล่อย นก ที่ มี ชีวิต ออก ไป จาก เมือง ยัง พื้น ทุ่ง ดังนี้ แหละ เขา จะ ได้ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เรือน และ เรือน นั้น ก็ สะอาด”
{14:54} นี่ เป็น กฎ เกี่ยว กับ เรื้อน ต่างๆ โรค คัน
{14:55} โรค เรื้อน ใน เครื่อง แต่ง กาย หรือ ใน เรือน
{14:56} ที่ บวม หรือ พุ หรือ ที่ ด่าง
{14:57} เพื่อ จะ แสดง ว่า เมื่อไร จึง เรียก ว่า มลทิน เมื่อไร เรียก ว่า สะอาด นี่ เป็น กฎ เรื่อง โรค เรื้อน
{i15:1} สิ่ง อัน เป็น มลทิน ที่ ไหล ออก จาก ร่างกาย
{15:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{15:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ ผู้ ใด มี สิ่ง ไหล ออก จาก ร่างกาย สิ่ง ที่ ไหล ออก ของ เขา นั้น เป็น มลทิน
{15:3} ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เกี่ยว ด้วย เรื่อง มลทิน ของ เขา เนื่อง ด้วย สิ่ง ที่ ไหล ออก ร่างกาย ของ เขา จะ มี สิ่ง ไหล ออก หรือ สิ่ง ที่ ไหล ออก คั่ง อยู่ ใน ร่างกาย ของ เขา ก็ ดี เรื่อง นี้ เป็น มลทิน แก่ เขา
{15:4} เตียง นอน ซึ่ง ผู้ ใด ที่ มี สิ่ง ไหล ออก ขึ้น ไป นอน เตียง นั้น ก็ เป็น มลทิน ทุก สิ่ง ที่ เขา รอง นั่ง ก็ เป็น มลทิน
{15:5} ผู้ ใด ที่ แตะ ต้อง เตียง ของ เขา ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ และ จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:6} ผู้ ใด ไป นั่ง บน สิ่ง ที่ ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก ได้ นั่ง ก่อน ผู้ นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ และ จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:7} ผู้ ใด ไป แตะ ต้อง ร่างกาย ของ ผู้ ที่ มี สิ่ง ไหล ออก ผู้ นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:8} และ ถ้า ผู้ ใด ที่ มี สิ่ง ไหล ออก นั้น ถ่ม น้ำลาย รด ผู้ ที่ สะอาด เข้า ผู้ ที่ ถูก น้ำลาย รด ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:9} และ อาน ใดๆ ซึ่ง ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก นั่ง อยู่ อาน นั้น ก็ เป็น มลทิน
{15:10} ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ รอง เขา อยู่ นั้น ผู้ นั้น จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น และ ผู้ ใด ที่ หยิบ ถือ สิ่ง นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตัว และ อาบ น้ำ และ มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:11} ผู้ ที่ มี สิ่ง ไหล ออก แตะ ต้อง ผู้ ใด ด้วย มือ ที่ มิ ได้ ล้าง ผู้ ถูก แตะ ต้อง นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตัว และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:12} ภาชนะ ดิน ซึ่ง ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก แตะ ต้อง ให้ ทุบ เสีย และ ภาชนะ ไม้ ทุก อย่าง ก็ ให้ ชำระ เสีย ด้วย น้ำ
{15:13} “ เมื่อ ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก ได้ ชำระ สิ่ง ไหล ออก ของ เขา แล้ว เขา ต้อง นับ การ ชำระ ของ เขา ให้ ครบ เจ็ด วัน และ เขา ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ ที่ ไหล เขา จึง จะ สะอาด
{15:14} ใน วัน ที่ แปด ให้ เขา นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ หนุ่ม สอง ตัว มา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ มอบ ของ เหล่า นั้น ให้ แก่ ปุโรหิต
{15:15} ให้ ปุโรหิต ถวาย บูชา คือ ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง ถวาย บูชา ไถ่ บาป และ นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เขา ต่อ พระเจ้า ด้วย เรื่อง สิ่ง ไหล ออก ของ เขา
{15:16} “ ชาย คน ใด มี น้ำกาม ไหล ออก ให้ เขา อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:17} เครื่อง แต่ง กาย ทุก ชิ้น และ ผิวหนัง ทุก ส่วน ที่ น้ำกาม ไหล รด ต้อง ชำระ เสีย ใน น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:18} ชาย คน ใด สมสู่ กับ หญิง คน ใด และ มี น้ำกาม ไหล ออก ทั้ง สอง จะ ต้อง อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:19} “ เมื่อ สตรี มี สิ่ง ไหล ออก เป็น โลหิต ประจำเดือน เธอ จะ ต้อง เป็น มลทิน ไป เจ็ด วัน และ ผู้ ใด แตะ ต้อง เธอ จะ ต้อง เป็น มลทิน จน ถึง เวลา เย็น
{15:20} ขณะ เมื่อ เธอ มี มลทิน เธอ ไป นอน ที่ ใด ที่ นั้น ก็ มี มลทิน สิ่ง ใด ที่ เธอ ไป นั่ง ทับ สิ่ง นั้น ก็ เป็น มลทิน
{15:21} ผู้ ใด ไป แตะ ต้อง ที่นอน ของ เธอ ผู้ นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:22} และ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เธอ นั่ง ผู้ นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:23} สิ่ง ที่ เธอ นั่ง ทับ จะ เป็น ที่นอน หรือ สิ่ง ใด ก็ ดี เมื่อ ชาย ใด ไป แตะ ต้อง เข้า ผู้ นั้น จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:24} ถ้า ชาย ใด ไป สมสู่ กับ เธอ และ มลทิน ของ เธอ มา ติด ที่ ชาย นั้น ชาย นั้น จะ เป็น มลทิน ไป เจ็ด วัน เขา ไป นอน ที่ เตียง ใด เตียง นั้น ก็ เป็น มลทิน
{15:25} “ ถ้า สตรี ใด มี โลหิต ไหล ออก หลาย วัน ไม่ ใช่ เป็น เวลา เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ หรือ ถ้า เธอ มี โลหิต ไหล ออก เลย กำหนด เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ ทุก วัน ที่ มี โลหิต ไหล ออก เธอ ต้อง เป็น มลทิน เธอ ต้อง เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ เวลา เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ
{15:26} ที่นอน ทุก หลัง ที่ เธอ นอน เมื่อ วัน เธอ มี สิ่ง ไหล ออก ที่นอน นั้น เป็น ดัง ที่นอน เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ ทุก สิ่ง ที่ เธอ นั่ง ทับ ต้อง เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ มลทิน ใน มลทิน ประจำ ของ เธอ
{15:27} ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง เหล่า นั้น ผู้ นั้น ก็ เป็น มลทิน ด้วย เขา ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:28} ถ้า เธอ ชำระ สิ่ง ไหล ออก ของ เธอ แล้ว ให้ เธอ นับ เอง ให้ ครบ เจ็ด วัน ต่อ จาก นั้น เธอ จึง จะ สะอาด
{15:29} และ ใน วัน ที่ แปด ให้ เธอ นำ นกเขา สอง ตัว หรือ ลูก นก พิราบ สอง ตัว ไป ให้ ปุโรหิต ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{15:30} และ ปุโรหิต จะ ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน ให้ เธอ ต่อ พระเจ้า ด้วย เรื่อง สิ่ง ไหล ออก ที่ เป็น มลทิน ของ เธอ
{15:31} “ ดังนี้ แหละ พวก เจ้า จะ ให้ คน อิสราเอล แยก จาก มลทิน ของ เขา ทั้งหลาย เกลือก ว่า เขา จะ ต้อง ตาย ด้วย มลทิน ของ เขา เมื่อ เขา ทำให้ พลับพลา ของ เรา ที่ อยู่ ท่ามกลาง เขา เป็น มลทิน ไป”
{15:32} นี่ เป็น กฎ เรื่อง ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก และ ชาย ที่ มี น้ำกาม ไหล ออก ซึ่ง กระทำ ให้ ตัว เป็น มลทิน
{15:33} และ เกี่ยว กับ สตรี ที่ ป่วย ด้วย เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ คือ ทั้งนี้ เกี่ยว กับ ผู้ ที่ มี สิ่ง ไหล ออก ไม่ ว่า ชาย หรือ หญิง และ เกี่ยว กับ ชาย ผู้ สมสู่ กับ หญิง ผู้ มี มลทิน
{i16:1} วัน ลบ บาป
{16:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส หลัง จาก ที่ บุตร ทั้ง สอง ของ อา โร น สิ้น ชีวิต คือ เมื่อ เขา เข้า มา ใกล้ พระเจ้า และ ถึง แก่ ความ ตาย
{16:2} และ พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า“ เจ้า จง บอก อา โร น พี่ ชาย ว่า อย่า เข้า ไป ใน อภิ สุทธิ สถาน ตลอด ทุก เวลา คือ เข้า ไป หน้า พระ ที่นั่ง พระ กรุณา ซึ่ง อยู่ บน หลัง หีบ เกลือก ว่า เขา จะ ต้อง ตาย เพราะ ว่า เรา จะ ปรากฏ ใน เมฆ เหนือ พระ ที่นั่ง กรุณา
{16:3} แต่ อา โร น จะ เข้า มา ใน ที่ บริสุทธิ์ ได้ ดังนี้ คือ ให้ เอา วัว หนุ่ม ตัว หนึ่ง ไป เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา
{16:4} ให้ เขา สวม เสื้อ ป่าน บริสุทธิ์ และ สวม กางเกง ผ้าป่าน คาด เจียระบาด ผ้าป่าน และ สวม ผ้า มาลา ป่าน นี่ เป็น เครื่อง แต่ง กาย บริสุทธิ์ เขา จะ ต้อง อาบ น้ำ แล้ว จึง สวม
{16:5} และ ให้ เขา นำ แพะ ผู้ สอง ตัว เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป กับ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่อง เผา บูชา จาก ชุมนุมชน อิสราเอล
{16:6} “ และ อา โร น จะ ถวาย วัว เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ของ ตนเอง และ จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ตนเอง และ ครอบครัว ของ ตน
{16:7} แล้ว เขา จะ นำ แพะ สอง ตัว นั้น ไป ถวาย พระเจ้า ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{16:8} และ อา โร น จะ จับ ฉลาก แพะ สอง ตัว นั้น ฉลาก หนึ่ง ตก เป็น ของ พระเจ้า และ อีก ฉลาก หนึ่ง เพื่อ อา ซา เซ ล
{16:9} แพะ ตัว ที่ ฉลาก ตก เป็น ของ พระเจ้า นั้น อา โร น จะ ถวาย เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{16:10} แต่ แพะ อีก ตัว หนึ่ง ซึ่ง ฉลาก ตก เพื่อ อา ซา เซ ล นั้น จะ นำ ถวาย ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า เป็น สัตว์ เป็น เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ให้ ตก ที่ มัน แล้ว จะ ได้ ปล่อย มัน เข้า ไป ใน ถิ่น ทุรกันดาร ให้ แก่ อา ซา เซ ล
{16:11} “ อา โร น จะ ถวาย วัว เป็น เครื่อง ไถ่ บาป ของ ตน และ จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ตนเอง กับ ครอบครัว ของ ตน เขา จะ ฆ่า วัว เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ของ เขา เอง
{16:12} และ อา โร น จะ เอา กระถาง ไฟ ที่ มี ถ่าน ลุก อยู่ มา จาก แท่น บูชา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ เครื่อง หอม ทุบ ละเอียด สอง กำมือ นำ เข้า ไป ภายใน ม่าน
{16:13} แล้ว เอา เครื่อง หอม นั้น ใส่ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ ควัน เครื่อง หอม ขึ้น คลุม พระ ที่นั่ง กรุณา ซึ่ง อยู่ เหนือ หีบ พระ โอวาท เกลือก ว่า เขา จะ ต้อง ตาย
{16:14} เขา จะ เอา เลือด วัว มา บ้าง ประพรม ที่ หน้า พระ ที่นั่ง กรุณา ด้วย นิ้ว แล้ว จะ ประพรม ที่ พระ ที่นั่ง กรุณา เจ็ด ครั้ง ด้วย นิ้ว ของ เขา
{16:15} “ แล้ว อา โร น จะ ฆ่า แพะ อัน เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป สำหรับ ประชาชน และ นำ เลือด แพะ เข้า ไป ภายใน ม่าน และ เอา เลือด แพะ ไป กระทำ เช่น เดียว กับ กระทำ เลือด วัว คือ ประพรม บน พระ ที่นั่ง กรุณา และ ที่ ข้าง หน้า พระ ที่นั่ง กรุณา
{16:16} ดังนี้ แหละ เขา จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ เพราะ เหตุ มลทิน ของ คน อิสราเอล และ เพราะ เหตุ การ ทรยศ เพราะ บาป ทั้งสิ้น ของ เขา และ อา โร น จะ กระทำ ต่อ เต็นท์ นัด พบ ซึ่ง อยู่ กับ เขา ท่ามกลาง มลทิน ของ ประชาชน
{16:17} อย่า ให้ มี ผู้ ใด อยู่ ใน เต็นท์ นัด พบ เมื่อ อา โร น เข้า ไป ทำ การ ลบ มลทิน ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ จน กว่า เขา จะ ออก มา และ ทำ การ ลบ มลทิน สำหรับ ตัว เขา และ สำหรับ ครอบครัว ของ เขา และ สำหรับ ชุมนุมชน อิสราเอล
{16:18} และ อา โร น จะ ออก ไป ยัง แท่น ซึ่ง อยู่ ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า และ ทำ การ ลบ มลทิน แท่น นั้น เขา จะ เอา เลือด วัว บ้าง เลือด แพะ บ้าง เจิม ที่ เชิง งอน ของ แท่น โดย รอบ
{16:19} และ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด ประ แท่น นั้น เจ็ด ครั้ง และ ชำระ กระทำ ให้ แท่น บริสุทธิ์ พ้น จาก มลทิน ของ คน อิสราเอล
{16:20} “ เมื่อ อา โร น เสร็จ การ ลบ มลทิน ของ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ และ เต็นท์ นัด พบ และ แท่น บูชา แล้ว เขา จะ ถวาย แพะ ตัว ที่ เป็นอยู่
{16:21} และ อา โร น จะ เอา มือ ทั้ง สอง วาง บน หัว แพะ ที่ มี ชีวิต นั้น และ กล่าว คำ สารภาพ บรรดา บาป ของ คน อิสราเอล และ การ ทรยศ ทั้งหมด และ บาป ทั้งสิ้น ให้ ตกลง บน หัว แพะ นั้น และ ให้ คน ที่ เตรียม มือ ไว้ พร้อม แล้ว มา นำ แพะ ไป ปล่อย เข้า ถิ่น ทุรกันดาร
{16:22} แพะ นั้น จะ บรรทุก มลทิน ทั้งหมด ไป ยัง ที่ เปลี่ยว แล้ว เขา ก็ ปล่อย ให้ มัน เข้า ถิ่น ทุรกันดาร ไป
{16:23} “ แล้ว อา โร น จะ เข้า มา ใน เต็นท์ นัด พบ เขา จะ เปลื้อง เครื่อง แต่ง กาย ผ้าป่าน ชุด ที่ แต่ง เข้า ไป ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ออก เสีย เก็บ ไว้ ที่ นั่น
{16:24} และ เขา จะ ชำระ ตัว ใน น้ำ ใน ที่ บริสุทธิ์ แล้ว สวม เครื่อง แต่ง กาย ของ ตน และ เดิน ออก มา ถวาย เครื่อง เผา บูชา ของ ตน และ เครื่อง เผา บูชา ของ ประชาชน และ ทำ การ ลบ มลทิน ของ ตนเอง กับ ประชาชน ทั้งหลาย
{16:25} เขา จะ เอา ไขมัน ของ เครื่องบูชา ไถ่ บาป ไป เผา เสีย บน แท่น
{16:26} ผู้ ที่ ปล่อย แพะ ไป ให้ อา ซา เซ ล นั้น จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน แล้ว ต่อ มา จึง จะ เข้า ใน ค่าย ได้
{16:27} เขา จะ เอา วัว ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ แพะ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ที่ อา โร น เอา เลือด ไป ทำ การ ลบ มลทิน สถาน บริสุทธิ์ นั้น ไป เสีย ข้าง นอก ค่าย และ เขา จะ เผา เนื้อ หนัง และ มูล เสีย ด้วย ไฟ
{16:28} ผู้ ที่ ทำ การ เผา ก็ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ ภายหลัง เขา จึง จะ กลับ เข้า ค่าย ได้
{16:29} “ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร แก่ เจ้า ทั้งหลาย ว่า ใน วัน ที่ สิบ เดือน ที่ เจ็ด เจ้า ต้อง บังคับ ใจ ตนเอง ไม่ กระทำ การ งาน สิ่ง ใด ทั้ง ตัว ชาว เมือง เอง หรือ คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง เจ้า
{16:30} เพราะ ว่า ใน วัน นี้ จะ กระทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เจ้า และ ชำระ เจ้า เจ้า จะ สะอาด ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า พ้น จาก บาป ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{16:31} เป็น วัน สะ บา โต ให้ เจ้า ทั้งหลาย หยุด พัก สงบ และ เจ้า ต้อง บังคับ ใจ ของ เจ้า ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร
{16:32} ปุโรหิต ผู้ ที่ ถูก เจิม และ ถูก ชำระ ให้ บริสุทธิ์ แทน บิดา ของ ตน จะ ต้อง ทำ การ ลบ มลทิน โดย สวม เสื้อ ป่าน บริสุทธิ์
{16:33} ให้ เขา ทำ การ ลบ มลทิน แก่ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ และ เขา จะ ทำ การ ลบ มลทิน ให้ แก่ เต็นท์ นัด พบ และ ให้ แก่ แท่น และ เขา จะ ทำ การ ลบ มลทิน ให้ แก่ ปุโรหิต และ ประชาชน ทั้งหมด ใน ชุมนุมชน นั้น
{16:34} ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร แก่ เจ้า ทั้งหลาย ให้ ทำ การ ลบ มลทิน บาป เพื่อ คน อิสราเอล ปี ละ ครั้ง เพราะ บาป ทั้งสิ้น ของ เขา” และ โมเสส ก็ กระทำ ตาม ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา ท่าน ไว้
{i17:1} สถานที่ แห่ง เดียว สำหรับ การ สักการ บูชา
{17:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{17:2} “ จง กล่าว แก่ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา และ แก่ คน อิสราเอล ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น สิ่ง ซึ่ง พระเจ้า ได้ ทรง บัญชา ไว้
{17:3} ถ้า ชาว อิสราเอล คน ใด ฆ่า วัว หรือ ลูก แกะ หรือ แพะ ใน ค่าย หรือ ฆ่า ภายนอก ค่าย
{17:4} และ มิ ได้ นำ มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ถวาย เป็น ของ บูชา แด่ พระเจ้า ที่ หน้า พลับพลา แห่ง พระเจ้า ผู้ นั้น ต้อง มี โทษ ด้วย มี กรรม บาป เรื่อง เลือด คือ เขา ทำให้ เลือด ตก ให้ อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{17:5} ทั้งนี้ เพื่อ ประสงค์ ให้ คน อิสราเอล นำ เครื่อง ถวาย ซึ่ง เขา ฆ่า ที่ พื้น ทุ่ง มา ถวาย แด่ พระเจ้า มา ยัง ปุโรหิต ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ ฆ่า สัตว์ นั้น เป็น ศานติ บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า
{17:6} และ ปุโรหิต จะ เอา เลือด สัตว์ นั้น ประพรม บน แท่น บูชา พระเจ้า ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ เผา ไขมัน ให้ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย ถวาย แด่ พระเจ้า
{17:7} เขา ก็ จะ ไม่ ฆ่า สัตว์ บูชา เมษ ปีศาจ อีก ต่อ ไป ซึ่ง เขา ทั้งหลาย เล่นชู้ นั้น ให้ เรื่อง นี้ เป็น กฎเกณฑ์ แก่ เขา ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา
{17:8} “ และ เจ้า จง กล่าว แก่ เขา ว่า วงศ์วาน อิสราเอล คน ใด หรือ คน ต่าง ด้าว คน ใด ผู้ อาศัย อยู่ ใน หมู่ พวก เขา ผู้ ถวาย เครื่อง เผา บูชา หรือ เครื่อง สัต วบูชา
{17:9} และ มิ ได้ นำ เครื่อง สัต ว บูชา นั้น มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ถวาย แด่ พระเจ้า ก็ ให้ อเปหิ ชาย ผู้ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{i17:10} ห้าม การ รับประทาน เลือด
{17:10} “ ถ้า วงศ์วาน อิสราเอล หรือ คน ต่าง ด้าว คน ใด ผู้ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง เขา รับประทาน เลือด เรา จะ หมาย หน้า บุคคล ผู้ รับประทาน เลือด นั้น และ จะ อเปหิ เขา เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{17:11} เพราะ ว่า ชีวิต ของ เนื้อ หนัง อยู่ ใน เลือด เรา ได้ ให้ เลือด แก่ เจ้า เพื่อ ใช้ บน แท่น เพื่อ จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป แห่ง วิญญาณ จิต ของ เจ้า เพราะ ว่า โลหิต เป็น สิ่ง ที่ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ด้วย ชีวิต เป็น เหตุ
{17:12} เพราะ ฉะนั้น เรา จึง ได้ พูด กับ คน อิสราเอล ว่า ใน พวก เจ้า อย่า ให้ คน ใด รับประทาน เลือด เลย หรือ คน ต่าง ด้าว ผู้ อาศัย ท่ามกลาง เจ้า ก็ อย่า ได้ รับประทาน เลือด
{17:13} คน อิสราเอล คน ใด หรือ คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง เขา ไป ล่า สัตว์ หรือ นก เพื่อ นำ มา รับประทาน ก็ ให้ หลั่ง เลือด ออก แล้ว เอา ฝุ่น กลบ
{17:14} “ เพราะ ว่า ชีวิต ของ สัตว์ ทุก ตัว ก็ คือ เลือด ของ มัน นั่นเอง เพราะ ฉะนั้น เรา จึง ได้ กล่าว แก่ ประชาชน อิสราเอล ว่า เจ้า อย่า รับประทาน เลือด ของ สัตว์ ใดๆ เลย เพราะ ว่า ชีวิต ของ สัตว์ ทุก ตัว ก็ คือ เลือด ของ มัน นั่นเอง ผู้ ใด รับประทาน ก็ ต้อง ถูก อเปหิ
{17:15} และ ทุก คน ไม่ ว่า ชาว เมือง หรือ คน ต่าง ด้าว ผู้ รับประทาน สัตว์ ที่ ตาย เอง หรือ สัตว์ ที่ ถูก สัตว์ อื่น กัด ตาย ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน อยู่ จน ถึง เวลา เย็น แล้ว จึง จะ สะอาด ได้
{17:16} ถ้า เขา ไม่ ซัก เสื้อ ผ้า หรือ อาบ น้ำ เขา ต้อง รับ โทษ ของ เขา”
{i18:1} ห้าม การ ล่วง ประเวณี
{18:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{18:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{18:3} เจ้า ทั้งหลาย อย่า กระทำ ดัง ที่ เขา กระทำ กัน ใน แผ่นดิน อียิปต์ ซึ่ง เจ้า เคย พำนัก อยู่ นั้น และ เจ้า อย่า กระทำ ดัง ที่ เขา กระทำ กัน ใน แผ่นดิน คา นา อัน ซึ่ง เรา กำลัง พา เจ้า ไป นั้น เจ้า อย่า ประพฤติ ตาม กฎเกณฑ์ ของ เขา
{18:4} เจ้า ทั้งหลาย จง กระทำ ตาม กฎหมาย ของ เรา และ รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ประพฤติ ตาม เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{18:5} เพราะ ฉะนั้น เจ้า ทั้งหลาย จึง ต้อง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กฎหมาย ของ เรา ด้วย การ กระทำ ตาม นั่นแหละ มนุษย์ จึง จะ มี ชีวิต อยู่ ได้ เรา คือ พระเจ้า
{18:6} “ อย่า ให้ ผู้ ใด เข้า ใกล้ ญาติ สนิท ของ ตน หรือ เปิด ของลับ ของ เขา เรา คือ พระเจ้า
{18:7} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ บิดา เจ้า คือ ของลับ มารดา เจ้า มารดา ก็ เป็น แม่ ของ เจ้า เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ แม่เจ้า
{18:8} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ ภรรยา ของ บิดา เจ้า เพราะ เป็น ของลับ ของ บิดา เจ้า
{18:9} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ พี่ สาว หรือ น้อง สาว ของ เจ้า คือ ของ บุตร สาว ของ บิดา เจ้า หรือ ของ บุตร สาว ของ มารดา เจ้า ไม่ ว่าที่ เกิด ใน บ้าน หรือ เกิด ที่ ต่าง ด้าว
{18:10} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ บุตร สาว ของ บุตร ชาย ของ เจ้า หรือ ของ บุตร สาว ของ บุตรี ของ เจ้า เพราะ ว่า ของลับ ของ เขา ก็ เป็น ของลับ ของ เจ้า เอง
{18:11} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ บุตร สาว ของ ภรรยา ของ บิดา เจ้า ซึ่ง เกิด จาก บิดา เจ้า เอง เพราะ ว่า เธอ เป็น น้อง สาว หรือ พี่ สาว ของ เจ้า
{18:12} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ อา หญิง หรือ ของ ป้า เพราะ เธอ เป็น ญาติ หญิง ที่ สนิท ของ บิดา เจ้า
{18:13} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ ป้า หรือ น้า หญิง ของ เจ้า เพราะ เธอ เป็น ญาติ หญิง ที่ สนิท ของ มารดา เจ้า
{18:14} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ ลุง หรือ อา ชาย ของ เจ้า คือ เจ้า อย่า สมสู่ กับ ภรรยา ของ เขา เพราะ เธอ เป็น ป้า สะใภ้ หรือ อา สะใภ้ ของ เจ้า
{18:15} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ ลูกสะใภ้ ของ เจ้า เธอ เป็น ภรรยา ลูกชาย เจ้า เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ เธอ เลย
{18:16} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ ภรรยา ของ พี่ ชาย หรือ น้อง ชาย ของ เจ้า เธอ เป็น ของลับ ของ พี่น้อง ผู้ชาย ของ เจ้า
{18:17} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ สตรี คน ใด และ ของ บุตร สาว ของ นาง และ เจ้า อย่า นำ บุตร สาว ของ บุตร ชาย ของ นาง หรือ บุตร สาว ของ บุตร สาว ของ นาง ไป เปิด ของลับ เพราะ ว่า เขา เป็น ญาติ หญิง ที่ สนิท เป็น การ อธรรม
{18:18} และ เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ พี่ สาว หรือ น้อง สาว ของ ภรรยา มา เป็น คู่แข่ง กับ ภรรยา เมื่อ ภรรยา ยัง มี ชีวิต อยู่
{18:19} “ เมื่อ สตรี คน ใด กำลัง มี ประจำเดือน เจ้า อย่า เข้า ไป เปิด ของลับ ของ เธอ
{18:20} เจ้า อย่า สมสู่ กับ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน ของ เจ้า กระทำ ให้ ตัว เจ้า ลามก อนาจาร กับ นาง
{18:21} เจ้า อย่า ถวาย ลูกหลาน ของ เจ้า ให้ พระ โม เลค 6 ด้วย ให้ ลุย ไฟ กระทำ ให้ พระ นาม พระเจ้า ของ เจ้า เสื่อม เกียรติ เรา คือ พระเจ้า
{18:22} เจ้า อย่า สมสู่ กับ ผู้ชาย ใช้ ต่าง ผู้หญิง เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ
{18:23} เจ้า อย่า สมสู่ กับ สัตว์ เดียรัจฉาน กระทำ ตน ให้ ลามก อนาจาร หรือ อย่า ให้ หญิง คน ใด ยอม ตัว สมสู่ กับ สัตว์ เดียรัจฉาน ดังนี้ เป็น เรื่อง กาม วิปลาส
{18:24} “ เจ้า ทั้งหลาย อย่า กระทำ ตัว ให้ ลามก อนาจาร ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เลย เพราะ ว่า บรรดา ประชาชาติ ที่ เรา ได้ ไล่ ไป เสีย ต่อ หน้า เจ้า นั้น กระทำ ลามก อนาจาร อย่าง นี้ เอง
{18:25} และ แผ่นดิน นั้น ก็ ลามก เรา จึง ต้อง ลงโทษ แก่ แผ่นดิน นั้น และ แผ่นดิน ก็ สำรอก เอา พลเมือง ของ ตน ออก เสีย
{18:26} แต่ เจ้า ทั้งหลาย จะ ต้อง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กฎหมาย ของ เรา และ อย่า กระทำ สิ่ง พึง รังเกียจ เหล่า นี้ ไม่ ว่า เป็น ชาว เมือง หรือ คน ต่าง ด้าว ผู้ อาศัย อยู่ ใน หมู่ พวก เจ้า
{18:27} (ประชาชน ใน แผ่นดิน ผู้ อยู่ ก่อน เจ้า ได้ กระทำ สิ่ง พึง รังเกียจ เหล่า นี้ ดังนั้น แผ่นดิน จึง ลามก)
{18:28} เกลือก ว่า เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย ทำให้ แผ่นดิน เป็น มลทิน แผ่นดิน ก็ จะ สำรอก เจ้า ออก ดัง ที่ แผ่นดิน ได้ สำรอก ประชาชาติ ที่ อยู่ ก่อน เจ้า ออก ไป นั้น
{18:29} เพราะ ผู้ ใด กระทำ สิ่ง พึง รังเกียจ เหล่า นี้ ให้ อเปหิ ผู้ กระทำ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{18:30} เหตุ ฉะนั้น เจ้า ทั้งหลาย จง ปฏิบัติ ตาม คำ สั่ง ของ เรา อย่า ประพฤติ ตาม ธรรมเนียม อัน พึง รังเกียจ ซึ่ง เขา ประพฤติ กัน อยู่ ต่อ หน้า เจ้า และ อย่า ทำ ตัว เจ้า ให้ ลามก ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{i19:1} กฎหมาย เรื่อง ความ บริสุทธิ์ และ ความ ยุติธรรม
{19:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{19:2} “ จง กล่าว แก่ ชุมนุมชน อิสราเอล ว่า เจ้า ทั้งหลาย ต้อง บริสุทธิ์ เพราะ เรา พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า เป็น ผู้ บริสุทธิ์
{19:3} เจ้า ทุก คน ต้อง เคารพ มารดา และ บิดา ของ ตน และ เจ้า ต้อง รักษา บรรดา สะ บา โต ของ เรา เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:4} อย่า ให้ ผู้ ใด กลับ นับถือ รูป เคารพ หรือ หล่อ พระ ไว้ เป็น รูป เคารพ สำหรับ ตน เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:5} “ เมื่อ เจ้า ถวาย ศานติ บูชา แด่ พระเจ้า จง ถวาย เพื่อ ให้ เจ้า เป็น ที่ โปรดปราน
{19:6} เจ้า จง รับประทาน เครื่องบูชา นั้น เสีย ใน วัน ที่ เจ้า ถวาย บูชา หรือ ใน วัน รุ่งขึ้น ถ้า มี ส่วน ใด เหลือ อยู่ จน วัน ที่ สาม จง เผา ไฟ เสีย
{19:7} ถ้า เอา เครื่องบูชา นั้น มา รับประทาน ใน วัน ที่ สาม ก็ เป็น การ พึง รังเกียจ ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน
{19:8} และ ทุก คน ที่ รับประทาน เครื่องบูชา นั้น ต้อง รับ โทษ เพราะ เขา ได้ กระทำ สิ่ง บริสุทธิ์ ของ พระเจ้า ให้ มลทิน ให้ อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{19:9} “ เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย เกี่ยว ข้าว ใน นา อย่า เกี่ยว เก็บ ข้าว ที่ ขอบ นา ให้ หมด เมื่อ เกี่ยว แล้ว ก็ อย่า เก็บ ข้าว ที่ ตก
{19:10} อย่า เก็บ ผล ที่ สวน องุ่น ให้ หมด เจ้า อย่า เก็บ องุ่น ที่ ตก ใน สวน ของ เจ้า จง เหลือ ไว้ ให้ คน ยากจน และ คน ต่าง ด้าว บ้าง เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:11} “ เจ้า อย่า ลัก ทรัพย์ หรือ โกง หรือ มุสา ต่อ กัน
{19:12} อย่า สาบาน ออก นาม ของ เรา เป็น ความ เท็จ กระทำ ให้ พระ นาม พระเจ้า ของ เจ้า เป็น ที่ เหยียดหยาม เรา คือ พระเจ้า
{19:13} “ เจ้า อย่า บีบคั้น เพื่อนบ้าน หรือ ปล้น เขา อย่า ให้ ค่า จ้าง ของ ลูกจ้าง ค้าง อยู่ กับ เจ้า จน ถึง รุ่งเช้า
{19:14} เจ้า อย่า แช่ง คน หู หนวก หรือ วาง ของ ให้ คน ตาบ อด สะดุด แต่ เจ้า จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า เรา คือ พระเจ้า
{19:15} “ เจ้า อย่า พิพากษา ด้วย ความ อยุติธรรม เจ้า อย่า ลำเอียง เข้า ข้าง คน จน หรือ เห็นแก่ หน้า ผู้ เป็น ใหญ่ แต่ เจ้า จง พิพากษา เพื่อนบ้าน ของ เจ้า ด้วย ความ ชอบธรรม
{19:16} อย่า เทียว ขึ้น เทียว ล่อง คอย ส่อเสียด ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ ตน และ อย่า ปอง ร้าย ต่อ ชีวิต ของ เพื่อนบ้าน เรา คือ พระเจ้า
{19:17} “ อย่า เกลียด ชัง พี่น้อง ของ เจ้า อยู่ ใน ใจ แต่ เจ้า จง ตักเตือน เพื่อนบ้าน ของ เจ้า เพื่อ เจ้า จะ ไม่ ต้อง รับ โทษ เพราะ เขา
{19:18} เจ้า อย่า แก้ แค้น หรือ ผูก พยาบาท ลูกหลาน ญาติ พี่น้อง ของ เจ้า แต่ เจ้า จงรัก เพื่อนบ้าน เหมือน รัก ตนเอง เรา คือ พระเจ้า
{19:19} “ เจ้า จง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา เจ้า อย่า ประสม สัตว์ ของ เจ้า กับ สัตว์ ประเภท อื่น เจ้า อย่า หว่าน พืช ปน กัน สอง ชนิด ใน นา ของ เจ้า อย่า ใช้ เครื่อง แต่ง กาย ที่ ทำ ด้วย ผ้า สอง ชนิด ปน กัน
{19:20} “ ถ้า ผู้ ใด เข้า นอน กับ ผู้หญิง ที่ เป็น ทาส ที่ ชาย อีก คน หนึ่ง สู่ขอ ไว้ แล้ว แต่ ยัง มิ ได้ ไถ่ถอน หรือ ปล่อย เป็น อิสระ ต้อง สืบสวน ดู ก่อน แต่ อย่า ให้ ถึง ตาย เพราะ ว่า ทาส หญิง นั้น ยัง ไม่ เป็น อิสระ
{19:21} แต่ ให้ ผู้ นั้น นำ เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป สำหรับ ตัว เขา ถวาย แด่ พระเจ้า ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ คือ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป
{19:22} และ ปุโรหิต จะ ทำ การ ลบ มลทิน บาป ของ เขา ด้วย ถวาย แกะ ผู้ นั้น เป็น เครื่องบูชา ไถ่ กรรม บาป แด่ พระเจ้า เพราะ บาป ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไป และ ให้ เขา ได้ รับ การ อภัย บาป ที่ เขา ได้ กระทำ ไป นั้น เสีย
{19:23} “ เมื่อ เจ้า เข้า ไป ใน แผ่นดิน และ ปลูก ต้นไม้ ทุก ชนิด ที่ มี ผล เป็น อาหาร ผล ที่ ได้ นั้น ต้อง เป็น ผล ที่ ต้อง ห้าม สาม ปี เจ้า อย่า รับประทาน เลย
{19:24} และ ปี ที่ สี่ ผล ที่ ได้ ทั้งหมด จะ เป็น ของ บริสุทธิ์ เป็น เครื่องบูชา ยอ พระ เกียรติ แด่ พระเจ้า
{19:25} แต่ ใน ปี ที่ ห้า เจ้า จง รับประทาน ผลไม้ นั้น ได้ เพื่อ จะ บังเกิด ผล ทวี ขึ้น เพื่อ เจ้า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:26} “ เจ้า อย่า รับประทาน เนื้อ สัตว์ ที่ มี เลือด ใน เนื้อ นั้น เจ้า อย่า เป็น หมอดู หรือ เป็น หมอผี
{19:27} เจ้า อย่า กัน ผม ที่ จอน หู หรือ กัน ริม เครา ของ เจ้า
{19:28} เจ้า อย่า เชือด เนื้อ ของ เจ้า เพราะ เหตุ มี คน ตาย หรือ สัก เป็น เครื่องหมาย ใดๆ ลง ที่ ตัว เจ้า เรา คือ พระเจ้า
{19:29} “ อย่า ทำ บุตร สาว ของ ตน ให้ เป็น คน ลามก ด้วย ให้ เป็น หญิง โสเภณี เกลือก ว่า แผ่นดิน นั้น จะ เป็น ถิ่น การ โสเภณี และ แผ่นดิน จะ เต็ม ด้วย ความ ลามก
{19:30} เจ้า จง รักษา สะ บา โต ทั้งหลาย ของ เรา และ เคารพ ต่อ สถาน นมัสการ ของ เรา เรา คือ พระเจ้า
{19:31} “ อย่า ไป หา คนทรง หรือ พ่อ มด แม่มด อย่า เที่ยว ค้น หา ให้ ตน มลทิน ไป เพราะ เขา เลย เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:32} “ เจ้า จง ลุก ขึ้น คำนับ คน ผม หงอก และ เคารพ คน ชรา และ จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า เรา คือ พระเจ้า
{19:33} “ เมื่อ คน ต่าง ด้าว อาศัย อยู่ กับ เจ้า ใน แผ่นดิน ของ เจ้า อย่า ข่มเหง เขา
{19:34} คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ กับ เจ้า นั้น ก็ เหมือน กับ ชาว เมือง ของ เจ้า เจ้า จงรัก เขา เหมือน กับ รัก ตัวเอง เพราะ ว่า เจ้า เคย เป็น คน ต่าง ด้าว ใน แผ่นดิน อียิปต์ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:35} “ เจ้า อย่า กระทำ ผิด ใน การ พิพากษา ใน การ วัด ยาว หรือ ชั่ง น้ำหนัก หรือ นับ จำนวน
{19:36} “ เจ้า จง ใช้ ตาชั่ง เที่ยงตรง ลูกตุ้ม เที่ยงตรง เอ ฟาห์ เที่ยงตรง และ ฮิ น เที่ยงตรง เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้ ได้ พา เจ้า ออก มา จาก แผ่นดิน อียิปต์
{19:37} ดังนี้ แหละ เจ้า จง รักษา กฎเกณฑ์ ทั้งหมด ของ เรา และ กฎหมาย ของ เรา ทั้งสิ้น และ กระทำ ตาม เรา คือ พระเจ้า”
{i20:1} โทษ ของ การ ไม่ เชื่อฟัง
{20:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{20:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า คน อิสราเอล คน ใด หรือ คน ต่าง ด้าว คน ใด ที่ อาศัย อยู่ ใน อิสราเอล ผู้ ที่ มอบ ลูกหลาน ของ ตน ให้ แก่ พระ โม เลค ผู้ นั้น ต้อง มี โทษ ถึง ตาย ให้ ราษฎร เอา หิน ขว้าง เขา เสีย ให้ ตาย
{20:3} ตัว เรา เอง จะ หมาย หน้า ผู้ นั้น ไว้ และ จะ อเปหิ เขา จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ ตน เพราะ ว่า เขา ได้ ให้ ลูก ของ เขา คน หนึ่ง แก่ พระ โม เลค กระทำ ให้ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา เป็น มลทิน และ กระทำ ให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา เป็น ที่ เหยียดหยาม
{20:4} และ ถ้า ราษฎร หลับ หู หลับ ตา เรื่อง ชาย คน ที่ ให้ ลูกหลาน แก่ พระ โม เลค นั้น เสีย ไม่ ขว้าง เขา ให้ ตาย
{20:5} เรา จะ หมาย หน้า ชาย คน นั้น และ สู้ กับ ครอบครัว ของ เขา และ อเปหิ เขา เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน ทั้ง ตัว เขา ก็ ดี และ ผู้ ใด ที่ ทำ ตาม เขา ใน การ เล่นชู้ กับ พระ โม เลค นั้น ก็ ดี
{20:6} “ ผู้ ใด ใฝ่ หา คนทรง ผี หรือ พ่อ มด แม่มด เล่นชู้ กับ เขา เรา จะ หมาย หน้า ผู้ นั้น และ อเปหิ เขา เสีย จาก ชน ชาติ ของ ตน
{20:7} เหตุ ฉะนั้น เจ้า จง ชำระ ตัว ให้ บริสุทธิ์ เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{20:8} จง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กระทำ ตาม เรา คือ พระเจ้า ผู้ ตั้ง เจ้า ไว้ ให้ บริสุทธิ์
{20:9} เพราะ ว่า ทุก คน ที่ แช่ง บิดา หรือ มารดา ของ ตน จะ ต้อง มี โทษ ถึง ตาย เขา ได้ แช่ง บิดา หรือ มารดา ของ เขา ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ
{20:10} “ ถ้า ผู้ ใด ร่วม ประเวณี กับ ภรรยา ของ 7 เพื่อนบ้าน ให้ ขว้าง ผู้ ร่วม ประเวณี ทั้ง ชาย และ หญิง นั้น เสีย ให้ ตาย
{20:11} ผู้ ใด เข้า นอน กับ ภรรยา ของ บิดา ตน ผู้ นั้น ได้ เปิด ของลับ ของ บิดา ตน ให้ ขว้าง ทั้ง สอง คน นั้น เสีย ให้ ตาย ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ
{20:12} ผู้ ใด เข้า นอน กับ ลูกสะใภ้ ให้ ขว้าง ทั้ง สอง คน นั้น ให้ ตาย เพราะ เขา ได้ กระทำ ผิด ประเวณี ต่อ ญาติ สนิท ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ
{20:13} ชาย ใด เข้า นอน กับ ผู้ชาย กระทำ อย่าง กับ ผู้หญิง ทั้ง สอง คน กระทำ ผิด ใน สิ่ง อัน พึง รังเกียจ ให้ ขว้าง ทั้ง สอง คน นั้น เสีย ให้ ตาย ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ
{20:14} ชาย ใด ได้ ภรรยา และ ได้ มารดา ของ นาง มา เป็น ภรรยา ด้วย นี่ เป็น เรื่อง อธรรม ให้ เผา ทั้ง ชาย นั้น และ หญิง ทั้ง สอง นั้น เสีย ด้วย ไฟ เพื่อ ว่า จะ ไม่ มี ความ อธรรม ใน หมู่ พวก เจ้า
{20:15} ถ้า ชาย ใด สมสู่ กับ สัตว์ เดียรัจฉาน ให้ ขว้าง ชาย คน นั้น เสีย ให้ ตาย และ เจ้า จง ขว้าง สัตว์ เดียรัจฉาน นั้น เสีย ให้ ตาย
{20:16} ถ้า หญิง คน ใด เข้า ใกล้ สัตว์ เดียรัจฉาน และ เข้า นอน กับ มัน เจ้า จง ขว้าง หญิง นั้น และ สัตว์ เดียรัจฉาน นั้น เสีย ให้ ตาย ทั้ง สอง ต้อง ถูก ขว้าง ตาย ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ
{20:17} “ ถ้า ชาย ใด พา พี่ สาว หรือ น้อง สาว ของ ตน คือ บุตร สาว ของ พ่อ หรือ บุตร สาว ของ แม่ และ ดู ของลับ ของ เธอ และ เธอ ก็ ดู ของลับ ของ เขา เป็น สิ่ง ที่ น่า อาย มาก จะ ต้อง อเปหิ เขา ต่อ หน้า ชน ชาติ ของ เขา เพราะ เขา ได้ เปิด ของลับ ของ พี่ สาว น้อง สาว ของ เขา เขา ต้อง รับ โทษ ของ เขา
{20:18} ชาย ใด เข้า นอน กับ หญิง ผู้ มี ประจำเดือน และ เปิด ของลับ ของ เธอ เขา ได้ กระทำ ให้ แหล่ง โลหิต ของ เธอ เปิด ส่วน เธอ ก็ เปิด แหล่ง โลหิต ของ เธอ ให้ อเปหิ ทั้ง สอง คน ออก จาก ชน ชาติ ของ เขา
{20:19} เจ้า อย่า เปิด ของลับ ของ พี่ สาว หรือ น้อง สาว มารดา เจ้า หรือ พี่ สาว น้อง สาว ของ บิดา เจ้า เพราะ กระทำ เช่น นั้น เจ้า ได้ เปิด ของลับ ของ ญาติ สนิท เขา ต้อง ได้ รับ โทษ
{20:20} ถ้า ชาย ใด เข้า นอน กับ ภรรยา ของ ลุง เขา ได้ เปิด ของลับ ของ ลุง ทั้ง สอง จะ ต้อง รับ โทษ เขา จะ ตาย โดย ไม่ มี บุตร
{20:21} ถ้า ชาย ใด เอา ภรรยา ของ พี่ ชาย หรือ น้อง ชาย ไป เป็น เรื่อง มลทิน เขา ได้ เปิด ของลับ ของ พี่ ชาย หรือ น้อง ชาย เขา จะ ต้อง ไม่ มี บุตร
{20:22} “ เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง รักษา กฎเกณฑ์ ทั้งสิ้น ของ เรา และ กฎหมาย ทั้งสิ้น ของ เรา และ กระทำ ตาม เพื่อ ว่า แผ่นดิน ซึ่ง เรา นำ เจ้า ให้ มา อยู่ นั้น จะ มิ ได้ สำรอก เจ้า ให้ ออก ไป เสีย
{20:23} และ เจ้า อย่า ประพฤติ ตาม ธรรมเนียม ของ ประชาชาติ ที่ เรา ไล่ ไป เสีย ให้ พ้น หน้า เจ้า ด้วย ว่า เขา ทั้งหลาย ได้ ประพฤติ ผิด ใน สิ่ง เหล่า นี้ เรา จึง เกลียด ชัง เขา
{20:24} แต่ เรา ได้ บอก เจ้า แล้ว ว่า เจ้า ทั้งหลาย จะ ได้ รับ แผ่นดิน นี้ เป็น มรดก เรา จะ ให้ แก่ เจ้า เป็น กรรมสิทธิ์ เป็น แผ่นดิน ที่ มี น้ำนม และ น้ำผึ้ง ไหล บริบูรณ์ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้ ได้ แยก เจ้า ออก จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย
{20:25} เหตุ ฉะนั้น เจ้า จง สังเกต ความ แตก ต่าง ระหว่าง สัตว์ สะอาด และ สัตว์ มลทิน ระหว่าง นก มลทิน และ นก สะอาด เจ้า อย่า กระทำ ตัว ให้ เป็น ที่ พึง รังเกียจ ด้วย สัตว์ หรือ นก หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ เลื้อยคลาน อยู่ บน ดิน ซึ่ง เรา ได้ แยก ให้ เจ้า แล้ว ว่า เป็น ของ มลทิน
{20:26} เจ้า ต้อง บริสุทธิ์ สำหรับ เรา เพราะ เรา คือ พระเจ้า บริสุทธิ์ และ ได้ แยก เจ้า ออก จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย เพื่อ เจ้า จะ เป็น ของ เรา
{20:27} “ ชาย หรือ หญิง คน ใด ที่ เป็น คนทรง หรือ พ่อ มด แม่มด จง ฆ่า เสีย จง เอา หิน ขว้าง ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ”
{i21:1} ความ บริสุทธิ์ ของ ปุโรหิต
{21:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า“ จง กล่าว แก่ บรรดา ปุโรหิต คือ บุตร หลาน ของ อา โร น และ สั่ง เขา ว่า อย่า ให้ ผู้ ใด กระทำ ตัว ให้ มลทิน ด้วย เรื่อง ศพ ใน หมู่ ประชาชน
{21:2} เว้น แต่ ญาติ ที่ สนิท ที่สุด คือ มารดา บิดา บุตร ชาย หญิง พี่ ชาย น้อง ชาย
{21:3} หรือ พี่ สาว น้อง สาว พรหมจารี (ผู้ ที่ ยัง สนิท กับ เขา เพราะ เธอ ยัง ไม่ มี สามี เขา จึง ยอม ตัว เป็น มลทิน เพราะ เธอ ได้)
{21:4} อย่า ให้ เขา มี มลทิน เพราะ เป็น สวามี ใน หมู่ ชน ชาติ ของ เขา และ กระทำ ให้ ตน เป็น มลทิน
{21:5} อย่า โกน ศีรษะ หรือ กัน เครา หรือ เชือด เนื้อตัว เอง
{21:6} พวก ปุโรหิต ต้อง เป็น คน บริสุทธิ์ ต่อ พระเจ้า ของ ตน และ ไม่ กระทำ ให้ พระ นาม ของ พระเจ้า เป็น ที่ เหยียดหยาม เพราะ เขา ทั้งหลาย ถวาย เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระเจ้า เป็น พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย เพราะ ฉะนั้น เขา ทั้งหลาย จึง ต้อง บริสุทธิ์
{21:7} ปุโรหิต จะ แต่งงาน กับ หญิง โสเภณี หรือ หญิง ที่ มี มลทิน ไม่ ได้ หรือ จะ แต่งงาน กับ หญิง ที่ หย่า จาก สามี ก็ ไม่ ได้ เพราะ ปุโรหิต จะ ต้อง บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า ของ เขา
{21:8} เจ้า จง ชำระ เขา ให้ บริสุทธิ์ เพราะ เขา ถวาย พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เจ้า เขา จะ ต้อง บริสุทธิ์ สำหรับ เจ้า เพราะ เรา คือ พระเจ้า ผู้ ชำระ เจ้า ทั้งหลาย ให้ บริสุทธิ์ เรา บริสุทธิ์
{21:9} บุตร สาว ของ ปุโรหิต คน ใด ถ้า เธอ กระทำ ตัว ให้ มลทิน โดย ไป เป็น หญิง โสเภณี ก็ กระทำ ให้ บิดา เป็น มลทิน จะ ต้อง เผา เธอ เสีย ด้วย ไฟ
{21:10} “ ปุโรหิต ที่ เป็น ผู้ใหญ่ ใน หมู่ พวก พี่น้อง ผู้ ถูก เจิม ที่ ศีรษะ ด้วย น้ำมัน และ ผู้ ที่ ได้ รับ การ ชำระ ให้ บริสุทธิ์ ที่ จะ สวม เสื้อ ยศ อย่า ปล่อย ผม หรือ ฉีก เสื้อ ผ้า ของ ตน
{21:11} อย่า เข้า ไป ถูกต้อง ศพ หรือ กระทำ ตัว ให้ มลทิน แม้ ว่า ศพ นั้น เป็น บิดา หรือ มารดา
{21:12} อย่า ออก ไป จาก สถาน นมัสการ หรือ กระทำ สถาน นมัสการ ของ พระเจ้า ให้ เป็น มลทิน เพราะ ว่า การ ชำระ ให้ บริสุทธิ์ ด้วย น้ำมัน เจิม ของ พระเจ้า อยู่ บน ตัว เขา เรา คือ พระเจ้า
{21:13} เขา จะ ต้อง มี ภรรยา เป็น หญิง พรหมจารี
{21:14} อย่า ให้ เขา แต่งงาน กับ หญิง ม่าย แม่ร้าง หญิง ที่ มี มลทิน หรือ หญิง โสเภณี เขา จะ ต้องหา หญิง พรหมจารี ใน ชน ชาติ ของ เขา มา เป็น ภรรยา
{21:15} เพื่อ เขา จะ มิ ได้ กระทำ ให้ ลูกหลาน ของ เขา ใน หมู่ ชน ชาติ ของ เขา เป็น มลทิน เพราะ เรา คือ พระเจ้า ผู้ ตั้ง เขา ไว้ ให้ บริสุทธิ์”
{21:16} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{21:17} “ จง กล่าว แก่ อา โร น ว่า ใน บรรดา พงศ์พันธุ์ ของ เจ้า ตลอด ทุก ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา ทั้งหลาย อย่า ให้ ผู้ มี ตำหนิ พิการ เข้า ไป ถวาย พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา
{21:18} เพราะ ว่า ผู้ ใด ที่ มี ตำหนิ จะ เข้า ใกล้ ไม่ ได้ ไม่ ว่า เป็น คน ตาบ อด หรือ เป็น คน เขยก หรือ ที่ หน้า มี แผล เป็น หรือ แขน ขา ยาว เกิน
{21:19} หรือ มี เท้า พิการ หรือ มือ พิการ
{21:20} คน หลัง ค่อม คน แคระ คน เสีย ตา คน เป็น ขี้ กลาก หรือ หิด หรือ คน มี ลูก อัณฑะ ฝ่อ
{21:21} ผู้ ใด ใน พงศ์พันธุ์ ของ อา โร น ที่ มี ตำหนิ อย่า ให้ เข้า มา ถวาย เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระเจ้า เพราะ ว่า เขา เป็น คน มี ตำหนิ อย่า ให้ เขา มา ถวาย พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา
{21:22} เขา จะ รับประทาน พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา ได้ ทั้ง ของ ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด และ ของ บริสุทธิ์
{21:23} แต่ อย่า ให้ เขา เข้า มา ใกล้ ม่าน หรือ ใกล้ แท่น เพราะ เขา มี ตำหนิ เพื่อ เขา จะ ไม่ กระทำ ให้ สถาน นมัสการ ของ เรา เป็น มลทิน เพราะ เรา คือ พระเจ้า ผู้ ตั้ง เขา ไว้ ให้ บริสุทธิ์”
{21:24} โมเสส จึง บอก อา โร น และ บุตร หลาน ของ อา โร น และ คน อิสราเอล ดังนั้น
{i22:1} ความ บริสุทธิ์ ของ เครื่อง ถวาย บูชา
{22:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{22:2} “ จง บอก อา โร น กับ บุตร หลาน ของ เขา ให้ ออก ห่าง เสีย จาก สิ่ง บริสุทธิ์ ของ คน อิสราเอล ซึ่ง เขา ทั้งหลาย ถวาย แก่ เรา เพื่อ ว่า เขา ทั้งหลาย จะ มิ ได้ กระทำ ให้ นาม ของ เรา เป็น มลทิน เรา คือ พระเจ้า
{22:3} จง กล่าว แก่ เขา ว่า‘ ถ้า คน หนึ่ง คน ใด ใน พงศ์พันธุ์ ของ เจ้า ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ เข้า ใกล้ ของ บริสุทธิ์ ซึ่ง คน อิสราเอล ถวาย แด่ พระเจ้า ขณะ ที่ เขา มี มลทิน อยู่ จะ ต้อง อเปหิ คน นั้น ออก ไป ให้ พ้น หน้า เรา เรา คือ พระเจ้า
{22:4} อย่า ให้ เชื้อสาย อา โร น คน ใด ที่ เป็น โรค เรื้อน หรือ มี สิ่ง ไหล ออก มา รับประทาน ของ บริสุทธิ์ ให้ รอ จน กว่า เขา สะอาด แล้ว ก่อน ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ มลทิน โดย แตะ ต้อง ศพ หรือ ผู้ ที่ มี น้ำกาม ไหล ออก
{22:5} ผู้ ใด ที่ แตะ ต้อง สิ่ง เลื้อยคลาน ซึ่ง กระทำ ให้ เขา มลทิน หรือ แตะ ต้อง คน ซึ่ง อาจ ทำให้ เขา มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น มลทิน ชนิด ใด
{22:6} บุคคล ผู้ แตะ ต้อง สิ่ง เหล่า นี้ ต้อง มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น และ จะ รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ ไม่ ได้ นอกจาก เขา จะ อาบ น้ำ ชำระ ตัว เสีย ก่อน
{22:7} เมื่อ ดวง อาทิตย์ ตก เขา ก็ สะอาด ภายหลัง เขา จึง รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ ได้ เพราะ สิ่ง เหล่า นั้น เป็น อาหาร ของ เขา
{22:8} สิ่ง ใด ที่ ตาย เอง หรือ ถูก สัตว์ กัด ตาย อย่า รับประทาน เขา จะ เป็น มลทิน ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เรา คือ พระเจ้า’
{22:9} เพราะ ฉะนั้น เขา ทั้งหลาย ต้อง รักษา คำ บัญชา ของ เรา เกลือก ว่า เขา จะ ต้อง รับ โทษ เพราะ สิ่ง นั้น และ จะ ต้อง ตาย เมื่อ เขา กระทำ สิ่ง นั้น ให้ เป็น มลทิน เรา คือ พระเจ้า ผู้ ที่ ตั้ง เขา ไว้ ให้ บริสุทธิ์
{22:10} “ อย่า ให้ คน ภายนอก รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ ผู้ ที่ มา อาศัย อยู่ กับ ปุโรหิต หรือ ลูกจ้าง อย่า ให้ รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ นั้น
{22:11} แต่ ถ้า ปุโรหิต คน หนึ่ง ซื้อ ทาส มา ด้วย เงิน เป็น ทรัพย์ ของ ตน ทาส นั้น จะ รับประทาน ก็ ได้ และ ผู้ ที่ เกิด ใน ครัว เรือน ของ ปุโรหิต รับประทาน อาหาร นั้น ได้
{22:12} ถ้า บุตร สาว ของ ปุโรหิต ไป แต่งงาน กับ คน ภายนอก เธอ ก็ รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ นั้น ไม่ ได้
{22:13} ถ้า บุตร สาว ของ ปุโรหิต เป็น แม่ม่าย หรือ แม่ร้าง และ ไม่ มี บุตร และ กลับ มา อยู่ ที่ เรือน ของ บิดา อย่าง เมื่อ เธอ ยัง สาว เธอ รับประทาน อาหาร ของ บิดา ได้ แต่ คน ภายนอก รับประทาน ไม่ ได้
{22:14} ถ้า คน ใด รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ โดย มิ ได้ เจตนา เขา จะ ต้อง เพิ่ม ค่า ของ นั้น หนึ่ง ใน ห้า และ มอบ ของ บริสุทธิ์ นั้น แก่ ปุโรหิต
{22:15} อย่า ให้ ปุโรหิต กระทำ สิ่ง บริสุทธิ์ ของ คน อิสราเอล ที่ นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ เป็น มลทิน
{22:16} ซึ่ง จะ กระทำ ให้ เขา ได้ รับ โทษ ด้วย มี ความ ผิด ที่ รับประทาน สิ่ง บริสุทธิ์ เพราะ เรา คือ พระเจ้า ผู้ ตั้ง เขา ไว้ ให้ บริสุทธิ์”
{22:17} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{22:18} “ จง กล่าว แก่ อา โร น และ บุตร หลาน ของ อา โร น และ แก่ คน อิสราเอล ทั้งหมด ว่า เมื่อ คน อิสราเอล หรือ คน ต่าง ด้าว ใน อิสราเอล ผู้ ใด ถวาย เครื่องบูชา เป็น เครื่อง แก้ บน หรือ เครื่องบูชา ด้วย ใจ สมัคร ซึ่ง ถวาย บูชา แด่ พระเจ้า เป็น เครื่อง เผา บูชา
{22:19} เพื่อ ให้ เป็น ที่ โปรดปราน เจ้า จง ถวาย สัตว์ ตัวผู้ ปราศจาก ตำหนิ คือ วัว ผู้ หรือ แกะ หรือ แพะ
{22:20} เจ้า อย่า ถวาย สิ่ง ใดๆ ที่ มี ตำหนิ เพราะ จะ ไม่ ทรง รับ เพื่อ เจ้า
{22:21} เมื่อ คน ใด ถวาย เครื่อง ศานติ บูชา แด่ พระเจ้า เพื่อ แก้ บน หรือ ถวาย ด้วย ใจ สมัคร เป็น สัตว์ ที่ ได้ มา จาก ฝูง วัว หรือ ฝูง แพะ แกะ สัตว์ นั้น ต้อง ไม่ มี ตำหนิ จึง จะ ทรง รับ อย่า ให้ สัตว์ นั้น มี ที่ ติ เลย
{22:22} สัตว์ ที่ ตาบ อด หรือ พิการ หรือ มี แผล หรือ มี สิ่ง ไหล ออก หรือ เป็น ขี้ กลาก หรือ เป็น หิด เจ้า อย่า นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า หรือ นำ มา เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ที่ บน แท่น ถวาย แด่ พระเจ้า
{22:23} วัว หรือ ลูก แกะ ที่ มี อวัยวะ ยาว เกิน ไป หรือ สั้น เกิน ไป สัก ส่วน หนึ่ง ท่าน จะ นำ มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ใจ สมัคร ก็ ได้ แต่ ถ้า เป็น เครื่องบูชา แก้ บน ก็ ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน
{22:24} สัตว์ ตัว ใด ที่ มี ลูก อัณฑะ ช้ำ หรือ ถูก ทุบ หรือ ฉีก ขาด หรือ มี รอย ตัด เจ้า อย่า นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ เป็น เครื่องบูชา ใน แผ่นดิน ของ เจ้า
{22:25} เจ้า อย่า นำ สัตว์ ซึ่ง ได้ มา จาก คน ต่าง ด้าว ถวาย เป็น พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เจ้า เพราะ สัตว์ นั้น มี ตำหนิ ด้วย ถูก ทำให้ พิการ จึง ไม่ ทรง รับ เพื่อ เจ้า”
{22:26} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{22:27} “ เมื่อ วัว หรือ แกะ หรือ แพะ เกิด มา ให้ อยู่ กับ แม่ เจ็ด วัน ตั้งแต่ วัน ที่ แปด เป็นต้น ไป จะ ใช้ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ก็ เป็น ที่ ทรง รับ
{22:28} แม้ ว่า แม่ สัตว์ นั้น จะ เป็น วัว หรือ แกะ ก็ ดี เจ้า อย่า ฆ่า มัน พร้อม กับ ลูก ของ มัน ใน วัน เดียวกัน
{22:29} เมื่อ เจ้า ถวาย เครื่อง สัต ว บูชา เป็น เครื่องบูชา โมทนา พระคุณ แด่ พระเจ้า เจ้า จง ถวาย เครื่อง สัต ว บูชา นั้น เพื่อ เจ้า จะ เป็น ที่ โปรดปราน
{22:30} จง รับประทาน เครื่องบูชา นั้น ใน วัน ถวาย เครื่องบูชา อย่า เหลือ ไว้ จน รุ่งเช้า เลย เรา คือ พระเจ้า
{22:31} “ เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง รักษา พระ บัญญัติ ของ เรา และ กระทำ ตาม เรา คือ พระเจ้า
{22:32} เจ้า อย่า กระทำ ให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา เป็น ที่ เหยียดหยาม แต่ ให้ เรา เป็น ที่ สรรเสริญ ใน หมู่ คน อิสราเอล เรา คือ พระเจ้า ผู้ ทำ เจ้า ให้ บริสุทธิ์
{22:33} ผู้นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า เรา คือ พระเจ้า”
{i23:1} เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด (กดว.28:16-29:40)
{23:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด แด่ พระเจ้า ซึ่ง เจ้า จะ ต้อง ประกาศ ว่า เป็น การ ประชุม บริสุทธิ์ คือ เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด ของ เรา นั้น มี ดังนี้
{23:3} จง ทำ การ งาน ใน หก วัน แต่ วัน ที่ เจ็ด นั้น เป็น สะ บา โต แห่ง การ หยุด พัก สงบ เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำ การ งาน ใดๆ เป็น สะ บา โต แด่ พระเจ้า ตาม ที่ อยู่ ทั่วไป ของ เจ้า
{23:4} “ ต่อ ไป นี้ เป็น เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด แด่ พระเจ้า เป็น การ ประชุม บริสุทธิ์ ซึ่ง เจ้า จะ ต้อง ประกาศ ตาม เวลา กำหนด ให้ เขา ทราบ
{23:5} ใน เวลา เย็น วัน ที่ สิบ สี่ เดือน ที่ หนึ่ง เป็น วัน เทศกาล ปัส กา ของ พระเจ้า
{23:6} และ ใน วัน ที่ สิบ ห้า เดือน เดียวกัน เป็น เทศกาล กิน ขนม ปัง ไร้ เชื้อ ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ เจ้า รับประทาน ขนม ปัง ไร้ เชื้อ เจ็ด วัน
{23:7} ใน วัน ต้น เจ้า จง มี การ ประชุม บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำงาน หนัก
{23:8} แต่ เจ้า จง ถวาย เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระเจ้า ให้ ครบ เจ็ด วัน ใน วัน ที่ เจ็ด เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำงาน หนัก”
{23:9} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:10} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ เจ้า มา ถึง แผ่นดิน ซึ่ง เรา ให้ เจ้า และ เกี่ยว พืช ผล ของ แผ่นดิน นั้น เจ้า จง เอา ฟ่อน ข้าว ที่ เกี่ยว ใน รุ่น แรก นำ ไป ให้ ปุโรหิต
{23:11} และ ปุโรหิต จะ นำ ฟ่อน ข้าว นั้น ทำ พิธี ยื่น ถวาย แด่ พระเจ้า เพื่อ เจ้า จะ เป็น ที่ โปรดปราน รุ่งขึ้น หลัง วัน สะ บา โต ปุโรหิต จะ ทำ พิธี ยื่น ถวาย
{23:12} ใน วัน ที่ เจ้า ทำ พิธี ยื่น ฟ่อน ข้าวเจ้า จง ถวาย ลูก แกะ ผู้ อายุ หนึ่ง ขวบ ไม่ มี ตำหนิ เป็น เครื่อง เผา บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า
{23:13} และ เครื่อง ธัญ ญ บูชา ที่ คู่ กัน นั้น คือ ยอด แป้ง สอง ใน สิบ เอ ฟาห์ เคล้า น้ำมัน เผา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า เป็น กลิ่น พอ พระทัย และ เครื่อง ดื่ม บูชา ที่ คู่ กัน คือ เหล้า องุ่น หนึ่ง ใน สี่ ฮิ น
{23:14} เจ้า อย่า รับประทาน ขนม ปัง หรือ ข้าว คั่ว ข้าว สด จน กว่า จะ ถึง วัน เดียวกัน นี้ คือ กว่า เจ้า จะ นำ เครื่องบูชา ถวาย แด่ พระเจ้า ของ เจ้า ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า ใน ที่ อยู่ ของ เจ้า ทั่วไป
{23:15} “ ตั้งแต่ วัน รุ่งขึ้น จน วัน สะ บา โต เจ้า จง นับ ให้ ได้ ครบ เจ็ด สัปดาห์ เต็มๆ คือ นับ จาก วัน ที่ เจ้า นำ ฟ่อน ข้าว เข้า มา ทำ พิธี ยื่น ถวาย เป็นต้น ไป
{23:16} นับ ไป ให้ ได้ ห้า สิบ วัน จน ถึง วัน ถัด วัน สะ บา โต ที่ เจ็ด แล้ว เจ้า จง นำ ข้าว ใหม่ มา ถวาย แด่ พระเจ้า เป็น ธัญ ญบูชา
{23:17} จง นำ ขนม ปัง สอง ก้อน ทำ ด้วย แป้ง สอง ใน สิบ เอ ฟาห์ จาก ที่ อาศัย ของ เจ้า มา ทำ พิธี ยื่น ถวาย ให้ ทำ ด้วย ยอด แป้ง ใส่ เชื้อ ปิ้ง เป็น ผล รุ่น แรก ถวาย แด่ พระเจ้า
{23:18} พร้อม กับ ขนม ปัง นั้น เจ้า จง นำ ลูก แกะ เจ็ด ตัว อายุ หนึ่ง ขวบ ปราศจาก ตำหนิ วัว หนุ่ม ตัว หนึ่ง แกะ ผู้ สอง ตัว มา เป็น เครื่อง เผา บูชา ถวาย แด่ พระเจ้า พร้อม กับ ธัญ ญ บูชา และ เครื่อง ดื่ม บูชา อัน เป็น คู่ กัน ให้ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย ถวาย แด่ พระเจ้า
{23:19} เจ้า จง ถวาย แพะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ลูก แกะ ผู้ อายุ หนึ่ง ขวบ สอง ตัว เป็น เครื่อง ศานติ บูชา
{23:20} ให้ ปุโรหิต ทำ พิธี ยื่น ถวาย พร้อม กับ ขนม ปัง ซึ่ง เป็น ผล รุ่น แรก เป็น เครื่อง ยื่น ถวาย แด่ พระเจ้า พร้อม กับ ลูก แกะ สอง ตัว จะ เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า สำหรับ ปุโรหิต
{23:21} และ ใน วัน เดียวกัน นั้น เจ้า จง ประกาศ เจ้า จง มี การ ประชุม บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำงาน หนัก ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ทั่วไป ใน ที่ อาศัย ของ เจ้า ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{23:22} “ และ เมื่อ เจ้า เกี่ยว ข้าว ใน แผ่นดิน ของ เจ้า เจ้า อย่า เกี่ยว ไป ที่ ขอบ นา ให้ หมด และ อย่า เก็บ ข้าว ที่ เกี่ยว ตก เจ้า จง ทิ้ง ไว้ ให้ คน ยากจน และ คน ต่าง ด้าว เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{23:23} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:24} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ใน วัน ที่ หนึ่ง ของ เดือน ที่ เจ็ด เจ้า ทั้งหลาย จง ถือ เป็น วัน หยุด พัก สงบ วัน หนึ่ง เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ ประกาศ เป็น ที่ ระลึก ด้วย เสียง แตร
{23:25} เจ้า อย่า ทำงาน หนัก และ เจ้า จง นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า”
{23:26} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:27} “ ใน วัน ที่ สิบ ของ เดือน ที่ เจ็ด นี้ เป็น วัน ทำ การ ลบ มลทิน จะ เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ แก่ เจ้า และ เจ้า จง บังคับ ใจ ตนเอง และ นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{23:28} ใน วัน เดียวกัน นั้น เจ้า อย่า ทำงาน ใดๆ เพราะ เป็น วัน ทำ การ ลบ มลทิน ที่ จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เจ้า ต่อ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{23:29} ใน วัน เดียวกัน นี้ ถ้า ผู้ ใด ไม่ บังคับ ใจ ก็ ให้ อเปหิ ผู้ นั้น เสีย จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ ตน
{23:30} และ ใน วัน เดียวกัน นี้ ถ้า ผู้ ใด ทำงาน ใดๆ เรา จะ ทำลาย ผู้ นั้น เสีย จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา
{23:31} เจ้า อย่า ทำงาน สิ่ง ใด เลย ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า ทั่วไป ใน ที่ อาศัย ของ เจ้า
{23:32} จะ เป็น วัน สะ บา โต สำหรับ หยุด พัก สงบ แก่ เจ้า และ เจ้า จง บังคับ ใจ ของ เจ้า เริ่ม แต่ เวลา เย็น ใน วัน ที่ เก้า ของ เดือน เจ้า ต้อง รักษา วัน สะ บา โต จาก เวลา เย็น ถึง เวลา เย็น”
{23:33} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:34} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ใน วัน ที่ สิบ ห้า เดือน ที่ เจ็ด นี้ เป็น วัน เทศกาล อยู่ เพิง ถวาย แด่ พระเจ้า สิ้น เจ็ด วัน
{23:35} จะ มี การ ประชุม บริสุทธิ์ ใน วัน แรก เจ้า อย่า ทำงาน หนัก
{23:36} จง นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า ทั้ง เจ็ด วัน ใน วัน ที่ แปด เจ้า จง มี การ ประชุม บริสุทธิ์ และ นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า เป็น การ ประชุม ตาม พิธี เจ้า ทั้งหลาย อย่า ทำงาน หนัก
{23:37} “ ทั้งนี้ เป็น เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด แด่ พระเจ้า ซึ่ง เจ้า ต้อง ประกาศ เป็น เวลา ประชุม บริสุทธิ์ เพื่อ ให้ นำ ถวาย แด่ พระเจ้า ซึ่ง เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เครื่อง เผา บูชา และ ธัญ ญ บูชา ทั้ง เครื่อง สัต ว บูชา และ เครื่อง ดื่ม บูชา ต่าง ก็ ให้ ถูกต้อง ตาม วัน กำหนด นั้นๆ
{23:38} นอกเหนือ วัน สะ บา โต แห่ง พระเจ้า และ นอกเหนือ ของ ถวาย ของ เจ้า และ นอกเหนือ เครื่องบูชา แก้ บน ของ เจ้า และ นอกเหนือ เครื่องบูชา ด้วย ใจ สมัคร ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า
{23:39} “ ใน วัน ที่ สิบ ห้า ของ เดือน ที่ เจ็ด เมื่อ เจ้า ได้ เก็บ พืช ผล ที่ ได้ จาก แผ่นดิน นั้น เข้า มา แล้ว เจ้า จง มี เทศกาล เลี้ยง แห่ง พระเจ้า เจ็ด วัน ใน วัน แรก ให้ หยุด พัก สงบ และ ใน วัน ที่ แปด ก็ ให้ หยุด พัก สงบ
{23:40} ใน วัน แรก เจ้า จง นำ มา ซึ่ง ผล จาก ต้น มะงั่ว ใบ อินทผลัม กิ่ง ไม้ ที่ มี ใบ มาก กิ่ง ต้น ไค้ และ เจ้า จง ปีติ ยินดี อยู่ เจ็ด วัน ต่อ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{23:41} เจ้า จง ถือ เป็น พิธี เทศกาล เลี้ยง ปี ละ เจ็ด วัน ถวาย แด่ พระเจ้า ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า เจ้า จง ถือ พิธี นี้ ใน เดือน ที่ เจ็ด
{23:42} เจ้า จง อยู่ ใน เพิง เจ็ด วัน ทุก คน ที่ เป็น ชาว พื้นเมือง อิสราเอล ให้ เข้า อยู่ ใน เพิง
{23:43} เพื่อ ชาติพันธุ์ ของ เจ้า จะ ได้ ทราบ ว่า เมื่อ เรา พา คน อิสราเอล ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ นั้น เรา ได้ ให้ เขา อยู่ ใน เพิง เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{23:44} ดังนี้ แหละ โมเสส จึง ได้ ประกาศ ให้ คน อิสราเอล ทราบ ถึง เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด ของ พระเจ้า
{i24:1} การ ดูแล รักษา ประทีป (อพย.27:20-21)
{24:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{24:2} “ เจ้า จง บัญชา แก่ คน อิสราเอล ให้ นำ น้ำมัน อย่าง บริสุทธิ์ สกัด จาก มะกอก เทศ เพื่อ เติม ประทีป เพื่อ ให้ ตะเกียง ลุก อยู่ เสมอ
{24:3} ภายใน เต็นท์ นัด พบ ข้าง นอก ม่าน หีบ พระ โอวาท นั้น ให้ อา โร น จัด ประทีป ให้ เป็น ระเบียบ ตั้งแต่ เวลา เย็น จน เวลา เช้า เสมอ ต่อ พระเจ้า ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{24:4} ให้ อา โร น จัด ประทีป ให้ เป็น ระเบียบ อยู่ บน คัน ประทีป ทองคำ บริสุทธิ์ เสมอ เป็น นิตย์ แด่ พระเจ้า
{i24:5} ขนม ปัง หน้า พระ พักตร์
{24:5} “ เจ้า จง เอา ยอด แป้ง ทำ ขนม ปัง สิบ สอง ก้อน ก้อน หนึ่ง ใช้ แป้ง สอง ใน สิบ เอ ฟาห์ปิ้งเสีย
{24:6} เจ้า จง จัด ขนม ปัง นั้น วาง บน โต๊ะ ทองคำ บริสุทธิ์ เป็น สอง แถวๆ ละ หก ก้อน
{24:7} และ เจ้า จง เอา เครื่อง กำยาน บริสุทธิ์ ใส่ ไว้ ทุก แถว เพื่อ จะ คู่ กับ ขนม ปัง เป็น ส่วน อนุสรณ์ เพื่อ บูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า
{24:8} ทุกๆ วัน สะ บา โต ให้ อา โร น จัด ไว้ ให้ เป็น ระเบียบ ถวาย แด่ พระเจ้า เสมอ ใน นาม ของ อิสราเอล เป็น พัน ธ สัญญา เนืองนิตย์
{24:9} ขนม นี้ ตก เป็น ของ อา โร น และ บุตร ชาย ของ เขา ให้ เขา รับประทาน ได้ ใน ที่ บริสุทธิ์ เพราะ เป็น ส่วน บริสุทธิ์ ที่สุด ที่ ได้ จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระเจ้า เป็น ส่วน ได้ อัน ถาวร”
{i24:10} การ เหยียดหยาม พระ นาม และ กฎ เรื่อง การ ตอบ สนอง
{24:10} ครั้ง นั้น มี ชาย คน หนึ่ง เป็น บุตร ของ หญิง คน อิสราเอล ซึ่ง บิดา เป็น ชาว อียิปต์ ออก ไป ท่ามกลาง คน อิสราเอล และ บุตร ชาย ของ หญิง อิสราเอล ทะเลาะ กับ ชาย อิสราเอล คน หนึ่ง ใน ค่าย
{24:11} และ บุตร ชาย หญิง อิสราเอล คน นั้น ได้ เหยียดหยาม พระ นาม และ ได้ แช่ง ด่า เขา จึง นำ ตัว มา ให้ โมเสส มารดา ของ เขา ชื่อ เชโลมิท บุตร สาว ของ ดิบ รี คน เผ่า ดาน
{24:12} เขา จึง จำ ชาย คน นั้น ไว้ จน กว่า น้ำ พระทัย ของ พระเจ้า จะ เป็น ที่ กระจ่าง ต่อ เขา ทั้งหลาย
{24:13} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{24:14} “ จง นำ ผู้ ที่ แช่ง ด่า นั้น ออก มา จาก ค่าย ให้ บรรดา ผู้ ที่ ได้ยิน คำ แช่ง ด่า เอา มือ ของ ตน วาง ไว้ บน ศีรษะ ของ เขา และ ให้ ชุมนุมชน เอา หิน ขว้าง เขา ให้ ตาย
{24:15} และ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ผู้ ใด แช่ง ด่า พระเจ้า ของ เขา ผู้ นั้น จะ ต้อง ได้ รับ โทษ บาป
{24:16} ผู้ ใด ที่ เหยียดหยาม พระ นาม ของ พระเจ้า จะ ต้อง ถูก โทษ ถึง ตาย ให้ ชุมนุมชน ขว้าง เขา เสีย ให้ ตาย คน ต่าง ด้าว หรือ ชาว เมือง ก็ ดี เมื่อ เขา เหยียดหยาม พระ นาม จะ ต้อง ถูก โทษ ถึง ตาย
{24:17} ผู้ ที่ ฆ่า คน ตาย จะ ต้อง ถูก โทษ ถึง ตาย
{24:18} ผู้ ที่ ฆ่า สัตว์ ของ เขา จะ ต้อง ชดใช้ ชีวิต แทน ชีวิต
{24:19} ถ้า ผู้ ใด กระทำ ให้ เพื่อนบ้าน เสีย โฉม เขา กระทำ ให้ เสีย โฉม อย่างไร ก็ ให้ กระทำ แก่ เขา อย่าง นั้น
{24:20} กระดูก หัก แทน กระดูก หัก ตา แทน ตา ฟัน แทน ฟัน เขา กระทำ ให้ เสีย โฉม อย่างไร เขา ก็ ต้อง ถูก ทำให้ เสีย โฉม อย่าง นั้น
{24:21} ผู้ ใด ที่ ฆ่า สัตว์ ของ เขา ต้อง เสีย ค่า ชดใช้ และ ผู้ ใด ที่ ฆ่า คน ให้ ผู้ นั้น ถูก โทษ ถึง ตาย
{24:22} เจ้า จง มี กฎหมาย อย่าง เดียวกัน สำหรับ คน ต่าง ด้าว และ สำหรับ ชาว เมือง เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{24:23} โมเสส ก็ กล่าว แก่ คน อิสราเอล ดังนั้น เขา จึง พา คน ที่ แช่ง ด่า นั้น ออก มา จาก ค่าย และ เอา หิน ขว้าง เขา ตาย คน อิสราเอล กระทำ ดังนี้ ตาม ที่ พระเจ้า ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{i25:1} ปี สะ บา โต และ ปี เสียง เขา สัตว์
{25:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ที่ ภูเขา ซี นาย ว่า
{25:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย เข้า แผ่นดิน ที่ เรา ให้ เจ้า นั้น จง ให้ แผ่นดิน นั้น ถือ สะ บา โต
{25:3} เจ้า จง หว่าน พืช ใน นา ของ เจ้า หก ปี และ จง ลิด แขนง สวน องุ่น ของ เจ้า และ เก็บ ผล หก ปี
{25:4} แต่ ใน ปี ที่ เจ็ด นั้น เป็น ปี สะ บา โต จง ให้ แผ่นดิน หยุด พัก สงบ เป็น ปี สะ บา โต แด่ พระเจ้า เจ้า อย่า หว่าน พืช ใน นา หรือ ลิด แขนง สวน องุ่น ของ เจ้า
{25:5} สิ่ง ใด ที่ งอก ขึ้น มา เอง เจ้า อย่า เก็บเกี่ยว องุ่น อัน เกิด อยู่ ที่ เถา อัน เจ้า มิ ได้ ตกแต่ง ก็ อย่า เก็บ ให้ เป็น ปี ที่ แผ่นดิน หยุด พัก สงบ
{25:6} แผ่นดิน ใน ปี สะ บา โต นั้น จะ ยัง พืช ผล ให้ แก่ เจ้า ทั้งหลาย คือ แก่ ตัว เจ้า เอง แก่ ทาส ชาย ทาส หญิง ของ เจ้า แก่ ลูกจ้าง ของ เจ้า และ แก่ คน ต่าง ด้าว ที่ อยู่ กับ เจ้า
{25:7} พืช ผล แห่ง แผ่นดิน ทั้งสิ้น จะ เป็น อาหาร ของ สัตว์ เลี้ยง ของ เจ้า และ ของ สัตว์ ป่า ใน นั้น ด้วย
{25:8} “ เจ้า จง นับ ปี สะ บา โต เจ็ด ปี คือ เจ็ด คูณ เจ็ด ปี เวลา ปี สะ บา โต เจ็ด ปี จึง เป็น สี่ สิบ เก้า ปี แก่ เจ้า
{25:9} เจ้า จง ให้ เป่า เขา สัตว์ ดัง สนั่น ใน วัน ที่ สิบ เดือน ที่ เจ็ด เจ้า จง ให้ เป่า เขา สัตว์ ทั่ว แผ่นดิน ใน วัน ทำ การ ลบ มลทิน
{25:10} เจ้า จง ถือ ปี ที่ ห้า สิบ ไว้ เป็น ปี บริสุทธิ์ และ ประกาศ อิสรภาพ แก่ บรรดา คน ที่ อาศัย อยู่ ทั่ว แผ่นดิน ของ เจ้า ให้ เป็น ปี เสียง เขา สัตว์ แก่ เจ้า ให้ ทุก คน กลับ ไป ยัง ภูมิลำเนา อัน เป็น ทรัพย์สิน ของ ตน และ กลับ ไป สู่ ตระกูล ของ ตน
{25:11} ปี ที่ ห้า สิบ นั้น เป็น ปี เสียง เขา สัตว์ ของ เจ้า ใน ปี นั้น เจ้า อย่า หว่าน พืช หรือ เกี่ยว เก็บ ผล ที่ เกิด ขึ้น มา เอง หรือ เก็บ องุ่น จาก เถา ที่ มิ ได้ ตกแต่ง
{25:12} เพราะ เป็น ปี เสียง เขา สัตว์ จะ เป็น ปี บริสุทธิ์ แก่ เจ้า เจ้า จง รับประทาน พืช ผล ที่ งอก มา จาก นา ใน ปี นั้น
{25:13} “ ใน ปี เสียง เขา สัตว์ นี้ ให้ ทุก คน กลับ ไป สู่ ภูมิลำเนา อัน เป็น ทรัพย์สิน ของ ตน
{25:14} เจ้า จะ ขาย นา ให้ เพื่อนบ้าน ก็ ดี หรือ ซื้อ จาก เพื่อนบ้าน ก็ ดี เจ้า อย่า โกง กัน
{25:15} ตาม จำนวน ปี หลัง จาก ปี เสียง เขา สัตว์ เจ้า จง ซื้อ นา จาก เพื่อนบ้าน ของ เจ้า และ ให้ เขา ขาย แก่ เจ้า ตาม จำนวน ปี ที่ ปลูก พืช ได้
{25:16} ถ้า มาก ปี ก็ ต้อง เพิ่ม ราคา สูง ขึ้น ถ้า น้อย ปี เจ้า จง ลด ราคา ให้ ต่ำ ลง เพราะ ที่ เขา ขาย นั้น เขา ก็ ขาย ตาม จำนวน ปี ที่ ปลูก พืช
{25:17} เจ้า อย่า โกง กัน แต่ เจ้า จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{25:18} “ เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง กระทำ ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ รักษา กฎหมาย ของ เรา และ ปฏิบัติ ตาม ดังนั้น เจ้า จะ อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น อย่าง ปลอดภัย ได้
{25:19} แผ่นดิน จะ อำนวย ผล ให้ เจ้า ได้ รับประทาน อย่าง อิ่มหนำ และ อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย
{25:20} ถ้า เจ้า จะ พูด ว่า‘ ถ้า เรา ทั้งหลาย หว่าน หรือ เกี่ยว พืช ผล ของ เรา ไม่ ได้ ใน ปี ที่ เจ็ด เรา จะ เอา อะไร รับประทาน’
{25:21} เรา จะ บัญชา พร ของ เรา ให้ มี เหนือ เจ้า ใน ปี ที่ หก เพื่อ จะ มี พืช ผล พอ สำหรับ สาม ปี
{25:22} เมื่อ เจ้า หว่าน ใน ปี ที่ แปด เจ้า จะ รับประทาน ของ เก่า ของ เจ้า จน ปี ที่ เก้า เมื่อ เจ้า ได้ พืช ผล ใหม่ เข้า มา เจ้า ก็ ยัง รับประทาน พืช ผล เก่า ของ เจ้า อยู่
{25:23} เจ้า ทั้งหลาย จะ ขาย ที่ดิน ของ เจ้า ให้ ขาด ไม่ ได้ เพราะ ว่าที่ ดิน นั้น เป็น ของ เรา เพราะ เจ้า เป็น คน แขก เมือง และ เป็น คน อาศัย อยู่ กับ เรา
{25:24} ทั่วไป ใน แผ่นดิน ที่ เจ้า ยึดถือ อยู่ เจ้า จง ให้ มี การ ไถ่ถอน ที่ดิน คืน
{25:25} “ ถ้า พี่น้อง ของ เจ้า ยากจน ลง และ ขาย ที่ดิน ส่วน หนึ่ง ของ เขา ให้ ญาติ สนิท ถัด เขา ไป มา ไถ่ถอน นา ที่ พี่น้อง ของ เขา ขาย ให้ นั้น
{25:26} ถ้า ชาย คน นั้น ไม่ มี ญาติ มา ไถ่ถอน ให้ แต่ ต่อ มา เขา เป็น คน มั่งมี และ มี ทรัพย์ พอ ที่ จะ ไถ่ถอน ได้
{25:27} ให้ เขา นับ ปี ย้อน กลับ ไป ถึง ปี ที่ เขา ขาย ให้ แล้ว จง นับ เงิน ที่ ควร จ่าย กลับ คืน นั้น ให้ แก่ คน ที่ ตน ขาย ให้ และ ตัว ก็ เข้า อยู่ ใน ที่ดิน ของ เขา ได้
{25:28} ถ้า เขา ไม่ มี ทรัพย์ พอ ที่ จะ ไถ่ คืน ที่ดิน ที่ เขา ได้ ขาย ไป จะ คง อยู่ ใน มือ ของ ผู้ ซื้อ จน ถึง ปี เสียง เขา สัตว์ ให้ เขา คืน กลับ ให้ เจ้าของ ใน ปี เสียง เขา สัตว์ นี้ และ เจ้าของ เดิม จะ กลับ เข้า อยู่ ใน ที่ เดิม ของ เขา ได้
{25:29} “ ถ้า ผู้ ใด ขาย เรือน ซึ่ง อยู่ ใน เมือง ที่ มี กำแพง เมื่อ ขาย ไป แล้ว ให้ เขา ไถ่ถอน คืน ได้ ภายใน หนึ่ง ปี แรก ให้ เขา มี สิทธิ์ ใน การ ไถ่ คืน ได้ หนึ่ง ปี เต็ม
{25:30} ถ้า ใน เวลา หนึ่ง ปี เต็ม เขา ไม่ ทำ การ ไถ่ถอน ก็ ให้ จัดการ เสีย ให้ เป็น การ แน่นอน ว่า ผู้ ที่ ซื้อ ไป มี สิทธิ์ เหนือ เรือน ที่ อยู่ ใน เมือง ที่ มี กำแพง นั้น สิทธิ์ขาด แล้ว ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา ใน ปี เสียง เขา สัตว์ เขา ก็ ไม่ ต้อง คืน ให้
{25:31} แต่ เรือน ใน ชนบท ที่ ไม่ มี กำแพง ล้อม ให้ นับ เข้า เป็น พวก เดียว กับ ท้อง นา ใน ประเทศ นั้น คือ ไถ่ถอน คืน ได้ และ จะ ต้อง คืน กลับ ให้ เจ้าของ เดิม ใน ปี เสียง เขา สัตว์
{25:32} แต่ อย่างไร ก็ ตาม เมือง ของ คน เล วี หรือ บ้าน ใน เมือง ที่ เขา ถือ กรรมสิทธิ์ คน เล วี จะ ไถ่ถอน คืน ได้ ทุก เวลา
{25:33} ถ้า คน เล วี คน ใด ไถ่ถอน 10 เรือน นั้น ซึ่ง เขา ขาย ไป กับ เมือง ที่ เขา ถือ กรรมสิทธิ์ ต้อง กลับ คืน ให้ เจ้าของ เดิม ใน ปี เสียง เขา สัตว์ เพราะ เรือน ใน เมือง ของ คน เล วี เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา ใน หมู่ คน อิสราเอล
{25:34} แต่ ทุ่ง นา ที่ เป็น ที่ดิน สาธารณะ นั้น จะ ซื้อขาย กัน ไม่ ได้ เพราะ ว่า เป็น กรรมสิทธิ์ ถาวร ของ เขา ทั้งหลาย
{25:35} “ ถ้า พี่น้อง ของ เจ้า ยากจน ลง และ เลี้ยง ตัวเอง อยู่ กับ เจ้า ไม่ ได้ เจ้า จะ ต้อง เลี้ยงดู เขา ให้ เขา อยู่ กับ เจ้า อย่าง คน ต่าง ด้าว และ คน ที่ อาศัย อยู่
{25:36} อย่า เอา ดอกเบี้ย หรือ เงิน เพิ่ม อะไร จาก เขา แต่ จง ยำเกรง พระเจ้า เพื่อ ว่า พี่น้อง ของ เจ้า จะ อยู่ ใกล้ ชิด กับ เจ้า ได้
{25:37} เจ้า อย่า ให้ เขา ยืม เงิน ด้วย คิด ดอกเบี้ย หรือ ขาย อาหาร ด้วย เอา กำไร จาก เขา
{25:38} เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า ซึ่ง นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ ยก แผ่นดิน คา นา อัน ให้ แก่ เจ้า และ ที่ จะ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า
{25:39} “ ถ้า พี่น้อง ของ เจ้า ยากจน ลง อยู่ ใกล้ ชิด เจ้า และ ขาย ตัว ให้ แก่ เจ้า เจ้า อย่า ให้ เขา ทำงาน เป็น ทาส
{25:40} ให้ เขา อยู่ กับ เจ้า อย่าง ลูกจ้าง หรือ คน ที่ อาศัย อยู่ ด้วย ให้ เขา ปรนนิบัติ เจ้า ไป ถึง ปี เสียง เขา สัตว์
{25:41} แล้ว เขา และ ลูกหลาน ของ เขา จะ ออก ไป จาก เจ้า กลับ ไป สู่ ตระกูล ของ เขา และ กลับ ไป อยู่ ใน ที่ดิน ของ บิดา ของ เขา
{25:42} เพราะ ว่า เขา ทั้งหลาย เป็น คนใช้ ของ เรา ที่ เรา พา ออก จาก อียิปต์ เขา จะ ขาย ตัว เป็น ทาส ไม่ ได้
{25:43} เจ้า อย่า ข่มขี่ เขา ให้ ลำบาก แต่ จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า
{25:44} ส่วน ทาส ชาย หญิง ซึ่ง จะ มี ได้ นั้น เจ้า จะ ซื้อ ทาส ชาย หญิง จาก ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ ที่ อยู่ ข้าง เคียง เจ้า ก็ ได้
{25:45} เจ้า จะ ซื้อ จาก คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ใน หมู่ พวก เจ้า ทั้ง ครอบครัว ของ เขา ซึ่ง เป็น คน เกิด ใน แผ่นดิน ของ เจ้า และ เขา จะ ตก เป็น ทรัพย์สิน ของ เจ้า ก็ ได้
{25:46} เจ้า จะ ทำ พินัยกรรม ยก เขา ให้ แก่ บุตร หลาน ของ เจ้า ให้ เป็น มรดก แก่ เขา เป็น กรรมสิทธิ์ เป็น นิตย์ ก็ ได้ เจ้า ใช้ เขา ได้ อย่าง ทาส แต่ เจ้า ทั้งหลาย อย่า ปกครอง พี่น้อง คน อิสราเอล ด้วย ความ รุนแรง
{25:47} “ ถ้า คน ต่าง ด้าว หรือ คน ที่ อาศัย อยู่ กับ เจ้า มั่งมี ขึ้น และ พี่น้อง ของ เจ้าที่ อยู่ กับ เขา ยากจน ลง และ ขาย ตัว ให้ แก่ คน ต่าง ด้าว หรือ ผู้ ที่ อาศัย อยู่ กับ เจ้า นั้น หรือ ขาย ให้ แก่ ญาติ คน หนึ่ง คน ใด ของ คน ต่าง ด้าว นั้น
{25:48} เมื่อ เขา ขาย ตัว แล้ว ก็ ให้ มี การ ไถ่ถอน คือ พี่น้อง คน หนึ่ง คน ใด ของ เขา ทำ การ ไถ่ถอน เขา ได้
{25:49} หรือ ลุง หรือ ลูกพี่ ลูกน้อง จะ ทำ การ ไถ่ถอน เขา ก็ ได้ หรือ ญาติ สนิท ของ ตระกูล ของ เขา จะ ไถ่ถอน เขา ก็ ได้ หรือ ถ้า เขา มั่งมี ขึ้น เขา จะ ไถ่ถอน ตัวเอง ก็ ได้
{25:50} ให้ ผู้ ที่ ขาย ตัว คิด กับ ผู้ ที่ รับซื้อ ตัว เขา ไป ว่า เขา ได้ ขาย ตัว กี่ ปี จึง ถึง ปี เสียง เขา สัตว์ ค่า ตัว ของ เขา เป็น ค่า ตาม จำนวน ปี เวลา ที่ เขา อยู่ กับ เจ้าของ ตัว เขา นั้น คิด ตาม เวลา ของ ลูกจ้าง
{25:51} ถ้า มี เวลา อีก หลาย ปี เขา ต้อง ชำระ เงิน คืน เท่า ค่า ปี ที่ เหลือ อยู่ นับ เป็น ค่า ไถ่ถอน ตัว เขา
{25:52} ถ้า ยัง เหลือ น้อย ปี จะ ถึง ปี เสียง เขา สัตว์ ก็ ให้ ผู้ ขาย ตัว คิด กับ ผู้ ซื้อ ตัว ไว้ คิด เงิน ตาม จำนวน ปี ที่ เขา ควร จะ รับใช้ คืน เป็น เงิน ค่า ไถ่ เขา
{25:53} ให้ เขา เป็น ลูกจ้าง ราย ปี อยู่ กับ นาย อย่า ให้ นาย ปกครอง ข่มขี่ เขา ใน หมู่ พวก เจ้า
{25:54} ถ้า เขา ไม่ ไถ่ถอน ตาม ที่ กล่าว มา นี้ ก็ ให้ ปล่อย เขา ใน ปี เสียง เขา สัตว์ ทั้ง เขา พร้อม กับ ลูก ของ เขา
{25:55} ต่อ เรา คน อิสราเอล เป็น คนใช้ เขา เป็น คนใช้ ของ เรา ที่ เรา พา ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{i26:1} พระ พร ของ การ เชื่อฟัง (ฉธบ.7:12-24;28:1-14)
{26:1} เจ้า ทั้งหลาย อย่า กระทำ รูป เคารพ สำหรับ ตัว หรือ ตั้ง รูป แกะ สลัก หรือ เสา ศักดิ์สิทธิ์ และ เจ้า ทั้งหลาย อย่า ตั้ง รูป ศิลา แกะ สลัก ไว้ ใน แผ่นดิน ของ เจ้า เพื่อ แก่ การ กราบ ไหว้ เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{26:2} เจ้า จง ถือ รักษา สะ บา โต ทั้งหลาย ของ เรา และ คารวะ ต่อ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา เรา คือ พระเจ้า
{26:3} “ ถ้า เจ้า ทั้งหลาย ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ รักษา บัญญัติ ของ เรา และ กระทำ ตาม
{26:4} เรา จะ ประทาน ฝน ตาม ฤดู แก่ เจ้า และ แผ่นดิน จะ เกิด พืช ผล และ ต้นไม้ ใน ทุ่ง จะ บังเกิด ผล
{26:5} และ เวลา นวด ข้าว จะ เนิ่นนาน ถึง ฤดู เก็บ ผล องุ่น และ ฤดู เก็บ ผล องุ่น จะ เนิ่นนาน ไป ถึง ฤดู หว่าน และ เจ้า จะ รับประทาน อาหาร อย่าง อิ่มหนำ และ อยู่ ใน แผ่นดิน ของ เจ้า อย่าง ปลอดภัย
{26:6} เรา จะ ให้ ศานติ ภาพ ใน แผ่นดิน เจ้า ทั้งหลาย จะ นอน ลง และ ไม่ มี ผู้ ใด ที่ จะ ทำให้ เจ้า กลัว เรา จะ ขจัด สัตว์ ร้าย จาก แผ่นดิน และ ดาบ จะ ไม่ ผ่าน แผ่นดิน ของ เจ้า เลย
{26:7} เจ้า จะ ขับ ไล่ ศัตรู ของ เจ้า และ เขา ทั้งหลาย จะ ล้ม ลง ต่อ หน้า เจ้า ด้วย ดาบ
{26:8} พวก เจ้า ห้า คน จะ ขับ ไล่ ศัตรู ร้อย คน พวก เจ้า ร้อย คน จะ ขับ ไล่ ศัตรู หมื่น คน และ ศัตรู ของ เจ้า จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ ต่อ หน้า เจ้า
{26:9} และ เรา จะ คิด ถึง เจ้า จะ กระทำ ให้ เจ้า มี พงศ์พันธุ์ มาก ยิ่ง ขึ้น และ ดำรง พัน ธ สัญญา ซึ่ง มี ไว้ กับ เจ้า
{26:10} เจ้า จะ ได้ รับประทาน ของ ที่ สะสม ไว้ นาน และ เจ้า จะ ต้อง เอา ของ เก่า ออก ไป เพื่อ เอา ที่ มา เก็บ ของ ใหม่
{26:11} และ เรา จะ อยู่ ใน หมู่ พวก เจ้า และ วิญญาณ จิต ของ เรา จะ ไม่ เกลียด เจ้า
{26:12} เรา จะ ดำเนิน ใน หมู่ พวก เจ้า และ จะ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า และ เจ้า จะ เป็น ประชากร ของ เรา
{26:13} เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เจ้า จะ มิ ได้ เป็น ทาส ของ เขา เรา ได้ หัก คาน แอก ของ เจ้า ออก เสีย เพื่อ ให้ เจ้า เดิน ตัว ตรง ได้
{i26:14} โทษ ของ การ ไม่ เชื่อฟัง (ฉธบ.28:15-68)
{26:14} “ ถ้า เจ้า มิ ได้ เชื่อฟัง เรา และ จะ ไม่ กระทำ ตาม บัญญัติ ทั้งหมด เหล่า นี้
{26:15} ถ้า เจ้า เบื่อ หน่าย กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ใจ ของ เจ้า ขยาด ต่อ กฎหมาย ของ เรา เจ้า จึง ไม่ กระทำ ตาม บัญญัติ ทั้งสิ้น ของ เรา แต่ ทำลาย พัน ธ สัญญา ของ เรา
{26:16} เรา จะ กระทำ ดังนี้ แก่ เจ้า คือ เรา จะ ตั้ง ความ ขยั้น ครั่น คร้าม ฉับ พลัน ความ พินาศ และ ความ เจ็บ ไข้ ซึ่ง ทำให้ นัยน์ตา ชำรุด และ กระทำ ให้ ชีวิต ทรุดโทรม อยู่ เหนือ เจ้า ทั้งหลาย เจ้า ทั้งหลาย จะ หว่าน พืช ไว้ เสียเปล่า เพราะ ศัตรู ของ เจ้า จะ มา กิน
{26:17} เรา จะ หมาย หน้า เจ้า เจ้า จะ แพ้ ศัตรู ของ เจ้า คน ที่ เกลียด ชัง เจ้า จะ ปกครอง อยู่ เหนือ เจ้า เจ้า จะ หลบ หนี ไป ทั้ง ที่ ไม่ มี ใคร ไล่ ติดตาม
{26:18} และ เมื่อ เป็น อย่าง นี้ แล้ว เจ้า ทั้งหลาย ยัง ไม่ ฟัง เรา เรา ก็ จะ ตี สอน เจ้า อีก ด้วย โทษ ที่ เจ้า ผิด ถึง เจ็ด เท่า
{26:19} เรา จะ ทำลาย ความ เห่อเหิม ใน กำลัง อำนาจ ของ เจ้า เรา จะ กระทำ ให้ ฟ้า สวรรค์ ของ เจ้า เหมือน เหล็ก และ พื้น ดิน ของ เจ้า เหมือน ทองเหลือง
{26:20} เจ้า ทั้งหลาย จะ เปลือง กำลัง เสียเปล่าๆ เพราะ ว่า แผ่นดิน ของ เจ้า จะ ไม่ มี พืช ผล และ ต้นไม้ ใน แผ่นดิน ก็ จะ ไม่ บังเกิด ผล
{26:21} “ ถ้า เจ้า ยัง ดำเนิน ขัดแย้ง เรา อยู่ และ ไม่ เชื่อฟัง เรา เรา จะ นำ ภัย พิบัติ มา เหนือ เจ้า ยิ่ง ขึ้น เป็น เจ็ด เท่า ของ บาป ของ เจ้า
{26:22} เรา จะ ปล่อย สัตว์ ป่า ทุ่ง ให้ มา ใน หมู่ พวก เจ้า มัน จะ ปล้น เอา ลูกหลาน ของ เจ้า และ ทำลาย สัตว์ ใช้ ของ เจ้า และ ทำให้ เจ้า เหลือ น้อย เพื่อ ถนน หนทาง ของ เจ้า จะ ได้ ร้าง เปล่า
{26:23} “ และ ถ้า ด้วย การ ตี สอน นี้ เจ้า ยัง ไม่ หัน มา หา เรา และ ยัง ประพฤติ ขัดแย้ง เรา อยู่
{26:24} แล้ว เรา จะ ดำเนิน การ ขัดแย้ง เจ้า ทั้งหลาย และ เรา เอง จะ เฆี่ยน ตี เจ้า ด้วย เรื่อง บาป ของ เจ้า ถึง เจ็ด เท่า ทวีคูณ
{26:25} เรา จะ นำ ดาบ มา เหนือ เจ้า ซึ่ง ลงโทษ เจ้า ตาม พัน ธ สัญญา ถ้า เจ้า เข้า มา รวม กัน อยู่ ใน เมือง เรา จะ นำ โรค ร้าย มา ใน หมู่ พวก เจ้า และ เจ้า จะ ตก อยู่ ใน มือ ของ ศัตรู
{26:26} เมื่อ เรา ทำลาย อาหาร หลัก ของ เจ้า ผู้หญิง สิบ คน จะ ปิ้ง ขนม ของ เจ้า ด้วย เตา อบ อัน เดียว แล้ว เอา ขนม มา ชั่ง ให้ เจ้า เจ้า จะ รับประทาน แต่ จะ ไม่ อิ่ม
{26:27} “ และ ถ้า เป็น อย่าง นี้ แล้ว เจ้า ยัง ไม่ เชื่อฟัง เรา แต่ ประพฤติ ขัดแย้ง เรา
{26:28} เรา จะ ดำเนิน การ ขัดแย้ง เจ้า อย่าง รุนแรง และ เรา เอง จะ ลงโทษ เจ้า เพราะ ความ ผิด บาป ของ เจ้า เจ็ด เท่า
{26:29} เจ้า จะ รับประทาน เนื้อ ลูกชาย ของ เจ้า และ เจ้า จะ รับประทาน เนื้อ ลูกสาว ของ เจ้า
{26:30} เรา จะ ทำลาย ปู ชนีย สถาน สูง ของ เจ้า และ ตัด แท่น เครื่อง หอม ของ เจ้า ลง และ โยน ศพ ของ เจ้า ลง เหนือ ซาก รูป เคารพ ของ เจ้า และ จิตใจ ของ เรา จะ เกลียด ชัง เจ้า
{26:31} เรา จะ ให้ เมือง ของ เจ้า เริศร้าง และ จะ กระทำ ให้ สถาน นมัสการ ของ เจ้า ว่างเปล่า และ เรา จะ ไม่ ดม กลิ่น ถวาย ของ เจ้าที่ พอใจ
{26:32} และ เรา จะ ให้ แผ่นดิน ของ เจ้า ร้าง แล้ง จน ศัตรู ของ เจ้า ผู้ จะ มา อาศัย อยู่ ใน นั้น แปลก ใจ
{26:33} และ เรา จะ ให้ พวก เจ้า กระจัด กระจาย ไป อยู่ ใน บรรดา ประชาชาติ และ เรา จะ ให้ ดาบ ออก จาก ฝัก ไล่ ตาม เจ้า และ แผ่นดิน ของ เจ้า จะ เริศร้าง และ เมือง ของ เจ้า จะ ว่างเปล่า
{26:34} “ เมื่อ เจ้า ต้อง ไป อยู่ ใน แผ่นดิน ของ ศัตรู แผ่นดิน ของ เจ้า จะ มี สะ บา โต ตราบ เท่า เวลา ที่ ว่างเปล่า อยู่ แผ่นดิน ก็ จะ ได้ หยุด พัก และ มี สะ บา โต
{26:35} ตราบ ใด ที่ แผ่นดิน ว่างเปล่า อยู่ ก็ จะ ได้ หยุด พัก คือ จะ ได้ หยุด พัก อย่าง ที่ มิ ได้ หยุด ใน สะ บา โต ขณะ เมื่อ เจ้า อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น
{26:36} ส่วน พวก เจ้า ทั้งหลาย ที่ ยัง เหลือ อยู่ เรา จะ ให้ เขา มี ใจ อ่อนแอ ใน แผ่นดิน ของ ศัตรู จน เสียง ใบไม้ แห้ง ปลิว จะ ทำให้ เขา หนี และ เขา จะ หนี เหมือน คน หนี จาก ดาบ และ เขา จะ ล้ม ลง ทั้ง ที่ ไม่ มี คน ไล่ ติดตาม
{26:37} เขา จะ สะดุด ซึ่ง กัน และ กัน เหมือน คน หนี ดาบ ทั้ง ที่ ไม่ มี คน ตาม มา และ เจ้า จะ ไม่ มี กำลัง ต่อต้าน ศัตรู ของ เจ้า
{26:38} เจ้า ทั้งหลาย จะ ล้ม ตาย ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ และ แผ่นดิน ของ ศัตรู ของ เจ้า จะ กิน เจ้า เสีย
{26:39} ส่วน เจ้า ทั้งหลาย ที่ เหลือ อยู่ จะ ทรุดโทรม ไป ใน แผ่นดิน ศัตรู ของ เจ้า นั้น เพราะ กรรม บาป ของ ตน และ เพราะ กรรม บาป ของ บรรพบุรุษ ของ ตน เขา จะ ต้อง ทรุดโทรม ไป อย่าง บรรพบุรุษ ด้วย
{26:40} “ แต่ ถ้า เขา ทั้งหลาย สารภาพ กรรม บาป ของ เขา และ กรรม บาป ของ บรรพบุรุษ ซึ่ง เขา ทั้งหลาย กระทำ ผิด ต่อ เรา ด้วย ความ ทรยศ ของ เขา นั้น และ ที่ ได้ ประพฤติ ขัดแย้ง เรา
{26:41} เรา จึง ดำเนิน การ ขัดแย้ง เขา ทั้งหลาย และ ได้ นำ เขา เข้า แผ่นดิน แห่ง ศัตรู ของ เขา ถ้า เมื่อนั้น จิตใจ อัน นอกรีต ของ เขา ถ่อม ลง แล้ว และ เขา ได้ แก้ไข ใน เรื่อง กรรม บาป ของ เขา แล้ว
{26:42} เรา จึง จะ ระลึก ถึง พัน ธ สัญญา ของ เรา ซึ่ง มี ต่อ ยา โค บ และ เรา จะ ระลึก ถึง พัน ธ สัญญา ของ เรา ซึ่ง มี ต่อ อิส อัคและพันธ สัญญา ของ เรา ต่อ อับราฮัม และ เรา จะ ระลึก ถึง แผ่นดิน นั้น
{26:43} แต่ เขา ยัง ต้อง ทิ้ง แผ่นดิน นั้น ไว้ และ แผ่นดิน จะ มี สะ บา โต ซึ่ง ได้ ว่าง อยู่ โดย ไม่ มี พวก เขา ทั้งหลาย อาศัย เขา ทั้งหลาย จึง ได้ รับ โทษ ที่ ได้ กระทำ ผิด ด้วย เรื่อง เบื่อ หน่าย กฎหมาย ของ เรา และ จิตใจ ของ เขา เกลียด ชัง กฎเกณฑ์ ของ เรา
{26:44} ถึง เพียง นั้น ก็ ดี เมื่อ เขา ทั้งหลาย อยู่ ใน แผ่นดิน ศัตรู ของ เขา เรา จะ ไม่ เบื่อ หน่าย เขา เรา จะ ไม่ เกลียด ชัง เขา ถึง กับ จะ ทำลาย เขา เสีย ให้ หมด ที เดียว และ ทำลาย พัน ธ สัญญา ซึ่ง มี กับ เขา เสีย เพราะ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เขา
{26:45} เพราะ เห็นแก่ เขา เรา จะ รำลึก ถึง พัน ธ สัญญา ซึ่ง มี ต่อ บรรพบุรุษ ของ เขา ผู้ ซึ่ง เรา ได้ พา เขา ออก มา จาก แผ่นดิน อียิปต์ ต่อ หน้า บรรดา ประชาชาติ เพื่อ เรา จะ ได้ เป็น พระเจ้า ของ เขา เรา คือ พระเจ้า”
{26:46} สิ่ง เหล่า นี้ เป็น กฎเกณฑ์ และ กฎหมาย และ บทบัญญัติ ซึ่ง พระเจ้า ทรง กระทำ ไว้ ระหว่าง พระองค์ กับ ชน ชาติ อิสราเอล บน ภูเขา ซี นาย โดย โมเสส
{i27:1} กฎหมาย เกี่ยว กับ การ มอบ ถวาย
{27:1} พระเจ้า ตรัส กับ โมเสส ว่า
{27:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ ผู้ ใด บน เป็น พิเศษ ไว้ บุคคล ผู้ ที่ ถูก บน ไว้ นั้น เจ้า ต้อง นับ ว่า เขา เป็น ของ พระเจ้า
{27:3} ให้ เจ้า กำหนด ราคา ดังนี้ ผู้ชาย อายุ ตั้งแต่ ยี่ สิบ ถึง หก สิบ ปี จะ เป็น ค่า เงิน ห้า สิบ เชเขลตามเชเขล ของ สถาน นมัสการ
{27:4} ถ้า ผู้ นั้น เป็น ผู้หญิง ให้ เจ้า กำหนด ราคา เป็น ค่า เงิน สาม สิบ เชเขล
{27:5} ถ้า ผู้ นั้น อายุ ห้า ขวบ ถึง ยี่ สิบ ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้ชาย เป็น ค่า เงิน ยี่ สิบ เชเขล และ ผู้หญิง สิบ เชเขล
{27:6} ถ้า ผู้ นั้น อายุ หนึ่ง เดือน ถึง ห้า ขวบ ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้ชาย เป็น ค่า เงิน ห้า เชเขล ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้หญิง เป็น ค่า เงิน สาม เชเขล
{27:7} ถ้า เป็น บุคคล อายุ ตั้งแต่ หก สิบ ปี ขึ้น ไป ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้ชาย เป็น ค่า เงิน สิบ ห้า เชเขล และ ผู้หญิง เป็น สิบ เชเขล
{27:8} ถ้า ผู้ชาย คน ใด ยากจน เกิน ที่ จะ ชำระ ตาม ที่ เจ้า กำหนด ราคา ก็ ให้ นำ ผู้ ถูก บน ไป หา ปุโรหิต ให้ ปุโรหิต กำหนด ราคา ตาม กำลัง ของ ผู้ ที่ บน ปุโรหิต จะ กำหนด ราคา ของ คน นั้น
{27:9} “ ถ้า เป็น สัตว์ อย่าง ที่ มนุษย์ นำ มา ถวาย พระเจ้า สิ่ง ใดๆ ที่ มนุษย์ ถวาย แด่ พระเจ้า ถือ ว่า เป็น ของ บริสุทธิ์
{27:10} อย่า ให้ เขา นำ อะไร มา แทน หรือ เปลี่ยน เอา ดี มา เปลี่ยน ไม่ ดี หรือ เอา ไม่ ดี มา เปลี่ยน ดี ถ้า เขา ทำ การ เปลี่ยน สัตว์ ทั้ง ตัว ที่ นำ มา เปลี่ยน และ ตัว ที่ ถูก เปลี่ยน จะ ต้อง บริสุทธิ์
{27:11} ถ้า เป็น สัตว์ มลทิน ซึ่ง ไม่ พึง นำ มา ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ ผู้ นั้น นำ สัตว์ ตัว นั้น ไป หา ปุโรหิต
{27:12} แล้ว ปุโรหิต จะ ตี ค่า ว่า เป็น ของ ดี ของ ไม่ ดี ท่าน ผู้ เป็น ปุโรหิต กำหนด ราคา เท่าใด ก็ ให้ เป็น เท่านั้น
{27:13} ถ้า เขา จะ มา ไถ่ สัตว์ นั้น ก็ ให้ เขา เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ราคา ที่ ตี ไว้
{27:14} “ เมื่อ คน ใด ถวาย เรือน ของ ตน ไว้ เป็น ของ บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า ปุโรหิต ต้อง กำหนด ราคา ตาม ดี ไม่ ดี ปุโรหิต กำหนด ราคา เท่าใด ก็ ให้ เป็น เท่านั้น
{27:15} ถ้า ผู้ ที่ ถวาย เรือน ไว้ ประสงค์ จะ ไถ่ เรือน ของ เขา ก็ ให้ ผู้ นั้น เพิ่ม เงิน อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ราคา เรือน ที่ ตี ไว้ แล้ว เรือน นั้น จึง ตก เป็น ของ เขา ได้
{27:16} “ ถ้า ผู้ ใด ถวาย ที่ดิน ส่วน หนึ่ง แด่ พระเจ้า ซึ่ง เป็น มรดก ตก แก่ เขา ให้ เจ้า กำหนด ราคา ของ ที่ดิน ตาม จำนวน พันธุ์ พืช ที่ หว่าน ลง ใน ดิน นั้น ถ้า ที่ นา ใช้ พันธุ์ บา ร ลี หนึ่ง โฮเมอร์ ให้ กำหนด ราคา เป็น เงิน ห้า สิบ เชเขล
{27:17} ถ้า เขา ถวาย นา ใน ปี เสียง เขา สัตว์ ก็ ให้ คง เต็ม ราคา ที่ เจ้า กำหนด
{27:18} ถ้า เขา ถวาย ที่ นา ภายหลัง ปี เสียง เขา สัตว์ ก็ ให้ ปุโรหิต คำนวณ ค่า เงิน ตาม จำนวน ปี ที่ เหลือ อยู่ กว่า จะ ถึง ปี เสียง เขา สัตว์ ให้ หัก เสีย จาก ราคา ที่ เจ้า กำหนด
{27:19} ถ้า ผู้ ที่ ถวาย นา ประสงค์ จะ ไถ่ นา นั้น ก็ ให้ เขา เพิ่ม ค่า เงิน อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ กำหนด ราคา ที่ ตี ไว้ แล้ว นา นั้น จะ เป็น ของ เขา
{27:20} แต่ ถ้า เขา ไม่ ประสงค์ ที่ จะ ไถ่ นา หรือ เขา ได้ ขาย นา นั้น ให้ แก่ อีก คน หนึ่ง แล้ว ก็ อย่า ให้ ไถ่ อีก เลย
{27:21} แต่ นา นั้น เมื่อ เขา ต้อง สละ ใน ปี เสียง เขา สัตว์ ก็ เป็น ของ บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า เพราะ เป็น นา ที่ ถวาย ไว้ ปุโรหิต จึง เข้า ถือ กรรมสิทธิ์ นา นั้น ได้
{27:22} ถ้า คน ใด ซื้อ นา มา ถวาย แด่ พระเจ้า ซึ่ง ไม่ ใช่ ส่วน มรดก ที่ ตก เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา
{27:23} ปุโรหิต จะ คำนวณ ค่า นา นับ จน ถึง ปี เสียง เขา สัตว์ ใน วัน นั้น เจ้าของ นา ต้อง ถวาย เงิน เท่า กำหนด ค่า นา ที่ ตี ไว้ เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า
{27:24} พอ ถึง ปี เสียง เขา สัตว์ นา นั้น ต้อง กลับ ไป ตก แก่ ผู้ ที่ ขาย ให้ เขา ซึ่ง เป็น เจ้าของ เดิม ตาม มรดก ที่ ตก มา เป็น ของ เขา
{27:25} การ กำหนด ราคา ทุก อย่าง จะ ต้อง เป็น ไป ตาม ค่า เงิน เชเขล ของ สถาน นมัสการ ยี่ สิบ เก- ราห์เป็นหนึ่งเชเขล
{27:26} “ แต่ ลูก สัตว์ หัว ปี นั้น อย่า ให้ ใคร นำ มา ถวาย เพราะ ที่ เป็น สัตว์ หัว ปี ก็ ตก เป็น ของ พระเจ้า อยู่ แล้ว วัว ก็ ดี แกะ ก็ ดี เป็น ของ พระเจ้า
{27:27} ถ้า เป็น สัตว์ มลทิน จง ให้ เขา ซื้อ คืน ตาม กำหนด ราคา ของ เจ้า โดย เพิ่ม หนึ่ง ใน ห้า ของ กำหนด ราคา ที่ ตี ไว้ ถ้า เขา ไม่ ไถ่ ก็ ให้ ขาย เสีย ตาม กำหนด ราคา ที่ ตี ไว้
{27:28} “ แต่ สิ่ง ใด ที่ ถวาย ขาด แด่ พระเจ้า เป็น สิ่ง ที่ เขา มี อยู่ ไม่ ว่า เป็น คน หรือ สัตว์ หรือ ที่ นา อัน เป็น มรดก ตก แก่ เขา จะ ขาย หรือ ไถ่ ไม่ ได้ เลย เพราะ สิ่ง ที่ ถวาย ขาด แล้ว เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ ที่สุด แด่ พระเจ้า
{27:29} ผู้ ใด ที่ ถูก ถวาย ขาด แล้ว คือ ผู้ ที่ ต้อง ทำลาย เสีย จาก มนุษย์ อย่า ให้ ไถ่ถอน ผู้ นั้น ผู้ นั้น ต้อง ถูก โทษ ถึง ตาย
{27:30} “ ทศางค์ ทั้งสิ้น ที่ ได้ จาก แผ่นดิน เป็น พืช ที่ ได้ จาก แผ่นดิน ก็ ดี หรือ ผล จาก ต้นไม้ ก็ ดี เป็น ของ พระเจ้า เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า
{27:31} ถ้า คน ใด ประสงค์ จะ ไถ่ ทศางค์ ส่วน ใด ของ เขา เขา ต้อง เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ทศางค์ นั้น
{27:32} และ ทศางค์ ที่ ได้ มา จาก ฝูง วัว หรือ ฝูง แพะ แกะ คือ สัตว์ หนึ่ง ใน สิบ ตัว ที่ ลอด ใต้ ไม้เท้า ของ ผู้ เลี้ยง เป็น สัตว์ บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า
{27:33} อย่า ให้ คิด ว่า ดี หรือ ไม่ ดี และ อย่า ให้ เขา สับเปลี่ยน ถ้า เขา สับเปลี่ยน ทั้ง ตัว ที่ นำ มา เปลี่ยน กับ ตัว ที่ ถูก เปลี่ยน เป็น ของ บริสุทธิ์ ไถ่ ไม่ ได้”
{27:34} เหล่า นี้ เป็น บทบัญญัติ ที่ พระเจ้า ทรง บัญญัติ ไว้ กับ โมเสส สำหรับ คน อิสราเอล บน ภูเขา ซี นาย