{i1:1} นิมิต แห่ง เทพ สิริ ที่ ผู้ เผย พระ วจนะ เห็น
{1:1} อยู่ มา ใน วัน ที่ ห้า เดือน ที่ สี่ ปี ที่ สาม สิบ ขณะ เมื่อ ข้าพเจ้า อยู่ ที่ ริม แม่น้ำ เค บาร์ ใน หมู่ พวก เชลย ท้อง ฟ้า เบิก ออก และ ข้าพเจ้า ได้ เห็น พระเจ้า ใน นิมิต
{1:2} เมื่อ วัน ที่ ห้า เดือน นั้น (คือ ใน ปี ที่ ห้า ที่ กษัตริย์ เย โฮ ยา คีน ต้อง เป็น เชลย)
{1:3} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง เอ เส เคียล ปุโรหิต บุตร บุ ซี ใน แผ่นดิน ของ คน เค ลเดีย ริม แม่น้ำ เค บาร์ ณ ที่ นั่น พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า มา อยู่ เหนือ ท่าน
{1:4} ดู เถิด เมื่อ ข้าพเจ้า มอง ดู ลม พายุ ก็ พัด มา จาก ทาง เหนือ มี เมฆ ก้อน ใหญ่ ที่ มี ความ สว่าง อยู่ รอบ และ มี ไฟ ลุก วาบ ออก มา อยู่ เสมอ ท่ามกลาง ไฟ นั้น ดู ประหนึ่ง ทองสัมฤทธิ์ ที่ แวบ วาบ
{1:5} และ จาก ท่ามกลาง ไฟ นี้ มี ร่าง ดัง สัตว์ สี่ ตัว ออก มา รูปร่าง ของ สัตว์ นั้น เป็น เช่น นี้ คือ มี สัณฐาน เหมือน มนุษย์
{1:6} แต่ สัตว์ ทุก ตัว มี หน้า สี่ หน้า และ มี ปีก สี่ ปีก ทุก ตัว
{1:7} ขา ของ สัตว์ นั้น ตรง และ ฝ่า ตีน ก็ เหมือน ฝ่า ตีน ลูก วัว และ เป็น ประกาย อย่าง ทองสัมฤทธิ์ ขัด
{1:8} ที่ ใต้ ปีก ข้าง ตัว มัน ทั้ง สี่ ข้าง มี เป็น มือ คน สัตว์ ทั้ง สี่ มี หน้า และ มี ปีก ดังนี้
{1:9} คือ ปีก ของ มัน ต่าง ก็ จด ปีก ของ กัน และ กัน มัน บิน ตรง ไป ข้าง หน้า ขณะ ที่ ไป ก็ ไม่ หัน เลย
{1:10} สัณฐาน หน้า ของ มัน ทุก ตัว มี หน้า เหมือน หน้า คน สัตว์ ทั้ง สี่ มี หน้า สิงห์ อยู่ ด้าน ขวา สัตว์ ทั้ง สี่ มี หน้า วัว อยู่ ด้าน ซ้าย สัตว์ ทั้ง สี่ มี หน้า นก อินทรี อยู่ ด้าน หลัง
{1:11} หน้า ของ มัน เป็น ดังนี้ แหละ ปีก ของ มัน กาง แผ่ ขึ้น ข้าง บน สัตว์ แต่ละ ตัว มี สอง ปีก แต่ละ ปีก จด ปีก ของ กัน และ กัน ส่วน อีก สอง ปีก คลุม กาย ของ มัน
{1:12} สัตว์ ทุก ตัว บิน ตรง ไป ข้าง หน้า ไม่ ว่า วิญญาณ จะ ไป ทาง ไหน มัน ก็ ไป ทาง นั้น เมื่อ ไป ก็ ไม่ หัน เลย
{1:13} ใน หมู่ สัตว์ นั้น มี สิ่ง หนึ่ง ที่ ดูเหมือน ถ่าน คุ เหมือน คบเพลิง หลาย อัน เคลื่อน ไป มา อยู่ ใน หมู่ สัตว์ เหล่า นั้น ไฟ นั้น สุกใส และ มี แสง ฟ้า แลบ ออก มา จาก ไฟ นั้น
{1:14} สัตว์ นั้น ก็ พุ่ง ไป พุ่ง มา ดั่ง ฟ้า แลบ แปลบ ปลาบ
{1:15} เมื่อ ข้าพเจ้า มอง ดู สัตว์ นั้น ดู เถิด วง ล้อ อยู่ บน พิภพ ข้าง สัตว์ นั้น ตัว ละ หนึ่ง วง ล้อ สี่ ตัว
{1:16} ลักษณะ และ ทรวดทรง ของ วง ล้อ เหล่า นั้น แวบ วาบ อย่าง เพทาย วง ล้อ ทั้ง สี่ ก็ มี สัณฐาน เหมือน กัน ส่วน ทรวดทรง นั้น เหมือน วง ล้อ ซ้อน ใน วง ล้อ
{1:17} เมื่อ จะ ไป ก็ ไป ข้าง ใด ใน สี่ ข้าง ของ มัน ได้ เมื่อ ไป ก็ ไม่ หัน เลย
{1:18} ขอบ วง ล้อ นั้น สูง และ น่า สะพรึงกลัว และ ทั้ง สี่ นั้น ที่ ขอบ มี นัยน์ตา อยู่ รอบๆ
{1:19} เมื่อ สัตว์ นั้น ไป วง ล้อ ก็ ตาม ไป ข้างๆ ด้วย เมื่อ สัตว์ เหาะ ขึ้น จาก พิภพ วง ล้อ ก็ เหาะ ขึ้น ด้วย
{1:20} วิญญาณ จะ ไป ที่ไหน สัตว์ นั้น ก็ ไป และ วง ล้อ นั้น ก็ เหาะ ตาม ไป ด้วย เพราะ ว่า วิญญาณ ของ สัตว์ อยู่ ใน วง ล้อ
{1:21} เมื่อ สัตว์ ไป วง ล้อ ก็ ไป ด้วย เมื่อ สัตว์ หยุด วง ล้อ ก็ หยุด เมื่อ สัตว์ เหาะ ขึ้น จาก พิภพ วง ล้อ ก็ เหาะ ตาม ไป ด้วย เพราะ ว่า วิญญาณ ของ สัตว์ อยู่ ใน วง ล้อ
{1:22} เหนือ ศีรษะ ของ สัตว์ นั้น มี ลักษณะ เหมือน ท้อง ฟ้า ทอ แสง อย่าง ผลึก ที่ น่า กลัว แผ่ กว้าง อยู่ เหนือ ศีรษะ ของ สัตว์ นั้น
{1:23} ใต้ ท้อง ฟ้า นี้ ปีกกา งอ อก ตรง กาง ออก ไป หา กัน สัตว์ ทุก ตัว มี ปีก คลุม กาย สอง ปีก
{1:24} และ เมื่อ สัตว์ เหล่า นี้ ไป ข้าพเจ้า ได้ยิน เสียง ของ ปีก เหมือน เสียง ของ น้ำ มาก หลาย ดัง พระ สุรเสียง ของ องค์ ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ เสียง โกลาหล เหมือน เสียง พล โยธา เมื่อ สัตว์ เหล่า นั้น หยุด นิ่ง ก็ หุบ ปีก ลง
{1:25} และ มี เสียง มา จาก ท้อง ฟ้า เหนือ ศีรษะ ของ มัน เมื่อ สัตว์ เหล่า นั้น หยุด นิ่ง ก็ หุบ ปีก ลง
{1:26} และ เหนือ ท้อง ฟ้า ที่ อยู่ เหนือ ศีรษะ ของ สัตว์ นั้น มี สิ่ง คล้าย บัลลังก์ มี ลักษณะ เหมือน ไพฑูรย์ และ บน สิ่ง ที่ เหมือน บัลลังก์ นั้น ก็ มี ลักษณะ เหมือน มนุษย์
{1:27} และ ข้าพเจ้า เห็น ประหนึ่ง ทองสัมฤทธิ์ ที่ แวบ วาบ เหมือน ไฟ ที่ บัง ไว้ อยู่ รอบ ข้าง เหนือ สิ่ง ที่ เหมือน บั้นเอว ของ ผู้ นั้น ขึ้น ไป และ จาก สิ่ง ที่ เหมือน บั้นเอว ลง มา ข้าพเจ้า เห็น เหมือน ไฟ และ มี ความ สุกใส อยู่ รอบ ท่าน ผู้ นั้น
{1:28} ลักษณะ ความ สุกใส ที่ อยู่ รอบ นั้น เหมือน กับ สัณฐาน รุ้ง ที่ ปรากฏ ใน เมฆ เมื่อ ฝน ตก ลักษณะ ทรวดทรง แห่ง พระ สิริ ของ พระเจ้า เป็น ดังนี้ แหละ และ เมื่อ ข้าพเจ้า เห็น แล้ว ข้าพเจ้า ก็ ซบ หน้า ลง ถึง ดิน และ ข้าพเจ้า ได้ยิน เสียง ท่าน ผู้ หนึ่ง ตรัส
{i2:1} การ ทรง เรียก เอ เส เคียล
{2:1} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ยืน ขึ้น เรา จะ พูด กับ เจ้า”
{2:2} และ เมื่อ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า พระ วิญญาณ ได้ เข้า ไป ใน ข้าพเจ้า และ ตั้ง ข้าพเจ้า ให้ ยืน ขึ้น และ ข้าพเจ้า ได้ยิน พระองค์ นั้น ผู้ ตรัส กับ ข้าพเจ้า
{2:3} และ พระองค์ ตรัส สั่ง ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เรา ส่ง เจ้า ไป ยัง คน อิสราเอล ถึง ประชาชาติ ที่ มัก กบฏ ผู้ ซึ่ง ได้ กบฏ ต่อ เรา ทั้ง ตัว เขา และ บรรพบุรุษ ของ เขา ได้ ละเมิด ต่อ เรา จน กระทั่ง วัน นี้
{2:4} ประชาชน ก็ หน้า ด้าน และ ดื้อดึง ด้วย เรา ใช้ เจ้า ไป หา เขา และ เจ้า จง พูด กับ เขา ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า’
{2:5} เขา จะ ฟัง หรือ ปฏิเสธ ไม่ ฟัง ก็ ตาม (เพราะ ว่า เขา เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ) เขา ก็ จะ ทราบ ว่า ได้ มี ผู้ เผย พระ วจนะ คน หนึ่ง ใน หมู่ พวก เขา แล้ว
{2:6} เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า อย่า กลัว เขา หรือ อย่า เกรง คำ พูด ของ เขา ถึง แม้ ว่า โคก กระสุน และ หนาม พุงดอ อยู่ กับ เจ้า และ เจ้า อยู่ ท่ามกลาง แมง ป่อง อย่า เกรง คำ พูด ของ เขา เลย อย่า ท้อถอย เมื่อ เห็น หน้า เขา เพราะ เขา เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ
{2:7} และ เจ้า จง กล่าว ถ้อยคำ ของ เรา ให้ เขา ฟัง เขา จะ ฟัง หรือ ปฏิเสธ ไม่ ฟัง ก็ ตาม เถอะ เพราะ เขา เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ
{2:8} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ฝ่าย เจ้า จง ฟัง สิ่ง ที่ เรา กล่าว แก่ เจ้า อย่า เป็น คน มัก กบฏ อย่าง พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ นั้น จง อ้า ปาก ขึ้น และ กิน สิ่ง ที่ เรา ให้ เจ้า”
{2:9} ดู เถิด เมื่อ ข้าพเจ้า มอง ดู ก็ เห็น พระ หัตถ์ ข้าง หนึ่ง เหยียด ออก มา ยัง ข้าพเจ้า และ นี่แน่ะ ใน พระ หัตถ์ นั้น มี หนังสือ อยู่ ม้วน หนึ่ง
{2:10} พระองค์ ทรง คลี่ หนังสือ ม้วน นั้น ออก ต่อ หน้า ข้าพเจ้า และ มี ตัว หนังสือ เขียน อยู่ ทั้ง ด้าน หน้า และ ด้าน หลัง มี บท คร่ำครวญ คำ ไว้ทุกข์ และ คำ วิบัติ เขียน อยู่ บน นั้น
{3:1} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง รับประทาน สิ่ง ที่ เจ้า ได้ พบ จง รับประทาน หนังสือ ม้วน นี้ และ จง ไป พูด กับ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล”
{3:2} ข้าพเจ้า จึง อ้า ปาก และ พระองค์ ทรง ให้ ข้าพเจ้า รับประทาน หนังสือ ม้วน นั้น
{3:3} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง รับประทาน หนังสือ ม้วน นี้ ซึ่ง เรา ได้ ให้ แก่ เจ้า และ บรรจุ ให้ เต็ม ท้อง ของ เจ้า” แล้ว ข้าพเจ้า ก็ ได้ รับประทาน และ เมื่อ หนังสือ ม้วน นั้น อยู่ ใน ปาก ของ ข้าพเจ้า ก็ หวาน เหมือน น้ำผึ้ง
{3:4} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง ไป ยัง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล และ กล่าว ถ้อยคำ ของ เรา แก่ เขา
{3:5} เพราะ เรา มิ ได้ ใช้ เจ้า ไป หา ชน ชาติ ที่ พูด ภาษา ต่าง ด้าว และ ภาษา ที่ พูด ยาก แต่ ให้ ไป หา พงศ์พันธุ์ อิสราเอล
{3:6} มิ ใช่ ให้ ไป หา ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก ที่ พูด ภาษา ต่าง ด้าว และ ภาษา ที่ พูด ยาก เป็น คำ ที่ เจ้า จะ เข้าใจ ไม่ ได้ ที่ จริง ถ้า เรา ใช้ เจ้า ไป หา คน เช่น นั้น เขา ทั้งหลาย คง จะ ฟัง เจ้า
{3:7} แต่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จะ ไม่ ยอม ฟัง เจ้า เพราะ เขา ไม่ ยอม ฟัง เรา เพราะ ว่า พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งสิ้น เป็น คน หัว แข็ง และ จิตใจ ดื้อดึง
{3:8} ดู เถิด เรา ได้ กระทำ ให้ หน้า ของ เจ้า ขมึงทึง ต่อ เขา และ ให้ หน้าผาก ของ เจ้า ขึงขัง ต่อ หน้าผาก ของ เขา
{3:9} เรา ได้ กระทำ ให้ หน้าผาก ของ เจ้า แข็งขัน อย่าง เพชร ที่ แข็ง กว่า หิน เหล็ก ไฟ อย่า กลัว เขา เลย อย่า ท้อถอย เมื่อ เห็น หน้า เขา เพราะ เขา เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ”
{3:10} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า อีก ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง รับ ถ้อยคำ ทั้งสิ้น ของ เรา ที่ พูด กับ เจ้า ไว้ ใน ใจ ของ เจ้า และ จง ฟัง ไว้ ด้วย หู ของ เจ้า
{3:11} ไป เถอะ เจ้า จง ไป หา พวก ที่ เป็น เชลย คือ ชน ชาติ ของ เจ้า นั้น จง พูด กับ เขา และ กล่าว แก่ เขา ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้’ ถึง เขา จะ ฟัง หรือ ไม่ ฟัง ก็ ช่าง เถิด”
{3:12} พระ วิญญาณ จึง ยก ข้าพเจ้า ขึ้น และ เมื่อ พระ สิริ ของ พระเจ้า ขึ้น มา จาก สถานที่ อยู่ ข้าพเจ้า ก็ ได้ยิน เสียง กระหึ่ม อยู่ ข้าง หลัง ข้าพเจ้า
{3:13} และ มี เสียง ปีก สัตว์ ที่ ถูกต้อง กัน และ เสียง วง ล้อ ข้างๆ สัตว์ นั้น เป็น เสียง กระหึ่ม
{3:14} พระ วิญญาณ ก็ ยก ข้าพเจ้า ขึ้น และ พา ข้าพเจ้า ไป ข้าพเจ้า ก็ ไป ด้วย ความ ขม ขื่น ใจ ข้าพเจ้า เดือดร้อน พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า ก็ หนัก อยู่ บน ข้าพเจ้า
{3:15} ข้าพเจ้า จึง มา ถึง พวก ที่ เป็น เชลย ที่ เท ลอาบิบ ผู้ ที่ อาศัย อยู่ ที่ ริม แม่น้ำ เค บาร์ และ ที่ ที่ เขา อยู่ ข้าพเจ้า ก็ อยู่ อย่าง มึน ซึม ท่ามกลาง เขา เจ็ด วัน
{i3:16} ยาม เฝ้า อิสราเอล (อสค.33:1-9)
{3:16} พอ สิ้น เจ็ด วันพระ วจนะ แห่ง พระเจ้า ก็ มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{3:17} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เรา ได้ กระทำ เจ้า ให้ เป็น ยาม เฝ้า พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เจ้า ได้ยิน ถ้อยคำ จาก ปาก ของ เรา เมื่อไร เจ้า จง กล่าว คำ ตักเตือน เขา จาก เรา
{3:18} ถ้า เรา จะ บอก แก่ คน อธรรม ว่า‘ เจ้า จะ ต้อง ตาย แน่ๆ’ และ เจ้า ไม่ ตักเตือน เขา หรือ กล่าว เตือน คน อธรรม ให้ ละทิ้ง ทาง อธรรม ของ ตน เสีย เพื่อ จะ ช่วย ชีวิต เขา ไว้ คน อธรรม นั้น จะ ตาย เพราะ ความ บาป ผิด ของ เขา แต่ เรา จะ ลงโทษ เจ้า เพราะ ความ ตาย ของ เขา
{3:19} แต่ ถ้า เจ้า ได้ ตักเตือน คน อธรรม และ เขา มิ ได้ หัน กลับ จาก ความ อธรรม ของ เขา หรือ จาก ทาง อธรรม ของ เขา เขา จะ ตาย เพราะ ความ บาป ผิด ของ เขา แต่ เจ้า จะ ได้ ช่วย ชีวิต ของ เจ้า ให้ รอด
{3:20} อีก ประการ หนึ่ง ถ้า คน ชอบธรรม หัน กลับ จาก ความ ชอบธรรม ของ เขา และ ได้ กระทำ ความ บาป ผิด และ เรา วาง สิ่ง ที่ สะดุด ไว้ ตรง หน้า เขา เขา ต้อง ตาย เพราะ ว่า เจ้า มิ ได้ ตักเตือน เขา เขา จะ ตาย เพราะ บาป ของ เขา และ จะ ไม่ มี ใคร จดจำ การ กระทำ อัน ชอบธรรม ของ เขา ไว้ เลย แต่ เรา จะ ลงโทษ เจ้า เพราะ ความ ตาย ของ เขา
{3:21} แต่ ถ้า เจ้า ได้ ตักเตือน คน ชอบธรรม ไม่ ให้ กระทำ บาป และ เขา มิ ได้ กระทำ บาป เขา จะ มี ชีวิต อยู่ ได้ แน่ เพราะ เขา รับ คำ ตักเตือน และ เจ้า ก็ ได้ ช่วย ชีวิต ของ เจ้า ไว้”
{i3:22} ทรง กระทำ ให้ ผู้ เผย พระ วจนะ เป็น ใบ้
{3:22} ณ ที่ นั่น พระ หัตถ์ แห่ง พระเจ้า ได้ มา อยู่ เหนือ ข้าพเจ้า และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ จง ลุก ขึ้น ออก ไป ยัง ที่ราบ และ เรา จะ พูด กับ เจ้าที่ นั่น”
{3:23} ดังนั้น ข้าพเจ้า จึง ลุก ขึ้น ออก ไป ยัง ที่ราบ และ นี่แน่ะ พระ สิริ ของ พระเจ้า ก็ อยู่ ที่ นั่น อย่าง เดียว กับ พระ สิริ ซึ่ง ข้าพเจ้า ได้ เห็น ที่ ริม แม่น้ำ เค บาร์ และ ข้าพเจ้า ก็ ซบ หน้า ลง ถึง ดิน
{3:24} แต่ พระ วิญญาณ ได้ เสด็จ เข้า ใน ข้าพเจ้า กระทำ ให้ ข้าพเจ้า ยืน ขึ้น และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า และ ทรง บอก ข้าพเจ้า ว่า“ จง ไป ขัง ตัว เจ้า ไว้ ภายใน เรือน ของ เจ้า
{3:25} เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ดู เถิด เขา จะ เอา เชือก พัน เจ้า และ ผูกมัด เจ้า ไว้ ด้วย เชือก นั้น เจ้า จึง ออก ไป ท่ามกลาง เขา ไม่ ได้
{3:26} และ เรา จะ กระทำ ให้ ลิ้น ของ เจ้า ติด กับ เพดานปาก ของ เจ้า ดังนั้น เจ้า จะ เป็น ใบ้ ไม่ สามารถ ว่ากล่าว เขา ได้ เพราะ ว่า เขา ทั้งหลาย เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ
{3:27} แต่ เมื่อ เรา พูด กับ เจ้า เรา จะ ให้ เจ้า หาย ใบ้ และ เจ้า จะ กล่าว แก่ เขา ทั้งหลาย ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า’ ผู้ ที่ จะ ฟัง ก็ ให้ เขา ได้ ฟัง และ ผู้ ที่ จะ ปฏิเสธ ไม่ ฟัง ก็ ให้ เขา ปฏิเสธ เพราะ เขา ทั้งหลาย เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ
{i4:1} แสดง ภาพ การ ล้อม กรุง เยรูซาเล็ม
{4:1} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง เอา ก้อน อิฐ มา วาง ไว้ ข้าง หน้า เจ้า และ แกะ รูป เมือง หนึ่ง ไว้ บน นั้น คือ นคร เยรูซาเล็ม
{4:2} จง ล้อม นคร นั้น ไว้ และ ก่อ กำแพง ล้อม ไว้ รอบ นคร นั้น ด้วย และ ก่อ เชิงเทิน ไว้ สู้ นคร นั้น และ ตั้ง ค่าย รอบ นคร ไว้ และ ตั้ง เครื่อง ทะลวง กำแพง ไว้ รอบ นคร
{4:3} จง หา เหล็ก แผ่น มา และ วาง เหล็ก แผ่น นั้น ต่าง เป็น กำแพง เหล็ก ระหว่าง เจ้า กับ นคร นั้น และ เจ้า จง หัน หน้า สู่ นคร นั้น ให้ นคร นั้น ถูก ล้อม แล้ว เจ้า จง กระชับ การ ล้อม เข้า ไป นี่ เป็น หมาย สำคัญ สำหรับ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล
{4:4} “ แล้ว เจ้า จง นอน ตะแคง ข้าง ซ้าย และ เรา จะ วาง การ ลง ทัณฑ์ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ไว้ เหนือ เจ้า เจ้า นอน ทับ อยู่ กี่ วัน เจ้า จะ แบก การ ลง ทัณฑ์ ของ นคร นั้น เท่านั้น วัน
{4:5} เพราะ เรา ได้ กำหนด วัน ให้ แก่ เจ้า แล้ว คือ สาม ร้อย เก้า สิบ วัน เท่ากับ จำนวน ปี แห่ง การ ลง ทัณฑ์ ของ เขา เจ้า จะ ต้อง แบก การ ลง ทัณฑ์ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล นาน เท่านั้น
{4:6} และ เมื่อ เจ้า กระทำ เช่น นี้ ครบ วัน แล้ว เจ้า จะ ต้อง นอน ลง เป็น ครั้ง ที่ สอง แต่ นอน ตะแคง ข้าง ขวา และ แบก การ ลง ทัณฑ์ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ เรา กำหนด ให้ เจ้า สี่ สิบ วัน วัน แทน ปี
{4:7} และ เจ้า ต้อง ตั้ง หน้า ตรง การ ล้อม เยรูซาเล็ม ไว้ ด้วย แขน เปลือย เปล่า และ เจ้า จง เผย พระ วจนะ สู้ นคร นั้น
{4:8} และ ดู เถิด เรา จะ เอา เชือก มัด เจ้า ไว้ เจ้า จะ พลิก จาก ข้าง นี้ ไป ข้าง โน้น ไม่ ได้ จน กว่า เจ้า จะ ครบ การ ล้อม นคร ตาม กำหนด วัน ของ เจ้า
{4:9} “ เจ้า จง เอา ข้าว สาลี ข้าว บา ร ลี ถั่ว ยาง และ ถั่ว แดง ข้าวฟ่าง และ ข้าว สแปลต์ มา ใส่ ใน ภาชนะ ลูก เดียว ใช้ ทำ เป็น ขนม ปัง ให้ เจ้า ระหว่าง ที่ เจ้า นอน ตะแคง ตาม กำหนด วัน สาม ร้อย เก้า สิบ วัน นั้น เจ้า จง รับประทาน อาหาร นี้
{4:10} และ อาหาร ที่ เจ้า รับประทาน จะ ต้อง ชั่ง เป็น วัน ละ ยี่ สิบ เชเขล เจ้า จง รับประทาน ตาม เวลา กำหนด
{4:11} และ น้ำ เจ้า ต้อง ตวง ดื่ม คือ หนึ่ง ใน หก ของ ฮิ น หนึ่ง เจ้า จง ดื่ม น้ำ ตาม เวลา กำหนด
{4:12} และ เจ้า จะ ต้อง รับประทาน ต่าง ขนม ปัง ข้าว บา ร ลี ใช้ ไฟ อุจจาระ มนุษย์ ปิ้ง ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา ทั้งหลาย”
{4:13} และ พระเจ้า ตรัส ว่า“ ประชาชน อิสราเอล จะ ต้อง รับประทาน ขนม ปัง ของ เขา อย่าง มลทิน อย่าง นี้ แหละ ณ ท่ามกลาง ประชาชาติ ซึ่ง เรา จะ ขับ ไล่ เขา ไป อยู่”
{4:14} แล้ว ข้าพเจ้า จึง กล่าว ว่า“ พระเจ้า ข้า ดู เถิด อนิจจา ข้า พระองค์ ไม่ เคย กระทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน เลย ตั้งแต่ หนุ่มๆ มา จน บัดนี้ ข้า พระองค์ ไม่ เคย รับประทาน สิ่ง ที่ ตาย เอง หรือ ที่ ถูก สัตว์ ฉีก กัด ตาย ไม่ มี เนื้อ สัตว์ มลทิน เข้า ไป ใน ปาก ของ ข้า พระองค์”
{4:15} แล้ว พระองค์ จึง ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ เอา เถอะ เรา จะ ยอม ให้ เจ้า ใช้ มูล โค แทน อุจจาระ ซึ่ง เจ้า จะ ใช้ เตรียม ขนม ปัง ของ เจ้า”
{4:16} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า อีก ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ดู เถิด เรา จะ ทำลาย อาหาร หลัก ใน เยรูซาเล็ม เสีย เขา จะ ต้อง ชั่ง ขนม ปัง รับประทาน ทั้ง รับประทาน ด้วย ความ หวาดกลัว และ เขา จะ ตวง น้ำ ดื่ม ทั้ง ดื่ม ด้วย อาการ อก สั่น ขวัญ หาย
{4:17} เพื่อ ให้ ขาด ขนม ปัง และ น้ำ ให้ ต่าง คน ต่าง อก สั่น ขวัญ หาย และ ซูบ ผอม ไป เพราะ โทษ บาป ของ เขา ทั้งหลาย
{5:1} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง เอา ดาบ คม เล่ม หนึ่ง จง ใช้ ดาบ นั้น อย่าง มีดโกน ของ ช่าง ตัด ผม จง โกน ศีรษะ และ โกน เครา ของ เจ้า เอา ตาชั่ง สำหรับ ชั่ง มา แบ่ง ผม นั้น ออก
{5:2} เมื่อ วัน การ ล้อม ครบถ้วน แล้ว เจ้า จง เผา หนึ่ง ใน สาม ส่วน เสีย ใน ไฟ ที่ กลาง เมือง และ เอา หนึ่ง ใน สาม อีก ส่วน หนึ่ง มา เอา ดาบ ฟัน ให้ รอบ เมือง และ หนึ่ง ใน สาม อีก ส่วน หนึ่ง นั้น เจ้า จง ให้ ลม พัด กระจาย ไป และ เรา จะ ชัก ดาบ ออก ตาม ไป
{5:3} และ เจ้า จง เอา เส้น ผม นั้น มา หน่อย หนึ่ง มัด ติด ไว้ ที่ เสื้อ คลุม ของ เจ้า
{5:4} และ เจ้า จง เอา ผม เหล่า นี้ มา อีก บ้าง จง โยน เข้า ไป ใน ไฟ ให้ ไหม้ เสีย ใน ไฟ นั้น จาก ที่ นั่น จะ มี ไฟ เข้า ไป ใน พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งหมด
{5:5} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า นี่ คือ เยรูซาเล็ม เรา ตั้ง เธอ ไว้ ใน ท่ามกลาง ประชาชาติ ทั้งหลาย มี หลาย ประเทศ อยู่ ล้อม รอบ
{5:6} และ เยรูซาเล็ม ได้ กบฏ ต่อ กฎหมาย ของ เรา อย่าง ร้ายกาจ ยิ่ง กว่า ประชาชาติ ใดๆ และ กบฏ ต่อ กฎเกณฑ์ ของ เรา มาก ยิ่ง กว่า ประเทศ ที่ อยู่ ล้อม รอบ โดย ปฏิเสธ ไม่ รับ กฎหมาย ของ เรา และ ไม่ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา
{5:7} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ เหตุ ว่า เจ้า ดันทุรัง ยิ่ง กว่า ประชาชาติ ที่ อยู่ รอบ เจ้า และ มิ ได้ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ หรือ รักษา กฎหมาย ของ เรา แต่ ได้ ประพฤติ ตาม กฎหมาย ของ ประชาชาติ ที่ อยู่ รอบ เจ้า
{5:8} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา แม้ ว่า เรา นี่แหละ เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า เรา จะ พิพากษา ลงโทษ ท่ามกลาง เจ้า ต่อ หน้า ประชาชาติ ทั้งหลาย
{5:9} และ เพราะ ความ ลามก ทั้งสิ้น ของ เจ้า เรา จะ กระทำ แก่ เจ้า อย่าง ที่ เรา ไม่ เคย กระทำ และ เรา จะ ไม่ กระทำ อย่าง นั้น ต่อ ไป อีก
{5:10} เพราะ ฉะนั้น บิดา จะ กิน บุตร ของ ตน ท่ามกลาง เจ้า ทั้งหลาย และ บรรดา บุตร จะ กิน บรรดา บิดา ของ เขา ทั้งหลาย และ เรา จะ พิพากษา ลงโทษ เจ้า ผู้ ใด ใน พวก เจ้าที่ เหลือ อยู่ เรา จะ ให้ กระจัด กระจาย ไป ตาม ลม ทุก ทิศานุทิศ
{5:11} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า จึง ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด แน่ ที เดียว เพราะ เจ้า ได้ กระทำ ให้ สถาน นมัสการ ของ เรา เป็น มลทิน ไป ด้วย สิ่ง น่า สะอิดสะเอียน ทั้งสิ้น ของ เจ้า และ ด้วย สิ่ง ลามก ทั้งสิ้น ของ เจ้า เพราะ ฉะนั้น เรา จะ ตัด เจ้า ลง นัยน์ตา ของ เรา จะ ไม่ ปรานี เรา จะ ไม่ สงสาร ด้วย
{5:12} พวก เจ้า หนึ่ง ใน สาม ส่วน จะ ล้ม ตาย เพราะ โรค ระบาด และ ถูก ผลาญ ด้วย ความ อดอยาก ใน หมู่ พวก เจ้า อีก หนึ่ง ใน สาม ส่วน จะ ล้ม ตาย ด้วย ดาบ อยู่ รอบ เจ้า และ อีก หนึ่ง ใน สาม ส่วน เรา จะ ให้ กระจัด กระจาย ไป ตาม ลม ทุก ทิศานุทิศ และ เรา จะ ชัก ดาบ ออก ไล่ ตาม เขา ทั้งหลาย ไป
{5:13} “ เช่น นี้ แหละ ความ กริ้ว ของ เรา จะ มอด ลง และ เรา จะ ระบาย ความ โกรธ ของ เรา จน หมด และ พอใจ แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ได้ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ได้ กล่าว เช่น นี้ ด้วย ความ หวงแหน เมื่อ ความ โกรธ ของ เรา ต่อ เขา มอด ลง แล้ว
{5:14} อนึ่ง เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า ร้าง เปล่า และ เป็น ที่ เขา ประณาม กัน ท่ามกลาง ประชาชาติ ที่ อยู่ ล้อม รอบ เจ้า และ ใน สายตา ของ ผู้ ที่ ผ่าน ไป
{5:15} เจ้า จะ เป็น ที่ เขา ประณาม และ เย้ยหยัน เป็น คำ เตือน และ เป็น ที่ น่า สะอิดสะเอียน แก่ ประชาชาติ ที่ อยู่ ล้อม รอบ เจ้า เมื่อ เรา จะ พิพากษา ลงโทษ เจ้า ด้วย ความ กริ้ว และ ความ เกรี้ยวกราด และ การ ตี สอน อย่าง ขึ้งโกรธ ของ เรา เรา พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา เช่น นี้ แล้ว
{5:16} เมื่อ เรา ปล่อย ลูก ธนู มฤตยู แห่ง ความ อดอยาก คือ ลูก ธนู แห่ง การ ทำลาย ใน ท่ามกลาง เจ้า ซึ่ง เรา จะ ปล่อย ไป ทำลาย เจ้า และ เมื่อ เรา เพิ่ม ความ อดอยาก ให้ เจ้า และ ทำลาย อาหาร หลัก ของ เจ้า เสีย
{5:17} เรา จะ ส่ง ความ อดอยาก และ สัตว์ ป่า ร้าย มา สู้ เจ้า และ มัน จะ ริบ ลูกหลาน ของ เจ้า ไป เสีย โรค ระบาด และ โลหิต จะ ผ่าน เจ้า และ เรา จะ นำ ดาบ มา เหนือ เจ้า เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา เช่น นี้ แล้ว”
{i6:1} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ บรรดา ภูเขา ของ อิสราเอล
{6:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{6:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ของ เจ้า ตรง ที่ ภูเขา ทั้งหลาย ของ อิสราเอล และ จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ ภูเขา นั้น
{6:3} และ กล่าว ว่า ภูเขา ทั้งหลาย ของ อิสราเอล เอ๋ย จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แก่ ภูเขา ทั้งหลาย และ แก่ เนิน เขา และ ห้วย และ หุบเขา ทั้งหลาย ว่า ดู เถิด เรา จะ นำ ดาบ มา เหนือ เจ้า และ เรา จะ ทำลาย ปู ชนีย สถาน สูง ของ เจ้า เสีย
{6:4} แท่น บูชา ของ เจ้า จะ ร้าง เปล่า และ แท่น บูชา เครื่อง หอม ของ เจ้า จะ พัง ทลาย และ คน ที่ ถูก ฆ่า บน เจ้า นั้น เรา จะ เหวี่ยง ลง ต่อ หน้า รูป เคารพ ของ เจ้า
{6:5} และ เรา จะ วาง ศพ คน อิสราเอล ไว้หน้า รูป เคารพ ของ เขา และ เรา จะ กระจาย กระดูก ของ เจ้า รอบ แท่น บูชา ของ เจ้า
{6:6} เจ้า อาศัย อยู่ ที่ไหนๆ เมือง ของ เจ้า จะ ร้าง และ ปู ชนีย สถาน สูง ของ เจ้า จะ พัง ทลาย ดังนั้น แหละ แท่น บูชา ของ เจ้า จะ ร้าง และ ถูก ทำลาย รูป เคารพ ของ เจ้า จะ หัก และ ถูก ทำลาย แท่น บูชา เครื่อง หอม ของ เจ้า จะ ถูก ตัด ลง และ การ งาน ของ เจ้า จะ ถูก กวาด ทิ้ง เสีย สิ้น
{6:7} และ คน ที่ ถูก ฆ่า จะ ล้ม ลง ท่ามกลาง เจ้า และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{6:8} “ แต่ เรา จะ ให้ เจ้า เหลือ อยู่ บ้าง เป็น บาง คน เมื่อ เจ้า มี บาง คน ท่ามกลาง ประชาชาติ ที่ หนี พ้น ดาบ ไป และ เมื่อ เจ้า กระจาย ไป อยู่ ใน ประเทศ ต่างๆ
{6:9} แล้ว คน ใน พวก เจ้าที่ หนี ไป ได้ นั้น จะ ระลึก ถึง เรา ท่ามกลาง ประชาชาติ ซึ่ง เขา ถูก กวาด ไป เป็น เชลย นั้น เมื่อ เรา ทำลาย ใจ แพศยา ซึ่ง ได้ พราก จาก เรา ไป นั้น แล้ว และ ทำลาย ตา ที่ มอง ดู รูป เคารพ อย่าง ใจ แพศยา นั้น เสีย และ เขา จะ เกลียด ตัวเอง เนื่อง ด้วย ความ ชั่ว ซึ่ง เขา ได้ กระทำ และ สิ่ง ลามก ทั้งสิ้น ของ เขา ด้วย
{6:10} เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เรา มิ ได้ พูด พล่อยๆ ว่า เรา จะ กระทำ การ ร้าย นี้ แก่ เขา”
{6:11} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ จง ตบมือ และ กระทืบ เท้า ของ เจ้า และ กล่าว ว่า อนิจจา เอ๋ย เพราะ ความ ชั่ว ลามก แห่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ที เดียว หนอ เหตุ ว่า เขา ทั้งหลาย จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ ด้วย ความ อดอยาก และ ด้วย โรค ระบาด
{6:12} ผู้ ที่ อยู่ ห่าง ไกล ออก ไป จะ ตาย ด้วย โรค ระบาด ผู้ ที่ อยู่ ใกล้ ก็ จะ ล้ม ตาย ด้วย ดาบ และ ผู้ ที่ เหลือ อยู่ ยัง ไม่ ตาย จะ ตาย ด้วย ความ อดอยาก เรา จะ ให้ ความ เกรี้ยวกราด ของ เรา มี เหนือ เขา จน กว่า จะ มอด ลง เช่น นี้ แหละ
{6:13} และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เมื่อ คน ที่ ถูก ฆ่า นอน อยู่ ท่ามกลาง รูป เคารพ ของ เขา รอบ แท่น บูชา ของ เขา บน เนิน เขา สูง ทุก แห่ง บน ยอด เขา ทั้งสิ้น ที่ ใต้ ต้นไม้ เขียว ทุก ต้น และ ใต้ ต้น ก่อ หลวง ใบ ดก ทุก ต้น ไม่ ว่าที่ ใดๆ ที่ เขา ถวาย กลิ่น ที่ พึงใจ แก่ รูป เคารพ ทั้งสิ้น ของ เขา
{6:14} และ เรา จะ ยื่น มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ เขา และ กระทำ ให้ แผ่นดิน นั้น ร้าง เปล่า และ ทิ้ง ร้าง ตลอด ที่ อาศัย ทั้งสิ้น ของ เขา คือ ตั้งแต่ ถิ่น ทุรกันดาร ถึง ดิบ ลา แล้ว เขา จึง จะ รู้ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i7:1} ที่สุด ปลาย มา ถึง แล้ว
{7:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{7:2} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย พระเจ้า ตรัส กับ แผ่นดิน อิสราเอล ดังนี้ ว่า อวสาน ความ สิ้นสุด ได้ มา ถึง ทั้ง สี่ มุม ของ แผ่นดิน แล้ว
{7:3} บัดนี้ ความ สิ้นสุด ก็ มา ถึง เจ้า และ เรา จะ ปล่อย ให้ ความ กริ้ว ของ เรา มา เหนือ เจ้า ทั้งหลาย และ จะ พิพากษา เจ้า ให้ สม กับ ทาง ประพฤติ ของ เจ้า และ เรา จะ ลง ทัณฑ์ เจ้า เพราะ ความ ลามก ทั้งหลาย ของ เจ้า
{7:4} นัยน์ตา ของ เรา จะ ไม่ ปรานี เจ้า และ เรา ก็ จะ ไม่ สงสาร แต่ เรา จะ ลง ทัณฑ์ เจ้า ให้ สม กับ ทาง ประพฤติ ของ เจ้า ขณะ เมื่อ สิ่ง ลามก ยัง อยู่ ท่ามกลาง เจ้า แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{7:5} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า วิบัติ แล้ว วิบัติ เล่า ดู เถิด วิบัติ มา ถึง แล้ว
{7:6} ความ สิ้นสุด มา ถึง แล้ว อวสาน นั้น มา ถึง มัน ตื่น ขึ้น ต่อสู้ เจ้า ดู เถิด วิบัติ มา ถึง แล้ว
{7:7} ชาว แผ่นดิน เอ๋ย ชะตา ร้าย ของ เจ้า มา ถึง แล้ว เวลา มา ถึง แล้ว วัน ก็ ใกล้ เข้า มา คือ วัน แห่ง ความ โกลาหล และ ไม่ ใช่ เสียง โห่ ร้อง ยินดี ที่ บน ภูเขา
{7:8} บัดนี้ ไม่ ช้า แล้ว เรา จะ ระบาย ความ พิโรธ ของ เรา ออก เหนือ เจ้า และ ปล่อย ให้ ความ กริ้ว ของ เรา มี ต่อ เจ้า จน มอด ลง และ พิพากษา เจ้า ให้ สม กับ การ ประพฤติ ของ เจ้า และ เรา จะ ลงโทษ เจ้า เพราะ ความ ลามก ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{7:9} นัยน์ตา ของ เรา จะ ไม่ ปรานี และ เรา จะ ไม่ สงสาร เรา จะ ลงโทษ เจ้า ให้ สม กับ การ ประพฤติ ของ เจ้า ขณะ เมื่อ สิ่ง ลามก ของ เจ้า ยัง อยู่ ท่ามกลาง เจ้า แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ผู้ โบย ตี
{7:10} “ ดู เถิด วัน นั้น ดู เถิด มา ถึง แล้ว ชะตา ร้าย ของ เจ้า ออก มา แล้ว พลอง อธรรม ก็ บาน ความ เย่อหยิ่ง ก็ ผลิ ดอก
{7:11} ความ ทารุณ ได้ เจริญ เป็น พลอง อธรรม จะ ไม่ มี ใคร เหลือ อยู่ เลย ความ อุดม สมบูรณ์ ของ เขา ก็ ไม่ มี ความ มั่งคั่ง ของ เขา ก็ ไม่ มี ความ เป็น ผู้ใหญ่ ใน พวก เขา ก็ ไม่ มี
{7:12} เวลา นั้น มา ถึง แล้ว วัน นั้น ก็ ใกล้ เข้า อย่า ให้ ผู้ ซื้อ ดีใจ อย่า ให้ ผู้ ขาย เสียใจ เพราะ พระ พิโรธ อยู่ เหนือ ประชากร ของ เธอ
{7:13} เพราะ ว่า ผู้ ขาย จะ ไม่ ได้ กลับ ไป ยัง สิ่ง ที่ เขา ได้ ขาย ไป ขณะ เมื่อ เขา ยัง มี ชีวิต อยู่ เพราะ ว่า นิมิต นั้น ก็ เกี่ยวข้อง กับ ประชากร ทั้งมวล และ จะ ไม่ หัน กลับ และ เพราะ ความ บาป ผิด ของ เขา จึง ไม่ มี ผู้ ใด รักษา ชีวิต ไว้ ได้
{7:14} “ เขา ได้ เป่า แตร แล้ว และ ได้ เตรียม ทุก อย่าง ไว้ พร้อม แต่ ไม่ มี ใคร เข้า สงคราม เพราะ ว่า พิโรธ ของ เรา อยู่ เหนือ ประชากร ของ เธอ
{7:15} ดาบ ก็ อยู่ ข้าง นอก โรค ระบาด และ ความ อดอยาก ก็ อยู่ ข้าง ใน ผู้ ที่ อยู่ ใน ทุ่ง นา ก็ ตาย เสีย ด้วย ดาบ และ ผู้ ที่ อยู่ ใน เมือง ความ อดอยาก และ โรค ระบาด ก็ กิน เสีย
{7:16} และ ถ้า มี ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด รอดตาย หนี ไป ได้ เขา จะ อยู่ บน ภูเขา เหมือน นก พิราบ แห่ง หุบเขา ทุก คน ก็ ร้อง ครวญ คราง เพราะ ความ บาป ผิด ของ ตน
{7:17} มือ ทั้งสิ้น ก็ อ่อนแอ และ เข่า ทั้งหมด ก็ อ่อน เปียก
{7:18} เขา ทั้งหลาย คาด เอว ไว้ ด้วย ผ้า กระสอบ และ ความ สั่น สะท้าน ครอบ เขา ไว้ ความ ละอาย อยู่ ที่ ใบหน้า ของ เขา ทุก คน และ ศีรษะ ของ เขา ก็ ล้าน หมด
{7:19} เขา โยน เงิน ของ เขา ไป ใน ถนน และ ทองคำ ของ เขา ก็ เหมือน สิ่ง ที่ มลทิน เงิน และ ทอง ของ เขา ไม่ อาจ ที่ จะ ช่วย กู้ เขา ไว้ ใน วัน แห่ง พระ พิโรธ ของ พระเจ้า เขา จะ ให้ หาย หิว หรือ บรรจุ ให้ เต็ม ท้อง ด้วย เงิน ทอง ก็ ไม่ ได้ เพราะ ว่า เป็น สิ่ง ที่ สะดุด ให้ เขา ทำบาป ผิด
{7:20} ความ โอ่อ่า ของ สิ่ง เหล่า นั้น เขา ใช้ เพื่อ เกียรติ จอม ปลอม เขา ใช้ สร้าง รูป เคารพ อัน ลามก และ สิ่ง น่า สะอิดสะเอียน ของ เขา เพราะ ฉะนั้น เรา จะ กระทำ สิ่ง เหล่า นั้น ให้ เป็น สิ่ง ที่ มลทิน แก่ เขา
{7:21} และ เรา จะ มอบ สิ่ง เหล่า นั้น ไว้ ใน มือ ของ ชน ต่าง ด้าว ให้ เป็น ของ ริบ และ มอบ คน อธรรม ใน แผ่นดิน โลก ให้ เป็น ของ ปล้น ได้ และ เขา ทั้งหลาย จะ กระทำ ให้ เป็น มลทิน
{7:22} เรา จะ หัน หน้า ของ เรา ไป เสีย จาก เขา ด้วย เขา จึง จะ กระทำ สถาน ประเสริฐ ของ เรา ให้ สาธารณ์ โจร จะ เข้า มา กระทำ ให้ สาธารณ์
{7:23} และ กระทำ ให้ เป็น ที่ ร้าง เปล่า“ เพราะ ว่า แผ่นดิน นั้น เต็ม ด้วย คดี ที่ แปดเปื้อน ด้วย โลหิต และ เมือง ก็ เต็ม ด้วย ความ ทารุณ
{7:24} ฉะนั้น เรา จะ นำ ประชาชาติ ที่ ชั่ว ร้าย ที่สุด มา ถือ กรรมสิทธิ์ บ้านเรือน ของ เขา และ เรา จะ ให้ ทิฐิ ของ คน ที่ แข็งแรง นั้น สิ้นสุด ลง และ สถานที่ บริสุทธิ์ ของ เขา จะ เป็น มลทิน
{7:25} เมื่อ ความ วิตก มา ถึง เขา จะ แสวง สันติภาพ แต่ ก็ ไม่ มี เลย
{7:26} วิบัติ มา ถึง แล้ว วิบัติ มา ถึง อีก กิตติศัพท์ เกิด ตาม กิตติศัพท์ เขา แสวง หา นิมิต จาก ผู้ เผย พระ วจนะ แต่ พระ ธรรม ก็ พินาศ ไป จาก ปุโรหิต และ คำ ปรึกษา ก็ ปลาต ไป จาก พวก ผู้ใหญ่
{7:27} พระ ราชา ก็ ไว้ทุกข์ และ เจ้านาย ก็ คลุม กาย ด้วย ความ ทอด อาลัย และ มือ ของ ราษฎร ก็ สั่นเทา เรา จะ กระทำ แก่ เขา ตาม ทาง ของ เขา และ เรา จะ พิพากษา เขา ตาม หลักการ พิพากษา ของ เขา และ เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i8:1} นิมิต เรื่อง การ ลามก ใน เยรูซาเล็ม ที่ ผู้ เผย พระ วจนะ เห็น
{8:1} เมื่อ วัน ที่ ห้า เดือน ที่ หก ใน ปี ที่ หก ขณะ ที่ ข้าพเจ้า นั่ง อยู่ ใน เรือน ของ ข้าพเจ้า และ พวก ผู้ใหญ่ ของ พวก ยูดาห์ นั่ง อยู่ หน้า ข้าพเจ้า พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า ลง มา บน ข้าพเจ้า ณที่นั้น
{8:2} แล้ว ข้าพเจ้า ก็ มอง ดู และ นี่แน่ะ มี สัณฐาน ดัง ชาย คน หนึ่ง เบื้อง ล่าง ของ ส่วน ที่ มอง เห็น เป็น เอว นั้น เป็น ไฟ เหนือ เอว ขึ้น ไป เหมือน ความ สุกปลั่ง ประหนึ่ง ทองสัมฤทธิ์ ที่ แวบ วาบ
{8:3} ท่าน ยื่น ส่วน ที่ มี สัณฐาน เป็น มือ นั้น ออก มา จับ ผม ของ ข้าพเจ้า ปอย หนึ่ง และ พระ วิญญาณ ได้ ยก ข้าพเจ้า ขึ้น ระหว่าง พิภพ และ สวรรค์ และ นำ ข้าพเจ้า มา ถึง เยรูซาเล็ม ใน นิมิต ของ พระเจ้า มา ยัง ทาง เข้า ประตู ด้าน เหนือ ของ ลาน ชั้น ใน ซึ่ง เป็น ที่ ตั้ง รูป ของ ความ หวงแหน ซึ่ง กระทำ ให้ บังเกิด ความ หวงแหน
{8:4} ดู เถิด พระ สิริ ของ พระเจ้า ของ อิสราเอล ก็ อยู่ ที่ นั่น เหมือน อย่าง นิมิต ที่ ข้าพเจ้า ได้ เห็น ใน ที่ราบ
{8:5} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย บัดนี้ จง เงย หน้า ขึ้น ไป ดู ทาง ทิศ เหนือ” ข้าพเจ้า จึง เงย หน้า ขึ้น มอง ไป ดู ทาง ทิศ เหนือ และ ดู เถิด ทาง ทิศ เหนือ ของ ประตู แท่น บูชา ใน ทาง เข้า รูป ความ หวงแหน นี้ อยู่ ที่ นั่น
{8:6} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า เห็น หรือ ไม่ ว่า เขา ทำ อะไร อยู่ คือ การ ลามก อัน ยิ่งใหญ่ ซึ่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล กระทำ กัน อยู่ ที่ นี่ อัน ที่ จะ ให้ เรา ไป ไกล จาก สถาน นมัสการ ของ เรา แต่ เจ้า ยัง จะ ได้ เห็น การ ลามก ยิ่งใหญ่ กว่า นี้ อีก”
{8:7} และ พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า มา ถึง ประตู ลาน และ เมื่อ ข้าพเจ้า มอง ดู ดู เถิด ก็ เห็น ช่อง หนึ่ง อยู่ ใน กำแพง
{8:8} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เจาะ เข้า ไป ใน กำแพง” และ เมื่อ ข้าพเจ้า ได้ เจาะ เข้า ไป ใน กำแพง แล้ว นี่แน่ะ มี ประตู อยู่ ประตู หนึ่ง
{8:9} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ เข้า ไป ซี ไป ดู การ ลามก อย่าง ร้ายแรง ซึ่ง เขา กระทำ ที่ นี่”
{8:10} ดังนั้น ข้าพเจ้า จึง เข้า ไป และ ได้ เห็น ดู เถิด เป็น ภาพ บน ผนัง โดย รอบ มี สัตว์ เลื้อยคลาน ทุก ชนิด และ สัตว์ ที่ น่า เกลียด และ รูป เคารพ ทั้งสิ้น ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล
{8:11} และ มี พวก ผู้ใหญ่ แห่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เจ็ด สิบ คน ยืน อยู่ ข้าง หน้า รูป เหล่า นั้น และ มี ยา อา ซันยาห์ บุตร ชา ฟาน ยืน อยู่ ใน หมู่ พวก เขา ทั้งหลาย ต่าง ก็ มี กระถาง ไฟ อยู่ ใน มือ และ ควัน หอม แห่ง เครื่องบูชา ก็ ขึ้น ไป ข้าง บน
{8:12} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า ได้ เห็น แล้ว มิ ใช่ หรือ ว่า พวก ผู้ใหญ่ ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล กระทำ อะไร อยู่ ใน ที่ มืด ทุก คน ต่าง ก็ อยู่ ใน ห้อง รูปภาพ ของ ตน เพราะ เขา ทั้งหลาย พูด ว่า‘ พระเจ้า ไม่ ทอด พระ เนตร เห็น เรา พระเจ้า ทรง ทอดทิ้ง แผ่นดิน นี้ เสีย แล้ว’”
{8:13} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ด้วย ว่า“ เจ้า ยัง จะ เห็น การ ลามก ซึ่ง เขา กระทำ ยิ่ง กว่า นี้ อีก”
{8:14} แล้ว พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า มา ถึง ทาง เข้า ประตู พระ นิเวศ ของ พระเจ้า ด้าน เหนือ และ ดู เถิด ที่ นั่น มี ผู้หญิง หลาย คน นั่ง ร้องไห้ อาลัย เจ้าพ่อ ทัมมุส แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า
{8:15} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า เห็น แล้ว หรือ เจ้า ยัง จะ เห็น การ ลามก ยิ่ง กว่า สิ่ง เหล่า นี้ อีก”
{8:16} แล้ว พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า เข้า มา ใน ลาน ชั้น ใน แห่ง พระ นิเวศ ของ พระเจ้า ดู เถิด ตรง ประตู พระ วิหาร ของ พระเจ้า ระหว่าง มุข และ แท่น บูชา มี ชาย ประมาณ ยี่ สิบ ห้า คน หัน หลัง ให้ พระ วิหาร แห่ง พระเจ้า หน้า ของ เขา หัน ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก กำลัง นมัสการ พระ อาทิตย์ ตรง ทิศ ตะวัน ออก นั้น
{8:17} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า เห็น แล้ว หรือ ที่ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ กระทำ การ ลามก ซึ่ง เขา กระทำ อยู่ ที่ นี่ เป็น สิ่ง เล็กน้อย หรือ เขา จึง กระทำ ให้ แผ่นดิน เต็ม ไป ด้วย ความ ทารุณ และ กระทำ ให้ เรา กริ้ว ยิ่ง ขึ้น นี่แน่ะ เขา ทั้งหลาย เอา กิ่ง ไม้ มา แตะ จมูก ของ เขา
{8:18} เพราะ ฉะนั้น เรา จะ กระทำ ด้วย ความ พิโรธ นัยน์ตา ของ เรา จะ ไม่ ปรานี และ เรา จะ ไม่ สงสาร แม้ ว่า เขา จะ ร้อง ด้วย เสียง อัน ดัง ใส่ หู ของ เรา เรา จะ ไม่ ฟัง เขา”
{i9:1} เรื่อง การ เข่น ฆ่า ผู้ มี บาป
{9:1} แล้ว พระองค์ ทรง เปล่ง พระ สุรเสียง ดัง เข้า หู ข้าพเจ้า ว่า“ เจ้า ทั้งหลาย ผู้ เป็น พนักงาน ทำโทษ ประจำเมือง จง เข้า มา ใกล้ ให้ ต่าง คน ถือ เครื่องมือ ทำลาย มา ด้วย”
{9:2} และ ดู เถิด มี ชาย หก คน เข้า มา จาก ทาง ประตู บน ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง เหนือ ทุก คน ถือ เครื่องมือ สำหรับ ฆ่า มา มี ชาย คน หนึ่ง นุ่งห่ม ผ้าป่าน หนีบ หีบ เครื่อง เขียน มา กับ คน เหล่า นั้น ด้วย และ เขา ทั้งหลาย เข้า ไป ยืน อยู่ ที่ ข้าง แท่น ทองสัมฤทธิ์
{9:3} พระ สิริ ของ พระเจ้า ของ อิสราเอล ได้ เหาะ ขึ้น ไป จาก เค รู บ แล้ว ซึ่ง เป็น ที่ เคย สถิต ไป ยัง ธรณี ประตู พระ นิเวศ และ พระองค์ ตรัส เรียก ชาย ผู้ ที่ นุ่งห่ม ผ้าป่าน ผู้ ที่ หนีบ หีบ เครื่อง เขียน
{9:4} และ พระเจ้า ตรัส สั่ง เขา ว่า“ จง ไป ตลอด นคร คือ ตลอด เยรูซาเล็ม และ ทำ เครื่องหมาย ไว้ ที่ หน้าผาก ของ ประชาชน ที่ ถอน หายใจ และ คร่ำครวญ เพราะ ความ ลามก ทั้งสิ้น ที่ กระทำ กัน ใน เมือง”
{9:5} และ พระเจ้า ตรัส กับ คน อื่นๆ ซึ่ง ข้าพเจ้า ได้ยิน ว่า“ จง ผ่าน ไป ตลอด นคร ตาม ชาย คน นั้น ไป และ ฆ่า ฟัน เสีย นัยน์ตา ของ เจ้า อย่า ได้ ปรานี และ เจ้า อย่า สงสาร เลย
{9:6} จง ฆ่า ให้ ตาย ทั้งคน แก่ คน หนุ่มๆ สาวๆ ทั้ง เด็กๆ และ ผู้หญิง แต่ อย่า แตะ ต้อง ผู้ ที่ มี เครื่องหมาย และ จง เริ่มต้น ที่ สถาน นมัสการ ของ เรา” ดังนั้น เขา จึง ตั้งต้น กับ พวก คน แก่ ผู้ ซึ่ง อยู่ หน้า พระ นิเวศ นั้น
{9:7} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ เขา ว่า“ จง กระทำ ให้ พระ นิเวศ เป็น มลทิน จง ทิ้ง ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ให้ เต็ม ลาน จง ไป เถิด” เขา ทั้งหลาย จึง ออก ไป และ ฆ่า ฟัน ที่ ใน นคร
{9:8} ขณะ ที่ เขา กำลัง ฆ่า ฟัน อยู่ นั้น เหลือ ข้าพเจ้า แต่ ลำพัง ข้าพเจ้า ก็ ซบ หน้า ลง ถึง ดิน ร้อง ว่า“ อนิจจา พระเจ้า พระองค์ จะ ทรง ทำลาย คน อิสราเอล ที่ เหลือ อยู่ นั้น ทั้งสิ้น ใน การ ที่ พระองค์ ทรง ระบาย ความ กริ้ว ของ พระองค์ เหนือ เยรูซาเล็ม หรือ”
{9:9} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บาป ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล และ ยูดาห์ ใหญ่ ยิ่งนัก แผ่นดิน ก็ เต็ม ไป ด้วย โลหิต และ ความ อยุติธรรม ก็ เต็ม นคร เพราะ เขา กล่าว ว่า‘ พระเจ้า ทรง ทอดทิ้ง แผ่นดิน นี้ แล้ว และ พระเจ้า ไม่ ทอด พระ เนตร อีก’
{9:10} สำหรับ เรา นัยน์ตา ของ เรา จะ ไม่ ปรานี และ เรา จะ ไม่ สงสาร แต่ เรา จะ ลง ทัณฑ์ ตาม การ ประพฤติ ของ เขา เหนือ ศีรษะ ของ เขา ทั้งหลาย”
{9:11} และ ดู เถิด ชาย คน ที่ นุ่งห่ม ผ้าป่าน หนีบ หีบ นั้น ได้ นำ ถ้อยคำ กลับ มา กล่าว ว่า“ ข้า พระองค์ ได้ กระทำ ตาม ที่ พระองค์ ทรง บัญชา ข้า พระองค์ ไว้ นั้น แล้ว”
{i10:1} พระ สิริ ของ พระเจ้า พราก จาก พระ วิหาร
{10:1} แล้ว ข้าพเจ้า ก็ มอง ดู ดู เถิด ที่ ท้อง ฟ้า ซึ่ง อยู่ เหนือ ศีรษะ ของ เหล่า เค รู บ มี อะไร ปรากฏ ขึ้น เหนือ เค รู บ นั้น เหมือน ไพฑูรย์ มี สัณฐาน คล้าย พระ ที่นั่ง
{10:2} และ พระองค์ ตรัส กับ ชาย ที่ นุ่งห่ม ผ้าป่าน ว่า“ จง เข้า ไป ท่ามกลาง วง ล้อ ซึ่ง อยู่ ภาย ใต้ เค รู บ จง เอา มือ กอบ ถ่าน คุ จาก ท่ามกลาง เหล่า เค รู บ นำ ไป โปรย เหนือ นคร นั้น” และ ชาย คน นั้น ก็ เข้า ไป ต่อ หน้า ต่อ ตา ข้าพเจ้า
{10:3} ฝ่าย เหล่า เค รู บ นั้น ยืน ที่ ด้าน ใต้ ของ พระ นิเวศ ขณะ เมื่อ ชาย คน นั้น เข้า ไป และ เมฆ ก็ คลุม อยู่ เต็ม ลาน ชั้น ใน
{10:4} และ พระ สิริ ของ พระเจ้า ก็ ขึ้น จาก เค รู บ ไป ยัง ธรณี ประตู พระ นิเวศ และ พระ นิเวศ นั้น ก็ มี เมฆ คลุม อยู่ เต็ม และ ลาน นั้น ก็ เต็ม ไป ด้วย ความ สุกใส แห่ง พระ สิริ ของ พระเจ้า
{10:5} และ เสียง ปีก ของ เหล่า เค รู บ นั้น ก็ ได้ยิน ไป ถึง ลาน ชั้น นอก เหมือน พระ สุรเสียง ของ พระเจ้า ผู้ ทรง มหิทธิ ฤทธิ์ เมื่อ พระองค์ ตรัส
{10:6} และ เมื่อ พระองค์ มี พระ บัญชา สั่ง ชาย ที่ นุ่งห่ม ผ้าป่าน ว่า“ จง ไป เอา ไฟ มา จาก กลาง วง ล้อ และ จาก กลาง เหล่า เค รู บ” ชาย คน นั้น ก็ เข้า ไป ยืน อยู่ ข้างๆ วง ล้อ อัน หนึ่ง
{10:7} เค รู บ ตน หนึ่ง ได้ ยื่น มือ ของ ตน ออก มา ระหว่าง เหล่า เค รู บ ไป ยัง ไฟ ซึ่ง อยู่ ระหว่าง เหล่า เค รู บ หยิบ ไฟ ขึ้น มา บ้าง และ ใส่ มือ ของ ชาย ที่ นุ่งห่ม ผ้าป่าน ชาย นั้น ก็ นำ ไฟ ออก ไป
{10:8} ปรากฏ ว่า ใน เหล่า เค รู บ นั้น มี อะไร อยู่ ใต้ ปีก อย่าง มือ มนุษย์
{10:9} และ ข้าพเจ้า มอง ดู ดู เถิด มี วง ล้อ อยู่ สี่ อัน ข้างๆ เหล่า เค รู บอ ยู่ ข้าง เค รู บ ตน ละ หนึ่ง วง ล้อ ลักษณะ ของ วง ล้อ นั้น เหมือน แสง เพทาย
{10:10} ลักษณะ สัณฐาน วง ล้อ ทั้ง สี่ นั้น ก็ เหมือน กัน เหมือน วง ล้อ ซ้อน ใน วง ล้อ
{10:11} เมื่อ วง ล้อ นี้ ไป ก็ ไป ได้ ข้าง หนึ่ง ข้าง ใด ใน ข้าง ทั้ง สี่ โดย ไม่ ต้อง หัน เลย ใน เวลา ไป ถ้า อัน หน้า มุ่งหน้า ไป ทาง ไหน วง ล้อ อัน อื่น ก็ ตาม ไป โดย ไม่ ต้อง หัน ใน ขณะ ที่ ไป
{10:12} และ ทั้ง ตัว ด้าน หลัง มือ ปีก และ วง ล้อ มี นัยน์ตา อยู่ รอบ ทั้ง สี่ นั้น ก็ มี วง ล้อ ของ ตัว
{10:13} วง ล้อ เหล่า นั้น ที่ ข้าพเจ้า ได้ยิน กับ หู เขา เรียก ว่า วง ล้อ กังหัน
{10:14} มี หน้า สี่ หน้า ทั้งนั้น หน้า แรก เป็น หน้า เค รู บ หน้าที่ สอง เป็น หน้า มนุษย์ และ หน้าที่ สาม เป็น หน้า สิงห์ และ ที่ สี่ เป็น หน้า นก อินทรี
{10:15} และ เหล่า เค รู บ ก็ เหาะ ขึ้น เป็น สัตว์ ที่ ข้าพเจ้า เคย เห็น อยู่ ริม แม่น้ำ เค บาร์
{10:16} เมื่อ เหล่า เค รู บ ไป วง ล้อ ก็ ตาม ข้าง ไป ด้วย และ เมื่อ เหล่า เค รู บ กาง ปีก ออก เพื่อ บิน ขึ้น จาก พิภพ วง ล้อ เหล่า นั้น ก็ ไม่ หัน ไป จาก ข้างๆ เหล่า เค รู บเลย
{10:17} เมื่อ เหล่า เค รู บ หยุด นิ่ง เหล่า วง ล้อ ก็ หยุด นิ่ง เมื่อ เหล่า เค รู บ เหาะ ขึ้น เหล่า วง ล้อ ก็ เหาะ ขึ้น ไป ด้วย เพราะ ว่า วิญญาณ ของ สัตว์ นั้น อยู่ ใน วง ล้อ
{10:18} แล้ว พระ สิริ ของ พระเจ้า ได้ ไป จาก ธรณี ประตู พระ นิเวศ สถิต เหนือ เหล่า เค รู บ
{10:19} เมื่อ เหล่า เค รู บอ อก ไป ก็ กาง ปีก ออก บิน ขึ้น ไป จาก พิภพ ต่อ หน้า ต่อ ตา ข้าพเจ้า วง ล้อ ก็ ตาม ข้าง ไป ด้วย และ ไป ยืน อยู่ ที่ ทาง เข้า ประตู ด้าน ตะวัน ออก ของ พระ นิเวศ แห่ง พระเจ้า และ พระ สิริ ของ พระเจ้า ของ อิสราเอล ก็ อยู่ เหนือ เค รู บ เหล่า นั้น
{10:20} เหล่า นี้ เป็น สัตว์ ซึ่ง ข้าพเจ้า ได้ เห็น ภาย ใต้ พระเจ้า แห่ง อิสราเอล ที่ ริม แม่น้ำ เค บาร์ และ ข้าพเจ้า ทราบ ว่า เป็น เหล่า เค รู บ
{10:21} เค รู บ ทุก ตน มี สี่ หน้า และ สี่ ปีก และ ภาย ใต้ ปีก มี สัณฐาน เหมือน มือ มนุษย์
{10:22} ส่วน สัณฐาน ของ หน้า เหล่า นั้น เป็น หน้า ทั้ง รูป ทั้ง ตัว ซึ่ง ข้าพเจ้า ได้ เห็น ที่ ริม แม่น้ำ เค บาร์ เค รู บ ทุก ตน ออก ตรง ไป ข้าง หน้า ของ ตน
{i11:1} ทรง ขนาบ เจ้านาย ที่ ชั่ว
{11:1} พระ วิญญาณ ได้ ยก ข้าพเจ้า ขึ้น และ นำ ข้าพเจ้า มา ยัง ประตู ด้าน ตะวัน ออก ของ พระ นิเวศ แห่ง พระเจ้า ซึ่ง หัน หน้า ไป ทิศ ตะวัน ออก ดู เถิด ที่ ทาง เข้า ประตู มี ผู้ชาย อยู่ ยี่ สิบ ห้า คน และ ท่ามกลาง นั้น ข้าพเจ้า เห็น ยา อา ซันยาห์บุตรอัสซูร์และเป- ลา ที ยาห์บุตรเปไนยาห์ เจ้านาย แห่ง ประชาชน
{11:2} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย คน เหล่า นี้ คือ ผู้ ที่ ออก อุบาย ทำ ความ บาป ผิด และ เป็น ผู้ ให้ คำ ปรึกษา ที่ ชั่ว ร้าย ใน นคร นี้
{11:3} ผู้ กล่าว ว่า‘ เวลา ที่ จะ ปลูก บ้าน ยัง ไม่ มา ใกล้ เลย นคร นี้ เป็น หม้อ และ เรา เป็น เนื้อ’
{11:4} บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เพราะ ฉะนั้น จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ เขา จง เผย เถิด”
{11:5} พระ วิญญาณ ของ พระเจ้า ลง มา ประทับ บน ข้าพเจ้า และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ จง กล่าว เถิด ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เจ้า คิด ดังนั้น และ เรา รู้ สิ่ง ที่ เข้า มา ใน ใจ ของ เจ้า
{11:6} เจ้า ได้ ทวี คน ที่ เจ้า ได้ ฆ่า ใน นคร นี้ และ ทิ้ง คน ที่ ถูก ฆ่า เต็ม ตาม ถนน หนทาง ไป หมด
{11:7} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า จึง ตรัส ดังนี้ ว่า บรรดา ผู้ ที่ เจ้า ได้ ฆ่า ซึ่ง เจ้า ได้ ทิ้ง ไว้ ท่ามกลาง นคร นี้ เขา ทั้งหลาย เป็น เนื้อ และ นคร นี้ เป็น หม้อ แต่ เจ้า จะ ถูก นำ ออก มา จาก ท่ามกลาง นั้น
{11:8} พระเจ้า ตรัส ว่า เจ้า กลัว ดาบ และ เรา จะ นำ ดาบ มา เหนือ เจ้า
{11:9} เรา จะ นำ เจ้า ออก มา จาก ท่ามกลาง นั้น และ มอบ เจ้า ไว้ ใน มือ ของ คน ต่าง ด้าว และ ทำ การ พิพากษา ลงโทษ เจ้า
{11:10} เจ้า จะ ถูก ดาบ ล้ม ลง เรา จะ ลงโทษ เจ้าที่ พรมแดน อิสราเอล และ เจ้า จะ ได้ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{11:11} นคร นี้ จะ ไม่ ใช่ หม้อ ของ เจ้าที่ เจ้า จะ เป็น เนื้อ ใน ท่ามกลาง นั้น เรา จะ ลงโทษ เจ้าที่ พรมแดน อิสราเอล
{11:12} และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เพราะ เจ้า มิ ได้ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา หรือ ปฏิบัติ ตาม กฎหมาย ของ เรา แต่ ได้ ประพฤติ ตาม กฎหมาย ของ ประชาชาติ ทั้งหลาย ที่ อยู่ รอบ เจ้า”
{11:13} อยู่ มา เมื่อ ข้าพเจ้า กำลัง เผย พระ วจนะ อยู่ ปา ลิ ติ ยาห์บุตรเบไนยาห์ ก็ สิ้น ชีวิต แล้ว ข้าพเจ้า ก็ ซบ หน้า ลง ถึง ดิน ร้อง เสียง ดัง ว่า“ พระเจ้า เจ้าข้า พระองค์ จะ ทรง กระทำ ให้ คน อิสราเอล ที่ เหลือ อยู่ นั้น สิ้นสุด เลย ที เดียว หรือ พระเจ้า ข้า”
{i11:14} คำ สัญญา แห่ง การ ให้ สู่ สภาพ เดิม และ การ ฟื้น จิตใจ
{11:14} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{11:15} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย พี่น้อง ของ เจ้า คือ ญาติ ที่ มี สิทธิ์ ไถ่ คืน สิ้น ทั้ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล หมด ด้วย กัน คือ บุคคล ที่ ชาว เยรูซาเล็ม ได้ กล่าว ว่า‘ เขา ทั้งหลาย ได้ เหินห่าง ไป จาก พระเจ้า แผ่นดิน นี้ ทรง มอบ ไว้ แก่ เรา เป็น กรรมสิทธิ์’
{11:16} เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า แม้ เรา จะ ได้ ย้าย เขา ให้ ห่าง ออก ไป อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ ทั้งหลาย แม้ เรา ได้ กระจาย เขา ไป อยู่ ท่ามกลาง ประเทศ ทั้งปวง เรา ก็ ยัง เป็น สถาน นมัสการ ของ เขา ขณะ หนึ่ง ใน ประเทศ ที่ เขา ได้ ไป อยู่’
{11:17} เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ รวบรวม เจ้า มา จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย และ ชุมนุม เจ้า จาก ประเทศ ที่ เจ้า กระจัด กระจาย ไป อยู่ นั้น และ เรา จะ มอบ แผ่นดิน อิสราเอล ให้ แก่ เจ้า’
{11:18} และ เมื่อ เขา มา อยู่ ที่ นั่น เขา จะ รื้อ สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน ของ เมือง นั้น ทั้งสิ้น และ สิ่ง ลามก ของ เมือง นั้น ทั้งสิ้น ออก ไป เสีย จาก ที่ นั่น
{11:19} และ เรา จะ ให้ จิตใจ เดียว แก่ เขา และ เรา จะ บรรจุ จิต วิญญาณ ใหม่ ไว้ ใน เขา เรา จะ นำ ใจ หิน ออก ไป เสีย จาก เนื้อ ของ เขา และ ให้ ใจ เนื้อ แก่ เขา
{11:20} เพื่อ เขา จะ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ รักษา กฎหมาย ของ เรา และ กระทำ ตาม เขา ทั้งหลาย จะ เป็น ประชาชน ของ เรา และ เรา จะ เป็น พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย
{11:21} แต่ บุคคล เหล่า นั้น ที่ จิตใจ ของ เขา ดำเนิน ตาม สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน และ สิ่ง ลามก ของ เขา เรา จะ ลง ทัณฑ์ ให้ สม กับ การ ประพฤติ ของ เขา เหนือ ศีรษะ ของ เขา เอง พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{11:22} แล้ว เหล่า เค รู บ ก็ กาง ปีก ออก วง ล้อ ก็ อยู่ ข้างๆ และ พระ สิริ ของ พระเจ้า ของ อิสราเอล ก็ อยู่ เหนือ สิ่ง เหล่า นั้น
{11:23} พระ สิริ ของ พระเจ้า ขึ้น ไป จาก กลาง นคร ไป สถิต อยู่ บน ภูเขา ซึ่ง อยู่ ทาง ด้าน ตะวัน ออก ของ นคร นั้น
{11:24} และ พระ วิญญาณ ได้ ยก ข้าพเจ้า ขึ้น นำ ข้าพเจ้า มา ด้วย นิมิต โดย พระ วิญญาณ ของ พระเจ้า ถึง เมือง เค ลเดีย มา สู่ พวก ที่ กวาด ไป เป็น เชลย แล้ว นิมิต ที่ ข้าพเจ้า ได้ เห็น นั้น ก็ ขึ้น ไป จาก ข้าพเจ้า
{11:25} ข้าพเจ้า จึง ได้ บอก ถึง บรรดา สิ่ง ต่างๆ ซึ่ง พระเจ้า ทรง สำแดง แก่ ข้าพเจ้า ให้ พวก ที่ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย ทราบ
{i12:1} เอ เส เคียล แสดง ภาพ การ ขน ย้าย เข้า ไป เป็น เชลย
{12:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{12:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า อาศัย อยู่ ท่ามกลาง พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ ผู้ มี ตา เพื่อ ดู แต่ ดู ไม่ เห็น ผู้ มี หู เพื่อ ฟัง แต่ ฟัง ไม่ ได้ยิน เพราะ เขา ทั้งหลาย เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ
{12:3} เพราะ ฉะนั้น บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง จัด เตรียม ข้าวของ สำหรับ ตน เพื่อ การ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย และ จง ไป เป็น เชลย ใน เวลา กลางวัน ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา เจ้า จะ ต้อง ไป เป็น เชลย จาก สถานที่ ของ เจ้า ไป ยัง อีก ที่ หนึ่ง ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา ชะรอย เขา จะ เข้าใจ แม้ ว่า เขา เป็น พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ
{12:4} เจ้า จง นำ ข้าวของ ของ เจ้า ออก มา กลางวัน ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา เหมือน ข้าวของ เพื่อ การ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย ใน เวลา เย็น เจ้า จง ออก ไป ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา ออก ไป อย่าง ผู้ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย
{12:5} จง เจาะ กำแพง ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา แล้ว ออก ไป ตาม รู กำแพง นั้น
{12:6} จง ยก ข้าวของ ใส่ บ่า ของ เจ้า ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา แล้ว แบก ออก ไป ใน เวลา มืด เจ้า จง คลุม หน้า เสีย อย่า ให้ เห็น แผ่นดิน เพราะ เรา กระทำ เจ้า ให้ เป็น หมาย สำคัญ แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล”
{12:7} ข้าพเจ้า ก็ กระทำ ตาม ที่ ข้าพเจ้า รับ บัญชา มา ข้าพเจ้า นำ ข้าวของ ออก มา ใน เวลา กลางวัน เหมือน ข้าวของ เพื่อ การ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย ใน เวลา เย็น ข้าพเจ้า ก็ เจาะ กำแพง ด้วย มือ ของ ข้าพเจ้า เอง ข้าพเจ้า ออก ไป ใน เวลา มืด แบก สัมภาระ ของ ข้าพเจ้า ไป ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา
{12:8} ใน เวลา เช้า พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{12:9} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย พงศ์พันธุ์ อิสราเอล คือ พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ นั้น ได้ พูด กับ เจ้า มิ ใช่ หรือ ว่า‘ เจ้า ทำ อะไร’
{12:10} จง กล่าว แก่ เขา ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ครุ วาท เกี่ยว กับ เจ้านาย คน นั้น ใน เยรูซาเล็ม และ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งหมด ซึ่ง อยู่ ใน นคร นั้น’
{12:11} จง กล่าว ว่า‘ ข้าพเจ้า เป็น หมาย สำคัญ สำหรับ ท่าน ที่ ข้าพเจ้า ได้ กระทำ แล้ว นี้ เขา ทั้งหลาย จะ ถูก กระทำ อย่าง เดียวกัน เขา จะ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย’
{12:12} และ เจ้านาย คน นั้น ผู้ อยู่ ท่ามกลาง เขา จะ ยก ข้าวของ ขึ้น ใส่ บ่า ใน เวลา มืด และ ออก ไป เขา ทั้งหลาย จะ เจาะ กำแพง และ นำ ออก ไป ทาง นั้น ท่าน จะ คลุม หน้า ของ ท่าน เพื่อ ว่า ท่าน จะ ไม่ แล เห็น แผ่นดิน ด้วย ตา ของ ท่าน เอง
{12:13} และ เรา จะ กาง ข่าย ของ เรา คลุม ท่าน และ ท่าน จะ ติด กับ ของ เรา และ เรา จะ นำ ท่าน เข้า ไป ใน บาบิโลน แผ่นดิน ของ คน เค ลเดีย ถึง กระนั้น ท่าน ก็ ยัง แล ไม่ เห็น แผ่นดิน นั้น และ ท่าน จะ ต้อง ตาย ที่ นั่น
{12:14} บรรดา ผู้ ที่ อยู่ รอบ ท่าน นั้น เรา จะ กระจาย เขา ไป ตาม ลม ทุก ทิศานุทิศ รวม ทั้ง ผู้ ช่วย และ กองทัพ ของ ท่าน ด้วย และ เรา จะ ชัก ดาบ ออก ไล่ ตาม เขา ไป
{12:15} และ เมื่อ เรา ให้ เขา กระจัด พลัด พราย ไป อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ และ กระจาย เขา ไป ตาม ประเทศ ต่างๆ เขา จึง จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{12:16} แต่ เรา จะ ให้ เขา บาง คน พ้น จาก ดาบ จาก การ อดอยาก และ จาก โรค ระบาด เพื่อ เขา จะ ได้ เล่า การ ลามก ทั้งสิ้น ของ เขา ท่ามกลาง ประชาชาติ ซึ่ง เขา ไป อยู่ นั้น และ เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{12:17} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{12:18} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง รับประทาน อาหาร ของ เจ้า ด้วย ตัว สั่น และ ดื่ม น้ำ ด้วย ความ สะทก สะท้าน และ ด้วย ความ กลัว
{12:19} และ กล่าว แก่ ราษฎร ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ เกี่ยว กับ ชาว เยรูซาเล็ม ใน แผ่นดิน อิสราเอล ว่า เขา จะ รับประทาน อาหาร ของ เขา ด้วย ความ กลัว และ ดื่ม น้ำ ด้วย อก สั่น ขวัญ หาย เพราะ ว่า สารพัด ที่ มี อยู่ ใน แผ่นดิน ของ เขา จะ ต้อง ถูก ริบ ไป เนื่อง ด้วย ความ ทารุณ ของ คน ทั้งปวง ที่ อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น
{12:20} และ เมือง ที่ มี คน อาศัย อยู่ จะ เริศร้าง และ แผ่นดิน นั้น ก็ จะ ร้าง เปล่า และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{12:21} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{12:22} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย สุภาษิต ซึ่ง เจ้า ทั้งหลาย มี ที่ กล่าว ถึง แผ่นดิน อิสราเอล ว่า‘ วัน นั้น ก็ ไกล ออก ไป และ นิมิต ทุก เรื่อง ก็ เหลว’ นั้น เจ้า หมาย ว่า กระไร
{12:23} เพราะ ฉะนั้น จง บอก เขา ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ ให้ สุภาษิต บท นี้ สิ้นสุด เสียที เขา จะ ไม่ ใช้ เป็น สุภาษิต อีก ใน อิสราเอล แต่ จง กล่าว แก่ เขา ว่า วัน นั้น ก็ ใกล้ แค่ คืบ และ นิมิต ทุก เรื่อง ก็ จะ สำเร็จ
{12:24} เพราะ จะ ไม่ มี นิมิต ปลอม หรือ คำ ทำนาย ประจบประแจง ใน พงศ์พันธุ์ อิสราเอล อีก เลย
{12:25} แต่ เรา คือ พระเจ้า จะ พูด คำ ที่ เรา จะ พูด และ จะ ต้อง เป็น ไป ตาม คำ นั้น จะ ไม่ ล่าช้า ต่อ ไป อีก แต่ พระเจ้า ตรัส ว่า พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ เอ๋ย ใน สมัย ของ เจ้า นี่แหละ เรา จะ ลั่น วาจา และ กระทำ ตาม นั้น’”
{12:26} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{12:27} “ ดู เถิด บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย พงศ์พันธุ์ ของ อิสราเอล กล่าว ว่า‘ นิมิต ที่ เขา เห็น เป็น เรื่อง ของ อีก หลาย วัน ข้าง หน้า และ เขา เผย พระ วจนะ ถึง เวลา ที่ ห่าง ไกล โน้น’
{12:28} เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า บรรดา ถ้อยคำ ของ เรา จะ ไม่ ล่าช้า อีก ต่อ ไป เลย แต่ วาจา ที่ เรา ลั่น ออก มา นั้น จะ ต้อง เป็น ไป จริง พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i13:1} กล่าวโทษ ผู้ เผย พระ วจนะ เท็จ
{13:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{13:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ ผู้ เผย พระ วจนะ ของ อิสราเอล จง เผย และ กล่าว แก่ คน เหล่า นั้น ที่ เผย พระ วจนะ ตาม อำเภอ ใจ ของ ตน ว่า‘ จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า’
{13:3} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า วิบัติ แก่ ผู้ เผย พระ วจนะ โฉด เขลา ผู้ ติดตาม วิญญาณ ของ ตนเอง และ ไม่ เคย ได้ เห็น อะไร เลย
{13:4} อิสราเอล เอ๋ย ผู้ เผย พระ วจนะ ของ เจ้า เหมือน สุนัข จิ้งจอก ท่ามกลาง สิ่ง ปรัก หัก พัง
{13:5} เจ้า ไม่ ได้ ขึ้น ไป ถึง ที่ ชำรุด และ ไม่ ได้ สร้าง กำแพง เพื่อ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เพื่อ ให้ ตั้ง อยู่ ได้ ใน สงคราม ใน วัน แห่ง พระเจ้า
{13:6} เขา ทั้งหลาย เห็น นิมิต เท็จ และ ทำนาย มุสา เขา กล่าว ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ว่า’ ใน เมื่อ พระเจ้า มิ ได้ ทรง ใช้ เขา ไป ถึง กระนั้น เขา ก็ ยัง หวัง ที่ จะ ให้ สำเร็จ ตาม ถ้อยคำ ของ เขา
{13:7} เจ้า ได้ เคย เห็น นิมิต เท็จ และ เคย ทำนาย มุสา มิ ใช่ หรือ ใน เมื่อ เจ้า กล่าว ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ว่า’ ทั้ง ที่ เรา มิ ได้ พูด เลย”
{13:8} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ เพราะ เจ้า กล่าว เท็จ และ ได้ เห็น นิมิต มุสา พระเจ้า ตรัส ว่า เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า
{13:9} มือ ของ เรา จะ ต่อสู้ ผู้ เผย พระ วจนะ ผู้ เห็น นิมิต เท็จ และ ผู้ ให้ คำ ทำนาย มุสา เขา จะ ไม่ ได้ เข้า อยู่ ใน สภา แห่ง ประชาชน ของ เรา หรือ ขึ้น ทะเบียน อยู่ ใน ทะเบียน ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล และ เขา จะ ไม่ ได้ เข้า ใน แผ่นดิน อิสราเอล และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{13:10} เพราะ ว่า เออ เพราะ ว่า เขา ทั้งหลาย ได้ นำ ประชาชน ของ เรา ให้ หลง โดย กล่าว ว่า‘ สันติภาพ’ เมื่อ ไม่ มี สันติภาพ เลย และ เพราะ ว่า เมื่อ มี คน สร้าง กำแพง ผู้ เผย พระ วจนะ เหล่า นั้น ก็ ฉาบ ด้วย ปูนขาว
{13:11} จง กล่าว แก่ ผู้ ที่ ฉาบ ปูนขาว นั้น ว่า กำแพง นั้น จะ พัง จะ มี ฝน ตก ท่วม ลูกเห็บ ใหญ่ จะ ตกลง มา และ ลม พายุ จะ เกิด ขึ้น
{13:12} นี่แน่ะ เมื่อ กำแพง พัง ลง เขา จะ ไม่ พูด กับ ท่าน หรือ ว่า ปูนขาว ที่ เจ้า ได้ ฉาบ นั้น อยู่ ที่ไหน เล่า
{13:13} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ กระทำ ให้ ลม พายุ เกิด ขึ้น ด้วย ความ กริ้ว ของ เรา และ ด้วย ความ โกรธ ของ เรา จะ มี ฝน ท่วม ด้วย ความ กริ้ว ของ เรา จะ มี ลูกเห็บ ใหญ่ ทำลาย เสีย
{13:14} และ เรา จะ พัง กำแพง ซึ่ง เจ้า ฉาบ ด้วย ปูนขาว นั้น และ ให้ พัง ลง ถึง ดิน ราก กำแพง นั้น จึง จะ ปรากฏ เมื่อ กำแพง พัง เจ้า ทั้งหลาย จะ พินาศ อยู่ ที่ กลาง กำแพง และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{13:15} เรา จะ ให้ ความ พิโรธ ของ เรา สำเร็จ บน กำแพง และ บน คน เหล่า นั้น ที่ ฉาบ กำแพง ด้วย ปูนขาว และ เรา จะ พูด กับ เจ้า ว่า กำแพง ไม่ มี อีก แล้ว ผู้ ที่ ฉาบ ปูนขาว ก็ ไม่ มี ด้วย
{13:16} คือ ผู้ เผย พระ วจนะ อิสราเอล ผู้ เผย พระ วจนะ เกี่ยว ถึง กรุง เยรูซาเล็ม และ ได้ เห็น นิมิต แห่ง สันติภาพ ของ เมือง นั้น ใน เมื่อ ไม่ มี สันติภาพ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{13:17} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง มุ่งหน้า ต่อสู้ บรรดา บุตร สาว แห่ง ชน ชาติ ของ เจ้า ผู้ เผย พระ วจนะ ตาม ความคิด ของ ตนเอง จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ เขา
{13:18} และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า วิบัติ แห่ง หญิง ที่ เย็บ ปลอก ไสยศาสตร์ สำหรับ สวม ข้อ มือ และ ทำ ผ้า คลุม ศีรษะ ให้ คน ทุก ขนาด เพื่อ ล่า วิญญาณ เจ้า จะ ล่า วิญญาณ ซึ่ง เป็น ของ ประชากร ของ เรา และ รักษา วิญญาณ อื่นๆ ให้ คง ชีวิต อยู่ เพื่อ ผล กำไร ของ เจ้า หรือ
{13:19} เจ้า ได้ กระทำ เรา ให้ สาธารณ์ ท่ามกลาง ประชากร ของ เรา ด้วย เห็นแก่ ข้าว บา ร ลี เป็น กำๆ และ ชิ้น ขนม ปัง เท่านั้น คน ที่ ไม่ ควร จะ ตาย เจ้า ก็ กระทำ ให้ ตาย เสีย คน ที่ ไม่ ควร ไว้ ชีวิต เจ้า ก็ ไว้ ชีวิต โดย เจ้า มุสา ต่อ ประชากร ที่ ฟัง คำ มุสา
{13:20} “ ด้วย เหตุ นี้ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา ต่อสู้ ปลอก ไสยศาสตร์ ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า ใช้ ล่า วิญญาณ อย่าง ล่า นก และ เรา จะ ฉีก ปลอก ไสยศาสตร์ นั้น เสีย จาก แขน ของ เจ้า ทั้งหลาย และ เรา จะ ปล่อย วิญญาณ เหล่า นั้น ไป คือ วิญญาณ ที่ เจ้า ล่า อย่าง ล่า นก
{13:21} ผ้า คลุม ของ เจ้า เรา ก็ จะ ฉีก เสีย ด้วย และ ช่วย กู้ ประชากร ของ เรา ให้ พ้น จาก มือ ของ เจ้า และ เขา จะ ไม่ เป็น เหยื่อ ใน มือ ของ เจ้า ต่อ ไป และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{13:22} เพราะ เจ้า ได้ กระทำ ให้ คน ชอบธรรม ท้อ ใจ ด้วย การ มุสา ทั้ง ที่ เรา ไม่ ได้ กระทำ ให้ เขา เศร้าใจ เลย และ เจ้า ได้ หนุน ใจ คน อธรรม เพื่อ มิ ให้ เขา หัน กลับ จาก ทาง อธรรม ของ เขา จะ ได้ รักษา ชีวิต ของ เขา ไว้
{13:23} เพราะ ฉะนั้น เจ้า จะ ไม่ ได้ เห็น นิมิต ที่ หลอกลวง หรือ กระทำ การ ทำนาย อีก เรา จะ ช่วย กู้ ประชากร ของ เรา ให้ พ้น จาก มือ ของ เจ้า แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i14:1} การ พิพากษา คน ไหว้ รูป เคารพ ผู้ ปรึกษา ผู้ เผย พระ วจนะ เท็จ
{14:1} พวก ผู้ใหญ่ ของ อิสราเอล บาง คน มา หา ข้าพเจ้า และ มา นั่ง อยู่ หน้า ข้าพเจ้า
{14:2} และ พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{14:3} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย คน เหล่า นี้ ได้ ยึด เอา รูป เคารพ ของ เขา ไว้ ใน ใจ และ วาง สิ่ง ที่ สะดุด ให้ ทำบาป ผิด ไว้ ข้าง หน้า เขา ควร ที่ เรา จะ ยอม ตัว ให้ เขา ถาม เรา หรือ
{14:4} เพราะ ฉะนั้น จง พูด กับ เขา และ กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า คน ใด ใน พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอา รูป เคารพ ของ เขา ไว้ ใน ใจ และ วาง สิ่ง ที่ สะดุด ให้ ทำบาป ผิด ไว้ ข้าง หน้า เขา และ ยัง มา หา ผู้ เผย พระ วจนะ เรา คือ พระเจ้า จะ ตอบ เขา เอง ด้วย เรื่อง รูป เคารพ มากมาย ของ เขา นั้น
{14:5} เพื่อ เรา จะ ได้ ยึด จิตใจ ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ผู้ เหินห่าง ไป จาก เรา ทุก คน ด้วย เรื่อง รูป เคารพ ของ เขา
{14:6} “ เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จง กลับ ใจ และ หัน กลับ จาก รูป เคารพ ของ เจ้า เสีย และ จง หัน หน้า ของ เจ้า เสีย จาก สิ่ง ลามก ของ เจ้า
{14:7} เพราะ ว่า คน ใด ใน พงศ์พันธุ์ อิสราเอล หรือ แขก เมือง คน ใด ที่ อาศัย อยู่ ใน อิสราเอล ผู้ ซึ่ง แยก ตัว เขา จาก เรา ยึด เอา รูป เคารพ ของ เขา ไว้ ใน ใจ ของ เขา และ วาง สิ่ง ที่ สะดุด ให้ ทำบาป ผิด ไว้ ตรง หน้า ของ เขา แล้ว ยัง จะ มา หา ผู้ เผย พระ วจนะ เพื่อ ขอ ถาม จาก เรา เพื่อ ประโยชน์ ของ เขา เรา คือ พระเจ้า จะ ตอบ เขา เอง
{14:8} และ เรา จะ มุ่งหน้า ของ เรา ต่อสู้ คน นั้น เรา จะ ทำให้ เขา เป็น หมาย สำคัญ และ เป็น ขี้ ปาก และ กำจัด เขา เสีย จาก ท่ามกลาง ประชากร ของ เรา และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{14:9} และ ถ้า ผู้ เผย พระ วจนะ ถูก หลอกลวง กล่าว คำ หนึ่ง คำ ใด เรา คือ พระเจ้า ได้ ลวง ผู้ เผย พระ วจนะ คน นั้น และ เรา จะ เหยียด มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ เขา และ จะ ทำลาย เขา เสีย จาก ท่ามกลาง อิสราเอล ประชากร ของ เรา
{14:10} เขา ทั้งหลาย จะ ต้อง ทน รับ โทษ ของ เขา (โทษ ของ ผู้ เผย พระ วจนะ และ โทษ ของ ผู้ ขอ ถาม จะ เหมือน กัน)
{14:11} เพื่อ ว่า พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จะ ไม่ หลง เจิ่น ไป จาก เรา อีก หรือ ไม่ กระทำ ตัว ให้ มลทิน ด้วย การ ทรยศ ของ ตน อีก แต่ เขา ทั้งหลาย จะ เป็น ประชากร ของ เรา และ เรา จะ เป็น พระเจ้า ของ เขา พระเจ้า ตรัส ดังนี้”
{i14:12} ความ ยุติธรรม ของ การ ที่ พระเจ้า ทรง ลงโทษ เยรูซาเล็ม
{14:12} และ พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า ว่า
{14:13} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เมื่อ แผ่นดิน กระทำ บาป ต่อ เรา โดย ประพฤติ ทรยศ และ เรา เหยียด มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ แผ่นดิน นั้น และ ทำลาย อาหาร หลัก เสีย และ ส่ง การ กันดาร อาหาร มา ที่ แผ่นดิน นั้น และ ทำลาย มนุษย์ และ สัตว์ เสีย จาก แผ่นดิน นั้น
{14:14} ถึง แม้ ว่า มนุษย์ ทั้ง สาม นี้ คือ โน อาห์ดาเนียล และ โย บอ ยู่ ใน แผ่นดิน นั้น เขา ก็ จะ กู้ เอา แต่ ชีวิต ของ ตน เท่านั้น ออก มา ด้วย ความ ชอบธรรม ของ เขา พระเจ้า ตรัส ดังนี้
{14:15} ถ้า เรา กระทำ ให้ สัตว์ ร้าย ผ่าน เข้า แผ่นดิน นั้น และ สัตว์ เหล่า นั้น ทำให้ คน หมด ไป ให้ เป็น ที่ ร้าง เปล่า จน มนุษย์ ผ่าน เข้า ไป ไม่ ได้ เพราะ สัตว์ ป่า นั้น
{14:16} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด แม้ ว่า บุรุษ ทั้ง สาม อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น เขา ทั้งหลาย จะ ช่วย บุตร ทั้ง ชาย หญิง ให้ รอด ไม่ ได้ เฉพาะ ตัว เขา เอง จะ รอด ไป ได้ แต่ แผ่นดิน นั้น จะ ร้าง เปล่า
{14:17} หรือ ถ้า เรา นำ ดาบ มา ยัง แผ่นดิน นั้น และ กล่าว ว่า ให้ ดาบ ผ่าน ข้าม แผ่นดิน นั้น เรา จะ ทำลาย มนุษย์ และ สัตว์ เสีย จาก แผ่นดิน นั้น
{14:18} พระเจ้า ตรัส ว่า แม้ บุรุษ ทั้ง สาม จะ อยู่ ใน นั้น เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เขา ทั้งหลาย จะ ช่วย บุตร ทั้ง ชาย หญิง ให้ รอด ไม่ ได้ เฉพาะ ตัว เขา เอง จะ รอด ไป ได้
{14:19} หรือ ถ้า เรา ส่ง โรค ระบาด เข้า มา ใน แผ่นดิน นั้น และ ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ออก เหนือ เมือง นั้น ด้วย โลหิต เพื่อ กำจัด มนุษย์ และ สัตว์ จาก แผ่นดิน นั้น เสีย
{14:20} ถึง แม้ ว่า โน อาห์ดาเนียล และ โย บอ ยู่ ใน แผ่นดิน นั้น พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เขา ทั้งหลาย จะ ช่วย บุตร ทั้ง ชาย หญิง ให้ รอด ไม่ ได้ เขา จะ ช่วย เฉพาะ ชีวิต ของ เขา ไว้ ได้ ด้วย ความ ชอบธรรม ของ เขา
{14:21} “ เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จะ ร้ายแรง ยิ่ง กว่า นั้น สัก เท่าใด เมื่อ เรา ส่ง ภัย แห่ง การ พิพากษา ทั้ง สี่ ประการ ของ เรา มา เหนือ เยรูซาเล็ม คือ ดาบ การ กันดาร อาหาร สัตว์ ร้าย และ โรค ระบาด เพื่อ กำจัด มนุษย์ และ สัตว์ เสีย จาก เมือง นั้น
{14:22} ดู เถิด แม้ จะ มี คน รอดตาย เหลือ อยู่ ใน นคร นั้น นำ เอา บุตร ชาย และ บุตร หญิง ทั้งหลาย ของ เขา ออก มา เมื่อ เขา ทั้งหลาย ออก มา หา เจ้า และ เจ้า ได้ เห็น ทาง และ การ กระทำ ของ เขา เจ้า จะ เบาใจ ใน เรื่อง การ ร้าย ซึ่ง เรา ได้ นำ มา เหนือ เยรูซาเล็ม อัน ได้ นำ มา เหนือ นคร นั้น
{14:23} คน เหล่า นั้น จะ ทำให้ เจ้า เบาใจ เมื่อ เจ้า ได้ เห็น ทาง และ การ กระทำ ทั้งหลาย ของ เขา แล้ว และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา มิ ได้ กระทำ บรรดา สิ่ง ที่ เรา ได้ กระทำ ไว้ แล้ว ใน นคร นั้น ด้วย ปราศจาก เหตุผล พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i15:1} เยรูซาเล็ม เหมือน เถา องุ่น ที่ ใช้ ไม่ ได้
{15:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ถึง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{15:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ไม้ ต้น องุ่น คือ ไม้ กิ่ง องุ่น ซึ่ง อยู่ ใน หมู่ พวก ไม้ ป่า วิเศษ กว่า ไม้ อย่าง อื่น หรือ
{15:3} เขา เอา ไม้ ต้น องุ่น ไป ทำ อะไร บ้าง หรือ คน เอา ไป ทำ ขอ สำหรับ แขวน ภาชนะ อัน ใด หรือ
{15:4} ดู เถิด เขา ใช้ เป็น ฟืน ใส่ไฟ เมื่อ ไฟ ไหม้ ปลาย ทั้ง สอง แล้ว กลาง ก็ เป็น ถ่าน จะ ใช้ ประโยชน์ อะไร ได้ หรือ
{15:5} ดู เถิด เมื่อ มัน ยัง ดี อยู่ ก็ มิ ได้ ใช้ ประโยชน์ อะไร เมื่อ ถูก ไฟ ไหม้ เป็น ถ่าน แล้ว ยิ่ง มี ประโยชน์ น้อย ลง จะ ใช้ ทำ อะไร ได้ บ้าง เล่า
{15:6} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า จึง ตรัส ดังนี้ ว่า ไม้ ต้น องุ่น ซึ่ง อยู่ ท่ามกลาง ไม้ ป่า เรา ทิ้ง ให้ มัน เป็น ฟืน ใส่ไฟ เสีย ฉัน ใด เรา จะ ทิ้ง ชาว เยรูซาเล็ม ฉัน นั้น
{15:7} เรา จะ มุ่งหน้า ของ เรา ต่อสู้ เขา แม้ ว่า เขา จะ หนี ออก จาก ไฟ ไฟ ก็ ยัง จะ เผา ผลาญ เขา และ เมื่อ เรา มุ่งหน้า ของ เรา ต่อสู้ เขา เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{15:8} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา จะ กระทำ ให้ แผ่นดิน นั้น ร้าง เปล่า เพราะ เขา ได้ ประพฤติ ทรยศ
{i16:1} ความ อสัตย์ ของ เยรูซาเล็ม
{16:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{16:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง ให้ เยรูซาเล็ม ทราบ ถึง ความ ลามก ของ ตัว
{16:3} และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส อย่าง นี้ แก่ เยรูซาเล็ม ว่า ดั้งเดิม และ กำเนิด ของ เจ้า เป็น แผ่นดิน ของ คน คา นา อัน พ่อ ของ เจ้า เป็น คน อา โม ไรต์ และ แม่ ของ เจ้า เป็น คน ฮิต ไทต์
{16:4} พูด ถึง กำเนิด ของ เจ้า ใน วัน ที่ เจ้า เกิด มา นั้น เขา มิ ได้ ตัด สายสะดือ และ เขา ก็ มิ ได้ ล้าง ชำระ เจ้า มิ ได้ เอา เกลือ ถู มิ ได้ เอา ผ้า พัน เจ้า ไว้
{16:5} ไม่ มี ตา สัก ดวง หนึ่ง สงสาร เจ้าที่ จะ เมตตา เจ้า และ กระทำ สิ่ง เหล่า นี้ ให้ เจ้า เจ้า ถูก ทอดทิ้ง ใน พื้น ทุ่ง เพราะ ใน วัน ที่ เจ้า เกิด นั้น เจ้า เป็น ที่ รังเกียจ
{16:6} “ และ เมื่อ เรา ผ่าน เจ้า ไป เห็น เจ้า ดิ้น กระแด่วๆ อยู่ ใน กอง โลหิต ของ เจ้า เรา ก็ พูด กับ เจ้า ใน กอง โลหิต ของ เจ้า ว่า‘ จง มี ชีวิต อยู่
{16:7} และ เติบ โต ขึ้น เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า เหมือน อย่าง พืช ใน ท้อง นา’ เจ้า ก็ เติบ โต และ สูง ขึ้น จน เป็น สาว เต็ม ตัว ถัน ของ เจ้า ก็ ก่อ รูป ขึ้น มา และ ขน ของ เจ้า ก็ งอก แต่ เจ้า เปลือย เปล่า และ ล่อนจ้อน
{16:8} “ และ เมื่อ เรา ผ่าน เจ้า ไป อีก ครั้ง หนึ่ง และ มอง ดู เจ้า ดู เถิด เจ้า มี อายุ รู้จัก รัก แล้ว เรา ก็ ขยาย ร่ม ปีก คลุม เจ้า และ ปกคลุม ความ เปลือย เปล่า ของ เจ้า ไว้ พระเจ้า ตรัส ว่า เออ เรา ก็ ปฏิญาณ และ กระทำ พัน ธ สัญญา กับ เจ้า และ เจ้า ก็ เป็น ของ เรา
{16:9} และ เรา ก็ เอา เจ้า อาบ น้ำ ล้าง โลหิต เสีย จาก เจ้า และ เจิม เจ้า ด้วย น้ำมัน
{16:10} เรา แต่ง ตัว เจ้า ด้วย เสื้อ ปัก และ เอา รองเท้า หนัง ทา ฆัซ สวม ให้ เจ้า เรา พัน เจ้า ไว้ ด้วย ผ้าป่าน เนื้อ ละเอียด และ คลุม เจ้า ไว้ ด้วย ผ้า ราคา แพง
{16:11} เรา แต่ง ตัว เจ้า ด้วย เครื่อง อาภรณ์ สวม กำไล มือ ให้ เจ้า และ สวม สร้อย คอ ให้ เจ้า
{16:12} เรา เอา แหวน ใส่ จมูก เจ้า และ ใส่ ตุ้มหู ที่ หู ของ เจ้า และ สวม มงกุฎ ไว้ บน ศีรษะ ของ เจ้า
{16:13} เรา ก็ ประดับ เจ้า ด้วย ทองคำ และ เงิน และ เสื้อ ผ้า ของ เจ้า ก็ เป็น ผ้าป่าน เนื้อ ละเอียด ผ้า ราคา แพง และ ผ้า ปัก เจ้า กิน ยอด แป้ง น้ำผึ้ง และ น้ำมัน เจ้า งาม เลิศ ที เดียว และ เจ้า เจริญ ขึ้น เป็น ชั้น จ้าว
{16:14} ชื่อเสียง ของ เจ้า ก็ ลือ ไป ท่ามกลาง ประชาชาติ เพราะ ความ งาม ของ เจ้า ด้วย ความ งาม นั้น ก็ สมบูรณ์ ที เดียว เนื่อง จาก ความ สง่างาม ที่ เรา ได้ ทุ่มเท ให้ เจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{16:15} “ แต่ เจ้า วางใจ ใน ความ งาม ของ เจ้า และ ได้ เล่นชู้ เพราะ ชื่อเสียง ของ เจ้า ไม่ ว่า ผู้ ใด จะ ผ่าน มา เจ้า ก็ ให้ หลง ระเริง ไป ด้วย การ เล่นชู้ ของ เจ้า
{16:16} เจ้า เอา เสื้อ ผ้า ของ เจ้า บ้าง และ เจ้า ได้ สร้าง บรรดา ปู ชนีย สถาน สูง ประดับ อย่าง หรูหรา แล้ว ก็ เล่นชู้ อยู่ บน นั้น ไม่ เคย มี เหมือน อย่าง นี้ ต่อ ไป ก็ ไม่ มี เหมือน
{16:17} เจ้า ยัง เอา เครื่อง รูปพรรณ อัน งาม ของ เจ้า ซึ่ง เป็น ทองคำ ของ เรา และ เงิน ของ เรา ซึ่ง เรา ได้ ให้ แก่ เจ้า แล้ว เจ้า สร้าง เป็น รูป ผู้ชาย สำหรับ เจ้า และ เจ้า ก็ เล่นชู้ อยู่ กับ รูป เหล่า นั้น
{16:18} เจ้า เอา เครื่อง แต่ง ตัว ที่ ปัก ไป ห่ม รูป เหล่า นั้น ไว้ และ วาง น้ำมัน และ เครื่อง หอม ของ เรา ไว้ ข้าง หน้า มัน
{16:19} อาหาร ที่ เรา ให้ แก่ เจ้า ก็ เหมือน กัน คือ เรา เลี้ยง เจ้า ด้วย ยอด แป้ง น้ำมัน และ น้ำผึ้ง เจ้า ก็ เอา มา วาง ข้าง หน้า มัน ให้ เป็น กลิ่น หอม ที่ พึงใจ และ ก็ เป็น อย่าง นั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{16:20} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เจ้า ได้ นำ บุตร ชาย ของ เจ้า และ บุตร หญิง ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า ได้ ให้ บังเกิด มา เพื่อ เรา และ เจ้า ก็ ได้ ถวาย บูชา แก่ มัน เพื่อ ให้ มัน เผา ผลาญ การ เล่นชู้ ของ เจ้า เป็น สิ่ง เล็กน้อย อยู่ หรือ
{16:21} เจ้า จึง ได้ ฆ่า ลูก ของ เรา ถวาย แก่ รูป เหล่า นั้น โดย ให้ ลุย ไฟ
{16:22} ตลอด ความ ลามก ของ เจ้า และ การ เล่นชู้ ของ เจ้า เจ้า มิ ได้ จดจำ วัน ที่ เจ้า ยัง เด็ก อยู่ เมื่อ เจ้า เปลือย เปล่า และ ล่อนจ้อน ดิ้น กระแด่วๆ อยู่ ใน กอง เลือด ของ เจ้า
{16:23} “ ภายหลัง จาก ความ ชั่ว ร้าย ทั้งสิ้น ของ เจ้า (พระเจ้า ตรัส ว่า วิบัติ วิบัติ แก่ เจ้า)
{16:24} เจ้า ได้ สร้าง ห้อง หลังคา โค้ง สำหรับ ตัว ลาน เมือง ทุก แห่ง เจ้า ก็ สร้าง สถานที่ สูง สำหรับ ตัว
{16:25} หัว ถนน ทุก แห่ง เจ้า สร้าง ที่ สูง ของ เจ้า และ เอา ความ งาม ของ เจ้า มา ทำ ลามก อ้า ขา ของ เจ้า ให้ ผู้ ที่ ผ่าน ไป มา ไม่ ว่า ใคร และ ทวี การ เล่นชู้ ของ เจ้า
{16:26} เจ้า อย่า เล่นชู้ กับ คน อียิปต์ ซึ่ง เป็น เพื่อนบ้าน ที่ มักมาก ของ เจ้า ทวี การ เล่นชู้ ของ เจ้า เพื่อ กระทำ ให้ เรา กริ้ว
{16:27} ดู เถิด เรา จึง เหยียด มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ เจ้า และ ลด อาหาร ส่วนแบ่ง ของ เจ้า ลง และ มอบ เจ้า ไว้ ให้ แก่ ศัตรู ของ เจ้า ให้ เขา กระทำ ตามใจ ชอบ คือ บรรดา บุตร สาว คน ฟีลิสเตีย ผู้ ซึ่ง ละอาย ใน ความ ประพฤติ อัน แก่ กาม ของ เจ้า
{16:28} เจ้า ยัง เล่นชู้ กับ คน อัส ซีเรีย ด้วย เพราะ ว่า เจ้า ไม่ รู้จัก อิ่ม เออ เจ้า เล่นชู้ กับ เขา ทั้งหลาย ถึง กระนั้น เจ้า ก็ ยัง ไม่ อิ่ม ใจ
{16:29} เจ้า ยัง ทวี การ เล่นชู้ ของ เจ้า กับ แผ่นดิน พาณิชย์ ของ คน เค ลเดีย ถึง แม้ กับ แผ่นดิน นี้ เจ้า ก็ ยัง ไม่ อิ่ม ใจ
{16:30} “ พระเจ้า ตรัส ว่า แหม ใจ ของ เจ้า เป็น โรค รัก เสีย จริงๆ ใน เมื่อ เจ้า กระทำ สิ่ง เหล่า นี้ ซึ่ง เป็น การ กระทำ ของ หญิง แพศยา ไพร่ๆ
{16:31} คือ สร้าง ห้อง หลังคา โค้ง ไว้ ที่ หัว ถนน ทุก แห่ง และ สร้าง สถานที่ สูง ของ เจ้า ไว้ ตาม ลาน เมือง ทุกๆ แห่ง ถึง กระนั้น เจ้า ก็ ยัง ไม่ เหมือน หญิง แพศยา เพราะ เจ้า ดูหมิ่น สินจ้าง
{16:32} เป็น ภรรยา ที่ แพศยา จัด ดู ซิ ยอมรับ รอง แขก แปลก หน้า แทน ที่ จะ รับรอง สามี
{16:33} ผู้ชาย ย่อม ให้ ของ แก่ หญิง แพศยา แต่ เจ้า กลับ ให้ สิ่งของ แก่ คน รัก ของ เจ้า ให้ สินบน ชัก ให้ เขา เข้า มา จาก ทุก ด้าน เพื่อ การ เล่นชู้ ของ เจ้า
{16:34} ฉะนั้น เจ้า จึง ผิด กับ หญิง อื่น ใน เรื่อง การ เล่นชู้ ของ เจ้า ไม่ มี ใคร มา วิงวอน ให้ เล่นชู้ และ เจ้า กลับ ให้ สินจ้าง ขณะ เมื่อ ไม่ มี ผู้ ใด ให้ สินจ้าง แก่ เจ้า เพราะ ฉะนั้น เจ้า จึง แตก ต่าง กัน
{16:35} “ เหตุ ฉะนี้ อี แพศยา เอ๋ย จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า
{16:36} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ความ ละอาย ของ เจ้า ก็ แจ้ง ประจักษ์ และ ความ เปลือย เปล่า ของ เจ้า ก็ เผยอ อก ใน การ เล่นชู้ ของ เจ้า กับ คน รัก ของ เจ้า และ เพราะ รูป เคารพ ลามก ของ เจ้า ทั้งสิ้น และ เพราะ โลหิต ลูก ของ เจ้าที่ เจ้า ถวาย ให้ แก่ มัน
{16:37} เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา จะ รวบรวม คน รัก ของ เจ้า ทั้งสิ้น ซึ่ง เป็น ผู้ ที่ เจ้า เพลิดเพลิน ด้วย ทุก คน ที่ เจ้า รัก และ ทุก คน ที่ เจ้า เกลียด เรา จะ รวบรวม เขา ให้ มา ต่อสู้ เจ้า จาก ทุก ด้าน และ จะ เผย ความ เปลือย เปล่า ของ เจ้า ต่อ หน้า เขา เพื่อ เขา จะ ได้ เห็น ความ เปลือย เปล่า ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{16:38} และ เรา จะ พิพากษา เจ้า ดัง ที่ เขา พิพากษา หญิง ที่ ล่วง ประเวณี และ กระทำ ให้ โลหิต ตก และ เรา จะ นำ เอา โลหิต แห่ง ความ กริ้ว และ ความ หวงแหน มา เหนือ เจ้า
{16:39} และ มอบ เจ้า ไว้ ใน มือ ชู้ ของ เจ้า เขา จะ ทำลาย ห้อง หลังคา โค้ง ของ เจ้า ลง และ ทำลาย สถานที่ สูง ของ เจ้า เขา จะ ปลด เอา เสื้อ ผ้า ของ เจ้า และ เอา เครื่อง รูปพรรณ อัน งาม ของ เจ้า ไป เสีย ปล่อย ให้ เจ้า เปลือย เปล่า และ ล่อนจ้อน
{16:40} เขา ทั้งหลาย จะ นำ ฝูง คน มา ต่อสู้ เจ้า และ เขา จะ ขว้าง เจ้า ด้วย ก้อน หิน และ ฟัน เจ้า ด้วย ดาบ ของ เขา
{16:41} และ เขา จะ เอา ไฟ เผา บ้านเรือน ของ เจ้า และ ทำ การ พิพากษา ลงโทษ เจ้า ต่อ หน้า ผู้หญิง เป็น อัน มาก เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า หยุด เล่นชู้ และ เจ้า จะ ไม่ ให้ สินจ้าง อีก ต่อ ไป
{16:42} เรา จะ ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ใส่ เจ้า ให้ หมด ความ หวงแหน จะ พราก จาก เจ้า ไป เรา จะ สงบ และ ไม่ กริ้ว อีก เลย
{16:43} เพราะ ว่า เจ้า มิ ได้ ระลึก ถึง วัน เมื่อ เจ้า ยัง เด็ก แต่ ได้ กระทำ ให้ เรา กริ้ว จัด ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ พระเจ้า ตรัส ว่า เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา จะ ลง ทัณฑ์ ตาม ทาง ประพฤติ ของ เจ้า เหนือ ศีรษะ เจ้า“ เจ้า มิ ได้ ประพฤติ ตัว ด้วย ราคะ เพิ่ม เข้า กับ ความ ลามก ทั้งสิ้น ของ เจ้า ดอก หรือ
{16:44} ดู เถิด ทุก คน ที่ ใช้ สุภาษิต จะ ใช้ สุภาษิต ต่อ ไป นี้ ใน เรื่อง เจ้า คือ‘ แม่ เป็น อย่างไร ลูกสาว ก็ เป็น อย่าง นั้น’
{16:45} เจ้า เป็น ลูกสาว ของ แม่ ของ เจ้า ผู้ เกลียด สามี และ บุตร ของ ตน เจ้า เป็น สาว คนกลาง ของ พี่ และ น้อง สาว ของ เจ้า ผู้ เกลียด ชัง สามี และ บุตร ของ ตน แม่ ของ เจ้า เป็น คน ฮิต ไทต์ พ่อ ของ เจ้า เป็น คน อา โม ไรต์
{16:46} และ พี่ สาว ของ เจ้า คือ สะ มา เรีย ผู้ อยู่ กับ บุตร สาว เหนือ เจ้า ขึ้น ไป และ น้อง สาว ของ เจ้า ผู้ อยู่ ข้าง ทิศ ใต้ ของ เจ้า คือ โส โดม กับ ลูกสาว ของ เขา
{16:47} ถึง กระนั้น เจ้า ก็ ยัง ไม่ พอใจ ที่ จะ ดำเนิน ใน ทาง ทั้งหลาย ของ เขา หรือ กระทำ ตาม ความ ลามก ของ เขา ภายใน เวลา อัน เล็กน้อย เจ้า ก็ ทราม กว่า ใน บรรดา ทาง ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{16:48} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด โส โดม น้อง สาว ของ เจ้า กับ บุตร สาว ของ เขา ก็ มิ ได้ กระทำ อย่าง ที่ เจ้า และ ลูกสาว ของ เจ้า ได้ กระทำ
{16:49} ดู เถิด นี่แหละ เป็น ความ ชั่ว ของ โส โดม น้อง สาว ของ เจ้า คือ ตัว เขา และ ลูกสาว ของ เขา มี ความ จองหอง มี อาหาร เหลือ รับประทาน และ มี ความ สบาย เกิน ไม่ ช่วยเหลือ คน ยากจน และ คน ขัด สน
{16:50} เขา เย่อหยิ่ง และ กระทำ สิ่ง ลามก ต่อ หน้า เรา เพราะ ฉะนั้น เมื่อ เรา เห็น แล้ว เรา จึง ขจัด เขา เสีย
{16:51} สะ มา เรีย ไม่ ได้ ทำบาป ถึง ครึ่ง ของ เจ้า เจ้า ทำ ความ ลามก ยิ่ง กว่า เขา ทั้ง สอง และ โดย ความ ลามก ทั้งสิ้น ที่ เจ้า ทำ นั้น จึง กระทำ ให้ พี่ และ น้อง สาว ของ เจ้า ดูเหมือน ชอบธรรม
{16:52} เจ้า จง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า ด้วย เพราะ เจ้า ได้ กระทำ ให้การ พิพากษา เอนเอียง ไป ทาง พี่ และ น้อง สาว ของ เจ้า เขา ถูก มาก กว่า เจ้า เพราะ บาป ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า ได้ ทำ ลามก ยิ่ง กว่า เขา ไป อีก เออ เจ้า จง ละอาย ด้วย และ จง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า ของ เจ้า เพราะ เจ้า ได้ กระทำ ให้ พี่ และ น้อง สาว ของ เจ้า ดูเหมือน ชอบธรรม
{16:53} “ เรา จะ ให้ เขา กลับ สู่ สภาพ เดิม ทั้ง สภาพ เดิม ของ โส โดม และ บุตร สาว และ สภาพ เดิม ของ สะ มา เรีย และ บุตร สาว และ เรา จะ ให้ กลับ สู่ สภาพ เดิม ของ เจ้า ท่ามกลาง เขา ด้วย
{16:54} เพื่อ เจ้า จะ ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า ของ เจ้า และ ละอาย สิ่ง ที่ เจ้า กระทำ แล้ว ทั้งสิ้น ให้ เป็น การ ปลอบ ใจ แก่ เขา
{16:55} ส่วน พี่ และ น้อง สาว ของ เจ้า โส โดม กับ บุตร สาว ของ เขา จะ ได้ กลับ สู่ ภาวะ เดิม ของ ตน และ สะ มา เรีย กับ บุตร สาว ของ ตน จะ กลับ สู่ ภาวะ เดิม ของ ตน ส่วน เจ้า และ บุตร สาว ของ เจ้า จะ กลับ ไป ยัง ภาวะ เดิม ของ เจ้า
{16:56} ใน สมัย ที่ เจ้า เย่อหยิ่ง อยู่ นั้น โส โดม น้อง สาว ของ เจ้า เป็น ความ เย้ยหยัน ใน ปาก ของ เจ้า มิ ใช่ หรือ
{16:57} คือ ก่อน ความ ชั่ว ร้าย ของ เจ้า จะ ได้ เผยอ อก บัดนี้ เจ้า กลาย เป็น เหมือน เขา แล้ว เป็น สิ่ง ที่ น่า ตำหนิ แก่ บุตร สาว ของ โส โดม และ เพื่อนบ้าน ทั้งสิ้น ของ เขา และ แก่ บุตร สาว ของ ฟีลิสเตีย คือ ผู้ ที่ อยู่ ล้อม รอบ ซึ่ง ดูหมิ่น เจ้า
{16:58} เจ้า ต้อง รับ โทษ ราคะ ของ เจ้า และ ความ ลามก ของ เจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{16:59} “ เออ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ กระทำ แก่ เจ้า อย่าง ที่ เจ้า ได้ กระทำ แล้ว นั้น ผู้ ดูหมิ่น คำ สาบาน และ หัก พัน ธสัญญา
{16:60} ถึง กระนั้น เรา จะ ระลึก ถึง พัน ธ สัญญา ของ เรา ซึ่ง เรา ทำ ไว้ กับ เจ้า ใน สมัย เมื่อ เจ้า ยัง สาว อยู่ และ เรา จะ สถาปนา พัน ธ สัญญา นิรันดร์ ไว้ กับ เจ้า
{16:61} แล้ว เจ้า จะ ระลึก ถึง ทาง ของ เจ้า และ มี ความ ละอาย เมื่อ เจ้า รับ ทั้ง พี่ และ น้อง สาว ของ เจ้า และ เรา มอบ ให้ แก่ เจ้า เป็น บุตร สาว แต่ ไม่ ใช่ ตาม พัน ธ สัญญา ซึ่ง ทำ ไว้ กับ เจ้า
{16:62} เรา จะ สถาปนา พัน ธ สัญญา ของ เรา ไว้ กับ เจ้า และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{16:63} เพื่อ เจ้า จะ จำ ได้ และ สนเท่ห์ และ เพราะ ความ ละอาย ของ เจ้า เจ้า จะ ไม่ อ้า ปาก พูด อีก เมื่อ เรา ลบ มลทิน บาป ทุก สิ่ง ที่ เจ้า ได้ กระทำ มา แล้ว พระเจ้า ตรัส ดังนี้”
{i17:1} คำ อุปมา เรื่อง นก อินทรี และ เถา องุ่น
{17:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{17:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง ยก ปริศนา และ กล่าว เป็น คำ อุปมา แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล
{17:3} ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า มี นก อินทรี มหึมา ตัว หนึ่ง ปีก ใหญ่ และ ขน ปีก ก็ ยาว มี ขน มากมาย หลาย สีมา ยัง เลบานอน และ จิก ยอด ต้น สน สี ดาร์
{17:4} มัน หัก ยอด กิ่ง อ่อน แล้ว ก็ คาบ ไป ยัง แผ่นดิน พาณิชย์ และ วาง ไว้ ใน หัว เมือง ของ พ่อค้า ทั้งหลาย
{17:5} แล้ว มัน ก็ เอา เมล็ด พืช แห่ง แผ่นดิน ไป ปลูก ไว้ ใน ที่ดิน อุดม มัน เอา เมล็ด ไว้ ข้าง น้ำ มาก หลาย ตั้ง ไว้ อย่าง กับ กิ่ง ต้น ไค้ น้ำ
{17:6} เมล็ด ก็ งอก ขึ้น มา และ เติบ โต ขึ้น เป็น เถา องุ่น เตี้ย แผ่ แขนง ไพศาล แขนง ทั้งหลาย ของ ต้น นี้ ก็ ทอด มา ยัง ตัว นก อินทรี และ ราก ก็ ยัง คง อยู่ ใต้ มัน เมล็ด จึง บังเกิด เป็น เถา แตก แขนง สาขา และ ออก ใบ
{17:7} “ แต่ มี นก อินทรี ตัว มหึมา อีก ตัว หนึ่ง มี ปีก ใหญ่ และ มี ขน มาก ดู เถิด องุ่น เถา นั้น ชอน ราก มา หา นก อินทรี ตัว นี้ และ แตก แขนง ตรง มา ที่ มัน เพื่อ ให้ มัน รด น้ำ ให้ จาก ร่อง ที่ ปลูก อยู่ นั้น
{17:8} นก ได้ ย้าย มัน ไป ปลูก ไว้ ใน ที่ดิน ดี ใกล้ น้ำ มาก หลาย เพื่อ ให้ แตก แขนง และ บังเกิด ผล และ เป็น เถา องุ่น ที่ มี เกียรติ
{17:9} จง กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เถา นั้น จะ เจริญ ขึ้น ได้ หรือ นก นั้น จะ ไม่ ถอน ราก มัน ขึ้น และ เด็ด ผล เพื่อ ให้ ใบ อ่อน เหี่ยวแห้ง เสีย หรือ จะ ไม่ ต้อง มี แขน อัน ล่ำสัน หรือ ประชาชน เป็น อัน มาก เพื่อ ถอน เถา ออก จาก ราก
{17:10} ดู เถิด เมื่อ มัน ย้าย ไป ปลูก เถา นั้น ก็ งอก งาม ดี หรือ เมื่อ ลม ทิศ ตะวัน ออก พัด ถูก มัน เข้า มัน จะ ไม่ เหี่ยวแห้ง ไป หรือ มัน คง เหี่ยวแห้ง ไป ถึง ร่อง ที่ มัน เกิด มา นั้น ไม่ ใช่ หรือ”
{17:11} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{17:12} “ บัดนี้ จง กล่าว แก่ พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ นั้น ว่า ท่าน ทั้งหลาย ไม่ ทราบ หรือ ว่า สิ่ง เหล่า นี้ มี ความหมาย ว่า กระไร จง บอก เขา ว่า ดู เถิด พระ ราชา กรุง บาบิโลน ได้ มา ยัง กรุง เยรูซาเล็ม และ กวาด เอา กษัตริย์ และ เจ้านาย ทั้งหลาย พา มา ยัง พระ ราชา ที่ กรุง บาบิโลน
{17:13} และ พระองค์ ได้ ทรง เอา เชื้อ พระ วงศ์ ผู้ หนึ่ง และ ทำ พัน ธ สัญญา กับ ท่าน ผู้ นั้น ให้ เขา สาบาน ตัว (คน สำคัญๆ ของ แผ่นดิน พระองค์ ได้ กวาด ต้อน เอา ไป
{17:14} เพื่อ ว่า ราช อาณาจักร นั้น จะ ต่ำต้อย ยก ตัว ขึ้น อีก ไม่ ได้ และ ใน การ ที่ รักษา พัน ธ สัญญา ของ พระองค์ จะ คง ยั่งยืน อยู่ ได้)
{17:15} แต่ กษัตริย์ ได้ กบฏ ต่อ พระองค์ โดย ส่ง ราชทูต ไป ยัง อียิปต์ ด้วย หวัง ว่า จะ ได้ ม้า และ กองทัพ ใหญ่ โต กษัตริย์ จะ กระทำ สำเร็จ หรือ ผู้ ที่ กระทำ เช่น นี้ จะ หนี ไป รอด หรือ ถ้า ท่าน หัก พัน ธ สัญญา ยัง จะ รอด ได้ อีก หรือ
{17:16} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด ท่าน จะ ต้อง ตาย ใน บาบิโลน ใน ที่ ที่ พระ ราชา องค์ นั้น ประทับ อยู่ คือ พระ ราชา ผู้ ได้ ทรง ตั้ง ท่าน ให้ เป็น กษัตริย์ และ ท่าน ได้ ดูหมิ่น คำ สาบาน ต่อ พระองค์ และ ได้ หัก พัน ธ สัญญา ที่ ทำ ไว้ กับ พระองค์
{17:17} ฟาโรห์ ประกอบ ด้วย กองทัพ อัน ใหญ่ โต และ ผู้คน มากมาย จะ ไม่ ช่วย ท่าน ผู้ นั้น ใน การ สงคราม ใน เมื่อ เขา ก่อ เชิงเทิน และ ก่อ กำแพง ล้อม เพื่อ จะ ทำลาย ชีวิต เป็น อัน มาก เสีย
{17:18} เพราะ เหตุ ท่าน ดูหมิ่น คำ สาบาน และ หัก พัน ธ สัญญา และ เพราะ ท่าน ปฏิญาณ ตัว และ ยัง กระทำ สิ่ง เหล่า นี้ ท่าน จึง จะ หนี ไป ให้ พ้น ไม่ ได้
{17:19} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ ฉัน ใด เพราะ คำ ปฎิ ญาณ ต่อ เรา ที่ เขา ดูหมิ่น และ พัน ธ สัญญา ของ เรา ที่ เขา หัก เสีย เรา จะ ลง ทัณฑ์ ให้ ตก เหนือ ศีรษะ ของ ท่าน ผู้ นั้น
{17:20} เรา จะ กาง ข่าย ของ เรา คลุม เขา และ เขา จะ ติด กับ ของ เรา และ เรา จะ นำ เขา เข้า ไป ใน บาบิโลน และ พิจารณา พิพากษา เขา ที่ นั่น ใน เรื่อง ที่ เขา ได้ ทรยศ ต่อ เรา
{17:21} และ กองทัพ ที่ เขา ได้ เลือกสรร ไว้ นั้น จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ และ ผู้ ที่ รอดตาย จะ กระจาย ไป ตาม ลม ทุก ทิศานุทิศ และ เจ้า จะ รู้ ว่า เรา คือ พระเจ้า ที่ ได้ ลั่น วาจา ไว้ แล้ว”
{17:22} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ เรา เอง จะ เอา แขนง จาก ยอด สูง ของ ต้น สน สี ดาร์ และ ปลูก ไว้ เรา จะ หัก กิ่ง อ่อน ของ มัน ออก เสีย และ เรา เอง จะ ปลูก มัน ไว้ บน ภูเขา ยอด สูง
{17:23} เรา จะ ปลูก มัน ไว้ บน ภูเขา สูง ของ อิสราเอล เพื่อ จะ แตก กิ่ง และ บังเกิด ผล และ เป็นต้น สน สี ดาร์ ที่ มี เกียรติ และ นก ทุก ชนิด จะ มา อาศัย อยู่ ใต้ มัน นก ทุก อย่าง จะ มา ทำ รัง อยู่ ที่ ร่ม กิ่ง ของ มัน
{17:24} และ ต้นไม้ ทุก ต้น ใน ทุ่ง จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า กระทำ ต้นไม้ สูง ให้ ต่ำ ลง และ กระทำ ต้นไม้ ต่ำ ให้ สูง ขึ้น ทำ ต้นไม้ เขียว ให้ แห้ง ไป และ ทำ ต้นไม้ แห้ง ให้ งาม สดชื่น เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว เรา จะ กระทำ เช่น นั้น”
{i18:1} ชีวิต ที่ กระทำ บาป จะ ต้อง ตาย
{18:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{18:2} “ เจ้า ทั้งหลาย มี เจตนา อย่างไร ใน การ กล่าว สุภาษิต ข้อ นี้ อัน เกี่ยว กับ แผ่นดิน อิสราเอล ว่า‘ พ่อ รับประทาน องุ่น เปรี้ยว และ ลูก ก็ เข็ด ฟัน’
{18:3} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เจ้า ทั้งหลาย จะ ไม่ ใช้ สุภาษิต นี้ อีก ใน อิสราเอล
{18:4} ดู เถิด ชีวิต ทั้งสิ้น เป็น ของ เรา ชีวิต ของ บิดา เป็น ของ เรา ฉัน ใด ชีวิต ของ บุตร ก็ เป็น ของ เรา ฉัน นั้น ชีวิต ใด ทำบาป ก็ จะ ตาย
{18:5} “ ถ้า คน ใด ชอบธรรม และ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม
{18:6} ถ้า คน นั้น มิ ได้ รับประทาน ที่ บน ภูเขา หรือ เงย หน้า ขึ้น นมัสการ รูป เคารพ แห่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล มิ ได้ กระทำ ให้ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน มลทิน หรือ เข้า ใกล้ ผู้หญิง ใน เวลา ที่ เธอ มี มลทิน ประจำเดือน
{18:7} มิ ได้ บีบ บังคับ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด แต่ คืน ของ ประกัน ให้ แก่ ลูกหนี้ ไม่ เคย ลัก ทรัพย์ ให้ อาหาร ของ เขา แก่ ผู้ ที่ หิว และ ให้ เสื้อ ผ้า คลุม กาย ที่ เปลือย
{18:8} มิ ได้ ให้ เขา ยืม เพื่อ หา ดอกเบี้ย หรือ มิ ได้ รับ เงิน เพิ่ม หด มือ ไว้ ไม่ กระทำ ความ ชั่ว กระทำ ความ ยุติธรรม อัน แท้ จริง ระหว่าง มนุษย์ กับ มนุษย์ ด้วย กัน
{18:9} ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ระวัง ที่ จะ กระทำ ตาม กฎหมาย ของ เรา คน นั้น เป็น คน ชอบธรรม เขา จะ มี ชีวิต ดำรง อยู่ แน่ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{18:10} “ ถ้า เขา มี บุตร เป็น โจร ผู้ กระทำ ให้ โลหิต ตก ผู้ ได้ กระทำ สิ่ง เหล่า นี้ สิ่ง เดียว แก่ พี่น้อง
{18:11} ผู้ มิ ได้ กระทำ ตาม หน้าที่ เหล่า นี้ แต่ รับประทาน บน ภูเขา กระทำ ให้ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน มลทิน
{18:12} บีบ บังคับ คน จน และ คน ขัด สน กระทำ โจรกรรม ไม่ ยอม คืน ของ ที่ ประกัน เงย หน้า ขึ้น นมัสการ รูป เคารพ และ กระทำ การ ลามก ต่างๆ
{18:13} ให้ ยืม ด้วย หา ดอกเบี้ย และ หา เงิน เพิ่ม เขา ควร จะ มี ชีวิต ต่อ ไป หรือ เขา จะ ไม่ มี ชีวิต อยู่ เขา ได้ กระทำ สิ่ง ลามก เหล่า นี้ แล้ว เขา จะ ต้อง ตาย แน่ ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง ก็ รับผิดชอบ
{18:14} “ แต่ นี่แน่ะ ถ้า ชาย คน นี้ มี บุตร ผู้ แล เห็น บาป ทั้งสิ้น ซึ่ง บิดา ของ เขา ได้ กระทำ และ บังเกิด ความ กลัว และ มิ ได้ กระทำ ตาม
{18:15} มิ ได้ รับประทาน บน ภูเขา หรือ เงย หน้า ขึ้น นมัสการ รูป เคารพ แห่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล มิ ได้ กระทำ ให้ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน มลทิน
{18:16} มิ ได้ กระทำ ผิด ต่อ ผู้ ใด ไม่ เรียกร้อง ของ ประกัน ไม่ กระทำ โจรกรรม แต่ ให้ อาหาร แก่ ผู้ หิว และ ให้ เสื้อ ผ้า คลุม กาย ที่ เปลือย
{18:17} หด มือ ไว้ มิ ได้ เบียดเบียน คน ยากจน ไม่ เรียก ดอกเบี้ย หรือ เงิน เพิ่ม กระทำ ตาม กฎหมาย ทั้งหลาย ของ เรา และ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา เขา จะ ไม่ ตาย เพราะ ความ บาป ชั่ว ของ บิดา เขา เขา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ แน่นอน
{18:18} ส่วน บิดา ของ เขา เพราะ เป็น คน หา เงิน ด้วย การ บีบ บังคับ กระทำ โจรกรรม ต่อ พี่น้อง ของ ตน กระทำ ความ ไม่ ดี ใน ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา ดู เถิด เขา ก็ จะ ต้อง ตาย เพราะ ความ บาป ชั่ว ของ เขา
{18:19} “ แต่ เจ้า ยัง กล่าว ว่า‘ ทำไม บุตร จึง ไม่ สมควร รับ โทษ ความ ชั่ว ของ บิดา ตน’ เมื่อ บุตร ได้ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม แล้ว และ ได้ รักษา กฎเกณฑ์ ทั้งสิ้น ของ เรา และ ประพฤติ ตาม เขา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ แน่นอน
{18:20} ชีวิต ที่ กระทำ บาป จะ ต้อง ตาย บุตร ไม่ ต้อง รับ โทษ ความ ชั่ว ของ บิดา บิดา ก็ ไม่ ต้อง รับ โทษ ความ ชั่ว ของ บุตร คน ชอบธรรม จะ รับ กรรม ชอบ ของ ตัว และ คน อธรรม จะ รับ กรรม ชั่ว ของ ตน
{i18:21} วิธีการ ของ พระเจ้า ยุติธรรม (อสค.33:10-20)
{18:21} “ แต่ ถ้า คน อธรรม คน ใด หัน กลับ เสีย จาก บาป ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไป แล้ว และ รักษา กฎเกณฑ์ ทั้งสิ้น ของ เรา และ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม เขา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ แน่นอน เขา ไม่ ต้อง ตาย
{18:22} การ ทรยศ ใดๆ ซึ่ง เขา ได้ กระทำ แล้ว นั้น จะ มิ ได้ จดจำ ไว้ เพื่อ เอา โทษ เขา เขา จะ มี ชีวิต อยู่ เพราะ ความ ชอบธรรม ที่ เขา ได้ กระทำ ไป
{18:23} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ความ พอใจ ใน ความ ตาย ของ คน อธรรม หรือ แต่ เรา พอใจ ให้ เขา กลับ จาก ความ ชั่ว ของ เขา และ มี ชีวิต อยู่ มิ ใช่ หรือ
{18:24} แต่ เมื่อ คน ชอบธรรม หัน กลับ จาก ความ ชอบธรรม ของ ตัว และ กระทำ ความ บาป ชั่ว และ กระทำ สิ่ง ลามก เช่น เดียว กับ ที่ คน อธรรม ได้ กระทำ ผู้ นั้น สมควร จะ มี ชีวิต อยู่ หรือ การ ชอบธรรม ซึ่ง เขา ได้ กระทำ มา แล้ว นั้น จะ มิ ได้ จดจำ ไว้ อีก เลย เขา จะ ต้อง ตาย ด้วย ความ ทรยศ ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไว้ และ บาป ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไป เขา จะ ต้อง ตาย
{18:25} “ แต่ เจ้า ยัง กล่าว ว่า‘ วิธีการ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ไม่ ยุติธรรม’ โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย จง ฟัง เถอะ วิธีการ ของ เรา ไม่ ยุติธรรม หรือ วิธีการ ของ เจ้า มิ ใช่ หรือ ที่ ไม่ ยุติธรรม’
{18:26} เมื่อ คน ชอบธรรม หัน กลับ จาก ความ ชอบธรรม ของ เขา และ กระทำ ความ ชั่ว เขา จะ ต้อง ตาย เพราะ การ นั้น เขา จะ ต้อง ตาย ด้วย เหตุ ความ บาป ชั่ว ที่ เขา ได้ กระทำ
{18:27} และ เมื่อ คน อธรรม หัน กลับ จาก ความ อธรรม ที่ ตน กระทำ ไป และ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม เขา ก็ ได้ ช่วย ชีวิต ของ เขา เอง ไว้
{18:28} เพราะ เขา ได้ ตรึกตรอง และ หัน กลับ จาก การ ทรยศ ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไป เขา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ แน่นอน เขา ไม่ ต้อง ตาย
{18:29} แต่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล กล่าว ว่า‘ วิธีการ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ไม่ ยุติธรรม’ โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย วิธีการ ของ เรา ไม่ ยุติธรรม หรือ วิธีการ ของ เจ้า มิ ใช่ หรือ ที่ ไม่ ยุติธรรม
{18:30} “ พระเจ้า ตรัส ว่า โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เพราะ ฉะนั้น เรา จะ พิพากษา เจ้า ทุก คน ตาม ทาง ประพฤติ ของ คน นั้นๆ จง กลับ ใจ และ หัน กลับ เสีย จาก การ กบฏ ทั้งสิ้น ของ เจ้า เกรง ว่า ความ บาป ชั่ว ของ เจ้า จะ เป็น สิ่ง สะดุด ให้ เจ้า พินาศ
{18:31} จง ละทิ้ง การ กบฏ ทั้งสิ้น ซึ่ง เจ้า ได้ กบฏ ต่อ เรา จง ทำ ตัว ให้ มี จิตใจ ใหม่ และ วิญญาณ ใหม่ โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เจ้า จะ ตาย เสีย ทำไม เล่า
{18:32} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา ไม่ มี ความ พอใจ ใน ความ ตาย ของ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด เลย จง หัน กลับ และ ดำรง ชีวิต อยู่”
{i19:1} บท คร่ำครวญ เรื่อง เจ้านาย อิสราเอล
{19:1} ฝ่าย เจ้า จง เปล่ง เสียง ร้อง บท คร่ำครวญ เรื่อง เจ้านาย อิสราเอล
{19:2} กล่าว ว่า มารดา ของ เจ้า เหมือน แม่ สิงห์ ท่ามกลาง สิงห์ เสีย จริงๆ เธอ นอน อยู่ กลาง สิงห์ หนุ่ม เลี้ยงดู ลูก ของ เธอ
{19:3} เธอ เลี้ยง ลูก สิงห์ ตัว หนึ่ง ให้ เติบ โต ขึ้น กลาย เป็น สิงห์ หนุ่ม มัน ฝึกหัด จับ เหยื่อ และ มัน กิน คน
{19:4} ประชาชาติ ได้ยิน เรื่อง ของ มัน เขา ก็ จับ มัน ได้ ใน หลุมพราง ของ เขา เขา เอา ขอ เกี่ยว นำ มัน มา ยัง แผ่นดิน อียิปต์
{19:5} เมื่อ แม่ สิงห์ เห็น ว่า เธอ คอย นาน แล้ว และ ความ หวัง ของ เธอ ศูนย์ ไป เธอ ก็ เอา ลูก มา อีก ตัว หนึ่ง เลี้ยง ให้ เป็น สิงห์ หนุ่ม
{19:6} มัน ไปๆ มาๆ ท่ามกลาง สิงห์ และ กลาย เป็น สิงห์ หนุ่ม และ มัน ฝึกหัด จับ เหยื่อ มัน กิน คน
{19:7} มัน ปล้น บรรดา ป้อม ปราการ ของ เขา และ กระทำ ให้ เมือง ทั้งหลาย ของ เขา ว่างเปล่า แผ่นดิน และ ผู้ ที่ อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น ก็ ครั่น คร้าม เมื่อ ได้ยิน เสียง คำราม ของ มัน
{19:8} แล้ว บรรดา ประชาชาติ ก็ ล้อม ต่อสู้ มัน ทุก ด้าน จาก แว่นแคว้น ทั้งปวง เขา ทั้งหลาย กาง ข่าย ออก คลุม มัน มัน ก็ ถูก จับ อยู่ ใน หลุมพราง ของ เขา ทั้งหลาย
{19:9} เขา เอา ขอ เกี่ยว พา มา ขัง มัน ไว้ ใน กรง และ นำ มัน มา ยัง กษัตริย์ บาบิโลน เขา ก็ ขัง มัน ไว้ ใน ที่ กำบัง เข้มแข็ง เพื่อ ไม่ ให้ ได้ยิน เสียง ของ มัน อีก ที่ บน ภูเขา แห่ง อิสราเอล
{19:10} มารดา ของ เจ้า เหมือน เถา องุ่น ที่ อยู่ ใน สวน องุ่น เอา มา ปลูก ไว้ ริม น้ำ มี ผล ดก และ มี แขนง มากมาย เหตุ ด้วย น้ำ บริบูรณ์
{19:11} แขนง ที่ แข็งแรง ที่สุด กลาย เป็น ไม้ ธารพระกร ของ ผู้ ครอบครอง มัน ชู ขึ้น สูง ท่ามกลาง แขนง ที่ หนา ทึบ ใครๆ ก็ เห็น ตอน ส่วน สูง ของ มัน ทั้ง แขนง มากมาย ของ มัน
{19:12} แต่ว่า เถา องุ่น ถูก ถอน ออก ด้วย ความ เกรี้ยวกราด ถูก ทิ้ง ลง ยัง พื้น ดิน ลม ตะวัน ออก กระทำ ให้ มัน เหี่ยว ไป เขา เด็ด ผล ออก ไป เสีย หมด แขนง ที่ แข็งแรง ก็ เหี่ยว ไป ไฟ ก็ ไหม้ เสีย
{19:13} คราว นี้ ถอน ไป ปลูก ไว้ ใน ถิ่น ทุรกันดาร ใน แผ่นดิน ที่ แห้ง แล้ง กันดาร น้ำ
{19:14} ไฟ ได้ ออก มา จาก แขนง ใหญ่ นั้น เผา ผลาญ แขนง อื่น และ ผล เสีย หมด จึง ไม่ มี แขนง แข็งแรง เหลือ อยู่ ใน ต้น อีก เลย ไม่ มี ธารพระกร สำหรับ ผู้ ครอบครอง นี่ เป็น บทเพลง คร่ำครวญ และ ใช้ เป็น บทเพลง คร่ำครวญ
{i20:1} การ กระทำ ของ พระเจ้า ต่อ อิสราเอล
{20:1} อยู่ มา วัน ที่ สิบ เดือน ที่ ห้า ใน ปี ที่ เจ็ด พวก ผู้ใหญ่ แห่ง อิสราเอล บาง คน ได้ มา ทูล ถาม พระเจ้า และ มา นั่ง อยู่ ข้าง หน้า ข้าพเจ้า
{20:2} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{20:3} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พูด กับ พวก ผู้ใหญ่ แห่ง อิสราเอล และ กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่าที่ เจ้า มา กัน นี้ จะ มา ถาม เรา หรือ พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เรา จะ ไม่ ยอม ให้ เจ้า มา ถาม เรา
{20:4} บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จะ พิพากษา เขา หรือ เจ้า จะ พิพากษา เขา หรือ จง ให้ เขา ทั้งหลาย ทราบ ถึง ความ ลามก ของ บรรพบุรุษ ของ เขา
{20:5} และ จง กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ใน วัน นั้น เมื่อ เรา เลือกสรร อิสราเอล ไว้ เรา ปฏิญาณ ต่อ พงศ์พันธุ์ แห่ง วงศ์ ของ ยา โค บ โดย สำแดง ตัว เรา ให้ เขา รู้จัก ใน แผ่นดิน อียิปต์ เรา ปฏิญาณ กับ เขา ว่า เรา เป็น พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{20:6} ใน วัน นั้น เรา ปฏิญาณ ต่อ เขา ว่า เรา จะ นำ เขา ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ ไป ยัง แผ่นดิน ที่ เรา หา ให้ เขา ทั้งหลาย เป็น แผ่นดิน ที่ มี น้ำนม และ น้ำผึ้ง ไหล บริบูรณ์ เป็น แผ่นดิน ที่ มี ศักดิ์ศรี ที่สุด ใน แผ่นดิน ทั้งหลาย
{20:7} และ เรา กล่าว แก่ เขา ว่า เจ้า ทุก คน จง ทิ้ง สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน ซึ่ง นัยน์ตา ของ เจ้า ทั้งหลาย กำลัง เพลิดเพลิน อยู่ นั้น เสีย อย่า กระทำ ตัว ของ เจ้า ให้ มลทิน ไป ด้วย รูป เคารพ ของ อียิปต์ เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{20:8} แต่ เขา ทั้งหลาย ได้ กบฏ ต่อ เรา และ ไม่ ยอม ฟัง เรา เขา ทั้งหลาย ไม่ ได้ ทิ้ง สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน ซึ่ง นัยน์ตา ของ เขา เพลิดเพลิน อยู่ นั้น ทุก คน ทั้ง เขา ก็ มิ ได้ ละทิ้ง รูป เคารพ ของ อียิปต์“ แล้ว เรา ก็ คิด ว่า เรา จะ ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ออก เหนือ เขา และ ให้ ความ โกรธ ของ เรา มี ต่อ เขา ใน ท่ามกลาง แผ่นดิน อียิปต์ จน มอด ลง
{20:9} แต่ เรา ก็ กระทำ โดย เห็นแก่ ชื่อ ของ เรา เอง เพื่อ ไม่ ให้ ชื่อ นั้น มลทิน ใน สายตา ของ ประชาชาติ ซึ่ง เขา อาศัย อยู่ เรา จึง ได้ สำแดง ตัว ของ เรา ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา ให้ เขา รู้จัก ใน การ ที่ เรา นำ คน อิสราเอล ออก มา จาก แผ่นดิน อียิปต์
{20:10} ดังนั้น เรา จึง นำ เขา ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ และ นำ เขา เข้า มา ใน ถิ่น ทุรกันดาร
{20:11} เรา ให้ กฎเกณฑ์ ของ เรา แก่ เขา และ สำแดง กฎหมาย ของ เรา ให้ เขา รู้ ซึ่ง ถ้า มนุษย์ ได้ รักษา ไว้ ก็ จะ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้
{20:12} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เรา ได้ ให้ สะ บา โต ของ เรา แก่ เขา เป็น หมาย สำคัญ ระหว่าง เรา และ เขา ทั้งหลาย เพื่อ เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เป็น ผู้ กระทำ ให้ เขา บริสุทธิ์
{20:13} แต่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ได้ กบฏ ต่อ เรา ใน ถิ่น ทุรกันดาร เขา มิ ได้ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา แต่ ได้ ปฏิเสธ ไม่ รับ กฎหมาย ของ เรา ซึ่ง ถ้า มนุษย์ ได้ รักษา ไว้ ก็ จะ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้ และ เขา ได้ กระทำ ให้ สะ บา โต ของ เรา สาธารณ์ ไป อย่าง หนัก“ แล้ว เรา ก็ คิด ว่า เรา จะ ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ออก เหนือ เขา ใน ถิ่น ทุรกันดาร และ ทำให้ เขา จบ สิ้น เสียที
{20:14} แต่ เรา ก็ กระทำ โดย เห็นแก่ ชื่อ ของ เรา เอง เพื่อ ไม่ ให้ ชื่อ นั้น มลทิน ใน สายตา ของ ประชาชาติ ทั้งหลาย ซึ่ง เรา ได้ นำ คน อิสราเอล ออก มา ต่อ หน้า เขา
{20:15} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เรา ได้ ปฏิญาณ ต่อ เขา ใน ถิ่น ทุรกันดาร ว่า เรา จะ ไม่ นำ เขา เข้า มา ใน แผ่นดิน ซึ่ง เรา ได้ ให้ แก่ เขา เป็น แผ่นดิน ที่ มี น้ำนม และ น้ำผึ้ง ไหล บริบูรณ์ เป็น แผ่นดิน ที่ มี ศักดิ์ศรี ที่สุด ใน แผ่นดิน ทั้งหลาย
{20:16} เพราะ เขา ปฏิเสธ ไม่ รับ กฎหมาย ของ เรา และ ไม่ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ได้ กระทำ ให้ สะ บา โต ของ เรา สาธารณ์ เพราะ ว่า จิตใจ ของ เขา ไป ติดตาม รูป เคารพ ของ เขา
{20:17} ถึง กระนั้น ก็ ดี นัยน์ตา ของ เรา ก็ ยัง ปรานี เขา และ เรา มิ ได้ ทำลาย เขา หรือ กระทำ ให้ เขา จบ สิ้น ลง ใน ถิ่น ทุรกันดาร นั้น
{20:18} “ และ เรา พูด กับ บุตร หลาน ของ เขา ใน ถิ่น ทุรกันดาร นั้น ว่า อย่า ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ บรรพบุรุษ ของ เจ้า หรือ รักษา กฎหมาย ของ เขา หรือ กระทำ ตัว เจ้า ให้ มลทิน ไป ด้วย รูป เคารพ ของ เขา
{20:19} เรา คือ พระ เยโฮวาห์ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า จง ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ จง รักษา กฎหมาย ของ เรา และ ประพฤติ ตาม
{20:20} และ นับถือ บรรดา สะ บา โต ของ เรา เพื่อ จะ เป็น หมาย สำคัญ ระหว่าง เรา กับ เจ้า เพื่อ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า
{20:21} แต่ ลูกหลาน เหล่า นั้น ก็ กบฏ ต่อ เรา เขา ทั้งหลาย มิ ได้ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ไม่ รักษา กฎหมาย ของ เรา และ ไม่ ประพฤติ ตาม ซึ่ง ถ้า มนุษย์ ได้ รักษา ไว้ ก็ จะ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้ เขา ได้ กระทำ ให้ บรรดา สะ บา โต ของ เรา สาธารณ์“ แล้ว เรา ก็ คิด ว่า เรา จะ ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ออก เหนือ เขา และ ให้ ความ โกรธ ของ เรา มี ต่อ เขา ที่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร จน มอด ลง
{20:22} แต่ เรา ได้ หด มือ ของ เรา ไว้ และ กระทำ โดย เห็นแก่ ชื่อ ของ เรา เอง เพื่อ ไม่ ให้ ชื่อ นั้น มลทิน ใน สายตา ของ ประชาชาติ ทั้งหลาย ซึ่ง เรา ได้ นำ ชน อิสราเอล ออก มา ต่อ หน้า เขา
{20:23} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เรา ได้ ปฏิญาณ ต่อ เขา ทั้งหลาย ใน ถิ่น ทุรกันดาร ว่า เรา จะ ให้ กระจัด พลัด พราย ไป ใน ท่ามกลาง ประชาชาติ และ กระจาย เขา ไป อยู่ ตาม ประเทศ ต่างๆ
{20:24} เพราะ ว่า เขา มิ ได้ กระทำ ตาม กฎหมาย ของ เรา แต่ ได้ ปฏิเสธ ไม่ รับ กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กระทำ ให้ บรรดา สะ บา โต ของ เรา สาธารณ์ และ นัยน์ตา ของ เขา ก็ จับ อยู่ ที่ รูป เคารพ แห่ง บรรพบุรุษ ของ เขา
{20:25} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เรา ได้ ให้ กฎเกณฑ์ ที่ ไม่ ดี และ ให้ กฎหมาย ซึ่ง ตาม นั้น เขา จะ ดำรง ชีวิต ไม่ ได้
{20:26} และ เรา ก็ ได้ ให้ เขา มลทิน ไป ด้วย ของ ถวาย ของ เขา เอง โดย ให้ เขา ถวาย บุตร หัว ปี ให้ ลุย ไฟ เพื่อ เรา จะ กระทำ ให้ เขา คร้าม กลัว เพื่อ ให้ เขา ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{20:27} “ เพราะ ฉะนั้น บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พูด กับ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล และ กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ใน เรื่อง นี้ บรรพบุรุษ ของ เจ้า ก็ ได้ หมิ่น ประมาท เรา อีก โดย กระทำ แก่ เรา อย่าง ทรยศ
{20:28} เพราะ ว่า เมื่อ เรา ได้ นำ เขา เข้า มา ใน แผ่นดิน ที่ เรา ปฏิญาณ ว่า จะ ให้ เขา นั้น แล้ว เมื่อ เขา เห็น เนิน เขา สูง ณ ที่ ใด หรือ เห็น ต้นไม้ ใบ ดก ที่ไหน เขา ก็ ถวาย เครื่อง สัต ว บูชา ของ เขา ที่ นั่น และ ถวาย เครื่องบูชา อัน เป็น ที่ ให้ เคือง ใจ เรา ณ ที่ นั่น เขา ถวาย กลิ่น ที่ พึงใจ และ เขา เท เครื่อง ดื่ม บูชา ออก ที่ นั่น
{20:29} (เรา ได้ ถาม เขา ว่า ปู ชนีย สถาน สูง ซึ่ง เจ้า เข้า ไป นั้น คือ อะไร และ เขา จึง เรียก ชื่อ ที่ นั่น ว่า บา มาห์ สืบ เนื่อง มา จน ทุก วัน นี้)
{20:30} เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เจ้า กระทำ ตัว ให้ มลทิน ไป ตาม อย่าง บรรพบุรุษ ของ เจ้า และ เล่นชู้ กับ สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน ของ เขา หรือ
{20:31} เมื่อ เจ้า ถวาย ของ บูชา และ ถวาย บุตร ชาย ให้ ลุย ไฟ เจ้า ได้ กระทำ ตัว ให้ มลทิน ด้วย รูป เคารพ ของ เจ้า จน ทุก วัน นี้ โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เรา จะ ให้ เจ้า มา ถาม เรา หรือ พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เรา จะ ไม่ ให้ เจ้า มา ถาม เรา ฉัน นั้น
{20:32} “ อะไร อยู่ ใน ใจ ของ เจ้า จะ ไม่ เกิด ขึ้น ได้ เลย คือ ความคิด ที่ ว่า‘ ให้ เรา เป็น เหมือน ประชาชาติ ทั้งหลาย ให้ เป็น เหมือน เผ่า ต่างๆ ใน ประเทศ ทั่วไป คือ ให้ เรา ปรนนิบัติ ไม้ และ ศิลา’
{20:33} “ พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เรา จะ เป็น กษัตริย์ เหนือ เจ้า แน่นอน ที เดียว ด้วย มือ ที่ มี ฤทธิ์ และ ด้วย แขน ที่ เหยียด ออก และ ด้วย ความ พิโรธ ที่ เท ลง มา
{20:34} เรา จะ นำ เจ้า ออก มา จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย และ รวบรวม เจ้า ออก มา จาก ประเทศ ทั้งปวง ซึ่ง เจ้า ต้อง กระจัด กระจาย กัน ไป อยู่ นั้น ด้วย มือ ที่ มี ฤทธิ์ และ ด้วย แขน ที่ เหยียด ออก และ ด้วย ความ พิโรธ ที่ เท ลง มา
{20:35} และ เรา จะ นำ เจ้า เข้า ไป ใน ถิ่น ทุรกันดาร แห่ง ชน ชาติ ทั้งหลาย และ ที่ นั่น เรา จะ เข้า สู่ การ พิพากษา กับ เจ้า หน้า ต่อ หน้า
{20:36} เรา เข้า สู่ การ พิพากษา กับ บรรพบุรุษ ของ เจ้า ใน ถิ่น ทุรกันดาร แห่ง แผ่นดิน อียิปต์ อย่างไร พระเจ้า ตรัส ว่า เรา จะ เข้า สู่ การ พิพากษา กับ เจ้า อย่าง นั้น
{20:37} เรา จะ นับ เจ้า โดย ให้ ลอด ไป ใต้ คทา และ เรา จะ ให้ เจ้า เข้า พัน ธสัญญา
{20:38} เรา จะ ชำระ พวก กบฏ เสีย จาก ท่ามกลาง เจ้า ทั้ง ผู้ ทรยศ ต่อ เรา เรา จะ นำ เขา ออก จาก แผ่นดิน ที่ เขา ไป อาศัย อยู่ นั้น แต่ เขา จะ ไม่ ได้ เข้า ไป ใน แผ่นดิน อิสราเอล แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{20:39} “ เดี๋ยวนี้ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย ฝ่าย เจ้า ทั้งหลาย ทุก คน จง ไป ปรนนิบัติ รูป เคารพ ของ เจ้า เดี๋ยวนี้ และ ต่อ ไป ถ้า เจ้า ไม่ ฟัง เรา แต่ ชื่อ อัน บริสุทธิ์ ของ เรา นั้น เจ้า อย่า กระทำ ให้ มลทิน อีก ด้วย ของ ถวาย และ ด้วย รูป เคารพ ของ เจ้า
{20:40} พระเจ้า ตรัส ว่าด้วย ว่า บน ภูเขา บริสุทธิ์ ของ เรา คือ ภูเขา สูง ของ อิสราเอล บรรดา พงศ์พันธุ์ ทั้งหมด ของ อิสราเอล จะ ปรนนิบัติ เรา ใน แผ่นดิน นั้น เรา จะ โปรด เขา ณที่นั่นณ ที่ นั่น เรา จะ เรียก ของ ถวาย ของ เจ้า และ ของ สักการะ ที่ คัดเลือก ดี ที่สุด นั้น กับ เครื่อง ถวาย บูชา อัน ศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{20:41} เมื่อ เรา นำ เจ้า ออก มา จาก ชาติ ทั้งหลาย และ รวบรวม เจ้า ออก มา จาก ประเทศ ที่ เจ้า กระจัด กระจาย ไป อยู่ นั้น เรา จะ โปรด เจ้า ดั่ง เป็น กลิ่น ที่ พอใจ ของ เรา และ เรา จะ สำแดง ความ บริสุทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา ท่ามกลาง เจ้า ต่อ หน้า ต่อ ตา ประชาชาติ ทั้งหลาย
{20:42} และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ใน เมื่อ เรา นำ เจ้า เข้า ใน แผ่นดิน อิสราเอล อัน เป็น ประเทศ ซึ่ง เรา ปฏิญาณ ไว้ ว่า จะ ให้ แก่ บรรพบุรุษ ของ เจ้า
{20:43} ณ ที่ นั่น เจ้า จะ ระลึก ถึง ทาง และ การ กระทำ ทั้งสิ้น ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า ได้ ใช้ กระทำ ให้ ตัว ของ เจ้า มลทิน และ เจ้า จะ เกลียด ชัง ตัว ของ เจ้า เพราะ ความ ชั่ว ทั้งหลาย ซึ่ง เจ้า ได้ กระทำ นั้น
{20:44} โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เมื่อ เรา ได้ กระทำ กับ เจ้า ด้วย เห็นแก่ ชื่อ ของ เรา มิ ใช่ ตาม ทาง อัน ชั่ว ของ เจ้า หรือ ตาม การ กระทำ ที่ เสื่อมทราม ของ เจ้า แล้ว เจ้า จึง จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i20:45} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ ถิ่น ใต้
{20:45} และ พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{20:46} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ไป ทาง ทิศ ใต้ และ เทศนา กล่าวโทษ พวก ถิ่น ใต้ จง เผย พระ วจนะ ต่อ แดน ป่าไม้ ที่ ใน ถิ่น ใต้
{20:47} จง กล่าว แก่ ป่าไม้ แห่ง ถิ่น ใต้ ว่า จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ ก่อ ไฟ ไว้ ใน เจ้า มัน จะ เผา ผลาญ ต้นไม้ เขียว และ ต้นไม้ แห้ง ทุก ต้น ที่ อยู่ ใน เจ้า เสีย จะ ดับ เปลว เพลิง อัน ลุก โพลง นั้น ไม่ ได้ และ ดวง หน้า ทุก หน้า ตั้งแต่ ทิศ ใต้ จน ทิศ เหนือ จะ ถูก ไฟ ลวก
{20:48} มนุษย์ ทั้งสิ้น จะ เห็น ว่า เรา คือ พระเจ้า ผู้ ได้ ก่อ ไฟ นั้น ผู้ ใด จะ ดับ ก็ ไม่ ได้”
{20:49} แล้ว ข้าพเจ้า จึง กล่าว ว่า“ พระเจ้า เจ้าข้า เขา ทั้งหลาย กำลัง กล่าว ถึง ข้า พระองค์ ว่า‘ เขา ไม่ ใช่ เป็น คน สร้าง คำ อุปมา ดอก หรือ’”
{i21:1} ดาบ อัน คม ของ พระเจ้า
{21:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{21:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ของ เจ้า ต่อสู้ เยรูซาเล็ม และ เทศนา กล่าวโทษ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ทั้งหลาย จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ แผ่นดิน อิสราเอล
{21:3} และ กล่าว แก่ แผ่นดิน อิสราเอล ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า และ เรา จะ ชัก ดาบ ของ เรา ออก จาก ฝัก และ เรา จะ ทำลาย ทั้งคน ชอบธรรม และ คน อธรรม ออก จาก เจ้า เสีย
{21:4} เพราะ เรา จะ ตัด เอา ทั้งคน ชอบธรรม และ คน อธรรม ออก จาก เจ้า เสีย เพราะ ฉะนั้น ดาบ ของ เรา จะ ออก จาก ฝัก ไป ต่อสู้ มนุษย์ ทั้งสิ้น จาก ทิศ ใต้ ถึง ทิศ เหนือ
{21:5} และ มนุษย์ ทั้งสิ้น จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ได้ ชัก ดาบ ของ เรา ออก จาก ฝัก แล้ว และ จะ ไม่ เก็บ ใส่ ฝัก อีก
{21:6} บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เพราะ ฉะนั้น จง ถอน หายใจ ถอน หายใจ ด้วย ความ ระทม ใจ และ ความ ขม ขื่น ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา ทั้งหลาย
{21:7} และ เมื่อ เขา ทั้งหลาย กล่าว แก่ เจ้า ว่า‘ ทำไม เจ้า ถอน หายใจ’ เจ้า จง กล่าว ว่า‘ เพราะ เรื่อง ข่าว นั้น เมื่อ ข่าว นั้น มา ถึง หัวใจ ทุก ดวง จะ ละลาย และ มือ ทั้งสิ้น จะ อ่อนเปลี้ย ไป และ บรรดา จิต วิญญาณ จะ แน่นิ่ง ไป และ หัวเข่า ทุก เข่า จะ อ่อนเปลี้ย ดั่ง น้ำ ดู เถิด ข่าว นั้น มา ถึง และ จะ สำเร็จ” พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{21:8} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{21:9} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เผย พระ วจนะ และ กล่าว ว่า องค์ พระผู้เป็นเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดาบ เล่ม หนึ่ง ดาบ เล่ม หนึ่ง ซึ่ง เขา ลับ ให้ คม และ ขัด มัน ด้วย
{21:10} ลับ ให้ คม เพื่อ จะ เข่น ฆ่า ขัด มัน ไว้ เพื่อ จะ ให้ แวบ วาบ เหมือน ฟ้า แลบ เรา จะ ร่าเริง หรือ ลูก ของ เรา เอ๋ย เจ้า ได้ ประมาท ทัณฑ กร และ ไม้เรียว ทุก อย่าง
{21:11} เพราะ ฉะนั้น จึง มอบ ดาบ ให้ ขัด มัน เพื่อ จะ ถือ ไว้ ได้ ดาบ นั้น คม แล้ว และ ขัด มัน เพื่อ จะ มอบ ไว้ ใน มือ ของ ผู้ ฆ่า
{21:12} บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง ร้องไห้ และ คร่ำครวญ เถิด เพราะ เป็น เรื่อง ต่อสู้ กับ ประชากร ของ เรา และ ต่อสู้ กับ บรรดา เจ้านาย ของ อิสราเอล เขา ถูก มอบ ไว้ แก่ ดาบ พร้อม กับ ประชากร ของ เรา เพราะ ฉะนั้น จง ตี ที่ โคน ขา ของ เจ้า เถิด
{21:13} เพราะ มี การ ทดลอง และ อะไร เล่า ถ้า ทัณฑ กร นั้น ที่ ดูหมิ่น จะ ไม่ มี อีก” พระเจ้า ตรัส ดังนี้
{21:14} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เพราะ ฉะนั้น จง เผย พระ วจนะ เถิด จง ตบมือ และ ปล่อย ให้ ดาบ ลง มา สอง ครั้ง เออ สาม ครั้ง คือ ดาบ สำหรับ คน เหล่า นั้น ที่ จะ ถูก ฆ่า เป็น ดาบ แห่ง การ ฆาตกรรม อัน ใหญ่ หลวง ซึ่ง ล้อม ตัว พวก เขา ทั้งหลาย ไว้
{21:15} เพื่อ ว่า ใจ ของ เขา จะ ละลาย และ เพื่อ การ สะดุด จะ ทวีคูณ ที่ ประตู เมือง ทั้งหมด ของ เขา เรา จึง ได้ มอบ ดาบ ที่ แวบ วาบ นั้น แล้ว เออ ทำ เสีย เหมือน อย่าง กับ ฟ้า แลบ เขา ขัด มัน เพื่อ จะ เข่น ฆ่า
{21:16} รวม กัน เข้า มา ไป ทาง ขวา เรียง แถว แล้ว ไป ทาง ซ้าย ไม่ ว่า หน้า ของ เจ้า มุ่ง ไป ทาง ไหน
{21:17} เรา จะ ตบมือ ของ เรา ด้วย และ เรา จะ ระบาย ความ โกรธ ของ เรา จน หมด เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว”
{21:18} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{21:19} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง ขีด ทาง ไว้ สอง ทาง ให้ ดาบ แห่ง กษัตริย์ บาบิโลน เข้า มา ทั้ง สอง ทาง ให้ ออก มา จาก แผ่นดิน เดียวกัน และ จง ทำ ป้าย บอก ทาง จง ทำ ไว้ ที่ หัว ถนน ที่ เข้า ไป หา กรุง
{21:20} ทำ ทาง หนึ่ง ให้ ดาบ มา ยัง รับ บาห์แห่งคนอัมโมน และ มา ยัง ยูดาห์ และ มา ยัง เยรูซาเล็ม เมือง ที่ มี กำแพง
{21:21} เพราะ ว่า กษัตริย์ บาบิโลน ยืน อยู่ ที่ ทาง แพร่ง อยู่ ที่ หัว ถนน สอง ถนน กำหนด หา คำ ทำนาย ท่าน เขย่า ลูก ธนู และ ปรึกษา เท รา ฟีม ท่าน มอง ดู ที่ ตับ
{21:22} ใน มือ ข้าง ขวา ท่าน มี ฉลาก เยรูซาเล็ม เพื่อ ตั้ง เครื่อง ทะลวง เพื่อ จะ ให้ อ้า ปาก ใน การ ฆ่า เพื่อ ส่งเสียง ตะโกน เพื่อ วาง เครื่อง ทะลวง กำแพง เข้า ที่ ประตู เมือง เพื่อ ก่อ เชิงเทิน และ ก่อ กำแพง ล้อม
{21:23} สำหรับ คน เหล่า นั้น เป็น เหมือน คำ ทำนาย เท็จ เขา ทำ พิธี สาบาน ฟื้น ให้ ระลึก ถึง ความ ผิด เพื่อ เขา ทั้งหลาย จะ ถูก จับ เอา ไป
{21:24} “ เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ว่า เจ้า ได้ กระทำ บาป ของ เจ้า ให้ เรา ระลึก ได้ โดย การ ทรยศ ของ เจ้าที่ เผยอ อก จน บาป ของ เจ้า ปรากฏ ใน การ กระทำ ทั้งสิ้น ของ เจ้า เพราะ เจ้า ให้ เรา ระลึก ขึ้น ได้ เจ้า จึง ต้อง ถูก จับ เอา ไป โดย พลการ
{21:25} และ เจ้า โอ ผู้ อธรรม ที่ ลามก คือ เจ้านาย อิสราเอล เอ๋ย ผู้ ที่ วัน กำหนด มา ถึง แล้ว คือ เวลา แห่ง การ ลงโทษ ครั้ง สุดท้าย
{21:26} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จง ปลด ผ้า โพก และ ถอด มงกุฎ ออก เสีย สิ่ง ต่างๆ จะ ไม่ คง อยู่ อย่าง ที่ เคย เป็น ให้ ยกย่อง สิ่ง ที่ ต่ำ ขึ้น และ ให้ กด สิ่ง ที่ สูง ลง
{21:27} เรา จะ กระทำ ให้ เป็น ที่ พัง ทลาย พัง ทลาย พัง ทลาย และ จะ ไม่ มี เลย จน กว่า ผู้ มี สิทธิ์ อัน ชอบธรรม จะ มา ถึง และ เรา จะ ประทาน ให้ แก่ ท่าน ผู้ นั้น
{i21:28} การ พิพากษา ลงโทษ คน อัมโมน
{21:28} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย และ เจ้า จง เผย พระ วจนะ และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ เกี่ยว กับ คน อัมโมน และ เกี่ยว กับ เรื่อง น่า ตำหนิ ของ เขา ทั้งหลาย ว่า ดาบ เล่ม หนึ่ง ดาบ เล่ม หนึ่ง ถูก ชัก ออก เพื่อ การ เข่น ฆ่า เขา ขัด มัน ให้ ดื่ม โลหิต และ ให้ แวบ วาบ เหมือน ฟ้า แลบ
{21:29} ขณะ เมื่อ เขา เห็น นิมิต เท็จ มาบ อก ท่าน ขณะ เมื่อ เขา ให้ คำ ทำนาย มุสา แก่ ท่าน เพื่อ จะ วาง ท่าน ไว้ บน คอ ของ ผู้ อธรรม ที่ ลามก เวลา กำหนด ของ เขา มา ถึง แล้ว คือ เวลา แห่ง การ ลงโทษ ครั้ง สุดท้าย
{21:30} จง ให้ ดาบ กลับ เข้า ฝัก เรา จะ พิพากษา เจ้า ใน สถานที่ ดั้งเดิม ของ เจ้า ใน แผ่นดิน ดั้งเดิม ของ เจ้า
{21:31} เรา จะ เทค วาม กริ้ว ของ เรา เหนือ เจ้า และ เรา จะ พ่น เจ้า ด้วย ไฟ แห่ง ความ พิโรธ ของ เรา และ เรา จะ มอบ เจ้า ไว้ ใน มือ ของ คน ใจ สัตว์ ผู้ มี ฝีมือ ใน การ ทำลาย
{21:32} เจ้า จะ เป็น ฟืน ไว้ ใส่ไฟ โลหิต ของ เจ้า จะ อยู่ กลาง แผ่นดิน จะ ไม่ มี ใคร จดจำ เจ้า ไว้ อีก เพราะ เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว”
{i22:1} บาป ของ เยรูซาเล็ม
{22:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{22:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ตัว เจ้า จะ พิพากษา หรือ เจ้า จะ พิพากษา เมือง ที่ แปดเปื้อน ด้วย โลหิต นั้น หรือ ดังนั้น เจ้า จง ระบุ การ กระทำ อัน ลามก ของ เมือง นั้น ให้ เมือง นั้น ฟัง
{22:3} เจ้า จง กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า นี่ เป็น เมือง ที่ ทำให้ โลหิต ตก อยู่ ที่ กลาง ตนเอง เพื่อ ให้ เวลา กำหนด ของ ตน มา ถึง และ เป็น เมือง ที่ ทำ รูป เคารพ ไว้ ให้ ตัว มลทิน ไป
{22:4} เจ้า มี กรรม ชั่ว ด้วย โลหิต ที่ เจ้า กระทำ ให้ ตก นั้น และ มลทิน ไป ด้วย รูป เคารพ ที่ เจ้า กระทำ ไว้ และ เจ้า ได้ นำ ให้ เวลา ของ เจ้า เข้า มา ใกล้ เวลา กำหนด แห่ง ปี ของ เจ้า มา ถึง แล้ว เพราะ ฉะนั้น เรา จึง กระทำ เจ้า ให้ เป็น ที่ ประณาม กัน ท่ามกลาง ประชาชาติ และ เป็น ที่ เย้ยหยัน แก่ ประเทศ ทั้งหลาย
{22:5} ผู้ ที่ อยู่ ใกล้ และ ที่ อยู่ ไกล เจ้า จะ เย้ยหยัน เจ้า ผู้ เป็น เมือง ที่ เสีย ชื่อ และ เต็ม ด้วย ความ โกลาหล
{22:6} “ ดู เถิด เจ้านาย แห่ง อิสราเอล ซึ่ง อยู่ ใน เจ้า ทุก คน ก็ โน้ม ไป ใน ทาง ที่ ทำให้ โลหิต ตก ตาม อำนาจ ของ เขา
{22:7} บิดา มารดา ถูก เหยียดหยาม อยู่ ใน เจ้า คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ก็ ถูก เบียดเบียน อยู่ ท่ามกลาง เจ้า ลูก กำพร้า และ หญิง ม่าย ก็ ถูก ข่มเหง อยู่ ใน เจ้า
{22:8} เจ้า ได้ ดูหมิ่น สิ่ง บริสุทธิ์ ของ เรา และ กระทำ ให้ สะ บา โต ของ เรา สาธารณ์
{22:9} ใน เจ้า มี คน กล่าว ร้าย เพื่อ จะ ทำให้ โลหิต ตก และ มี คน ใน เจ้าที่ รับประทาน บน ภูเขา มี คน กระทำ อุจาด ลามก ท่ามกลาง เจ้า
{22:10} ใน เจ้า มี ชาย บาง คน ล่วง ประเวณี กับ ภรรยา ของ บิดา เขา ใน เจ้า มี คน ที่ ข่มขืน ผู้หญิง ที่ ยัง มี มลทิน เพราะ มี ประจำเดือน
{22:11} คน หนึ่ง กระทำ ลามก กับ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน อีก คน หนึ่ง ข่มขืน ลูกสะใภ้ ของ ตน อย่าง น่า อุจาด ลามก ใน เจ้า มี อีก คน หนึ่ง กระทำ น้อง สาว ให้ เป็น มลทิน คือ ลูกสาว ของ บิดา ของ ตน
{22:12} ใน เจ้า มี คน รับ สินบน เพื่อ กระทำ ให้ โลหิต ตก เจ้า เอา ดอกเบี้ย และ เอา เงิน เพิ่ม และ ทำ กำไร จาก เพื่อนบ้าน ของ เจ้า โดย การ บีบ บังคับ และ เจ้า ได้ ลืม เรา เสีย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{22:13} “ ดู เถิด เพราะ ฉะนั้น เรา จะ ยื่น กำปั้น เนื่อง จาก ผล กำไร อธรรม ที่ เจ้า ได้ และ เนื่อง จาก โลหิต ที่ อยู่ ใน หมู่ พวก เจ้า ทั้งหลาย
{22:14} ใจ เจ้า จะ ทน ได้ หรือ และ มือ ของ เจ้า จะ แข็งแรง อยู่ หรือ ใน วัน ที่ เรา จะ เอา เรื่อง กับ เจ้า เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว และ เรา จะ กระทำ
{22:15} เรา จะ ให้ เจ้า กระจัด พลัด พราย ไป ใน หมู่ ประชาชาติ และ กระจาย เจ้า ไป ตาม ประเทศ ต่างๆ และ เรา จะ เผา เอา ความ โสโครก ออก จาก เจ้า เสีย
{22:16} ใน สายตา ของ ประชาชาติ เจ้า จะ เป็น มลทิน ไป เพราะ เจ้า เอง และ เจ้า จะ รู้ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{22:17} และ พระ วจนะ ของ พระองค์ มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{22:18} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย สำหรับ เรา พงศ์พันธุ์ อิสราเอล กลาย เป็น ขี้ โลหะ เขา ทั้งสิ้น เป็น ทองสัมฤทธิ์ ดีบุก เหล็ก และ ตะกั่ว ใน เตา หลอม เขา เป็น ขี้ โลหะ เงิน ไป หมด
{22:19} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ว่า เจ้า เป็น ขี้ โลหะ ไป เสีย ทั้งสิ้น แล้ว เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา จะ รวบรวม เจ้า ไว้ ท่ามกลาง เยรูซาเล็ม
{22:20} อย่าง ที่ คน เขา รวบรวม เงิน ทองสัมฤทธิ์ และ เหล็ก และ ตะกั่ว และ ดีบุก ไว้ ใน เตา หลอม เพื่อ เอา ไฟ พ่น รด ให้ มัน ละลาย ดังนั้น เรา จะ รวบรวม เจ้า ด้วย ความ กริ้ว และ ด้วย ความ พิโรธ ของ เรา และ เรา จะ ใส่ เจ้า รวม ไว้ ให้ เจ้า ละลาย
{22:21} เรา จะ รวบรวม เจ้า และ เอา เพลิง แห่ง ความ พิโรธ ของ เรา พ่น เจ้า และ เจ้า จะ ละลาย อยู่ ท่ามกลาง นั้น
{22:22} เงิน ละลาย อยู่ ใน เตา หลอม ฉัน ใด เจ้า ทั้งหลาย จะ ละลาย อยู่ ท่ามกลาง เพลิง ฉัน นั้น และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ได้ ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ออก เหนือ เจ้า”
{22:23} และ พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{22:24} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พูด กับ แผ่นดิน นั้น ว่า เจ้า เป็น แผ่นดิน ที่ ไม่ ได้ รับ การ ชำระ หรือ ฝน มิ ได้ ชะ ใน วัน พิโรธ
{22:25} เจ้านาย ท่ามกลาง แผ่นดิน นั้น ก็ เป็น เหมือน สิงห์ คำราม ฉีก เหยื่อ อยู่ เขา ทั้งหลาย กิน ชีวิต มนุษย์ เขา ริบ ทรัพย์ สมบัติ และ สิ่ง ประเสริฐ ไป เขา ได้ กระทำ ให้ เกิด หญิง ม่าย มี ขึ้น มากมาย ท่ามกลาง แผ่นดิน นั้น
{22:26} ปุโรหิต ของ เขา ได้ ละเมิด ธรรม บัญญัติ ของ เรา และ ได้ กระทำ ปวง สิ่ง บริสุทธิ์ ของ เรา ให้ มลทิน ไป สิ่ง ที่ บริสุทธิ์ และ สิ่ง ที่ สาธารณ์ เขา ก็ ไม่ แยก ให้ ต่าง กัน เขา มิ ได้ สอน ความ แตก ต่าง ระหว่าง ของ ที่ มลทิน และ ของ สะอาด เขา ไม่ นำพา วัน สะ บา โต ของ เรา ดังนั้น แหละ เรา จึง หมด เกียรติ ท่ามกลาง เขา ทั้งหลาย
{22:27} เจ้านาย ใน ท่ามกลาง แผ่นดิน เป็น เหมือน สุนัข ป่า ที่ ฉีก เหยื่อ ทำให้ โลหิต ตก ทำลาย ชีวิต เพื่อ จะ เอา กำไร ที่ อสัตย์
{22:28} และ ผู้ เผย พระ วจนะ ของ แผ่นดิน นั้น ก็ ฉาบ ด้วย ปูนขาว ให้ เขา เห็น นิมิต เท็จ และ ให้ คำ ทำนาย มุสา แก่ เขา โดย กล่าว ว่า‘ พระเจ้า ตรัส ดังนี้’ ใน เมื่อ พระเจ้า มิ ได้ ตรัส เลย
{22:29} ราษฎร กระทำ การ บีบคั้น และ กระทำ โจรกรรม เออ เขา บีบ บังคับ คน ยากจน และ คน ขัด สน และ บีบคั้น ผู้ ที่ อาศัย อยู่ อย่าง อยุติธรรม
{22:30} และ เรา ก็ แสวง หา สัก คน หนึ่ง ใน พวก เขา ซึ่ง จะ สร้าง กำแพง และ ยืน อยู่ ใน ช่อง โหว่ ต่อ หน้า เรา เพื่อ แผ่นดิน นั้น เพื่อ เรา จะ มิ ได้ ทำลาย มัน เสีย แต่ ก็ หา ไม่ ได้ สัก คน เดียว
{22:31} ฉะนั้น เรา จึง เทค วาม กริ้ว ของ เรา ลง เหนือ เขา เรา ได้ เผา ผลาญ เขา ด้วย เพลิง พิโรธ ของ เรา เรา จง ลง ทัณฑ์ ตาม การ ประพฤติ ของ เขา เหนือ ศีรษะ เขา พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i23:1} พี่น้อง สอง สาว
{23:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{23:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย มี ผู้หญิง สอง คน เป็น บุตร สาว มารดา เดียวกัน
{23:3} เธอ เล่นชู้ ใน อียิปต์ เธอ เล่นชู้ ตั้งแต่ สาวๆ ณ ที่ นั้น ถัน ของ เธอ ถูก เคล้า คลึง และ อก พรหมจารี ของ เธอ ก็ ถูก จับ ต้อง
{23:4} คน พี่ ชื่อ โอ โฮ ลาห์ และ โอ โฮ ลี บาห์ เป็น ชื่อ น้อง สาว ทั้ง สอง มา เป็น ของ เรา ทั้ง สอง เกิด บุตร ชาย หญิง เรื่อง ชื่อ นั้น โอ โฮ ลาห์ คือ สะ มา เรีย และ โอ โฮ ลี บาห์ คือ เยรูซาเล็ม
{23:5} “ โอ โฮ ลาห์ เล่นชู้ เมื่อ เธอ เป็น ของ เรา เธอ ลุ่มหลง อัส ซีเรีย พวก คน รัก ของ เธอ
{23:6} ซึ่ง เป็น นักรบ แต่ง กาย สี ม่วง และ เป็น เจ้า เมือง และ ผู้บังคับบัญชา ทุก คน เป็น ชาย หนุ่ม ที่ พึง ปรารถนา พล ม้า ขี่ ม้า
{23:7} เธอ เล่นชู้ กับ คน เหล่า นี้ ซึ่ง เป็น บุคคล ชั้น เยี่ยม ของ อัส ซีเรีย ทุก คน และ เธอ ก็ กระทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ด้วย รูป เคารพ ของ ทุก คน ที่ เธอ ลุ่มหลง นั้น
{23:8} เธอ มิ ได้ เลิก การ เล่นชู้ ซึ่ง เธอ ได้ ทำ ตั้งแต่ ครั้ง อยู่ ใน อียิปต์ เพราะ ว่า เมื่อ ยัง สาว อยู่ คน หนุ่ม ก็ เข้า นอน กับ เธอ และ จับ ต้อง อก พรหมจารี ของ เธอ และ เท ราคะ ของ เขา ให้ แก่ เธอ
{23:9} เพราะ ฉะนั้น เรา จึง มอบ เธอ ให้ ตก อยู่ ใน มือ พวก คน รัก ของ เธอ คือ อัส ซีเรีย ซึ่ง เธอ ลุ่มหลง นั้น
{23:10} ผู้ เหล่า นี้ เผย ความ เปลือย เปล่า ของ เธอ เขา จับ บุตร ชาย หญิง ของ เธอ และ ฆ่า เธอ เสีย ด้วย ดาบ เธอ จึง เป็น คำ เยาะเย้ย ท่ามกลาง ผู้หญิง ทั้งหลาย ใน เมื่อ ได้ พิพากษา ลงโทษ เธอ แล้ว
{23:11} “ โอ โฮ ลี บาห์ น้อง สาว ของ เธอ เห็น เช่น นั้น เธอ ก็ ทราม เสีย ยิ่ง กว่า พี่ สาว ใน เรื่อง การ ลุ่มหลง และ ใน การ เล่นชู้ ซึ่ง ทราม เสีย ยิ่ง กว่า พี่ สาว
{23:12} เธอ ลุ่มหลง อัส ซีเรีย เจ้า เมือง และ ผู้บังคับบัญชา นักรบ แต่ง เกราะ เต็ม พล ม้า ขี่ ม้า ทุก คน เป็น ชาย หนุ่ม ที่ พึง ปรารถนา
{23:13} และ เรา เห็น ว่า เธอ มี มลทิน เสีย แล้ว เธอ ทั้ง สอง ก็ เดินทาง เดียวกัน
{23:14} แต่ เธอ ยัง เล่นชู้ ยิ่ง ขึ้น เธอ เห็น รูป คน อยู่ บน ผนัง เป็น รูป คน เค ลเดีย เขียน ด้วย สี แดง เข้ม
{23:15} มี เข็มขัด คาด เอว มี ผ้า โพก ศีรษะ ชาย ห้อย อยู่ ทุก คน เป็น เหมือน นาย ทหาร เป็น รูป ชาว บาบิโลน ซึ่ง แผ่นดิน เดิม ของ เขา คือ เค ลเดีย
{23:16} เมื่อ เธอ เห็น รูป นั้น ก็ ลุ่มหลง เขา เสีย แล้ว และ ส่ง ผู้ สื่อสาร ไป หา เขา ที่ เค ลเดีย
{23:17} ชาว บาบิโลน ก็ มา หา เธอ ถึง เตียง รัก และ เขา ก็ กระทำ ให้ เธอ เป็น มลทิน ด้วย ราคะ ของ เขา หลัง จาก ที่ เธอ โสโครก กับ เขา แล้ว เธอ ก็ เบื่อ หน่าย
{23:18} เมื่อ เธอ ได้ ทำ การ เล่นชู้ เสีย อย่าง เปิดเผย และ เธอ สำแดง ความ เปลือย เปล่า ของ เธอ เรา ก็ เบื่อ หน่าย เธอ อย่าง ที่ เรา เบื่อ หน่าย พี่ สาว ของ เธอ
{23:19} ถึง กระนั้น เธอ ยัง ทวี การ เล่นชู้ ของ เธอ ขึ้น อีก โดย หวน ระลึก ถึง เมื่อ ครั้ง ยัง สาว อยู่ เมื่อ เธอ เล่นชู้ อยู่ ใน แผ่นดิน อียิปต์
{23:20} เธอ ลุ่มหลง ชู้ ของ เธอ ที่ นั่น ลำ เนื้อ ของ เขา ก็ เหมือน ของ ลา และ ของ เขา ก็ เหมือน ของ ม้า
{23:21} ดังนี้ แหละ เจ้า ก็ อาลัย ใน ราคะ เมื่อ เจ้า ยัง สาว อยู่ เมื่อ คน อียิปต์ จับ ต้อง อก ของ เจ้า และ เคล้า คลึง หัวนม สาว ของ เจ้า”
{23:22} เพราะ ฉะนั้น โอ โฮ ลี บาห์ เอ๋ย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ ดู เถิด เรา จะ เร้า คน รัก ที่ เจ้า เบื่อ หน่าย แล้ว นั้น ให้ มา สู้ เจ้า และ เรา จะ นำ เขา มา สู้ เจ้า จาก ทุก ด้าน
{23:23} มี คน บาบิโลน และ คน เค ลเดียทั้งสิ้นเปโขดและโช อา และ โค อา ทั้งคน อัส ซีเรีย ทั้งสิ้น ด้วย เป็น คน หนุ่ม ที่ พึง ปรารถนา เจ้า เมือง ผู้บังคับบัญชา ทั้งสิ้น เป็น นาย ทหาร และ นักรบ ทุก คน ขี่ ม้า
{23:24} เขา จะ มา จาก ทิศ เหนือ ต่อสู้ เจ้า มี รถ รบ เกวียน และ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก เขา จะ ตั้ง ตน ต่อสู้ เจ้า ทุก ด้าน ด้วย โล่ ใหญ่ และ โล่ เล็ก และ หมวก เหล็ก และ เรา จะ มอบ การ พิพากษา ให้ เขา และ เขา ทั้งหลาย จะ พิพากษา เจ้า ตาม หลักการ พิพากษา ของ เขา ทั้งหลาย
{23:25} และ เรา จะ มุ่ง ความ กริ้ว ของ เรา ต่อสู้ เจ้า และ เขา จะ กระทำ กับ เจ้า ด้วย ความ เกรี้ยวกราด เขา จะ ตัด จมูก และ ตัด หู ของ เจ้า ออก เสีย และ ผู้ ที่ รอดตาย จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ เขา จะ จับ บุตร ชาย และ บุตร หญิง ของ เจ้า และ คน ที่ รอดตาย ของ เจ้า จะ ถูก เผา ด้วย ไฟ
{23:26} เขา จะ ถอด เอา เสื้อ ของ เจ้า ออก และ นำ เอา เครื่อง รูปพรรณ งามๆ ของ เจ้า ไป เสีย
{23:27} เรา จะ ให้ ราคะ และ การ เล่นชู้ ซึ่ง เจ้า นำ มา จาก แผ่นดิน อียิปต์ สูญสิ้น ลง เพื่อ เจ้า จะ มิ ได้ เงย หน้า ขึ้น ดู คน อียิปต์ และ ระลึก ถึง เขา อีก ต่อ ไป
{23:28} เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ มอบ เจ้า ไว้ ใน มือ ของ ผู้ ที่ เจ้า เกลียด ชัง ใน มือ ของ ผู้ เหล่า นั้น ที่ เจ้า เบื่อ หน่าย
{23:29} และ เขา ทั้งหลาย จะ กระทำ กับ เจ้า ด้วย ความ เกลียด ชัง และ ริบ เอา ผล แห่ง การ งาน ของ เจ้า ไป เสีย และ ทิ้ง เจ้า ไว้ ให้ เปลือย เปล่า และ ล่อนจ้อน จะ ต้อง เปิดเผย ความ เปลือย เปล่า และ การ เล่นชู้ ของ เจ้า
{23:30} ราคะ และ การ เล่นชู้ ของ เจ้า ได้ นำ สิ่ง เหล่า นี้ มา เหนือ เจ้า เพราะ เจ้า เล่นชู้ กับ ประชาชาติ ทั้งหลาย และ การ กระทำ ตัว ของ เจ้า ให้ สาธารณ์ ไป ด้วย รูป เคารพ ของ เขา ทั้งหลาย
{23:31} เจ้า ดำเนิน ตาม ทาง แห่ง พี่ สาว ของ เจ้า เพราะ ฉะนั้น เรา จึง มอบ ถ้วย ของ เธอ ใส่ มือ เจ้า
{23:32} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เจ้า จะ ต้อง ดื่ม จาก ถ้วย ของ พี่ สาว เจ้า ซึ่ง ลึก และ ใหญ่ เจ้า เป็น ที่ หัวเราะ เยาะ และ ถูก สบประมาท เพราะ ถ้วย นั้น จุ มาก
{23:33} เจ้า จะ เต็ม ไป ด้วย ความ มึนเมา และ ความ โศก ถ้วย ของ สะ มา เรีย พี่ สาว ของ เจ้า นั้น เป็น ถ้วย แห่ง ความ น่า สะพรึงกลัว และ น่า สยดสยอง
{23:34} เจ้า จะ ดื่ม และ ดื่ม จน เกลี้ยง เจ้า จะ แทะ เศษ ถ้วย และ ฉีก อก ของ เจ้า เสีย เพราะ เรา ได้ ลั่น วาจา แล้ว พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{23:35} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ เจ้า ลืม เรา และ เหวี่ยง เรา ไป ไว้ เบื้องหลัง เจ้า เสีย เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง รับ โทษ ราคะ และ การ เล่นชู้ ของ เจ้า เถิด”
{23:36} พระเจ้า ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จะ พิพากษา โอ โฮ ลาห์ และ โอ โฮ ลี บาห์ หรือ แล้ว จง ประกาศ การ กระทำ ที่ ลามก ของ เธอ ให้ เขา ทราบ
{23:37} เพราะ ว่า เธอ ได้ กระทำ การ ล่วง ประเวณี และ โลหิต อยู่ ใน มือ ของ เธอ เธอ กระทำ การ ล่วง ประเวณี กับ รูป เคารพ ของ เธอ และ เธอ ยัง ถวาย บุตร ชาย ซึ่ง เธอ บังเกิด ให้ แก่ เรา นั้น ให้ ลุย ไฟ เป็น อาหาร แห่ง รูป เคารพ นั้น ด้วย
{23:38} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เธอ ได้ กระทำ เช่น นี้ แก่ เรา คือ เธอ ได้ กระทำ ให้ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา เป็น มลทิน ใน วัน เดียวกัน และ กระทำ ให้ สะ บา โต ของ เรา สาธารณ์
{23:39} คือ ขณะ เมื่อ เธอ ฆ่า ลูก ของ เธอ เป็น เครื่องบูชา รูป เคารพ ใน วัน นั้น เธอ ก็ เข้า มา ใน สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา และ กระทำ สถานที่ นั้น ให้ เป็น มลทิน นี่แน่ะ เธอ กระทำ สิ่ง เหล่า นี้ ใน นิเวศ ของ เรา
{23:40} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เธอ ยัง ได้ ให้ ไป หา ผู้ชาย มา จาก เมือง ไกล คือ เธอ ใช้ ผู้ สื่อสาร ไป หา และ ดู เถิด เขา ก็ มา เจ้า ก็ ชำระ ตัว ของ เจ้า เจ้า ทา ตา ของ เจ้า และ แต่ง กาย ของ เจ้า ด้วย เครื่องประดับ เพื่อ คน เหล่า นั้น
{23:41} เจ้า นั่ง อยู่ บน ตั่ง อัน สูง ศักดิ์ มี โต๊ะ วาง อยู่ ข้าง หน้า ซึ่ง เป็น โต๊ะ ที่ เจ้า ได้ วาง เครื่อง หอม และ น้ำมัน ของ เรา
{23:42} เสียง ของ ประชาชน ที่ ปล่อยตัว ก็ ดัง อยู่ กับ เธอ พร้อม กับ คน สามัญ เขา นำ คน เมา มา จาก ถิ่น ทุรกันดาร ด้วย และ เขา เอา กำไล มือ สวม ที่ แขน ของ ผู้หญิง และ สวม มงกุฎ งามๆ บน ศีรษะ ของ เธอ ทั้ง สอง
{23:43} “ เรา จึง กล่าว เรื่อง เธอ ผู้ ที่ ร่วงโรย โดย การ ล่วง ประเวณี ว่า เขา ยัง เล่นชู้ กับ เธอ หรือ
{23:44} เพราะ ชาย เหล่า นั้น ยัง เข้า หา เธอ อย่าง เดียว กับ ผู้ชาย เข้า หา โสเภณี ดังนั้น เขา ก็ เข้า หา โอ โฮ ลาห์ กับ โอ โฮ ลี บาห์ ซึ่ง เป็น หญิง มี ราคะ
{23:45} แต่ คน ชอบธรรม จะ พิพากษา เธอ ด้วย คำ พิพากษา อัน ควร ตก แก่ หญิง ผู้ ล่วง ประเวณี และ ด้วย คำ พิพากษา อัน ควร ตก แก่ หญิง ผู้ กระทำ ให้ โลหิต ตก เพราะ เธอ เป็น หญิง ล่วง ประเวณี และ เพราะ ความ ผิด ที่ ทำให้ เธอ ถึง ตาย อยู่ กับ เธอ”
{23:46} เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จง นำ กองทัพ มา สู้ กับ เธอ ทั้ง สอง นี้ และ มอบ เธอ ไว้ แก่ ความ ครั่น คร้าม และ การ ถูก ริบ
{23:47} และ กองทัพ จะ เอา หิน ขว้าง เธอ และ ฆ่า เธอ เสีย ด้วย ดาบ เขา ฆ่า บุตร ชาย หญิง ของ เธอ และ เผา เรือน ทั้งหลาย ของ เธอ เสีย
{23:48} ดังนี้ แหละ เรา จะ ให้ ราคะ ใน แผ่นดิน นั้น สูญสิ้น เสียที เพื่อ ผู้หญิง ทั้งหลาย จะ ได้ รับ ความ ตักเตือน และ ไม่ ประพฤติ ราคะ อย่าง ที่ เจ้า ได้ กระทำ แล้ว นั้น
{23:49} ส่วน ราคะ ของ เจ้า นั้น เจ้า จะ ต้อง รับ โทษ และ เจ้า จะ ต้อง รับ โทษ เรื่อง การ บูชา รูป เคารพ อย่าง บาป หนา ของ เจ้า และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i24:1} คำ อุปมา เรื่อง หม้อ เดือด
{24:1} เมื่อ วัน ที่ สิบ เดือน ที่ สิบ ปี ที่ เก้า พระ วจนะ ของ พระองค์ มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{24:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เขียน ชื่อ ของ วัน นี้ ไว้ วัน นี้ ที เดียว กษัตริย์ บาบิโลน ล้อม เยรูซาเล็ม ใน วัน นี้ เอง
{24:3} และ จง กล่าว คำ อุปมา แก่ พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ และ พูด กับ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จง ตั้ง หม้อ ไว้ ตั้ง ไว้ ซิ เท น้ำ ใส่ หม้อ ด้วย
{24:4} ใส่ ชิ้น เนื้อ เข้า ไป เอา ชิ้น เนื้อ ดีๆ คือ เนื้อ โคน ขา และ เนื้อ สัน ขา หน้า เลือก กระดูก ดี มา ใส่ ให้ เต็ม
{24:5} จง เลือก แกะ ที่ ดี ที่สุด มา ตัว หนึ่ง กอง ฟืน ไว้ ใต้ นั้น จง ต้ม ให้ ดี เพื่อ เคี่ยว กระดูก ที่ อยู่ ใน นั้น ด้วย
{24:6} “ เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า วิบัติ แก่ กรุง ที่ ชุ่ม โลหิต วิบัติ แก่ หม้อ ที่ ขึ้น สนิม ข้าง ใน และ ซึ่ง สนิม มิ ได้ หลุด ออก มา จง เอา เนื้อ ออก ที ละ ชิ้นๆ อย่า จับ ฉลาก เลย
{24:7} เพราะ ว่า โลหิต ที่ เธอ กระทำ ให้ ตก นั้น ยัง อยู่ ท่ามกลาง เธอ เธอ วาง ไว้ บน หิน โล้น เธอ มิ ได้ เท ลง ไว้ บน หิน โล้น เธอ มิ ได้ เท ลง ดิน เพื่อ เอา ฝุ่น กลบ ไว้
{24:8} เรา ได้ วาง โลหิต ที่ เธอ ทำให้ ตก นั้น ไว้ บน ก้อน หิน เพื่อ มิ ให้ ปิด โลหิต นั้น ไว้ เพื่อ เร้า ความ พิโรธ และ ทำ การ แก้ แค้น
{24:9} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า วิบัติ แก่ กรุง ที่ ชุ่ม โลหิต เรา จะ กระทำ ให้ กอง นั้น ใหญ่ ขึ้น ด้วย
{24:10} จง สุม ฟืน เข้า ไป และ ก่อ ไฟ ขึ้น ต้ม เนื้อ ให้ ดี แล้ว เท น้ำ ต้ม เนื้อ นั้น ออก เสีย และ ปล่อย กระดูก ให้ ไหม้
{24:11} และ วาง หม้อ เปล่า ไว้ บน ถ่าน เพื่อ ให้ ร้อน ให้ ทองแดง ไหม้ ให้ ความ โสโครก ละลาย เสีย ใน นั้น ให้ สนิม ของ มัน ไหม้ ไฟ
{24:12} เรา กระทำ ตัว ของ เรา ให้ เหนื่อย ไป เปล่าๆ สนิม ที่ หนา ของ มัน ก็ ไม่ หลุด ออก ด้วย ไฟ
{24:13} สนิม นั้น ได้แก่ ราคะ อัน โสโครก ของ เจ้า เพราะ ว่า เรา จะ ชำระ เจ้า แล้ว แต่ เจ้า ไม่ ชำระ ตัว จาก ความ โสโครก ของ เจ้า เจ้า จะ ไม่ ถูก ชำระ อีก ต่อ ไป จน กว่า เรา จะ ระบาย ความ เกรี้ยวกราด ของ เรา ออก เหนือ เจ้า จน หมด
{24:14} เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว จะ เป็น ไป อย่าง นั้น เรา จะ กระทำ เช่น นั้น เรา จะ ไม่ ถอย กลับ เรา จะ ไม่ สงวน ไว้ และ เรา จะ ไม่ เปลี่ยนใจ เรา จะ พิพากษา เจ้า ตาม วิธีการ และ การ กระทำ ของ เจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i24:15} มรณกรรม ของ ภรรยา เอ เส เคียล
{24:15} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{24:16} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ดู เถิด เรา จะ เอา สิ่ง ที่ พอ ตา ของ เจ้า ไป เสีย จาก เจ้า ด้วย การ ประหาร เสีย แล้ว ถึง กระนั้น เจ้า ก็ อย่า คร่ำครวญ หรือ ร้องไห้ หรือ ให้ น้ำตา ตก
{24:17} ถอน หายใจ เถิด แต่ อย่า ให้ ออก เสียง อย่า ไว้ทุกข์ ให้ คน ที่ ตาย จง โพก ผ้า ของ เจ้า และ สวม รองเท้า ของ เจ้า อย่า ปิด หนวด หรือ รับประทาน อาหาร ของ เขา”
{24:18} ดังนั้น ข้าพเจ้า จึง พูด กับ ประชาชน ตอน เช้า และ ภรรยา ของ ข้าพเจ้า ก็ สิ้น ชีวิต ตอน เย็น รุ่งเช้า ขึ้น ข้าพเจ้า ก็ กระทำ อย่าง ที่ ข้าพเจ้า รับ พระ บัญชา
{24:19} ประชาชน ก็ ถาม ข้าพเจ้า ว่า“ ท่าน จะ ไม่ บอก เรา ทั้งหลาย หรือ ว่า สิ่ง นี้ มี ความหมาย อะไร แก่ เรา ซึ่ง ท่าน กระทำ เช่น นี้”
{24:20} แล้ว ข้าพเจ้า ก็ พูด กับ เขา ว่า“ พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{24:21} ‘ จง กล่าว แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ กระทำ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา อัน เป็น ความ ภาคภูมิ ใจ ใน อำนาจ ของ เจ้า และ ความ ปรารถนา แห่ง วิญญาณ จิต ของ เจ้า ให้ เป็น ที่ สาธารณ์ บุตร ชาย หญิง ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า ทิ้ง ไว้ เบื้องหลัง จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ
{24:22} และ เจ้า ทั้งหลาย จะ กระทำ อย่าง ที่ เรา กระทำ เจ้า จะ ไม่ ปิด หนวด หรือ รับประทาน อาหาร ของ เขา
{24:23} ผ้า โพก จะ อยู่ บน ศีรษะ ของ เจ้า และ รองเท้า จะ อยู่ ที่ เท้า ของ เจ้า เจ้า จะ ไม่ ไว้ทุกข์ หรือ ร้องไห้ แต่ เจ้า จะ ทรุด ลง เพราะ ความ บาป ชั่ว ของ เจ้า และ จะ โอดครวญ แก่ กัน และ กัน
{24:24} เอ เส เคียล จะ เป็น เครื่องหมาย สำคัญ แก่ เจ้า ทั้งหลาย ดังนี้ เขา ได้ กระทำ สิ่ง ใด เจ้า จะ กระทำ อย่าง นั้น เมื่อ เหตุการณ์ เหล่า นี้ มา ถึง เจ้า จะ ได้ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า’
{24:25} “ และ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ใน วัน ที่ เรา เอา ที่ กำบัง เข้มแข็ง ของ เขา ทั้งหลาย ออก ไป อัน เป็น ความ ร่าเริง และ เป็น ศักดิ์ศรี ของ เขา สิ่ง ที่ พอ ตา ของ เขา ทั้งหลาย และ สิ่ง ที่ ใจ ของ เขา ปรารถนา ทั้ง บุตร ชาย และ บุตร หญิง ของ เขา
{24:26} ใน วัน นั้น ผู้ หนี ภัย จะ มา หา เจ้า เพื่อ จะ รายงาน ข่าว ให้ เจ้า ได้ยิน เอง
{24:27} ใน วัน นั้น ปาก ของ เจ้า จะ หาย ใบ้ ต่อ หน้า ผู้ หนี ภัย และ เจ้า จะ พูด และ จะ ไม่ เป็น ใบ้ อีก ต่อ ไป ดังนั้น เจ้า เป็น เครื่องหมาย สำหรับ เขา และ เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i25:1} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ คน อัมโมน
{25:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{25:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย มุ่งหน้า ของ เจ้า ไป ยัง คน อัมโมน และ จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ เขา
{25:3} จง กล่าว แก่ คน อัมโมน ว่า จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า‘ กุ๋ยๆ’ เหนือ สถาน ศักดิ์สิทธิ์ ของ เรา เมื่อ ที่ นั้น เป็น มลทิน และ เหนือ แผ่นดิน อิสราเอล เมื่อ ได้ ถูก กระทำ ให้ ร้าง เปล่า และ เหนือ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ เมื่อ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย
{25:4} เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา จะ มอบ เจ้า ให้ แก่ ประชาชน ทาง ทิศ ตะวัน ออก ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ เขา จะ ตั้ง ค่าย อยู่ ท่ามกลาง เจ้า และ สร้าง ที่ อยู่ ของ เขา กลาง พวก เจ้า เขา ทั้งหลาย จะ รับประทาน ผลไม้ ของ เจ้า และ จะ ดื่ม น้ำนม ของ เจ้า
{25:5} เรา จะ กระทำ ให้ เมือง รับ บาห์ เป็น ทุ่ง หญ้า สำหรับ อูฐ และ ทำให้ ที่ ของ คน อัมโมน เป็น คอก สำหรับ ฝูง แพะ แกะ แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{25:6} เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ เจ้า ได้ ตบมือ และ กระทืบ เท้า และ ปีติ ด้วย ใจ คิด ร้าย ต่อ แผ่นดิน อิสราเอล
{25:7} เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา ได้ ยื่น มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ เจ้า และ จะ มอบ เจ้า ไว้ แก่ ประชาชน ทั้งหลาย ให้ เป็น ของ ริบ และ เรา จะ ตัด เจ้า ออก เสีย จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย และ เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า พินาศ ไป จาก ประเทศ ต่างๆ เรา จะ ทำลาย เจ้า แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{i25:8} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ โม อับ
{25:8} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ โม อับ และ เส อีร์ กล่าว ว่า ดู เถิด พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ ก็ เหมือน ประชาชาติ อื่นๆ ทั้งสิ้น
{25:9} เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา จะ เปิด ไหล่ เขา โม อับจน ไม่ มี เมือง เหลือ คือ เมือง ของ เขา จาก ด้าน นั้น ศักดิ์ศรี ของ ประเทศ นั้น คือ เมือง เบธ เย ชิ โม ทเมืองบาอัล เม โอน และ เมือง คีริยาธาอิม
{25:10} เรา จะ มอบ ให้ แก่ ประชาชน ทาง ทิศ ตะวัน ออก พร้อม กับ คน อัมโมน ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ แก่ เจ้า เพื่อ ว่า จะ ไม่ มี ใคร นึก ถึง คน อัมโมน อีก ใน ท่ามกลาง ประชาชาติ
{25:11} และ เรา จะ พิพากษา ลงโทษ โม อับ แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{i25:12} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ เอ โดม
{25:12} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ว่า เอ โดม ได้ ประพฤติ อย่าง เคียดแค้น ต่อ พงศ์พันธุ์ ของ ยูดาห์ และ ได้ กระทำ กรรม ชั่ว นักหนา ใน การ ที่ แก้ แค้น เขา
{25:13} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า จึง ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ ยื่น มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ เอ โดม และ ตัด คน และ สัตว์ ออก เสีย จาก เมือง นั้น และ เรา จะ กระทำ ให้ เมือง นั้น ร้าง เปล่า ตั้งแต่ เมือง เท มาน แม้ ถึง เมือง เด ดาน เขา ทั้งหลาย ก็ จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ
{25:14} และ เรา จะ วาง การ แก้ แค้น ของ เรา ลง เหนือ เมือง เอ โดม ด้วย มือ ของ อิสราเอล ประชากร ของ เรา และ เขา จะ กระทำ ตาม ความ กริ้ว และ ความ พิโรธ ของ เรา ใน เมือง เอ โดม และ เขา จะ ทราบ ถึง การ แก้ แค้น ของ เรา พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{i25:15} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ คน ฟีลิสเตีย
{25:15} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ว่า คน ฟีลิสเตีย ได้ กระทำ อย่าง เคียดแค้น และ ทำ การ แก้ แค้น ด้วย ใจ คิด ร้าย หมาย ทำลาย โดย ความ เป็น ศัตรู อัน ไม่ รู้จัก จบ สิ้น นั้น เสีย
{25:16} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ ยื่น มือ ของ เรา ออก ต่อสู้ คน ฟีลิสเตีย และ เรา จะ ตัด คน เค เร ธี ออก และ ทำลาย คน ที่ เหลือ อยู่ ตาม ฝั่ง ทะเล นั้น เสีย
{25:17} เรา จะ กระทำ การ แก้ แค้น ใหญ่ ยิ่ง เหนือ เขา ด้วย การ ชำระ อย่าง พิโรธ ของ เรา แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เมื่อ เรา ได้ วาง การ แก้ แค้น ของ เรา ไว้ เหนือ เขา”
{i26:1} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ เมือง ไท ระ
{26:1} อยู่ มา ใน วัน ต้น เดือน ปี ที่ สิบ เอ็ด พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{26:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เพราะ ว่า เมือง ไท ระ ได้ พูด เกี่ยวพัน กับ เยรูซาเล็ม ว่า‘ เออ ประตู เมือง ของ ชน ชาติ ทั้งหลาย หัก เสีย แล้ว มัน เปิด กว้าง ไว้ รับ ข้า มัน ร้าง เปล่า แล้ว ข้า จะ บริบูรณ์ ขึ้น’
{26:3} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ว่า ดู เถิด เมือง ไท ระ เอ๋ย เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า และ จะ นำ ประชาชาติ เป็น อัน มาก มา ต่อสู้ เจ้า ดัง ทะเล กระทำ ให้ คลื่น ของ มัน ขึ้น มา
{26:4} เขา ทั้งหลาย จะ ทำลาย กำแพง เมือง ไท ระ และ พัง ทลาย หอคอย ของ เมือง นั้น เสีย และ เรา จะ ขูด ดิน เสีย จาก เมือง นั้น กระทำ ให้ เป็น ศิลา โล้นๆ
{26:5} เมือง นั้น เป็น ที่ สำหรับ ตาก อวน อยู่ กลาง ทะเล เพราะ เรา ได้ ลั่น วาจา แล้ว พระเจ้า ได้ ตรัส และ เมือง นั้น จะ เป็น ของ ปล้น แห่ง บรรดา ประชาชาติ
{26:6} และ พวก ธิดา ของ เมือง นี้ ซึ่ง อยู่ บน แผ่นดิน ใหญ่ จะ ต้อง ถูก ฆ่า เสีย ด้วย ดาบ แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{26:7} “ เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ นำ เนบูคัดเนส ซาร์ กษัตริย์ บาบิโลน ผู้ เป็น จอม กษัตริย์ มา ยัง เมือง ไท ระ จาก ทิศ เหนือ พร้อม ทั้ง ม้า และ รถ รบ กับ พล ม้า และ กอง ทหาร มากมาย
{26:8} ท่าน จะ ฆ่า ธิดา ของ เจ้า บน แผ่นดิน ใหญ่ เสีย ด้วย ดาบ ท่าน จะ ก่อ กำแพง ล้อม เจ้า ไว้ และ ก่อ เชิงเทิน ต่อสู้ กับ เจ้า และ จะ ยก หลังคา เป็น โล่ ต่อสู้ กับ เจ้า
{26:9} ท่าน จะ ตั้ง เครื่อง ทะลวง ต่อสู้ กับ กำแพง ของ เจ้า และ ท่าน จะ เอา ขวาน ของ ท่าน ฟัน หอคอย ของ เจ้า ลง
{26:10} ม้า ของ ท่าน มากมาย จน ฝุ่น ม้า ตลบ คลุม เจ้า ไว้ กำแพง เมือง ของ เจ้า จะ สั่น สะเทือน ด้วย เสียง พล ม้า และ เกวียน และ รถ รบ เมื่อ ท่าน จะ ยก เข้า ประตู เมือง ของ เจ้า อย่าง กับ คน เดิน เข้า เมือง เมื่อ เมือง นั้น แตก แล้ว
{26:11} ท่าน จะ ย่ำ ที่ ถนน ของ เจ้า ด้วย กีบ ม้า ท่าน จะ ฆ่า ชน ชาติ ของ เจ้า เสีย ด้วย ดาบ และ เสา หา น อัน แข็งแรง ของ เจ้า จะ ล้ม ลง ถึง ดิน
{26:12} ทรัพย์ สมบัติ ของ เจ้า ท่าน จะ เอา เป็น ของ ริบ และ สินค้า ของ เจ้า ท่าน จะ เอา มา เป็น ของ ปล้น เขา ทั้งหลาย จะ พัง กำแพง ของ เจ้า ลง และ จะ ทำลาย บ้าน อัน พึงใจ ของ เจ้า เสีย หิน ไม้ และ ดิน ของ เจ้า นั้น เขา จะ โยน ทิ้ง เสีย กลาง น้ำ
{26:13} เสียง เพลง ของ เจ้า นั้น เรา ก็ จะ ให้ หยุด และ เสียง พิณ เขา คู่ ของ เจ้า จะ ไม่ ได้ยิน อีก
{26:14} เรา จะ กระทำ เจ้า ให้ เป็น ศิลา โล้น เจ้า จะ เป็น สถานที่ สำหรับ ตาก อวน จะ ไม่ มี ใคร สร้าง เจ้า ขึ้น ใหม่ เลย เพราะ เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{26:15} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แก่ เมือง ไท ระ ว่า แผ่นดิน ชายทะเล จะ มิ ได้ สั่น สะเทือน ด้วย เสียง ที่ เจ้า ล้ม เมื่อ ผู้ บาดเจ็บ ร้อง ครวญ คราง เมื่อ การ เข่น ฆ่า ได้ เกิด อยู่ ท่ามกลาง เจ้า หรือ
{26:16} แล้ว เจ้านาย ทั้งสิ้น ที่ ทะเล จะ ก้าว ลง มา จาก บัลลังก์ และ เปลื้อง เครื่อง ทรง ออก และ ปลด เครื่อง แต่ง ตัว ที่ ปัก ออก เสีย และ จะ เอา ความ สั่น กลัว มา เป็น เครื่อง ทรง จะ ประทับ อยู่ บน พื้น ดิน และ สั่น อยู่ ทุก ขณะ และ หวาดกลัว เพราะ เจ้า เมือง ไท ระ
{26:17} ท่าน เหล่า นี้ จะ เปล่ง เสียง บท คร่ำครวญ เรื่อง เจ้า และ กล่าว แก่ เจ้า ว่า‘ โอ เจ้า ผู้ มี พลเมือง คับคั่ง เอ๋ย เจ้า สูญ ไป จาก ทะเล เสีย จริง ที เดียว เจ้า เป็น เมือง แข็งกล้า อยู่ ที่ ทะเล ทั้ง เจ้า และ ชาว เมือง ของ เจ้า ว่า ถึง คน ที่ นั่น แล้ว เจ้า ให้ เขา กลัว
{26:18} บัดนี้ เกาะ ทั้งหลาย ก็ สั่น สะเทือน ใน วัน ที่ เจ้า ล้ม ลง เออ บรรดา เกาะ ที่ อยู่ ใน ทะเล ก็ กลัว เพราะ เจ้า สิ้น ไป เสีย’
{26:19} “ เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เมื่อ เรา กระทำ เจ้า ให้ เป็น เมือง ร้าง เปล่า เหมือน อย่าง เมือง ที่ ไม่ มี คน อาศัย เมื่อ เรา นำ ทะเล มา ท่วม เจ้า และ น้ำ มาก หลาย คลุม เจ้า ไว้
{26:20} แล้ว เรา จะ ผลัก เจ้า ลง ไป พร้อม กับ คน เหล่า นั้น ที่ ลง ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย ไป ยัง คน สมัย เก่า เรา จะ กระทำ เจ้า ให้ อาศัย อยู่ ที่ โลก บาดาล ท่ามกลาง สิ่ง ปรัก หัก พัง ใน สมัย ดึกดำบรรพ์ พร้อม กับ ผู้ ที่ ลง ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย เพื่อ ว่า จะ ไม่ มี ใคร อาศัย อยู่ ใน เจ้า และ เจ้า จะ ไม่ ตั้ง อยู่ ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต
{26:21} เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า เป็น ที่ น่า ครั่น คร้าม จะ ไม่ มี เจ้า อีก แล้ว ถึง ใคร จะ มา หา เจ้า เขา จะ มา หา เจ้า ไม่ พบ อีก ต่อ ไป เป็น นิตย์ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i27:1} บท คร่ำครวญ เรื่อง เมือง ไท ระ
{27:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{27:2} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เปล่ง เสียง บท คร่ำครวญ เรื่อง เมือง ไท ระ
{27:3} และ จง กล่าว แก่ เมือง ไท ระ ผู้ อยู่ ที่ ทาง เข้า สู่ ทะเล เป็น พ่อค้า แห่ง ชน ชาติ ทั้งหลาย ที่ อยู่ ตาม แผ่นดิน ชายทะเล พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เมือง ไท ระ เอ๋ย เจ้า ได้ กล่าว ว่า ข้า นี้ มา พร้อมสรรพ ที เดียว
{27:4} พรมแดน ของ เจ้า อยู่ ที่ กลาง ทะเล ผู้ ก่อสร้าง ได้ กระทำ ให้ ความ งดงาม ของ เจ้า พร้อมสรรพ
{27:5} กระดาน ของ เจ้า ทั้งสิ้น เขา ทำ ด้วย ไม้ สน สาม ใบ มา จาก เส นีร์ เขา เอา ไม้ สน สี ดาร์ มา จาก เลบานอน ทำ เป็น เสา กระโดง ให้ เจ้า
{27:6} เอา ไม้ ก่อ แห่ง เมือง บา ชาน มา ทำ เป็น กรรเชียง ของ เจ้า เขา ทำ ดาดฟ้า ของ เจ้า ด้วย ไม้ ช้อง รำพัน ได้ มา จาก ชายฝั่ง เกาะ ไซปรัส ฝัง ด้วย งาช้าง
{27:7} ส่วน ใบ ของ เจ้า นั้น ทำ ด้วย ผ้าป่าน ปัก เนื้อ ละเอียด จาก อียิปต์ ใช้ ต่าง ธง ของ เจ้า กันสาด ของ เจ้า นั้น เป็น สี ฟ้า สี ม่วง มา จาก ฝั่ง เมือง เอ ลี ชาห์
{27:8} ชาว เมือง ไซ ดอน และ เมือง อา ร วัด เป็น ฝี กรรเชียง ของ เจ้า โอ ไท ระ ช่างฝีมือ ของ เจ้า อยู่ ใน เจ้า เขา เป็นต้น หน ของ เจ้า
{27:9} ผู้ใหญ่ ของ เมือง เก บาล และ ช่างฝีมือ ของ เมือง นี้ ก็ อยู่ ใน เจ้า เป็น ช่าง ไม้ ประจำ เรือ ให้ เจ้า บรรดา เรือ ทะเล ทั้งสิ้น พร้อม กะลาสี ก็ อยู่ ใน เจ้า เพื่อ แลกเปลี่ยน สินค้า กับ เจ้า
{27:10} “ ชาว เปอร์เซีย และ ลูดและพูต ก็ อยู่ ใน กองทัพ ของ เจ้า เขา ทั้งหลาย เป็น ทหาร ของ เจ้า เขา แขวน โล่ และ หมวก เหล็กใน เจ้า เขา กระทำ ให้ เจ้า มี สง่า
{27:11} ชาว อา ร วัด และ ชาว เฮ เล คอ ยู่ บน กำแพง โดย รอบ ชาว กา มัด อยู่ ใน หอคอย ของ เจ้า เขา แขวน โล่ ไว้ ตาม กำแพง ของ เจ้า โดย รอบ เขา กระทำ ให้ ความ งาม ของ เจ้า พร้อมสรรพ
{27:12} “ ทา รชิช ไป มา ค้า ขาย กับ เจ้า เพราะ เจ้า มี ทรัพยากร มากมาย หลาย ชนิด เขา เอา เงิน เหล็ก ดีบุก และ ตะกั่ว มา แลกเปลี่ยน กับ สินค้า ของ เจ้า
{27:13} เมือง ยา วาน ทู บัล และ เม เชค ค้า ขาย กับ เจ้า เขา แลกเปลี่ยน คน และ ภาชนะ ทองสัมฤทธิ์ กับ สินค้า ของ เจ้า
{27:14} เมือง เบธ โท การ มาห์ เอา ม้า ม้า ศึก และ ล่อ มา แลก กับ สินค้า ของ เจ้า
{27:15} ชาว เด ดาน ทำ การ ค้า ขาย กับ เจ้า แผ่นดิน ชายทะเล เป็น อัน มาก เป็น ตลาด ประจำ ของ เจ้า เขา นำ งาช้าง และ ไม้ มะเกลือ มา เป็น ค่า ของ สินค้า
{27:16} เมือง อา รัม ไป มา ค้า ขาย กับ เจ้า เพราะ เจ้า มี สินค้า อุดม เขา เอา มรกต ผ้า สี ม่วง ผ้า ปัก ป่าน เนื้อ ละเอียด หิน ประ กา รัง และ ทับทิม มา แลก กับ สินค้า ของ เจ้า
{27:17} ยูดาห์ และ แผ่นดิน อิสราเอล ก็ ค้า ขาย กับ เจ้า เขา เอา ข้าว สาลี เมือง มิ น นิ ทมะ กอก เทศ และ มะเดื่อ ต้น ฤดู น้ำผึ้ง น้ำมัน กำยาน มา แลก กับ สินค้า ของ เจ้า
{27:18} ดา มัสกัส ไป มา ค้า ขาย กับ เจ้า เพราะ เจ้า มี สินค้า อุดม เพราะ ทรัพยากร มากมาย หลาย ชนิด ของ เจ้า มี เหล้า องุ่น เฮ ลโบน และ ขน แกะ ขาว
{27:19} เขา เอา เหล้า จาก เมือง อุ ซา ล มา แลก กับ สินค้า ของ เจ้า เขา เอา เหล็กหล่อ การบูร ตะไคร้ มา แลก กับ สินค้า ของ เจ้า
{27:20} เมือง เด ดาน ค้า ขาย กับ เจ้า ใน เรื่อง ผ้า อาน สำหรับ ขับขี่
{27:21} เมือง อาระเบีย และ เจ้านาย ทั้งหลาย ของ เมือง เค ดาร์ เป็น พ่อค้า ขาประจำ ใน เรื่อง ลูก แกะ แกะ ผู้ แพะ เขา ไป มา ค้า ขาย กับ เจ้า ใน เรื่อง เหล่า นี้
{27:22} พ่อค้า ทั้งหลาย ของ เมือง เช- บา และ เมือง รา อา มาห์ ก็ ค้า ขาย กับ เจ้า เขา เอา เครื่องเทศ ชนิด ดีๆ ทั้งสิ้น และ เพชร พลอย ทุก ชนิด และ ทองคำ มา แลก สินค้า กับ เจ้า
{27:23} เมือง ฮา ราน คาน เนห์ และ เอ เดน พ่อค้า ทั้งหลาย ของ เมือง เชบาอัสชูรและคิ ลมาด ก็ ค้า ขาย กับ เจ้า
{27:24} เมือง เหล่า นี้ ทำ การ ค้า ขาย กับ เจ้า ใน ตลาด ของ เจ้า ใน เรื่อง เครื่อง แต่ง กาย อย่าง ดี วิเศษ เสื้อ สี ฟ้า และ เสื้อ ปัก และ พรม ทำ ด้วย ด้าย สี ต่างๆ มัด ไว้ แน่น ด้วย ด้าย ฟั่น
{27:25} กำปั่น ทั้งหลาย ของ เมือง ทา รชิช บรรทุก สินค้า ของ เจ้า“ ดังนั้น เจ้า จึง บริบูรณ์ และ บรรทุก ไว้ อย่าง หนัก ใน ท้อง ทะเล
{27:26} ฝี กรรเชียง ของ เจ้า นำ เจ้า ออก ไป ที่ ใน ทะเล ลึก ลม ตะวัน ออก ทำให้ เจ้า อับปาง ใน ท้อง ทะเล
{27:27} ทรัพย์สิน ของ เจ้าของ ขาย ของ เจ้า สินค้า ของ เจ้า ลูกเรือ ของ เจ้า และ ต้นหน ของ เจ้า ช่าง ไม้ ประจำ ของ เจ้า ผู้ ค้า สินค้า ของ เจ้า นักรบ ทั้งสิ้น ของ เจ้า ผู้ อยู่ ใน เจ้า พร้อม กับ พรรคพวก ทั้งสิ้น ของ เจ้าที่ อยู่ ท่ามกลาง เจ้า จม ลง ใน ท้อง ทะเล ใน วัน ล่มจม ของ เจ้า
{27:28} แผ่นดิน ก็ สั่น สะท้าน เมื่อ ได้ยิน เสียง โวยวาย ของ ต้นหน ของ เจ้า
{27:29} ผู้ ที่ ถือ กรรเชียง ก็ ลง มา จาก เรือ ของ เขา พวก ลูกเรือ และ ต้นหน มา ยืน อยู่ บน ฝั่ง ทั้งหมด
{27:30} และ พิลาป ร่ำไห้ เพราะ เจ้า และ ร้องไห้ หนักหนา เขา เหวี่ยง ฝุ่น ขึ้น ศีรษะ ของ เขา และ กลิ้งเกลือก อยู่ ที่ กอง ขี้เถ้า
{27:31} เขา โกน ผม เพราะ เจ้า และ เอา ผ้า กระสอบ คาด เอว ไว้ เขา ร้องไห้ เพราะ เจ้า ด้วย จิตใจ อัน ขม ขื่น กับ ไว้ทุกข์ หนัก
{27:32} ใน การ พิลาป ร่ำไห้ นั้น เขา เปล่ง เสียง บท คร่ำครวญ เพื่อ เจ้า และ ได้ ร้องทุกข์ เพื่อ เจ้า ว่า‘ มี ผู้ ใด หรือ ที่ ถูก ทำลาย เหมือน เมือง ไท ระ ใน ท่ามกลาง ทะเล
{27:33} เมื่อ สินค้า ของ เจ้า มา จาก ทะเล ก็ กระทำ ให้ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก พอใจ เจ้า ได้ กระทำ ให้ บรรดา กษัตริย์ แห่ง โลก มั่งคั่ง ด้วย สมบัติ และ สินค้า อัน อุดม ของ เจ้า
{27:34} บัดนี้ เจ้า อับปาง เสีย ด้วย ทะเล ใน ห้วงน้ำ ลึก สินค้า ของ เจ้า และ ลูกเรือ ของ เจ้า ได้ จม ลง พร้อม กับ เจ้า
{27:35} พวก ชาว แผ่นดิน ชายทะเล ทั้งสิ้น ก็ ตก ตะลึง เพราะ เจ้า กษัตริย์ ทั้งหลาย ของ เมือง นั้น ก็ กลัว ยิ่งนัก ดวง หน้า ก็ ซีดเซียว
{27:36} พ่อค้า ท่ามกลาง ชน ชาติ ทั้งหลาย โห่ เจ้า เจ้า สูญสิ้น ลง อย่าง น่า ครั่น คร้าม และ จะ ไม่ ดำรง อยู่ อีก ต่อ ไป เป็น นิตย์’”
{i28:1} คำ พยากรณ์ กล่าวโทษ กษัตริย์ แห่ง เมือง ไท ระ
{28:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{28:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง กล่าว แก่ เจ้า เมือง ไท ระ ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า‘ เพราะ ใจ ของ เจ้า ผยอง ขึ้น และ เจ้า ได้ กล่าว ว่า ข้า เป็น พระเจ้า ข้า นั่ง อยู่ ใน ที่นั่ง แห่ง พระเจ้า ใน ท้อง ทะเล’ แต่ เจ้า เป็น เพียง มนุษย์ มิ ใช่ พระเจ้า แม้ เจ้า จะ พิจารณา ตนเอง ว่า ฉลาด อย่าง พระเจ้า
{28:3} เจ้า ฉลาด กว่า ดา เนียล จริง ไม่ มี ความ ลับ อัน ใด ที่ ซ่อน ให้ พ้น เจ้า ได้
{28:4} เจ้า หา ทรัพย์ สมบัติ มา สำหรับ ตน โดย สติปัญญา และ ความ เข้าใจ ของ เจ้า และ ได้ รวบรวม ทองคำ และ เงิน มา ไว้ ใน คลัง ของ เจ้า
{28:5} ด้วย สติปัญญา ยิ่งใหญ่ ใน การ ค้า ของ เจ้า เจ้า ได้ ทวี ทรัพย์ สมบัติ ของ เจ้า ขึ้น และ จิตใจ ของ เจ้า ก็ ผยอง ขึ้น ใน ทรัพย์ สมบัติ ของ เจ้า
{28:6} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ เพราะ เจ้า ถือ ตัว เจ้า ว่า ฉลาด อย่าง พระเจ้า
{28:7} เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด เรา จะ นำ คน ต่าง ด้าว มา สู้ เจ้า เป็น ชน ชาติ ที่ ทารุณ ที่สุด ใน บรรดา ประชาชาติ เขา ทั้งหลาย จะ ชัก ดาบ ออก ต่อสู้ กับ ความ งาม แห่ง สติปัญญา ของ เจ้า กระทำ ให้ ความ สง่างาม ของ เจ้า สาธารณ์
{28:8} เขา ทั้งหลาย จะ ดัน เจ้า ลง ไป ที่ ใน ปาก แดน คน ตาย และ เจ้า จะ ตาย อย่าง คน ที่ ถูก ฆ่า ใน ท้อง ทะเล
{28:9} เจ้า ยัง จะ กล่าว อีก หรือ ว่า‘ ข้า เป็น พระเจ้า’ ต่อ หน้า คน ที่ ฆ่า เจ้า ถึง เจ้า เป็น เพียง มนุษย์ มิ ใช่ พระเจ้า อยู่ ใน มือ ของ คน ที่ ให้ เจ้า บาดเจ็บ
{28:10} เจ้า จะ ตาย อย่าง คน ที่ มิ ได้ เข้า สุหนัต ตาย โดย มือ ของ คน ต่าง ด้าว เพราะ เรา ได้ ลั่น วาจา แล้ว พระเจ้า ได้ ตรัส”
{i28:11} บท คร่ำครวญ เรื่อง กษัตริย์ เมือง ไท ระ
{28:11} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{28:12} บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เปล่ง เสียง บท คร่ำครวญ เพื่อ กษัตริย์ เมือง ไท ระ และ จง กล่าว แก่ ท่าน ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ เจ้า เป็น ตรา แห่ง ความ สมบูรณ์ แบบ เต็ม ด้วย สติปัญญา และ มี ความ งาม อย่าง พร้อมสรรพ
{28:13} เจ้า อยู่ ใน เอ เดน พระ อุทยาน ของ พระเจ้า เพชร พลอย ทุก อย่าง เป็น เสื้อ ของ เจ้า คือ ทับทิม บุษราคัม น้ำ อ่อน เพชร เพทาย โกเมน และ มณี โชติ ไพฑูรย์ มรกต และ เบริล เพชร พลอย เหล่า นี้ ฝัง ใน ทองคำ และ ลวดลาย แกะ สลัก ก็ เป็น ทองคำ สิ่ง เหล่า นั้น จัด เตรียม ไว้ ใน วัน ที่ สร้าง เจ้า ขึ้น มา
{28:14} เรา ตั้ง เจ้า ให้ อยู่ กับ เค รู บ ผู้ พิทักษ์ ที่ ได้ เจิม ตั้ง ไว้ เจ้า อยู่ บน ภูเขา บริสุทธิ์ แห่ง พระเจ้า และ เจ้า เดิน อยู่ ท่ามกลาง ศิลา เพลิง
{28:15} เจ้า ก็ ปราศจาก ตำหนิ ใน วิธีการ ทั้งหลาย ของ เจ้า ตั้งแต่ วัน ที่ เจ้า ได้ ถูก สร้าง ขึ้น มา จน พบ ความ บาป ชั่ว ใน ตัว เจ้า
{28:16} ใน ความ อุดม สมบูรณ์ แห่ง การ ค้า ของ เจ้า นั้น เจ้า ก็ เต็ม ด้วย การ ทารุณ เจ้า กระทำ บาป เรา จะ กำจัด เจ้า เสีย จาก ภูเขา แห่ง พระเจ้า และ เค รู บ ผู้ พิทักษ์ นั้น ก็ ขับ เจ้า ออก ไป จาก ท่ามกลาง ศิลา เพลิง
{28:17} จิตใจ ของ เจ้า ผยอง ขึ้น เพราะ ความ งาม ของ เจ้า เจ้า กระทำ ให้ สติปัญญา ของ เจ้า เสื่อมทราม ลง เพราะ เห็นแก่ ความ งาม ของ เจ้า เรา เหวี่ยง เจ้า ลง ที่ดิน แล้ว เรา ตีแผ่ เจ้า ต่อ หน้า กษัตริย์ ทั้งหลาย เพื่อ ตา ของ ท่าน ทั้งหลาย เหล่า นั้น จะ เพลิน อยู่ ที่ เจ้า
{28:18} เจ้า กระทำ ให้ สถาน นมัสการ ของ เจ้า สาธารณ์ โดย ความ บาป ชั่ว มากมาย ของ เจ้า ใน การ ค้า อัน ไม่ ชอบธรรม ของ เจ้า เหตุ ฉะนั้น เรา จึง นำ ไฟ ลง มา จาก หมู่ พวก เจ้า ไฟ ก็ เผา ผลาญ เจ้า เรา กระทำ ให้ เจ้า กลับ เป็น เถ้า ไป บน พื้น โลก ใน สายตา ของ คน ทั้งปวง ที่ เห็น เจ้า
{28:19} บรรดา ผู้ ที่ รู้จัก เจ้า ท่ามกลาง ชน ชาติ ทั้งหลาย เขา ก็ ตก ตะลึง เพราะ เจ้า เจ้า สิ้น สูญ ลง อย่าง น่า ครั่น คร้าม และ จะ ไม่ ดำรง อยู่ อีก ต่อ ไป เป็น นิตย์”
{i28:20} คำ พยากรณ์ กล่าวโทษ เมือง ไซ ดอน
{28:20} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{28:21} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ต่อสู้ ไซ ดอน และ พยากรณ์ กล่าวโทษ เมือง นั้น
{28:22} และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ ดู เถิด ไซ ดอน เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า เรา จะ สำแดง พระ สิริ ของ เรา ท่ามกลาง เจ้า และ เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เมื่อ เรา ทำ การ พิพากษา ลงโทษ ใน เมือง นั้น และ สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ใน เมือง นั้น
{28:23} เพราะ เรา จะ ส่ง โรค ระบาด เข้า มา ใน เมือง นั้น และ ส่ง โลหิต เข้า มา ใน ถนน ของ เมือง นั้น คน ที่ ถูก ฆ่า ตาย จะ ล้ม ลง ท่ามกลาง เมือง นั้น ล้ม ลง ด้วย ดาบ ที่ อยู่ รอบ เมือง นั้น ทุก ด้าน แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{28:24} “ และ ส่วน พงศ์พันธุ์ อิสราเอล นั้น จะ ไม่ มี ผัก โขม หนาม มา แทง หรือ มี หนาม ใหญ่ มา ยอก อีก ท่ามกลาง เพื่อนบ้าน ทั้งปวง ซึ่ง ได้ เคย กระทำ แก่ เขา ด้วย ความ ดูหมิ่น แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{28:25} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เมื่อ เรา รวบรวม พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย ซึ่ง เขา ได้ กระจัด กระจาย ไป อยู่ ท่ามกลาง นั้น และ เมื่อ เรา สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ท่ามกลาง เขา ต่อ หน้า ต่อ ตา ของ ประชาชาติ ทั้งหลาย แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ได้ อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน ของ เขา เอง ซึ่ง เรา ได้ มอบ ให้ แก่ ยา โค บ ผู้ รับใช้ ของ เรา
{28:26} และ เขา ทั้งหลาย จะ อาศัย อยู่ ใน ที่ นั้น อย่าง ปลอดภัย เออ เขา จะ สร้าง บ้านเรือน และ ปลูก สวน องุ่น เมื่อ เรา กระทำ การ พิพากษา ลงโทษ เพื่อนบ้าน ของ เขา ทั้งสิ้น ผู้ ได้ กระทำ ต่อ เขา ด้วย ความ ดูหมิ่น นั้น เขา ทั้งหลาย จะ อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย
{i29:1} คำ พยากรณ์ กล่าวโทษ อียิปต์
{29:1} เมื่อ วัน ที่ สิบ สอง เดือน สิบ ใน ปี ที่ สิบ พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{29:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ของ เจ้า ต่อสู้ ฟาโรห์ กษัตริย์ แห่ง อียิปต์ พยากรณ์ กล่าวโทษ กษัตริย์ และ อียิปต์ ทั้งสิ้น
{29:3} พูด ไป เถิด และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ ดู เถิด เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า ฟาโรห์ กษัตริย์ แห่ง อียิปต์ ผู้ เป็น จระเข้ มหึมา นอน อยู่ กลาง ลำธาร ทั้งหลาย ของ มัน ผู้ กล่าว ว่า‘ แม่น้ำ ไนล์ ของ ข้า ก็ เป็น ของ ข้า ข้า สร้าง มัน ขึ้น’
{29:4} เรา จะ เอา เบ็ด เกี่ยว ขา กรรไกร ของ เจ้า และ กระทำ ให้ ปลา ใน ลำธาร ทั้งหลาย ของ เจ้า ติด กับ เกล็ด ของ เจ้า และ เรา จะ ลาก เจ้า ขึ้น มา จาก กลาง ลำธาร ทั้งหลาย ของ เจ้า พร้อม กับ ปลา ใน ลำธาร ทั้งหลาย ของ เจ้า ซึ่ง ติด อยู่ กับ เกล็ด ของ เจ้า
{29:5} เรา จะ เหวี่ยง เจ้า เข้า ไป ใน ถิ่น ทุรกันดาร ทั้ง ตัว เจ้า และ ปลา ใน ลำธาร ทั้งหลาย ของ เจ้า เจ้า จะ ตกลง ที่ พื้น ทุ่ง ไม่ มี ใคร รวบรวม และ ฝัง เจ้า ไว้ เรา ได้ มอบ เจ้า ไว้ ให้ เป็น อาหาร ของ สัตว์ ป่า ดิน และ ของ นก ใน อากาศ
{29:6} “ แล้ว คน ที่ อยู่ ใน อียิปต์ ทั้งสิ้น จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เพราะ เจ้า เป็น ไม้เท้า อ้อ ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล
{29:7} เมื่อ เขา เอา มือจับ เจ้า เจ้า ก็ หัก และ บาด บ่า ของ เขา ทุก คน และ เมื่อ เขา พิง เจ้า เจ้า ก็ โค่น และ กระทำ ให้ บั้นเอว ของ เขา ทุก คน สั่น หมด
{29:8} ดังนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ นำ ดาบ มา เหนือ เจ้า และ ตัด มนุษย์ และ สัตว์ ให้ ขาด จาก เจ้า เสีย
{29:9} แผ่นดิน อียิปต์ จะ เป็น ที่ ร้าง และ ที่ ว่างเปล่า แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า“ เพราะ เจ้า กล่าว ว่า‘ แม่น้ำ ไนล์ เป็น ของ ข้า และ ข้า สร้าง มัน’
{29:10} เหตุ ฉะนั้น ดู เถิด เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า และ กับ ลำธาร ทั้งหลาย ของ เจ้า เรา จะ กระทำ ให้ แผ่นดิน อียิปต์ ว่างเปล่า และ ร้าง เสียที เดียว ตั้งแต่ มิ กด ล ถึง สิ เอ เน ไกล ไป จน ถึง พรมแดน เอธิโอเปีย
{29:11} ไม่ มี เท้า มนุษย์ ข้าม แผ่นดิน นั้น และ ไม่ มี ตีน สัตว์ ข้าม แผ่นดิน นั้น จะ ไม่ มี ใคร อาศัย อยู่ ถึง สี่ สิบ ปี
{29:12} และ เรา จะ กระทำ ให้ แผ่นดิน อียิปต์ เป็น ที่ ร้าง เปล่า ท่ามกลาง ประเทศ ร้าง เปล่า ทั้งหลาย และ หัว เมือง ของ เจ้า จะ ว่างเปล่า อยู่ สี่ สิบ ปี ท่ามกลาง หัว เมือง ที่ ว่างเปล่า ทั้งหลาย เรา จะ ให้ คน อียิปต์ กระจัด พลัด พราย ไป ท่ามกลาง ประชาชาติ และ กระจาย เขา ไป ตาม ประเทศ ต่างๆ
{29:13} “ เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เมื่อ สิ้น สี่ สิบ ปี แล้ว เรา จะ รวบรวม คน อียิปต์ จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ทั้งหลาย ซึ่ง เขา กระจัด กระจาย ไป อยู่ ด้วย นั้น
{29:14} และ เรา จะ ให้ อียิปต์ กลับ สู่ สภาพ เดิม และ นำ เขา กลับ มา ยัง แผ่นดิน ปัทโรส ซึ่ง เป็น แผ่นดิน ดั้งเดิม ของ เขา และ เขา ทั้งหลาย จะ เป็น ราช อาณาจักร ต่ำต้อย ที่ นั่น
{29:15} จะ เป็น ราช อาณาจักร ที่ ต่ำต้อย ที่สุด ใน บรรดา ราช อาณาจักร ทั้งหลาย และ จะ ไม่ เคย ยก ตน ขึ้น เหนือ ประชาชาติ ทั้งหลาย อีก เลย และ เรา จะ ทำให้ เขา เป็น ราช อาณาจักร เล็ก จน ไม่ สามารถ จะ ปกครอง ประชาชาติ อื่น ได้
{29:16} และ จะ ไม่ เป็น ที่ วางใจ ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล อีก อัน ทำให้ สำนึก ถึง ความ บาป ชั่ว ของ เขา เมื่อ หัน ไป พึ่งพา อียิปต์ นี้ แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{29:17} เมื่อ วัน ที่ หนึ่ง เดือน ที่ หนึ่ง ใน ปี ที่ ยี่ สิบ เจ็ด พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{29:18} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เนบูคัดเนส ซาร์ กษัตริย์ แห่ง บาบิโลน ได้ ให้ กองทัพ มา สู้ รบ กับ เมือง ไท ระ อย่าง หนัก จน ศีรษะ ทุก ศีรษะ ล้าน และ บ่า ทุก บ่า ก็ ถลอก ถึง กระนั้น ท่าน เอง หรือ กองทัพ ของ ท่าน ก็ ไม่ ได้ อะไร ไป จาก ไท ระ อัน เป็น ค่า แรง ซึ่ง ท่าน ได้ กระทำ ต่อ เมือง นั้น
{29:19} เหตุ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ มอบ แผ่นดิน อียิปต์ ไว้ กับ เนบูคัดเนส ซาร์ กษัตริย์ บาบิโลน และ ท่าน จะ ขน เอา ทรัพย์ สมบัติ ไป และ ริบ ข้าวของ ไป และ ปล้น เอา ไป เป็น ค่า จ้าง กองทัพ ของ ท่าน
{29:20} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา ได้ มอบ แผ่นดิน อียิปต์ ให้ ไว้ แก่ ท่าน เพื่อ เป็น ค่า แรงงาน ซึ่ง เขา ทั้งหลาย ได้ กระทำ เพื่อ เรา
{29:21} “ ใน วัน นั้น เรา จะ กระทำ ให้ มี เขา งอก ขึ้น มา ที่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล และ เรา จะ ให้ เจ้า อ้า ปาก พูด ท่ามกลาง เขา ทั้งหลาย แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i30:1} ความ ร้าง เปล่า ของ เมือง อียิปต์
{30:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{30:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พยากรณ์ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จง พิลาป ร่ำไร เถิด ว่า‘ อนิจจา หนอ วัน นั้น’
{30:3} เพราะ วัน นั้น ใกล้ เข้า มา แล้ว วัน แห่ง พระเจ้า ใกล้ เข้า มา จะ เป็น วัน มี เมฆ เป็น เวลา ที่ กำหนด ของ ประชาชาติ
{30:4} ดาบ เล่ม หนึ่ง จะ มา เหนือ อียิปต์ และ ความ แสน ระทม จะ อยู่ ใน เอธิโอเปีย เมื่อ คน ที่ ถูก ฆ่า ล้ม ใน อียิปต์ และ เขา ขน เอา ทรัพย์สิน ไป เสีย และ รากฐาน ของ เมือง นั้น ก็ ถูก ทลาย ลง
{30:5} เอธิโอเปีย และ พู ตและลูด และ อาระเบีย ทั้งหมด และ ลิเบีย และ ประชาชน แห่ง แผ่นดิน นั้น ที่ อยู่ ใน สันนิบาต จะ ล้ม ลง พร้อม กับ เขา ด้วย ดาบ
{30:6} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ผู้ เหล่า นั้น ที่ สนับสนุน อียิปต์ จะ ล่มจม และ อานุภาพ อัน ผยอง ของ มัน จะ ลง มา และ จาก มิ กด ล ถึง สิ เอ เน เขา จะ ล้ม ลง ภายใน ประเทศ นั้น ด้วย ดาบ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{30:7} และ มัน จะ ร้าง เปล่า อยู่ ท่ามกลาง ประเทศ ที่ ร้าง เปล่า ทั้งหลาย และ หัว เมือง ของ มัน จะ อยู่ ท่ามกลาง หัว เมือง ที่ ทิ้ง ร้าง
{30:8} และ เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เมื่อ เรา วาง เพลิง ที่ อียิปต์ และ ผู้ ช่วย ทั้งหมด ของ มัน ก็ ทลาย แล้ว
{30:9} “ และ ใน วัน นั้น ทูต จะ ลง เรือ ไป จาก เรา เพื่อ จะ กระทำ ให้ คน เอธิโอเปีย ที่ เลินเล่อ อยู่ นั้น ครั่น คร้าม และ ใน วัน กำหนด ของ อียิปต์ ความ แสน ระทม จะ มา ถึง เขา เหล่า นั้น เพราะ นี่แน่ะ วัน นั้น มา ถึง จริงๆ
{30:10} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ กระทำ ให้ ทรัพย์ สมบัติ ของ อียิปต์ สิ้นสุด ลง ด้วย มือ ของ เนบูคัดเนส ซาร์ กษัตริย์ บาบิโลน
{30:11} ตัว ท่าน พร้อม กับ ชน ชาติ ของ ท่าน คือ ชน ชาติ ที่ ทารุณ ที่สุด ใน บรรดา ประชาชาติ จะ ถูก นำ เข้า มา เพื่อ ทำลาย แผ่นดิน นั้น และ เขา จะ ชัก ดาบ ออก ต่อสู้ อียิปต์ กระทำ ให้ แผ่นดิน เต็ม ไป ด้วย คน ที่ ถูก ฆ่า
{30:12} และ เรา จะ กระทำ ให้ แม่น้ำ ไนล์ แห้ง ไป เรา จะ ขาย แผ่นดิน นั้น ไว้ ใน มือ ของ คน ชั่ว กระทำ ให้ แผ่นดิน และ สารพัด ที่ อยู่ บน แผ่นดิน นั้น ร้าง เปล่า โดย มือ ของ คน ต่าง ด้าว เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว
{30:13} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ ทำลาย รูป เคารพ และ กระทำ ให้ ปฏิมากร ที่ ใน เมือง เม มฟีส สิ้นสุด ลง และ จะ ไม่ มี จ้าว จาก แผ่นดิน อียิปต์ อีก ดังนั้น เรา จะ ใส่ความ ยำเกรง ไว้ ใน แผ่นดิน อียิปต์
{30:14} เรา จะ กระทำ ปัทโรส ให้ เป็น ที่ ร้าง เปล่า และ วาง เพลิง ที่ โศ อัน และ จะ กระทำ การ พิพากษา ลงโทษ เมือง เธเบส
{30:15} เรา จะ เทค วาม พิโรธ ของ เรา ลง บน เมือง เปลูเซียม ที่ กำบัง เข้มแข็ง ของ อียิปต์ และ ตัด หมู่ นิกร ออก เสีย จาก เมือง เธเบส
{30:16} และ เรา จะ วาง เพลิง ใน อียิปต์ เมือง เปลูเซียม จะ อยู่ ใน มหันตทุกข์เมืองเธ เบส จะ แตก และ เมือง เม มฟิส จะ มี ปรปักษ์ ใน เวลา กลางวัน
{30:17} ชาย ฉกรรจ์ ของ เมือง โอน และ เมือง พี เบเสท จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ และ เมือง นั้น จะ ตก ไป เป็น เชลย
{30:18} ที่ เมือง ทา ปาน เห สก ลาง วัน จะ มืด เมื่อ เรา ทำลาย แอก ของ อียิปต์ และ อานุภาพ อัน ผยอง ของ เมือง นั้น จะ สิ้นสุด ลง จะ มี เมฆ มา คลุม เมือง นั้น ไว้ และ เหล่า ธิดา ของ เมือง นั้น จะ ตก ไป เป็น เชลย
{30:19} เรา จะ กระทำ การ พิพากษา ลงโทษ อียิปต์ ดังนี้ แหละ แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{30:20} เมื่อ วัน ที่ เจ็ด เดือน ที่ หนึ่ง ใน ปี ที่ สิบ เอ็ด พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{30:21} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เรา ได้ กระทำ ให้ แขน ของ ฟาโรห์ กษัตริย์ แห่ง อียิปต์ หัก และ นี่แน่ะ ไม่ มี ผู้ ใด พัน แขน ให้ ไม่ มี ผู้ ใด เอา ผ้า มา พัน แขน เพื่อ จะ รักษา ให้ หาย เพื่อ ให้ เข้มแข็ง ที่ จะ เหวี่ยง ดาบ ได้ อีก
{30:22} เหตุ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ ฟาโรห์ กษัตริย์ แห่ง อียิปต์ เรา จะ หัก แขน ของ เขา ทั้ง แขน ที่ ยัง แข็งแรง และ แขน ที่ หัก แล้ว นั้น เรา จะ กระทำ ให้ ดาบ หลุด จาก มือ ของ เขา
{30:23} เรา จะ ให้ คน อียิปต์ กระจัด พลัด พราย ไป อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ และ กระจาย เขา ไป ตาม ประเทศ ต่างๆ
{30:24} และ เรา จะ เสริม กำลัง แขน ของ กษัตริย์ แห่ง บาบิโลน และ เอา ดาบ ของ เรา ใส่ มือ ให้ แต่ เรา จะ หัก แขน ของ ฟาโรห์ และ เขา จะ คร่ำครวญ ต่อ หน้า ท่าน อย่าง คน ถูก บาดเจ็บ เจียน จะ ตาย
{30:25} เรา จะ เสริม กำลัง แขน ของ กษัตริย์ แห่ง บาบิโลน แต่ แขน ของ ฟาโรห์ จะ ตก แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า เมื่อ เรา เอา ดาบ ของ เรา ใส่ มือ ของ กษัตริย์ แห่ง บาบิโลน ท่าน จะ ยื่น มัน ออก ต่อสู้ แผ่นดิน อียิปต์
{30:26} และ เรา จะ ให้ คน กระจัด พลัด พราย ไป อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ และ กระจาย เข้า ไป ตาม ประเทศ ต่างๆ แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i31:1} ชะตา กรรม ของ ฟาโรห์ และ ชน ชาติ ของ พระองค์
{31:1} และ อยู่ มา เมื่อ วัน ที่ หนึ่ง เดือน ที่ สาม ใน ปี ที่ สิบ เอ็ด พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{31:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง กล่าว แก่ ฟาโรห์ กษัตริย์ แห่ง อียิปต์ และ แก่ หมู่ นิกร ของ ท่าน ว่า ใน ความ เป็น ใหญ่ เป็น โต ของ ท่าน นั้น ท่าน เหมือน ผู้ ใด
{31:3} ดู เถิด เรา จะ เปรียบ เจ้า กับ ไม้ สน สี ดาร์ ใน เลบานอน มี กิ่ง งาม และ มี ใบ ร่ม และ สูง มาก ยอด อยู่ ที่ ท่ามกลาง เมฆ
{31:4} มี น้ำ หล่อเลี้ยง น้ำบาดาล ทำให้ มัน งอก สูง กระทำ ให้ แม่น้ำ ของ บาดาล ไหล รอบ ที่ ที่ ปลูก มัน ไว้ กระทำ ให้ ลำธาร ของ บาดาล แตกแยก ออก มา ไป ทั่ว ต้นไม้ ใน ป่า ทั้งสิ้น
{31:5} ดังนั้น มัน จึง สูง เหนือ ต้นไม้ ใน ป่า ทั้งหลาย กิ่ง ไม้ ก็ แตก ใหญ่ และ ก้าน ก็ ยาว เพราะ น้ำ มาก หลาย เมื่อ ให้ งอก
{31:6} นก ใน อากาศ ทั้งสิ้น ได้ มา ทำ รัง อยู่ ใน กิ่ง ของ มัน สัตว์ ป่า ทุ่ง ทั้งสิ้น ตก ลูก ออก มา อยู่ ใต้ ก้าน ประชาชาติ ใหญ่ โต ทั้งสิ้น อาศัย อยู่ ใต้ ร่ม ของ มัน
{31:7} มัน ก็ งดงาม ด้วย ความ ใหญ่ ยิ่ง ของ มัน ด้วย ความ ยาว แห่ง ก้าน ของ มัน เพราะ ราก ของ มัน หยั่ง ลึก ลง ไป ยัง น้ำ อุดม
{31:8} ต้น สน สี ดาร์ ที่ อยู่ ใน อุทยาน ของ พระเจ้า ก็ ยัง สู้ ไม่ ได้ ต้น สน สาม ใบ ก็ ยัง ไม่ เท่า กิ่ง ของ มัน ต้น เปล น จะ ไม่ เป็น อะไร เลย ถ้า เทียบ กับ กิ่ง ของ มัน ไม่ มี ไม้ ต้น ใด ใน อุทยาน ของ พระเจ้า ที่ มี ความ งาม เหมือน มัน
{31:9} เรา ได้ กระทำ ให้ มัน งาม ด้วย กิ่ง ก้าน มากมาย ของ มัน ต้นไม้ ทั้งสิ้น ใน สวน เอ เดน ก็ อิจฉา มัน คือ ต้นไม้ ซึ่ง อยู่ ใน อุทยาน ของ พระเจ้า
{31:10} “ เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ว่า มัน สูง และ ชู ยอด ของ มัน ขึ้น อยู่ ท่ามกลาง เมฆ และ จิตใจ ของ มัน ก็ เย่อหยิ่ง เพราะ ความ สูง ของ มัน
{31:11} เรา จะ มอบ มัน ไว้ ใน มือ ของ ผู้ หนึ่ง ที่ ทรง อานุภาพ ใน บรรดา ประชาชาติ ท่าน นั้น จะ กระทำ ต่อ มัน ให้ สาสม กับ ความ ชั่ว ร้าย ของ มัน เป็น แน่ เรา ได้ ไล่ มัน ออก
{31:12} คน ต่าง ด้าว คือ ชน ชาติ ที่ ทารุณ ที่สุด ใน บรรดา ประชาชาติ จะ โค่น มัน ลง และ ทิ้ง ไว้ กิ่ง ของ มัน จะ ตกลง บน ภูเขา ทั้งหลาย และ ใน หุบเขา ทั้งสิ้น และ ก้าน หัก ของ มัน จะ อยู่ ใน ห้วย ทั้งสิ้น ของ แผ่นดิน และ บรรดา ชน ชาติ ทั้งหลาย ของ พิภพ จะ ลง ไป เสีย จาก ร่ม เงา ของ มัน และ ทิ้ง มัน เสีย
{31:13} นก ใน อากาศ ทั้งสิ้น จะ อาศัย อยู่ บน สิ่ง ปรัก หัก พัง ของ มัน และ สัตว์ ป่า ทุ่ง จะ อยู่ บน ก้าน ของ มัน
{31:14} ที่ เป็น เช่น นี้ ก็ เพื่อ ต้นไม้ ที่ อยู่ ริม น้ำ จะ ไม่ งอก ขึ้น สูง นัก หรือ ชู ยอด ขึ้น ท่ามกลาง เมฆ และ เพื่อ ไม่ ให้ ต้นไม้ ที่ ดื่ม น้ำ ขึ้น สูง อย่าง นั้น ได้ เพราะ ว่า มัน ทั้งหลาย ต้อง มอบ ให้ แก่ ความ ตาย มอบ ให้ แก่ ถิ่น มัจจุราช ท่ามกลาง บุตร แห่ง มนุษย์ กับ ผู้ ที่ ได้ ลง ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย
{31:15} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เมื่อ มัน ลง ไป ยัง แดน คน ตาย เรา จะ กระทำ ให้ บาดาล คลุม ตัว ไว้ทุกข์ ให้ มัน และ ยับยั้ง แม่น้ำ ของ มัน ไว้ และ น้ำ เป็น อัน มาก จะ หยุด ยั้ง เรา จะ คลุม เลบานอน ไว้ ให้ กลุ้ม อยู่ เพื่อ มัน และ ต้นไม้ ใน ทุ่ง นา ทั้งสิ้น จะ สลบ เพราะ มัน
{31:16} เรา จะ กระทำ ให้ ประชาชาติ สั่น สะเทือน ด้วย เสียง ที่ มัน ล้ม เมื่อ เรา เหวี่ยง มัน ลง ไป ที่ แดน คน ตาย พร้อม กับ บรรดา ผู้ ที่ ลง ไป ยัง ปาก แดน และ ต้นไม้ ทั้งสิ้น ใน เอ เดน ต้นไม้ ที่ คัดเลือก แล้ว และ ต้นไม้ ที่ ดี ที่สุด ของ เลบานอน ต้นไม้ ทุก ต้น ที่ ดื่ม น้ำ จะ ได้ รับ ความ เล้าโลม ที่ ใน โลก บาดาล
{31:17} ประชาชาติ เหล่า นี้ จะ ลง ไป ยัง แดน คน ตาย กับ เขา ด้วย ไป อยู่ กับ บรรดา ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ เออ คือ บรรดา ผู้ ช่วย เขา ที่ อยู่ ใต้ ร่ม ของ เขา ท่ามกลาง ประชาชาติ
{31:18} ดังนี้ เจ้า เหมือน ผู้ ใด ใน เรื่อง ศักดิ์ศรี และ ความ เป็น ใหญ่ ท่ามกลาง ต้นไม้ แห่ง เอ เดน เจ้า จะ ถูก นำ ลง มา พร้อม กับ ต้นไม้ แห่ง เอ เดน ไป ยัง โลก บาดาล เจ้า จะ นอน อยู่ ท่ามกลาง ผู้ ที่ มิ ได้ เข้า สุหนัต พร้อม กับ ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ นี่ คือ ฟาโรห์ และ บรรดา หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ ท่าน พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i32:1} บท คร่ำครวญ เรื่อง ฟาโรห์
{32:1} เมื่อ วัน ที่ หนึ่ง เดือน ที่ สิบ สอง ใน ปี ที่ สิบ สอง พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{32:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เปล่ง เสียง บท คร่ำครวญ เรื่อง ฟาโรห์ กษัตริย์ แห่ง อียิปต์ และ กล่าว ให้ ท่าน ฟัง ดังนี้ ว่า“ ท่าน ถือ ว่า ท่าน เหมือน สิงห์ หนุ่ม ท่ามกลาง ประชาชาติ แต่ ท่าน เป็น เหมือน มังกร ใน ทะเล ทั้งหลาย ท่าน เผ่น ออก มา ใน แม่น้ำ ทั้งหลาย ของ ท่าน เอา เท้า ของ ท่าน กวน น้ำ และ กระทำ แม่น้ำ ของ มัน ให้ มลทิน ไป
{32:3} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ กาง ข่าย ของ เรา คลุม ท่าน โดย กองทัพ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก และ เขา เหล่า นั้น จะ ลาก ท่าน ขึ้น มา ด้วย อวน ของ เรา
{32:4} และ เรา จะ เหวี่ยง ท่าน ลง บน ดิน และ เรา จะ ฟัด ท่าน ลง บน พื้น ทุ่ง และ จะ กระทำ ให้ นก ทั้งสิ้น ใน อากาศ มา จับ อยู่ บน ท่าน และ เรา จะ ให้ ท่าน เป็น อาหาร อิ่ม ออก ของ สัตว์ ทั่ว ทั้ง โลก
{32:5} เรา จะ เอา เนื้อ ของ ท่าน เกลี่ย ไว้ บน ภูเขา และ ถม หุบเขา ด้วย ศพ ของ ท่าน
{32:6} เรา จะ ให้ แผ่นดิน ถึง แม้ ภูเขา ชุ่ม โชก ด้วย เลือด กำลัง ไหล ของ ท่าน และ ห้วย จะ เต็ม ไป ด้วย ท่าน
{32:7} เมื่อ เรา ดับ ท่าน เรา จะ คลุม ฟ้า สวรรค์ ไว้ และ กระทำ ให้ ดวง ดาว มืด ไป เรา จะ เอา เมฆ บัง ดวง อาทิตย์ และ ดวง จันทร์ จะ ไม่ ทอ แสง
{32:8} แสง สุกใส ทั้งสิ้น แห่ง สวรรค์ นั้น เรา จะ กระทำ ให้ มืด อยู่ เหนือ ท่าน และ วาง ความ มืด ไว้ เหนือ แผ่นดิน ของ ท่าน พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{32:9} “ เมื่อ เรา ทำลาย ท่าน ท่ามกลาง ประชาชาติ ใน ประเทศ ซึ่ง ท่าน ไม่ รู้จัก นั้น เรา จะ กระทำ ให้ จิตใจ ของ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก ลำบาก
{32:10} เออ เมื่อ เรา แกว่ง ดาบ ของ เรา ต่อ หน้า เขา ทั้งหลาย เรา จะ กระทำ ให้ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก แล ตะลึง ที่ ท่าน และ กษัตริย์ ของ เขา ทั้งหลาย จะ สะทก สะท้าน เพราะ ท่าน ใน วัน ที่ ท่าน ล้ม ลง นั้น เขา ทั้งหลาย จะ ตัว สั่น ทุก ขณะ จิต ทั่ว กัน เพราะ ห่วง ชีวิต ของ ตนเอง
{32:11} เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดาบ ของ กษัตริย์ แห่ง บาบิโลน จะ มา เหนือ ท่าน
{32:12} เรา จะ ทำให้ หมู่ นิกร ของ ท่าน ล้ม ลง ด้วย ดาบ ของ ผู้ มี กำลัง ทุก คน ก็ ล้วน เป็น ที่ ทารุณ ที่สุด ใน บรรดา ประชาชาติ“ เขา จะ นำ ความ ทะเยอทะยาน ของ อียิปต์ ให้ มา ถึง ที่ สิ้นสุด และ หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ มัน จะ พินาศ
{32:13} เรา จะ ทำลาย สัตว์ ของ เมือง นั้น ทั้งสิ้น จาก ข้าง น้ำ มาก หลาย และ ไม่ มี เท้า มนุษย์ คน ใด กระทำ ให้ น้ำ นั้น ขุ่น อีก กีบ สัตว์ ก็ จะ ไม่ กระทำ ให้ น้ำ นั้น ขุ่น อีก เช่น กัน
{32:14} แล้ว เรา จะ ทำให้ น้ำ ของ เขา ทั้งหลาย ใส และ กระทำ ให้ แม่น้ำ ทั้งหลาย ของ เขา ไหล ไป เหมือน น้ำมัน ไหล พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{32:15} เมื่อ เรา กระทำ ให้ แผ่นดิน อียิปต์ ร้าง เปล่า และ เมื่อ แผ่นดิน ถูก ริบ เอา ข้าวของ ที่ มี อยู่ ใน แผ่นดิน ไป หมด แล้ว เมื่อ เรา ทำลาย ผู้คน ที่ อาศัย อยู่ ใน เมือง นั้น แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{32:16} นี่ เป็น บท คร่ำครวญ ที่ จะ ร้อง คร่ำครวญ เหล่า ธิดา แห่ง ประชาชาติ จะ ร้อง บท นั้น เขา จะ ร้อง เรื่อง อียิปต์ และ หมู่ นิกร ของ อียิปต์ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{32:17} เมื่อ วัน ที่ สิบ ห้า เดือน ที่ หนึ่ง ใน ปี ที่ สิบ สอง พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{32:18} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พิลาป ร่ำไห้ เหนือ หมู่ นิกร อียิปต์ และ จง ส่ง เขา ลง ไป ทั้ง ตัว เขา และ เหล่า ธิดา แห่ง ประชาชาติ ที่ โอ่อ่า ไป ยัง ถิ่น มัจจุราช ไป ยัง บรรดา คน เหล่า นั้น ที่ ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย แล้ว
{32:19} ใน เรื่อง ความ งาม ท่าน งาม ล้ำ กว่า ผู้ ใดๆ หรือ จง ลง ไป ไป นอน กับ ผู้ ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต’
{32:20} เขา ทั้งหลาย จะ ล้ม ลง กลาง บรรดา ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ มี ดาบ กำหนด ไว้ แล้ว จง ลาก อียิปต์ ไป เสีย พร้อม กับ หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ เขา
{32:21} เหล่า ชาย ฉกรรจ์ ใน บรรดา ผู้ ที่ แกล้ว กล้า จะ พูด เรื่อง ของ เขา กับ ผู้ ช่วย ของ เขา จาก กลาง แดน คน ตาย ว่า‘ เขา ได้ ลง มา แล้ว เขา นอน อยู่ คือ คน ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ’
{32:22} อัส ซีเรีย ก็ อยู่ ที่ นั่น รวม ทั้ง คณะ มี หลุม ศพ อยู่ รอบ ตัว ทุก คน ถูก ฆ่า และ ล้ม ลง ด้วย ดาบ
{32:23} ที่ ฝัง ศพ ของ คน เหล่า นี้ อยู่ ที่ แด นม รณา ส่วน ที่ ไกล ที่สุด และ คณะ ของ เธอ ก็ อยู่ รอบ หลุม ฝัง ศพ ของ เธอ ทุก คน ถูก ฆ่า ล้ม ลง ด้วย ดาบ เป็น พวก ที่ ให้ เกิด ความ ครั่น คร้าม ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต
{32:24} “ เอ ลาม ก็ อยู่ ที่ นั่น ทั้ง หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ก็ อยู่ รอบ หลุม ศพ ของ เธอ ทุก คน ถูก ฆ่า และ ล้ม ลง ด้วย ดาบ ผู้ ลง ไป สู่ โลก บาดาล โดย ไม่ เข้า สุหนัต เป็น พวก ที่ ให้ เกิด ความ ครั่น คร้าม ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต และ เขา ต้อง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า กับ ผู้ ที่ ลง ไป ปาก แดน คน ตาย
{32:25} เขา ได้ ทำ ที่ ให้ เธอ นอน ใน หมู่ พวก ผู้ ที่ ถูก ฆ่า พร้อม กับ หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ เธอ มี หลุม ศพ อยู่ รอบ ตัว เป็น ผู้ ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต ทุก คน ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ เพราะ ว่า ความ ครั่น คร้าม เขา ทั้งหลาย นั้น ได้ กระจาย ไป ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต และ เขา ต้อง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า กับ ผู้ ที่ ลง ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย เขา มี ที่ อยู่ ใน หมู่ พวก ผู้ ถูก ฆ่า
{32:26} “ เม เชค กับ ทู บัล ก็ อยู่ ที่ นั่น ทั้ง หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ เธอ หลุม ศพ ของ เขา ทั้งหลาย อยู่ รอบ เธอ ทั้ง สอง เป็น ผู้ ที่ ไม่ เข้า สุหนัต ทุก คน ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ เพราะ เขา ให้ เกิด ความ ครั่น คร้าม ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต
{32:27} เขา ทั้งหลาย ไม่ ได้ นอน อยู่ กับ ผู้ แกล้ว กล้า ใน จำพวก ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต ที่ ได้ ล้ม ลง ลง ไป ยัง แดน คน ตาย พร้อม กับ ยุทโธปกรณ์ ของ เขา ผู้ ซึ่ง มี ดาบ วาง ไว้ ใต้ ศีรษะ ของ เขา และ เกราะ ก็ อยู่ บน กระดูก ของ เขา เพราะ ว่า ความ ครั่น คร้าม ผู้ แกล้ว กล้า นั้น อยู่ ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต
{32:28} ดังนั้น ท่าน จะ ต้อง ถูก หัก และ นอน อยู่ ใน หมู่ พวก ผู้ ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต กับ คน เหล่า นั้น ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ
{32:29} “ เอ โดม ก็ อยู่ ที่ นั่น คือ บรรดา กษัตริย์ และ บรรดา เจ้านาย ทั้งหลาย ของ เธอ แม้ ว่า เขา ทั้งหลาย มี อานุภาพ เขา ยัง ถูก นำ มา วาง ไว้ กับ บรรดา คน เหล่า นั้น ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ เขา นอน อยู่ กับ ผู้ ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต กับ บรรดา คน ที่ ได้ ลง ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย
{32:30} “ เจ้านาย จาก ทิศ เหนือ ก็ อยู่ ที่ นั่น อยู่ กัน หมด คน ไซ ดอน ทั้งหมด ผู้ ที่ ลง ไป ด้วย ความ อาย พร้อม กับ ผู้ ที่ ถูก ฆ่า เพราะ เหตุ ความ ครั่น คร้าม ทั้งสิ้น ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ขึ้น ด้วย กำลัง ของ เขา เขา นอน อยู่ ที่ นั่น ไม่ เข้า สุหนัต พร้อม กับ ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ และ ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า กับ บรรดา ผู้ ที่ ลง ไป ยัง ปาก แดน คน ตาย
{32:31} พระเจ้า ตรัส ว่า เมื่อ ฟาโรห์ เห็น พวก เหล่า นั้น แล้ว ท่าน ก็ จะ เบาใจ ใน เรื่อง หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ ท่าน ฟาโรห์ และ หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ ท่าน ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ
{32:32} เพราะ เขา ได้ ให้ เกิด ความ ครั่น คร้าม ใน แผ่นดิน ของ ผู้ มี ชีวิต เพราะ ฉะนั้น เขา จะ ถูก วาง ไว้ ท่ามกลาง ผู้ ไม่ เข้า สุหนัต พร้อม กับ ผู้ เหล่า นั้น ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ ทั้ง ฟาโรห์ และ หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ ท่าน พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i33:1} หน้าที่ ของ ยาม (อสค.3:16-21)
{33:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{33:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พูด กับ ชน ชาติ ของ เจ้า และ กล่าว แก่ เขา ว่า ถ้า เรา นำ ดาบ มา เหนือ แผ่นดิน และ ถ้า ประชาชน ใน แผ่นดิน นั้น ตั้ง ชาย คน หนึ่ง จาก พวก เขา ให้ เป็น ยาม
{33:3} และ ถ้า เขา เห็น ดาบ มา เหนือ แผ่นดิน จึง เป่า เขา สัตว์ และ ตักเตือน ประชาชน
{33:4} เมื่อ คน หนึ่ง คน ใด ได้ยิน เสียง เขา สัตว์ แต่ ไม่ นำพา ต่อ เสียง ตักเตือน และ ดาบ นั้น ก็ มา พา เอา คน นั้น ไป เสีย ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง ต้อง รับผิดชอบ
{33:5} คือ เขา ได้ยิน เสียง เขา สัตว์ แต่ ไม่ นำพา ต่อ เสียง ตักเตือน ตัว เขา เอง ต้อง รับผิดชอบ ถ้า เขา ได้ นำพา ต่อ เสียง ตักเตือน แล้ว เขา คง จะ ได้ ช่วย ชีวิต ของ ตนเอง ให้ รอด
{33:6} แต่ ถ้า คน ยาม เห็น ดาบ มา แล้ว และ ไม่ เป่า เขา สัตว์ ประชาชน จึง ไม่ ได้ รับ เสียง ตักเตือน และ ดาบ ก็ มา พา คน หนึ่ง คน ใด ไป เสีย คน นั้น ถูก นำ ไป ด้วย เรื่อง ความ บาป ชั่ว ของ เขา แต่ เรา จะ ลงโทษ คน ยาม เพราะ ความ ตาย ของ คน นั้น
{33:7} “ ฉะนี้ แหละ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เรา ได้ กระทำ เจ้า ให้ เป็น คน ยาม สำหรับ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เจ้า ได้ยิน ถ้อยคำ จาก ปาก ของ เรา เมื่อไร เจ้า จง ให้ คำ ตักเตือน ของ เรา แก่ ประชาชน
{33:8} ถ้า เรา กล่าว แก่ คน อธรรม ว่า โอ คน อธรรม เอ๋ย เจ้า จะ ต้อง ตาย แน่ แต่ เจ้า ก็ มิ ได้ กล่าว คำ ตักเตือน ให้ คน อธรรม กลับ จาก ทาง ของ เขา คน อธรรม นั้น จะ ต้อง ตาย เพราะ ความ บาป ชั่ว ของ เขา แต่ เรา จะ ลงโทษ เจ้า เพราะ ความ ตาย ของ เขา
{33:9} แต่ ถ้า เจ้า ได้ ตักเตือน คน อธรรม ให้ หัน กลับ จาก ทาง ของ เขา แล้ว แต่ เขา ไม่ หัน กลับ จาก ทาง ของ เขา เขา จะ ตาย เพราะ ความ บาป ชั่ว ของ เขา แต่ เจ้า จะ ช่วย ชีวิต ของ เจ้า เอง ให้ รอด
{i33:10} วิธีการ ของ พระเจ้า ยุติธรรม (อสค.18:21-32)
{33:10} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง กล่าว แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล พวก เจ้า เคย กล่าว ดังนี้ ว่า‘ การ ละเมิด และ ความ บาป ทั้งหลาย ของ เรา อยู่ เหนือ เรา เรา ก็ ค่อยๆ วอดวาย ไป เพราะ สิ่ง เหล่า นี้ เรา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้ อย่างไร’
{33:11} จง กล่าว ตอบ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เรา ไม่ พอใจ ใน ความ ตาย ของ คน อธรรม แต่ พอใจ ใน การ ที่ คน อธรรม หัน จาก ทาง ของ เขา และ มี ชีวิต อยู่ จง หัน กลับ จง หัน กลับ จาก ทาง ชั่ว ของ เจ้า โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย ยอม ตาย ทำไม
{33:12} เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง กล่าว แก่ ชน ชาติ ของ เจ้า ว่า ความ ชอบธรรม ของ ผู้ ชอบธรรม จะ ไม่ ช่วย กู้ เขา ให้ พ้น เมื่อ เขา กบฏ ส่วน ความ อธรรม ของ คน อธรรม นั้น จะ ไม่ กระทำ ให้ เขา ล้ม ลง เมื่อ เขา หัน กลับ จาก ความ อธรรม ของ เขา และ คน ชอบธรรม จะ ไม่ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้ ด้วย ความ ชอบธรรม เมื่อ เขา กระทำ บาป
{33:13} แม้ เรา จะ ได้ กล่าว แก่ คน ชอบธรรม ว่า เขา จะ มี ชีวิต อยู่ แน่ ถ้า เขา ยัง วางใจ ใน ความ ชอบธรรม ของ เขา และ กระทำ ความ บาป ชั่ว การ กระทำ ทั้งหลาย ที่ ชอบธรรม ของ เขา ย่อม ไม่ อยู่ ใน ความ ทรง จำ อีก เลย แต่ เขา จะ ต้อง ตาย เพราะ ความ บาป ชั่ว ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ไว้
{33:14} อีก ประการ หนึ่ง แม้ เรา จะ ได้ กล่าว แก่ คน อธรรม ว่า‘ เจ้า จะ ต้อง ตาย แน่’ ถ้า เขา หัน กลับ จาก บาป ของ เขา มา กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม
{33:15} ถ้า คน อธรรม ได้ คืน ของ ประกัน ขโมย อะไร ของ เขา มา ก็ คืน เสีย และ ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ แห่ง ชีวิต ไม่ กระทำ ความ บาป ชั่ว เลย เขา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ แน่ เขา ไม่ ต้อง ตาย
{33:16} บาป ซึ่ง เขา ได้ กระทำ มา แล้ว จะ ไม่ จดจำ นำ มา กล่าวโทษ เขา เขา ได้ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม เขา จะ ดำรง ชีวิต แน่
{33:17} “ แต่ ชน ชาติ ของ เจ้า ยัง กล่าว ว่า‘ วิธีการ ของ พระเจ้า ไม่ ยุติธรรม’ ใน เมื่อ วิธีการ ของ เขา เอง ไม่ ยุติธรรม
{33:18} เมื่อ คน ชอบธรรม หัน กลับ จาก ความ ชอบธรรม ของ เขา และ กระทำ ความ ชั่ว เขา จะ ต้อง ตาย เพราะ ความ ชั่ว นั้น
{33:19} และ เมื่อ คน อธรรม หัน กลับ จาก ความ อธรรม ของ เขา และ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม เขา จะ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้ โดย เหตุ นั้น
{33:20} เจ้า ยัง กล่าว ว่า‘ วิธีการ ของ พระเจ้า ไม่ ยุติธรรม’ โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เรา จะ พิพากษา เจ้า ตาม การ ประพฤติ ของ เจ้า แต่ละ คน”
{i33:21} ข่าว กรุง เยรูซาเล็ม แตก
{33:21} และ อยู่ มา เมื่อ วัน ที่ ห้า เดือน ที่ สิบ ใน ปี ที่ สิบ สอง ซึ่ง เรา ได้ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย ชาย คน หนึ่ง หนี มา จาก กรุง เยรูซาเล็ม มา หา ข้าพเจ้า กล่าว ว่า“ เมือง นั้น แตก เสีย แล้ว”
{33:22} ใน เวลา เย็น ก่อน ที่ ผู้ ลี้ภัย มา พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า ได้ มา อยู่ เหนือ ข้าพเจ้า และ พระองค์ ทรง อ้า ปาก ของ ข้าพเจ้า ทัน เวลา ที่ ชาย คน นั้น มา ถึง ใน ตอน เช้า ดังนั้น ปาก ของ ข้าพเจ้า จึง อ้า ออก ข้าพเจ้า ก็ ไม่ ได้ เป็น ใบ้ ต่อ ไป
{33:23} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{33:24} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ชาว เมือง ที่ อาศัย อยู่ ใน ที่ ร้าง เปล่า ใน แผ่นดิน อิสราเอล กล่าว เรื่อยๆ ว่า‘ อับราฮัม เป็น แต่ ชาย คน เดียว และ ยัง ถือ กรรมสิทธิ์ ที่ดิน นี้ แต่ พวก เรา หลาย คน ด้วย กัน คง ต้อง ประทาน แผ่นดิน นั้น ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ แก่ เรา’
{33:25} เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว แก่ เขา ทั้งหลาย ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เจ้า รับประทาน เนื้อ พร้อม เลือด เจ้า เงย หน้า ขึ้น นมัสการ รูป เคารพ ของ เจ้า และ ทำให้ โลหิต ตก แล้ว เจ้า ยัง จะ เอา กรรมสิทธิ์ ที่ดิน นี้ อีก หรือ
{33:26} เจ้า หมาย พึ่ง ดาบ เจ้า กระทำ ความ ลามก และ เจ้า ทุก คน ได้ กระทำ ให้ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน เป็น มลทิน แล้ว เจ้า ยัง จะ เอา กรรมสิทธิ์ ที่ดิน นี้ อีก หรือ
{33:27} จง กล่าว เช่น นี้ แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด บรรดา คน ที่ อยู่ ใน ที่ ร้าง เปล่า จะ ต้อง ล้ม ลง ด้วย ดาบ และ คน ที่ อยู่ ที่ พื้น ทุ่ง เรา จะ มอบ ให้ เป็น อาหาร แก่ สัตว์ ป่า และ บรรดา คน เหล่า นั้น ที่ อยู่ ใน ที่ กำบัง เข้มแข็ง และ อยู่ ใน ถ้ำ จะ ตาย ด้วย โรค ระบาด
{33:28} และ เรา จะ กระทำ ให้ แผ่นดิน นั้น ร้าง เปล่า และ ทิ้ง ร้าง และ อานุภาพ อัน ผยอง ของ แผ่นดิน นั้น จะ มา ถึง ที่สุด ภูเขา อิสราเอล จะ ร้าง เปล่า จน ไม่ มี คน เดิน ผ่าน
{33:29} แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ใน เมื่อ เรา ได้ กระทำ ให้ แผ่นดิน นั้น ร้าง เปล่า และ ทิ้ง ร้าง เพราะ เหตุ ความ ลามก ทั้งสิ้น ของ เขา ซึ่ง เขา ได้ กระทำ นั้น
{33:30} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย ชน ชาติ ของ เจ้าที่ พูด เรื่อง เจ้า ข้าง กำแพง เมือง และ ตาม ประตู บ้าน พูด ต่อ กัน และ กัน กับ พี่น้อง ของ ตน ว่า‘ มา เถิด มา ฟัง เสียง พระ วจนะ ซึ่ง ออก มา จาก พระเจ้า’
{33:31} และ เข้า มา หา เจ้า อย่าง ที่ ชาว ตลาด มา และ เขา มา นั่ง ข้าง หน้า เจ้า อย่าง ประชากร ของ เรา เขา ฟัง สิ่ง ที่ เจ้า พูด แต่ เขา ไม่ ยอม กระทำ ตาม เพราะ ว่า เขา แสดง ความ รัก มาก ด้วย ปาก ของ เขา แต่ จิตใจ ของ เขา มุ่ง อยู่ ที่ ผล กำไร ของ เขา
{33:32} และ นี่แน่ะ เจ้า เป็น เหมือน คน ร้อง เพลง รัก แก่ เขา มี เสียง ไพเราะ และ เล่น ดนตรี เก่ง เพราะ เขา ฟัง สิ่ง ที่ เจ้า พูด แต่ เขา ไม่ ยอม กระทำ ตาม
{33:33} และ เมื่อ การ เช่น นี้ เป็น มา (ดู เถิด ก็ มา แล้ว) เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า มี ผู้ เผย พระ วจนะ อยู่ ใน หมู่ พวก เขา”
{i34:1} คำ พยากรณ์ กล่าวโทษ ผู้ เลี้ยง แกะ แห่ง อิสราเอล
{34:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{34:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พยากรณ์ กล่าวโทษ บรรดา ผู้ เลี้ยง แกะ แห่ง อิสราเอล จง พยากรณ์ กล่าวโทษ ว่า แก่ เขา คือ ผู้ เลี้ยง แกะ ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า วิบัติ แก่ ผู้ เลี้ยง แกะ แห่ง อิสราเอล ผู้ เลี้ยง ตัวเอง ผู้ เลี้ยง แกะ ย่อม เลี้ยง แกะ มิ ใช่ หรือ
{34:3} เจ้า รับประทาน ไขมัน เจ้า คลุม กาย ของ เจ้า ด้วย ขน แกะ เจ้า ฆ่า แกะ ตัว อ้วนๆ เจ้า หา ได้ เลี้ยง แกะ ไม่
{34:4} ตัว ที่ อ่อนเพลีย เจ้า ก็ ไม่ เสริม กำลัง ตัว ที่ เจ็บ เจ้า ก็ ไม่ รักษา ตัว ที่ กระดูก หัก เจ้า ก็ มิ ได้ พัน ผ้า ตัว ที่ หลง ไป เจ้า ก็ มิ ได้ ไป ตาม กลับ มา ตัว ที่ หาย ไป เจ้า ก็ มิ ได้ เสาะ หา และ เจ้า ได้ ปกครอง เขา ด้วย การ บังคับ และ ด้วย การ ข่มขี่ เบียดเบียน
{34:5} ดังนั้น มัน จึง กระจัด กระจาย ไป หมด เพราะ ว่า ไม่ มี ผู้ เลี้ยง แกะ และ มัน ก็ ไป เป็น อาหาร ของ สัตว์ ป่า ทุ่ง ทั้งหลาย หมด และ กระจัด กระจาย ไป
{34:6} แกะ ของ เรา ก็ เที่ยว ไป ตาม ภูเขา ทั้งหมด และ ตาม เนิน เขา สูง เออ แกะ ของ เรา ก็ กระจาย ไป ทั่ว พิภพ ไม่ มี ใคร เที่ยว ค้น ไม่ มี ใคร เสาะ หา มัน
{34:7} “ เพราะ ฉะนั้น ท่าน ทั้งหลาย ผู้ เป็น ผู้ เลี้ยง แกะ จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า
{34:8} พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เพราะ แกะ ของ เรา กลาย เป็น เหยื่อ และ แกะ ของ เรา กลาย เป็น อาหาร ของ สัตว์ ป่า ทุ่ง ทั้งสิ้น เพราะ ไม่ มี ผู้ เลี้ยง แกะ และ เพราะ ผู้ เลี้ยง แกะ ของ เรา ไม่ เที่ยว ค้น หา แกะ ของ เรา แต่ ผู้ เลี้ยง แกะ นั้น เลี้ยง ตัวเอง และ ไม่ ได้ เลี้ยง แกะ ของ เรา
{34:9} เพราะ ฉะนั้น เจ้า ทั้งหลาย เป็น ผู้ เลี้ยง แกะ จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า
{34:10} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ ผู้ เลี้ยง แกะ และ เรา จะ เรียกร้อง เอา แกะ ของ เรา จาก มือ ของ เขา และ ให้ เขา ยับยั้ง การ เลี้ยง แกะ ของ เขา ผู้ เลี้ยง แกะ จะ ไม่ ได้ เลี้ยง ตัวเอง อีก ต่อ ไป เรา จะ ช่วย แกะ ของ เรา ให้ พ้น จาก ปาก ของ เขา เพื่อ มิ ให้ แกะ เป็น อาหาร ของ เขา
{34:11} “ เพราะ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา คือ เรา เอง จะ ค้น หา แกะ ของ เรา และ จะ เที่ยว หา มัน
{34:12} ดัง ผู้ เลี้ยง แกะ เที่ยว หา ฝูง แกะ เมื่อ เขา อยู่ ท่ามกลาง แกะ ของ เขา ที่ กระจัด กระจาย ไป เรา จะ เที่ยว หา แกะ ของ เรา ดังนั้น และ เรา จะ ช่วย เขา ให้ พ้น จาก สถานที่ ทั้งหลาย ซึ่ง เขา ได้ กระจัด กระจาย ไป อยู่ เมื่อ วัน มี เมฆ และ มี ความ มืด ทึบ
{34:13} เรา จะ นำ เขา ออก มา จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย และ รวบรวม เขา มา จาก ประเทศ ต่างๆ และ จะ นำ เขา มา ไว้ ใน แผ่นดิน ของ เขา เอง และ เรา จะ เลี้ยง เขา บน ภูเขา แห่ง อิสราเอล ใกล้ ห้วย ทั้งหลาย และ ใน ท้องถิ่น ทุก แห่ง ที่ มี คน อาศัย ใน ประเทศ นั้น
{34:14} เรา จะ เลี้ยง เขา ใน ลาน หญ้า อย่าง ดี และ ลาน หญ้า ของ เขา จะ อยู่ บน บรรดา ภูเขา สูง แห่ง อิสราเอล ณ ที่ นั่น เขา จะ นอน ลง ใน ลาน หญ้า ที่ ดี และ เขา จะ หา กิน อยู่ บน ลาน หญ้า อุดม บน ภูเขา แห่ง อิสราเอล
{34:15} ตัว เรา เอง จะ เป็น ผู้ เลี้ยง แกะ ของ เรา เรา จะ กระทำ ให้ เขา นอน ลง พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{34:16} เรา จะ เที่ยว หา แกะ ที่ หาย และ เรา จะ นำ แกะ ที่ หลง กลับ มา และ เรา จะ พัน ผ้า ให้ แกะ ที่ กระดูก หัก และ เรา จะ เสริม กำลัง แกะ ที่ อ่อนเพลีย แต่ ตัว ที่ อ้วน และ เข้มแข็ง เรา จะ ทำลาย เรา จะ เลี้ยง เขา ด้วย ความ ยุติธรรม
{34:17} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เจ้า ทั้งหลาย ผู้ เป็น ฝูง แพะ แกะ ของ เรา เอ๋ย ดู เถิด เรา จะ พิพากษา ระหว่าง แกะ กับ แกะ ระหว่าง แกะ ผู้ กับ แพะ ผู้
{34:18} ที่ จะ หา กิน ใน ลาน หญ้า อย่าง ดี นั้น ยัง ไม่ พอ อีก หรือ เจ้า จึง ต้อง เอา เท้า เหยียบ ลาน หญ้า ที่ เหลือ อยู่ ของ เจ้า และ ดื่ม น้ำ ใส ยัง ไม่ พอ หรือ จึง เอา เท้า ของ เจ้า กวน น้ำ ที่ เหลือ อยู่ ให้ ขุ่น
{34:19} แกะ ของ เรา จะ ต้อง กิน สิ่ง ที่ เท้า ของ เจ้า ย่ำ และ ดื่ม สิ่ง ที่ เท้า ของ เจ้า ทำให้ ขุ่น หรือ
{34:20} “ เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส แก่ เขา ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา คือ เรา เอง จะ พิพากษา ระหว่าง แกะ อ้วน กับ แกะ ผอม
{34:21} เพราะ เจ้า เอา สีข้าง และ บ่า ดัน และ ผลัก แกะ ตัว อ่อนเพลีย ด้วย เขา ของ เจ้า เจ้า ทำให้ เขา กระจาย ไป ต่าง ถิ่น
{34:22} เรา จะ ช่วย ฝูง แพะ แกะ ของ เรา ให้ รอด เขา จะ ไม่ เป็น เหยื่อ อีก ต่อ ไป และ เรา จะ พิพากษา ระหว่าง แกะ กับ แกะ
{34:23} และ เรา จะ ตั้ง ผู้ เลี้ยง แกะ ผู้ หนึ่ง ไว้ เหนือ เขา คือ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา และ ท่าน จะ เลี้ยง เขา ทั้งหลาย ท่าน จะ เลี้ยง เขา และ เป็น ผู้ เลี้ยง ของ เขา
{34:24} และ เรา คือ พระเจ้า จะ เป็น พระเจ้า ของ เขา และ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา จะ เป็น เจ้านาย ท่ามกลาง เขา เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว
{34:25} “ เรา จะ กระทำ พัน ธ สัญญา สันติสุข กับ เขา และ กำจัด สัตว์ ร้าย เสีย จาก แผ่นดิน เพื่อ ว่า เขา จะ อาศัย อยู่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร อย่าง ปลอดภัย และ นอน อยู่ ใน ป่าไม้
{34:26} และ เรา จะ กระทำ ให้ เขา กับ สถานที่ รอบๆ เนิน เขา ของ เรา เป็น แหล่ง พระ พร เรา จะ ส่ง ฝน ลง มา ให้ ตาม ฤดูกาล เป็น ห่า ฝน แห่ง พระ พร
{34:27} ต้นไม้ ที่ ใน ทุ่ง จะ บังเกิด ผล และ พิภพ จะ บังเกิด ผล ประโยชน์ และ เขา จะ อยู่ อย่าง ปลอดภัย ใน แผ่นดิน ของ เขา และ เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ใน เมื่อ เรา หัก คาน แอก ของ เขา เสีย และ ช่วย กู้ เขา จาก มือ ของ ผู้ ที่ กัก เขา ให้ เป็น ทาส
{34:28} เขา จะ ไม่ เป็น เหยื่อ ของ ประชาชาติ อีก ต่อ ไป หรือ สัตว์ ป่า ดิน ก็ จะ ไม่ กิน เขา และ เขา จะ อยู่ อย่าง ปลอดภัย ไม่ มี ผู้ ใด กระทำ ให้ เขา กลัว
{34:29} และ เรา จะ จัด หา ไร่ นา อัน มี ชื่อ ให้ แก่ เขา เพื่อ เขา จะ ไม่ ถูก ผลาญ ด้วย ความ อดอยาก ใน แผ่นดิน นั้น ต่อ ไป อีก ไม่ ต้อง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า จาก ประชาชาติ
{34:30} และ เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เขา สถิต กับ เขา และ เขา คือ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เป็น ประชากร ของ เรา พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{34:31} เจ้า ทั้งหลาย เป็น แกะ ของ เรา เป็น แกะ ใน ลาน หญ้า ของ เรา เจ้า ทั้งหลาย เป็น มนุษย์ และ เรา เป็น พระเจ้า ของ เจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i35:1} คำ พยากรณ์ กล่าวโทษ ภูเขา เส อีร์
{35:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{35:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ของ เจ้า ต่อสู้ ภูเขา เส อีร์ และ พยากรณ์ ต่อ มัน
{35:3} และ กล่าว แก่ มัน ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด ภูเขา เส อีร์ เอ๋ย เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า และ เรา จะ เหยียด มือ ของ เรา ต่อสู้ เจ้า และ เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า ร้าง เปล่า และ ทิ้ง ร้าง
{35:4} เรา จะ ให้ หัว เมือง ของ เจ้า ถูก ละทิ้ง และ เจ้า จะ เป็น ที่ ร้าง เปล่า และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{35:5} เพราะ เจ้า พยาบาท อยู่ เป็น นิตย์ และ มอบ ประชาชน อิสราเอล ให้ แก่ ฤทธิ์ ดาบ ใน เวลา พิบัติ ของ เขา ใน เวลา แห่ง การ ลงโทษ ครั้ง สุดท้าย
{35:6} พระเจ้า จึง ตรัส ว่า เพราะ ฉะนั้น เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เรา จะ เตรียม เจ้า เพื่อ รับ โทษ แห่ง การ ให้ โลหิต ตก และ โลหิต จะ ไล่ ตาม เจ้า เพราะ เจ้า มี กรรม ชั่ว เรื่อง โลหิต เพราะ ฉะนั้น โลหิต จึง ไล่ ตาม เจ้า ไป
{35:7} เรา จะ กระทำ ภูเขา เส อีร์ ให้ ทิ้ง ร้าง และ ร้าง เปล่า และ เรา จะ ตัด ผู้ ที่ ไปๆ มาๆ เสีย จาก มัน
{35:8} ภูเขา ของ เจ้า นั้น เรา จะ ให้ มี ผู้ ที่ ถูก ฆ่า เต็ม ไป หมด ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ด้วย ดาบ จะ ล้ม ลง ตาม เนิน เขา ของ เจ้า ตาม หุบเขา ของ เจ้า และ ใน ห้วย ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{35:9} เรา จะ กระทำ เจ้า ให้ เป็น ที่ ร้าง เปล่า เป็น นิตย์ และ ตาม หัว เมือง ของ เจ้า จะ ไม่ มี คน อาศัย แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{35:10} “ เพราะ เจ้า กล่าว ว่า‘ ประชาชาติ ทั้ง สอง นี้ และ ประเทศ ทั้ง สอง นี้ จะ ต้อง เป็น ของ เรา เรา จะ เอา เขา มา เป็น กรรมสิทธิ์’ ถึง แม้ พระเจ้า สถิต อยู่ ที่ นั่น
{35:11} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ว่า เรา มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉัน ใด เรา จะ กระทำ ต่อ เจ้า ตาม ความ กริ้ว และ ความ อิจฉา ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า สำแดง เพราะ ความ เกลียด ชัง ของ เจ้า ซึ่ง มี ต่อ เขา เมื่อ เรา พิพากษา เจ้า เรา จึง จะ สำแดง ตัว ของ เรา ใน หมู่ พวก เจ้า ให้ เจ้า รู้จัก
{35:12} และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา พระเจ้า ได้ยิน คำ หยาบช้า ทั้งปวง ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า ได้ พูด ปรักปรำ ภูเขา ทั้งหลาย แห่ง อิสราเอล ว่า‘ มัน ถูก ทิ้ง ไว้ ให้ ร้าง เปล่า มัน ถูก มอบ ไว้ ให้ เรา กิน’
{35:13} ด้วย ปาก ของ เจ้า เจ้า เบ่ง ตัว เจ้า ต่อสู้ เรา และ ว่า เรา อีก มาก หลาย เรา ได้ยิน แล้ว
{35:14} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพื่อ ให้ พิภพ ร่าเริง เรา จึง กระทำ เจ้า ให้ ร้าง เปล่า
{35:15} ใน เมื่อ มรดก แห่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล นั้น ต้อง ถูก ให้ ร้าง เปล่า ไป เจ้า ร่าเริง ยินดี ฉัน ใด เรา จึง ต้อง กระทำ แก่ เจ้า ฉัน นั้น ภูเขา เส อีร์ เอ๋ย รวม ทั้ง เอ โดม ทั้งหมด ทั้งหมด เลย เจ้า จะ ต้อง เป็น ที่ ร้าง เปล่า แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{i36:1} การ ให้ ชาติ อิสราเอล คืน สู่ สภาพ เดิม ใน อนาคต
{36:1} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง พยากรณ์ ต่อสู้ ภูเขา ทั้งหลาย แห่ง อิสราเอล ว่า ภูเขา แห่ง อิสราเอล เอ๋ย จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า
{36:2} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ศัตรู กล่าวขวัญ ถึง เจ้า ว่า‘ อ้า ฮา’ และ‘ ที่ สูง โบราณ เหล่า นั้น ได้ ตก เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เรา แล้ว’
{36:3} เพราะ ฉะนั้น จง พยากรณ์ และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ ว่า เออ เพราะ ว่า เขา กระทำ ให้ เจ้า ร้าง เปล่า และ บีบ เจ้า ทุก ด้าน จน เจ้า ตก เป็น กรรมสิทธิ์ ของ ประชาชาติ ที่ เหลือ อยู่ นั้น และ เจ้า กลาย เป็น ขี้ ปาก เป็น ที่ นินทา ของ ประชาชน
{36:4} ภูเขา แห่ง อิสราเอล เอ๋ย เพราะ ฉะนั้น จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แก่ ภูเขา และ เนิน เขา ห้วย และ หุบเขา ที่ ทิ้ง ร้าง และ ร้าง เปล่า และ หัว เมือง ที่ คน หนี ไป หมด ซึ่ง ได้ กลาย เป็น เหยื่อ และ เป็น ที่ เย้ยหยัน แก่ ประชาชาติ ล้อม รอบ ที่ เหลือ อยู่
{36:5} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่าด้วย ความ หวงแหน อย่าง เดือดดาล ของ เรา เรา พูด กล่าวโทษ ประชาชาติ ที่ เหลือ อยู่ และ แก่ เอ โดม ทั้งสิ้น ผู้ ที่ มอบ แผ่นดิน ของ เรา ให้ แก่ ตนเอง ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ ด้วย ความ ร่าเริง อย่าง เต็ม ใจ และ ความ ประมาท หมิ่น อย่าง ที่สุด เพื่อ เขา จะ ได้ ไล่ คน แผ่นดิน นั้น ออก ไป เพื่อ จะ ได้ ปล้น เอา ไป เสีย
{36:6} เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว คำ พยากรณ์ เกี่ยว กับ แผ่นดิน อิสราเอล และ จง กล่าว แก่ ภูเขา และ เนิน เขา แก่ ห้วย และ หุบเขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา พูด ด้วย ความ หวงแหน และ ความ พิโรธ ของ เรา เพราะ เจ้า ได้ ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า จาก ประชาชาติ
{36:7} เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า จึง ตรัส ว่า เรา ปฏิญาณ ว่า ประชาชาติ ที่ อยู่ รอบ เจ้า นั้น จะ ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า
{36:8} “ ภูเขา ทั้งหลาย แห่ง อิสราเอล เอ๋ย แต่ เจ้า จะ แตก กิ่ง ของ เจ้า ออก มา และ ออก ผล ให้ แก่ อิสราเอล ประชากร ของ เรา เพราะ ไม่ ช้า เขา จะ ได้ กลับ มา
{36:9} เพราะ ดู เถิด เรา อยู่ ฝ่าย เจ้า เรา จะ หัน มา หา เจ้า และ เจ้า จะ ถูก ไถ และ ถูก หว่าน
{36:10} และ เรา จะ ทวี คน ให้ แก่ เจ้า คือ บรรดา พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั่ว หมด หัว เมือง จะ มี คน มา อาศัย อยู่ และ สถานที่ ร้าง เปล่า จะ ถูก สร้าง ขึ้น ใหม่
{36:11} เรา จะ ทวี ทั้งคน และ สัตว์ ให้ แก่ เจ้า จะ เพิ่ม ขึ้น และ มี ลูก ดก และ เรา จะ กระทำ ให้ เจ้า มี คน อาศัย อยู่ อย่าง ใน กาล ก่อน และ จะ เป็น ประโยชน์ แก่ เจ้า มาก กว่า แต่ ก่อน แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{36:12} เออ เรา จะ ให้ คน ดำเนิน บน เจ้า คือ อิสราเอล ประชากร ของ เรา ด้วย และ เขา ทั้งหลาย จะ ได้ เจ้า เป็น กรรมสิทธิ์ และ เจ้า จะ เป็น มรดก ของ เขา และ เจ้า จะ ไม่ เอา ลูก ของ เขา ไป อีก
{36:13} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เพราะ คน กล่าว แก่ เจ้า ว่า เจ้า กิน คน และ เจ้า ได้ เอา ลูก ของ ประชาชาติ ของ เจ้า ไป
{36:14} พระเจ้า ตรัส ว่า เพราะ ฉะนั้น เจ้า จะ ไม่ กิน คน และ จะ ไม่ เอา ลูก ของ เจ้า จาก ประชาชาติ ของ เจ้า ไป อีก เลย
{36:15} เรา จะ ไม่ ให้ เจ้า ได้ยิน คำ ประมาท หมิ่น ของ ประชาชาติ ต่างๆ อีก และ เจ้า ไม่ ต้อง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า ของ ชน ชาติ ทั้งหลาย อีก เลย และ ไม่ ต้อง กระทำ ให้ ประชาชาติ ของ เจ้า สะดุด อีก เลย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{36:16} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า อีก ว่า
{36:17} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เมื่อ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ได้ มา อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน ของ ตน เขา กระทำ ให้ แผ่นดิน เป็น มลทิน ด้วย วิถี และ การ กระทำ ของ เขา ความ ประพฤติ ของ เขา ที่ มี ต่อ เรา ก็ เหมือน มลทิน อัน เกิด จาก ระดู
{36:18} เพราะ ฉะนั้น เรา จึง ระบาย ความ กริ้ว ของ เรา ออก เหนือ เขา ด้วย เรื่อง โลหิต ซึ่ง เขา ได้ กระทำ ให้ ตก บน แผ่นดิน ด้วย เรื่อง รูป เคารพ ซึ่ง เขา กระทำ ให้ แผ่นดิน นั้น เป็น มลทิน
{36:19} เรา จึง ให้ เขา กระจัด พลัดพราก ไป ท่ามกลาง ประชาชาติ และ เขา ถูก กระจาย ไป ตาม ประเทศ ต่างๆ เรา พิพากษา เขา ตาม วิถี และ การ กระทำ ของ เขา
{36:20} แต่ เมื่อ เขา มา ยัง บรรดา ประชาชาติ เขา จะ มา ที่ไหน ก็ ตาม เขา ได้ กระทำ ให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา สาธารณ์ ซึ่ง คน กล่าวขวัญ ถึง เขา ว่า‘ คน เหล่า นี้ เป็น ประชากร ของ พระเจ้า ถึง กระนั้น เขา ยัง ต้อง ออก ไป จาก แผ่นดิน ของ พระองค์’
{36:21} แต่ เรา ยัง เป็นห่วง นาม บริสุทธิ์ ของ เรา ซึ่ง พงศ์พันธุ์ อิสราเอล กระทำ ให้ สาธารณ์ ท่ามกลาง ประชาชาติ ซึ่ง เขา ตก ไป อยู่ นั้น
{36:22} “ เพราะ ฉะนั้น จง กล่าว แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย เรา กำลัง จะ กระทำ อยู่ แล้ว ไม่ ใช่ เพื่อ เห็นแก่ เจ้า แต่ เพราะ เห็นแก่ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา ซึ่ง เจ้า ได้ กระทำ ให้ สาธารณ์ ท่ามกลาง ประชาชาติ ซึ่ง เจ้า เข้า ไป อยู่ นั้น
{36:23} และ เรา จะ กระทำ ให้ ความ บริสุทธิ์ แห่ง นาม ใหญ่ ยิ่ง ของ เรา ปรากฏ คืน มา ซึ่ง เป็น สาธารณ์ อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ และ ซึ่ง เจ้า กระทำ ให้ สาธารณ์ ท่ามกลาง เขา และ ประชาชาติ ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ เมื่อ เรา สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ท่ามกลาง เจ้า ต่อ หน้า ต่อ ตา ของ เขา ทั้งหลาย
{36:24} เพราะ ว่า เรา จะ เอา เจ้า ออก มา จาก ท่ามกลาง ประชาชาติ และ รวบรวม เจ้า มา จาก ทุก ประเทศ และ นำ เจ้า เข้า มา ใน แผ่นดิน ของ เจ้า เอง
{36:25} เรา จะ เอา น้ำ สะอาด พรม เจ้า และ เจ้า จะ สะอาด พ้น จาก มลทิน ทั้งหลาย ของ เจ้า และ เรา จะ ชำระ เจ้า จาก รูป เคารพ ทั้งหลาย ของ เจ้า
{36:26} เรา จะ ให้ ใจ ใหม่ แก่ เจ้า และ เรา จะ บรรจุ จิต วิญญาณ ใหม่ ไว้ ใน เจ้า เรา จะ นำ ใจ หิน ออก ไป เสีย จาก เนื้อ ของ เจ้า และ ให้ ใจ เนื้อ แก่ เจ้า
{36:27} และ เรา จะ ใส่ วิญญาณ ของ เรา ภายใน เจ้า และ กระทำ ให้ เจ้า ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ให้ รักษา กฎหมาย ของ เรา และ กระทำ ตาม
{36:28} เจ้า จะ อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน ซึ่ง เรา ให้ แก่ บรรพบุรุษ ของ เจ้า และ เจ้า จะ เป็น ประชากร ของ เรา และ เรา จะ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า
{36:29} เรา จะ ช่วย กู้ เจ้า ให้ พ้น มลทิน ทั้งหลาย ของ เจ้า และ เรา จะ เรียก ข้าว มา และ กระทำ ให้ อุดม สมบูรณ์ และ จะ ไม่ ให้ เจ้า เกิด ความ อดอยาก เลย
{36:30} เรา จะ กระทำ ให้ ผล ของ ต้นไม้ และ ไร่ นา อุดม สมบูรณ์ เพื่อ เจ้า จะ ไม่ ต้อง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า เพราะ ความ อดอยาก ท่ามกลาง ประชาชาติ อีก เลย
{36:31} แล้ว เจ้า จะ ระลึก ถึง ทาง ที่ ชั่ว ของ เจ้า และ การ กระทำ ของ เจ้าที่ ไม่ ดี แล้ว เจ้า จะ เกลียด ตัว เจ้า เอง เพราะ ความ บาป ชั่ว ของ เจ้า และ การ กระทำ ลามก ของ เจ้า
{36:32} พระเจ้า ตรัส ว่าที่ เรา กระทำ นั้น มิ ใช่ เพราะ เห็นแก่ เจ้า ขอ ให้ เจ้า ทราบ เสีย พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย จง อับอาย และ ขายหน้า ด้วย เรื่อง ทาง ของ เจ้า เถิด
{36:33} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ใน วัน ที่ เรา ชำระ เจ้า ให้ หมด จาก ความ บาป ชั่ว ของ เจ้า นั้น เรา จะ กระทำ ให้ บรรดา หัว เมือง มี คน อาศัย อยู่ และ สถานที่ ทิ้ง ร้าง จะ ได้ สร้าง ขึ้น ใหม่
{36:34} เขา จะ ไถ แผ่นดิน ที่ ร้าง เปล่า แทน ที่ จะ เป็น ที่ ร้าง เปล่า ดัง ที่ ปรากฏ แก่ สายตา ของ ผู้ ที่ ผ่าน ไป มา
{36:35} และ เขา ทั้งหลาย จะ กล่าว ว่า‘ แผ่นดิน นี้ ที่ ร้าง เปล่า กลาย เป็น อย่าง สวน เอ เดน หัว เมือง ที่ ถูก ทิ้ง ร้าง และ ร้าง เปล่า และ ปรัก หัก พัง เดี๋ยวนี้ ก็ มี คน อยู่ และ มี กำแพง
{36:36} แล้ว ประชาชาติ ที่ เหลือ อยู่ รอบ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา พระเจ้า ได้ สร้าง ที่ ปรัก หัก พัง เหล่า นี้ ขึ้น ใหม่ และ ปลูก พืช ใน ที่ ร้าง เปล่า นั้น ขึ้น ใหม่ เรา พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว และ เรา จะ กระทำ เช่น นั้น
{36:37} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เรา จะ ให้ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ขอ ให้ เรา กระทำ สิ่ง นี้ ให้ ด้วย คือ ให้ เพิ่ม คน อย่าง เพิ่ม ฝูง แพะ แกะ
{36:38} ฝูง แพะ แกะ สำหรับ การ สักการ บูชา และ ฝูง แพะ แกะ ที่ เยรูซาเล็ม ระหว่าง เทศกาล ของ เธอ เป็น อย่างไร เมือง ที่ ถูก ทิ้ง ร้าง จะ เต็ม ไป ด้วย ฝูง คน อย่าง นั้น แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{i37:1} หว่าง เขา กระดูก แห้ง
{37:1} พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า มา อยู่ เหนือ ข้าพเจ้า และ พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า ออก มา ด้วย พระ วิญญาณ ของ พระเจ้า และ วาง ข้าพเจ้า ไว้ ที่ กลาง หว่าง เขา มี กระดูก เต็ม ไป หมด
{37:2} พระองค์ ทรง พา ข้าพเจ้า ไป เที่ยว ใน หมู่ กระดูก เหล่า นั้น ดู เถิด มี กระดูก ที่ หว่าง เขา นั้น มากมาย เหลือเกิน และ นี่แน่ะ เป็น กระดูก แห้ง ที เดียว
{37:3} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย กระดูก เหล่า นี้ จะ มี ชีวิต ได้ ไหม” และ ข้าพเจ้า ทูล ตอบ ว่า“ พระเจ้า เจ้าข้า พระองค์ ก็ ทรง ทราบ อยู่ แล้ว”
{37:4} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า อีก ว่า‘ จง เผย พระ วจนะ ต่อ กระดูก เหล่า นี้ และ กล่าว แก่ มัน ว่า กระดูก แห้ง เอ๋ย จง ฟัง พระ วจนะ ของ พระเจ้า
{37:5} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แก่ กระดูก เหล่า นี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ กระทำ ให้ ลมหายใจ เข้า ไป ใน เจ้า และ เจ้า จะ มี ชีวิต
{37:6} เรา จะ วาง เส้นเอ็น ไว้ บน เจ้า และ จะ กระทำ ให้ เนื้อ มี มา บน เจ้า และ เอา หนัง คลุม เจ้า และ บรรจุ ลมหายใจ ใน เจ้า และ เจ้า จะ มี ชีวิต และ เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า”
{37:7} ข้าพเจ้า ก็ เผย พระ วจนะ ดัง ที่ ข้าพเจ้า ได้ รับ บัญชา เมื่อ ข้าพเจ้า เผยอ ยู่ นั้น ก็ มี เสียง และ ดู เถิด เป็น เสียง กรุ กก ริก กระดูก เหล่า นั้น ก็ เข้า มา หา กัน ตาม ที่ ของ มัน
{37:8} และ เมื่อ ข้าพเจ้า มอง ดู ก็ เห็น มี เอ็น บน มัน และ เนื้อ ก็ มา ที่ กระดูก และ หนัง ก็ มา หุ้ม กระดูก ไว้ แต่ ไม่ มี ลมหายใจ ใน นั้น
{37:9} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ จง เผย พระ วจนะ แก่ ลมหายใจ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เผย เถิด จง กล่าว แก่ ลมหายใจ ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ลมหายใจ เอ๋ย จง มา จาก ลม ทั้ง สี่ มา หายใจ เข้า ไป ใน คน ที่ ถูก ฆ่า เหล่า นี้ เพื่อ ให้ เขา มี ชีวิต”
{37:10} ข้าพเจ้า ก็ เผย พระ วจนะ ดัง ที่ ทรง บัญชา แก่ ข้าพเจ้า และ ลมหายใจ ก็ เข้า มา ใน กระดูก และ กระดูก ก็ มี ชีวิต แล้ว ก็ ยืน ขึ้น เป็น กองทัพ ใหญ่ โต จริงๆ
{37:11} แล้ว พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย กระดูก เหล่า นี้ คือ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งสิ้น ดู เถิด เขา ทั้งหลาย กล่าว ว่า‘ กระดูก ของ เรา แห้ง และ ความ หวัง ของ เรา ก็ สิ้น ไป เรา ถูก ทำลาย เสีย หมดจด ที เดียว’
{37:12} เพราะ ฉะนั้น จง เผย พระ วจนะ และ กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ ดู เถิด โอ ประชากร ของ เรา เอ๋ย เรา จะ เปิด หลุม ฝัง ศพ ของ เจ้า และ ยก เจ้า ออก มา จาก หลุม ฝัง ศพ ของ เจ้า และ จะ นำ เจ้า กลับ มา ยัง แผ่นดิน อิสราเอล
{37:13} โอ ประชากร ของ เรา เอ๋ย เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ใน เมื่อ เรา เปิด หลุม ศพ ของ เจ้า และ ยก เจ้า ออก มา จาก หลุม ศพ ของ เจ้า
{37:14} และ เรา จะ บรรจุ วิญญาณ ของ เรา ไว้ ใน เจ้า และ เจ้า จะ มี ชีวิต และ เรา จะ วาง เจ้า ไว้ ใน แผ่นดิน ของ เจ้า แล้ว เจ้า จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า ได้ ลั่น วาจา แล้ว และ เรา ได้ กระทำ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i37:15} คำ เผย พระ วจนะ เรื่อง ยูดาห์ และ อิสราเอล รวม กัน ใหม่
{37:15} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{37:16} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เอา ไม้ มา อัน หนึ่ง เขียน ลง ว่า‘ สำหรับ ยูดาห์ และ สำหรับ ชน อิสราเอล ที่ สังคม กับ ยูดาห์’ จง เอา ไม้ มา อีก อัน หนึ่ง เขียน ลง ว่า‘ สำหรับ โย เซฟ (ไม้ ของ เอฟ รา อิม) และ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ที่ สังคม กับ โย เซฟ’
{37:17} เอา ไม้ ทั้ง สอง มา รวม กัน เข้า เป็น อัน เดียว เพื่อ เป็น ไม้ อัน เดียว ใน มือ ของ เจ้า
{37:18} และ เมื่อ ชน ชาติ ของ เจ้า กล่าว แก่ เจ้า ว่า‘ ท่าน จะ ไม่ สำแดง ให้ เรา ทราบ หรือ ว่า ไม้ นี้ หมายความ ว่า กระไร’
{37:19} จง กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา กำลัง จะ เอา ไม้ ของ โย เซฟ (ซึ่ง อยู่ ใน มือ ของ เอฟ รา อิม) และ เผ่า อิสราเอล ที่ สังคม กับ เขา และ เรา จะ เอา ไม้ ของ ยูดาห์ มา รวม เข้า ด้วย และ กระทำ ให้ เป็น ไม้ อัน เดียวกัน เพื่อ ให้ เป็น ไม้ อัน เดียว ใน มือ ของ เรา
{37:20} เมื่อ ไม้ ซึ่ง เจ้า เขียน ไว้ นั้น อยู่ ใน มือ ของ เจ้า ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา
{37:21} แล้ว จง กล่าว แก่ เขา ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด เรา จะ นำ คน อิสราเอล มา จาก ท่ามกลาง ประชาชาติ ซึ่ง เขา ได้ เข้า ไป อยู่ ด้วย นั้น และ จะ รวบรวม เขา มา จาก ทุก ด้าน และ นำ เขา มา ยัง แผ่นดิน ของ เขา เอง
{37:22} และ เรา จะ กระทำ ให้ เขา เป็น ประชาชาติ เดียว ใน แผ่นดิน นั้น ที่ บน ภูเขา ทั้งหลาย แห่ง อิสราเอล และ จะ มี กษัตริย์ แต่ พระองค์ เดียว ปกครอง อยู่ เหนือ เขา ทั้งสิ้น เขา จะ ไม่ เป็น สอง ประชาชาติ อีก ต่อ ไป และ จะ ไม่ แยก เป็น สอง ราช อาณาจักร อีก ต่อ ไป
{37:23} เขา จะ ไม่ กระทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ด้วย รูป เคารพ และ สิ่ง ที่ น่า สะอิดสะเอียน ของ เขา หรือ ด้วย การ ทรยศ ใดๆ ของ เขา ต่อ ไป อีก แต่ เรา จะ ช่วย เขา ให้ พ้น จาก การ กลับ ชั่ว ซึ่ง เขา กระทำ บาป นั้น และ จะ ชำระ เขา และ เขา จะ เป็น ประชากร ของ เรา และ เรา จะ เป็น พระเจ้า ของ เขา
{37:24} “ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา จะ เป็น กษัตริย์ เหนือ เขา ทั้งหลาย และ เขา ทุก คน จะ มี ผู้ เลี้ยง ผู้ เดียว เขา ทั้งหลาย จะ ดำเนิน ตาม กฎหมาย ของ เรา และ รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กระทำ ตาม
{37:25} เขา ทั้งหลาย จะ อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน ซึ่ง บรรพบุรุษ ของ เจ้า อาศัย อยู่ ซึ่ง เรา ได้ ให้ แก่ ยา โค บ ผู้ รับใช้ ของ เรา ตัว เขา และ ลูกหลาน ของ เขา จะ อาศัย อยู่ ที่ นั่น เป็น นิตย์ และ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา จะ เป็น เจ้าของ เขา เป็น นิตย์
{37:26} เรา จะ กระทำ พัน ธ สัญญา สันติภาพ กับ เขา จะ เป็น พัน ธ สัญญา นิรันดร์ แก่ เขา และ เรา จะ อวยพร เขา และ ให้ เขา ทวี ขึ้น และ เรา จะ วาง สถาน นมัสการ ของ เรา ไว้ ท่ามกลาง เขา เป็น นิตย์
{37:27} ที่ อยู่ ของ เรา จะ อยู่ กับ เขา เรา จะ เป็น พระเจ้า ของ เขา และ เขา จะ เป็น ประชากร ของ เรา
{37:28} แล้ว ประชาชาติ ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า กระทำ ให้ อิสราเอล เป็น สุทธิ พิเศษ ชาติ ใน เมื่อ สถาน นมัสการ ของ เรา อยู่ ท่ามกลาง เขา เป็น นิตย์”
{i38:1} คำ เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ โกก
{38:1} พระ วจนะ ของ พระเจ้า มา ยัง ข้าพเจ้า ว่า
{38:2} “ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มุ่งหน้า ของ เจ้า ต่อสู้ โกก แห่ง แผ่นดิน มา โกก เจ้า องค์ สำคัญ ของ เม เชค และ ทู บัล และ จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ เขา
{38:3} จง กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด โกก เอ๋ย เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า ผู้ เป็น เจ้า องค์ สำคัญ แห่ง เม เชค และ ทู บัล
{38:4} เรา จะ ให้ เจ้า หัน กลับ และ เอา เบ็ด เกี่ยว ขา กรรไกร ของ เจ้า และ เรา จะ นำ เจ้า ออก มา พร้อม ทั้ง กองทัพ ทั้งสิ้น ของ เจ้า ทั้ง ม้า และ พล ม้า สวม เครื่อง รบ ครบ ทุก คน เป็น กองทัพ ใหญ่ มี โล่ และ ดั้ง ถือ ดาบ ทุก คน
{38:5} เปอร์เซีย คู ช และ พู ตอ ยู่ กับ เขา ด้วย ทุก คน มี โล่ และ หมวก เหล็ก
{38:6} โก เมอร์ และ กองทัพ ทั้งสิ้น ของ เขา เบธ โท การ มาห์ จาก ส่วน เหนือ สุด พร้อม กับ กองทัพ ทั้งสิ้น ของ เขา มี ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก อยู่ กับ เจ้า
{38:7} เจ้า และ บรรดา กองทัพ ซึ่ง ประชุม อยู่ กับ เจ้า จง เตรียม ตัว พร้อม และ ให้ พร้อม ไว้ เสมอ และ จง เป็น ยาม เฝ้า เขา ทั้งหลาย
{38:8} เมื่อ ล่วง ไป หลาย วัน แล้ว เจ้า จะ ต้อง ถูก เรียกตัว ใน ปี หลังๆ เจ้า จะ ยก เข้า ไป ต่อสู้ กับ แผ่นดิน ซึ่ง ได้ คืน มา จาก สงคราม เป็น แผ่นดิน ที่ ประชาชน รวบรวม กัน มา จาก ชน ชาติ หลาย ชาติ อยู่ ที่ บน ภูเขา อิสราเอล ซึ่ง ได้ เคย เป็น ที่ ทิ้ง ร้าง อยู่ เนืองนิตย์ ประชาชน ของ แผ่นดิน นั้น ออก มา จาก ชน ชาติ อื่นๆ บัดนี้ อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย แล้ว ทั้งสิ้น
{38:9} เจ้า จะ รุก ออก ไป มา เหมือน พายุ เจ้า จะ เป็น เหมือน เมฆ คลุม แผ่นดิน ทั้ง เจ้า และ กองทัพ ทั้งสิ้น ของ เจ้า และ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก ที่ อยู่ กับ เจ้า
{38:10} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ใน วัน นั้น จะ บังเกิด ความคิด ใน ใจ ของ เจ้า และ เจ้า จะ คิด แผนการ ชั่ว
{38:11} และ กล่าว ว่า‘ เรา จะ ยก กองทัพ ไป ยัง แผ่นดิน ที่ ชนบท ไม่ มี กำแพง ล้อม เรา จะ โจมตี ประชาชน ที่ สงบ ซึ่ง อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย ทุก คน อาศัย อยู่ โดย ไม่ มี กำแพง ไม่ มี ดาล ไม่ มี ประตู’
{38:12} เพื่อ ชิง ข้าวของ ปล้น เอา ไป เพื่อ จะ เข้า ยึด ที่ ที่ ทิ้ง ร้าง ซึ่ง ขณะ นี้ มี คน อาศัย อยู่ และ ประชาชน ซึ่ง รวบรวม จาก บรรดา ประชาชาติ ผู้ ที่ ได้ สัตว์ และ ข้าวของ คือ ผู้ อาศัย อยู่ ณ ศูนย์กลาง พิภพ โลก
{38:13} เช บา และ เด ดาน และ บรรดา พ่อค้า แห่ง ทา รชิช และ สิงห์ หนุ่ม ใน เมือง นั้น จะ กล่าว แก่ เจ้า ว่า‘ ท่าน มา เพื่อ จะ ชิง ข้าวของ หรือ ท่าน ชุมนุม กองทัพ เพื่อ จะ ปล้น เพื่อ จะ ขน เอา เงิน และ ทอง ไป ขน เอา สัตว์ และ ข้าวของ ไป เพื่อ จะ ชิง ของ มากมาย หรือ’
{38:14} “ เพราะ ฉะนั้น บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เผย พระ วจนะ และ กล่าว กับ โกก ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ใน วัน นั้น เมื่อ อิสราเอล ประชากร ของ เรา อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย แล้ว เจ้า จะ มิ ได้ รู้ หรือ
{38:15} ท่าน จะ มา จาก ที่ ของ เจ้า ซึ่ง อยู่ ส่วน เหนือ ที่สุด ทั้ง เจ้า และ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก ที่ อยู่ กับ เจ้า ทุก คน ขี่ ม้า เป็น กองทัพ มหึมา เป็น กองทัพ ทรง กำลัง ยิ่งนัก
{38:16} เจ้า จะ มา ต่อสู้ อิสราเอล ประชากร ของ เรา เหมือน อย่าง เมฆ คลุม แผ่นดิน ใน กาล ภายหน้า เรา จะ นำ เจ้า มา ต่อสู้ กับ แผ่นดิน ของ เรา เพื่อ ประชาชาติ ทั้งหลาย จะ รู้จัก เรา โกก เอ๋ย ใน เมื่อ เรา สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ท่ามกลาง เจ้า ต่อ หน้า ต่อ ตา เขา
{38:17} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า เจ้า เป็น ผู้ นั้น หรือ ผู้ ที่ ใน สมัย ก่อน เรา ได้ พูด ถึง โดย ผู้ เผย พระ วจนะ ของ อิสราเอล ผู้ รับใช้ ของ เรา ผู้ ซึ่ง ใน สมัย นั้น ได้ เผย พระ วจนะ อยู่ หลาย ปี ว่า เรา จะ นำ เจ้า มา ต่อสู้ กับ เขา
{38:18} พระเจ้า ตรัส ว่า แต่ ใน วัน นั้น เมื่อ โกก จะ ยก มา ต่อสู้ กับ แผ่นดิน อิสราเอล ความ พิโรธ ของ เรา จะ พลุ่ง ขึ้น
{38:19} เพราะ เรา ขอ ประกาศ ด้วย ความ หวงแหน และ ด้วย ความ พิโรธ ดั่ง เพลิง พลุ่ง ของ เรา ว่า ใน วัน นั้น จะ มี การ สั่น สะเทือน ใหญ่ ยิ่ง ใน แผ่นดิน อิสราเอล
{38:20} ปลา ที่ ทะเล และ นก ใน อากาศ และ สัตว์ ป่า ทุ่ง และ สัตว์ เลื้อยคลาน ที่ คลาน อยู่ บน แผ่นดิน และ ประชาชน ทั้งสิ้น อยู่ บน พื้น พิภพ จะ สั่น สะเทือน ต่อ หน้า เรา ภูเขา จะ พัง ทลาย ลง และ หน้าผา จะ พัง และ กำแพง ทุก แห่ง จะ ล้ม ลง ที่ดิน
{38:21} เรา จะ ร้อง ถึง ภูเขา ทั้งหลาย ของ เรา เรียก ดาบ มา ต่อสู้ กับ โกก พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ และ ดาบ ของ ทุก คน จะ ต่อสู้ กับ พี่น้อง ของ เขา
{38:22} เรา จะ พิพากษา ลงโทษ เขา ด้วย โรค ระบาด และ โลหิต ตก เรา จะ ให้ ฝน ตก อย่าง น้ำ ไหล เชี่ยว ทั้ง ลูกเห็บ และ ไฟ และ ไฟ กำมะถัน ตก ใส่ เขา และ กองทัพ ของ เขา และ ชน ชาติ ทั้งหลาย เป็น อัน มาก ที่ อยู่ กับ เขา
{38:23} ดังนั้น เรา จะ สำแดง ความ ใหญ่ ยิ่ง และ ความ บริสุทธิ์ ของ เรา และ กระทำ ตัว ให้ เป็น ที่ รู้จัก ใน สายตา ของ ประชาชาติ เป็น อัน มาก แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{39:1} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง เผย พระ วจนะ กล่าวโทษ โกก และ กล่าว ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ดู เถิด โกก เอ๋ย เรา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เจ้า ผู้ เป็น เจ้า องค์ สำคัญ แห่ง เม เชค และ ทู บัล
{39:2} เรา จะ ให้ เจ้า หัน กลับ และ ขับ เจ้า ให้ รุด ไป และ ให้ เจ้า ขึ้น มา จาก ส่วน เหนือ ที่สุด และ ให้ เจ้า เข้า ไป ต่อสู้ ภูเขา ทั้งหลาย แห่ง อิสราเอล
{39:3} แล้ว เรา จะ ตี คัน ธนู ให้ หลุด จาก มือ ซ้าย ของ เจ้า และ เรา จะ ให้ ลูก ธนู ตก จาก มือ ขวา ของ เจ้า
{39:4} เจ้า จะ ล้ม ลง บน ภูเขา แห่ง อิสราเอล ทั้ง เจ้า และ กองทัพ ทั้งสิ้น ของ เจ้า และ ชน ชาติ ทั้งหลาย ที่ อยู่ กับ เจ้า เรา จะ มอบ เจ้า ให้ เป็น อาหาร แก่ เหยี่ยว ทุก ชนิด และ แก่ สัตว์ ป่า ทุ่ง
{39:5} พระเจ้า ตรัส ว่า เจ้า จะ ล้ม ลง บน พื้น ทุ่ง เพราะ เรา ได้ ลั่น วาจา แล้ว
{39:6} เรา จะ ส่ง เพลิง มา เหนือ มา โกก และ เหนือ ผู้ ที่ อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย ตาม แผ่นดิน ชายทะเล และ เขา ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า
{39:7} “ และ เรา จะ กระทำ ให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา เป็น ที่ รู้จัก ใน ท่ามกลาง อิสราเอล ประชากร ของ เรา เรา จะ ไม่ ยอม ให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา สาธารณ์ อีก ต่อ ไป และ ประชาชาติ ทั้งหลาย จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระเจ้า องค์ บริสุทธิ์ ใน อิสราเอล
{39:8} พระเจ้า ตรัส ว่า ดู เถิด มา แล้ว และ จะ เป็น อย่าง นั้น คือ วัน นั้น ซึ่ง เรา ได้ ลั่น วาจา ไว้
{39:9} “ แล้ว บรรดา คน เหล่า นั้น ที่ อาศัย อยู่ ใน บรรดา หัว เมือง อิสราเอล จะ ออก ไป และ เอา ไฟ สุม เครื่อง อาวุธ เผา เสีย คือ ดั้ง และ โล่ คัน ธนู และ ลูก ธนู หอก ยาว และ หอกซัด และ เขา จะ เอา ไฟ สุม เป็น เวลา เจ็ด ปี
{39:10} เพราะ ฉะนั้น เขา ไม่ จำเป็น จะ ต้อง เอา ฟืน มา จาก ทุ่ง นา หรือ ตัด ฟืน มา จาก ป่า เพราะ เขา จะ ก่อ ไฟ ด้วย เครื่อง อาวุธ และ เขา ทั้งหลาย จะ แย่งชิง ผู้ ที่ แย่งชิง เขา และ จะ ปล้น ผู้ ที่ ปล้น เขา พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{39:11} “ ใน วัน นั้น เรา จะ ให้ โกก มี สุสาน อยู่ ใน อิสราเอล คือ หุบเขา ของ คน เดิน ผ่าน ไป มา ซึ่ง อยู่ ทาง ทิศ ตะวัน ออก ของ ทะเล มัน จะ กีดขวาง คน เดิน ผ่าน ไป มา เพราะ ว่า โกก และ หมู่ นิกร ทั้งสิ้น ของ ท่าน จะ ถูก ฝัง ไว้ ที่ นั่น เขา จะ เรียก กัน ว่า หุบเขา ฮา โม นโกก 4
{39:12} พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จะ ฝัง เขา ทั้งหลาย อยู่ ถึง เจ็ด เดือน เพื่อ จะ ทำให้ แผ่นดิน นั้น สะอาด
{39:13} พระเจ้า ตรัส ว่า ราษฎร ทุก คน จะ ฝัง เขา ทั้งหลาย ใน วัน นั้น เมื่อ เรา สำแดง พระ สิริ ของ เรา ประชาชน นั้น จะ ได้ รับ เกียรติ เพราะ การ ฝัง ศพ นั้น
{39:14} เขา ทั้งหลาย จะ ตั้ง คน ให้ เดิน ผ่าน ไป มา ใน แผ่นดิน เรื่อย ไป ให้ ฝัง ศพ คน เหล่า นั้น ที่ เหลือ อยู่ บน พื้น แผ่นดิน เพื่อ จะ ทำ แผ่นดิน ให้ สะอาด เขา จะ ออก ตรวจ ค้น เมื่อ สิ้น เจ็ด เดือน แล้ว
{39:15} เมื่อ คน เหล่า นั้น ผ่าน ไป มา ใน แผ่นดิน ถ้า ใคร เห็น กระดูก คน เข้า เขา จะ เอา เครื่องหมาย ปัก ไว้ ข้าง กระดูก นั้น จน กว่า คน ฝัง จะ มา ฝัง เขา ไว้ ใน หุบเขา ฮา โม นโกก
{39:16} (หัว เมือง หนึ่ง ชื่อ ฮา โม นาห์ 5 ก็ อยู่ ที่ นั่น ด้วย) เขา จะ ทำให้ แผ่นดิน สะอาด ดังนี้ แหละ
{39:17} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า จง พูด กับ นก ทุก ชนิด และ พูด กับ เหล่า สัตว์ ป่า ทุ่ง ว่า‘ จง ชุมนุม และ มา เถิด รวม กัน มา จาก ทุก ด้าน มา ยัง การ เลี้ยง สักการ บูชา ซึ่ง เรา กำลัง เตรียม ไว้ ให้ เจ้า เป็น การ เลี้ยง สักการ บูชา ใหญ่ บน ภูเขา ทั้งหลาย แห่ง อิสราเอล และ เจ้า จะ รับประทาน เนื้อ และ ดื่ม โลหิต
{39:18} เจ้า จะ รับประทาน เนื้อ ของ ผู้ แกล้ว กล้า และ ดื่ม โลหิต ของ เจ้านาย แห่ง พิภพ ดัง ของ แกะ ผู้ ของ ลูก แกะ และ ของ แพะ กับ ของ วัว ผู้ ทั้งสิ้น นี้ เป็น สัตว์ อ้วนพี แห่ง เมือง บา ชาน
{39:19} และ เจ้า จะ รับประทาน ไขมัน จน เจ้า อิ่มหนำ และ ดื่ม โลหิต จน เจ้า จะ เมา ณ การ เลี้ยง สักการ บูชา ซึ่ง เรา ได้ เตรียม ไว้ ให้ แก่ เจ้า
{39:20} และ เจ้า จะ อิ่มหนำ ที่ สำรับ ของ เรา ด้วย เนื้อ ม้า และ ผู้ ขับขี่ ทั้ง เนื้อ ของ ผู้ แกล้ว กล้า และ ของ นักรบ ทุก ชนิด พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{39:21} “ และ เรา จะ ตั้ง พระ สิริ ของ เรา ไว้ ใน หมู่ ประชาชาติ ทั้งหลาย และ ประชาชาติ ทั้งสิ้น จะ เห็น การ พิพากษา ลงโทษ ของ เรา ซึ่ง เรา ได้ กระทำ และ เห็น มือ ของ เรา ซึ่ง เรา วาง ไว้ บน เขา ทั้งหลาย
{39:22} ตั้งแต่ วัน นั้น เป็นต้น ไป พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย
{39:23} และ ประชาชาติ ทั้งหลาย ก็ ล้ม ลง ด้วย ดาบ สิ้น ทุก คน
{39:24} เรา ได้ กระทำ ต่อ เขา ตาม มลทิน ของ เขา และ ตาม การ ทรยศ ของ เขา ทั้งหลาย และ เรา ซ่อน หน้า ของ เรา เสีย จาก เขา ทั้งหลาย
{39:25} “ เพราะ ฉะนั้น พระเจ้า ตรัส ว่า บัดนี้ เรา จะ ให้ ยา โค บก ลับ สู่ สภาพ เดิม และ จะ มี ความ กรุณา ต่อ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งสิ้น และ เรา จะ หวงแหน นาม บริสุทธิ์ ของ เรา
{39:26} เมื่อ เขา ทั้งหลาย มา อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย ใน แผ่นดิน โดย ไม่ มี ผู้ ใด กระทำ ให้ เขา หวาดกลัว เขา ทั้งหลาย จะ ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า ของ เขา ทั้ง การ ทรยศ ซึ่ง เขา ทั้งหลาย ได้ เคย ประพฤติ ต่อ เรา
{39:27} เมื่อ เรา ได้ นำ เขา กลับ มา จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย และ รวบรวม เขา มา จาก แผ่นดิน ศัตรู ของ เขา และ เมื่อ เรา สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ท่ามกลาง เขา ทั้งหลาย ต่อ หน้า ต่อ ตา ประชาชาติ เป็น อัน มาก
{39:28} แล้ว เขา จะ ทราบ ว่า เรา คือ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า ของ เขา เพราะ เรา ได้ ส่ง ให้ เขา ถูก กวาด ไป เป็น เชลย อยู่ ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ แล้ว ก็ รวบรวม เขา เข้า มา ใน แผ่นดิน ของ เขา ทั้งหลาย เรา จะ ไม่ ปล่อย ให้ สัก คน หนึ่ง ใน พวก เขา เหลือ อยู่ ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ อีก เลย
{39:29} และ เรา จะ ไม่ ซ่อน หน้า ของ เรา ไว้ จาก เขา ทั้งหลาย อีก เลย เมื่อ เรา เท วิญญาณ ของ เรา เหนือ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ”
{i40:1} นิมิต เรื่อง พระ วิหาร ที่ ผู้ เผย พระ วจนะ เห็น
{40:1} เมื่อ ปี ที่ ยี่ สิบ ห้า ที่ เรา ได้ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย นั้น ใน ต้น ปี เมื่อ วัน ที่ สิบ ใน ปี ที่ สิบ สี่ หลัง จาก ที่ เขา ชนะ กรุง นั้น เมือง ของ เรา ใน วัน นั้น ที เดียว พระ หัตถ์ ของ พระเจ้า มา อยู่ เหนือ ข้าพเจ้า และ พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า ไป ที่ นั่น
{40:2} และ ทรง นำ ข้าพเจ้า มา ใน นิมิต แห่ง พระเจ้า มา ถึง แผ่นดิน อิสราเอล และ พระองค์ ทรง วาง ข้าพเจ้า ไว้ บน ภูเขา สูง มาก ซึ่ง ตรง นั้น ทาง ทิศ ใต้ มี สิ่งก่อสร้าง เหมือน เมือง หนึ่ง
{40:3} เมื่อ พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า มา ณ ที่ นั่น ดู เถิด มี ชาย คน หนึ่ง ปรากฏการณ์ ของ เขา คล้าย ทองสัมฤทธิ์ มี เชือก ป่าน เส้น หนึ่ง และ ไม้ วัด อัน หนึ่ง อยู่ ใน มือ และ ท่าน ยืน อยู่ ที่ หอ ประตู
{40:4} และ ชาย ผู้ นั้น กล่าว แก่ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง มอง ดู ด้วย ตา เอง เถิด และ จง ฟัง ด้วย หู ของ เจ้า และ จง เอาใจ ใส่ กับ สิ่ง ที่ เรา จะ สำแดง ให้ แก่ เจ้า เพราะ ว่าที่ นำ เจ้า มา ที่ นี่ ก็ เพื่อ จะ สำแดง ให้ แก่ เจ้า สิ่ง ทั้งสิ้น ที่ เจ้า เห็น นั้น จง ประกาศ แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล”
{40:5} และ ดู เถิด มี กำแพง ล้อม อยู่ รอบ บริเวณ นอก ของ พระ นิเวศ และ ใน มือ ของ ชาย ผู้ นั้น มี ไม้ วัด ยาว หก ศอก แต่ละ ศอก ยาว เท่ากับ ศอก คืบ ดังนั้น ท่าน จึง วัด ความ หนา ของ กำแพง ได้ หนึ่ง ไม้ วัด และ ความ สูง ได้ หนึ่ง ไม้ วัด
{40:6} แล้ว ท่าน เข้า ไป ตาม หอ ประตู ซึ่ง หัน หน้า ไป ทิศ ตะวัน ออก ขึ้น ไป ตาม บันได และ วัด ธรณี หอ ประตู ได้ ลึก หนึ่ง ไม้ วัด และ อีก ธรณี หนึ่ง ได้ ลึก หนึ่ง ไม้ วัด
{40:7} และ ห้อง ยาม ยาว หนึ่ง ไม้ วัด และ กว้าง หนึ่ง ไม้ วัด และ ที่ ว่าง ระหว่าง ห้อง ยาม เหล่า นั้น ยาว ห้า ศอก และ ธรณี หอ ประตู ที่ อยู่ ริม มุข ที่ หอ ประตู ตอน ปลาย ชั้น ใน ได้ หนึ่ง ไม้ วัด
{40:8} แล้ว ท่าน ก็ วัด มุข ของ หอ ประตู ได้ แปด ศอก
{40:9} และ เสา มุข นั้น สอง ศอก และ มุข ของ หอ ประตู อยู่ ที่ ตอน ปลาย ข้าง ใน
{40:10} แต่ละ ด้าน ของ หอ ประตู ตะวัน ออก มี ห้อง ยาม อยู่ สาม ห้อง ห้อง ทั้ง สาม มี ขนาด เดียวกัน และ เสา ที่ อยู่ ทั้ง สอง ข้าง ก็ มี ขนาด เดียวกัน
{40:11} แล้ว ท่าน จึง วัด ความ กว้าง ช่อง เปิด ของ ทาง เข้า หอ ประตู ได้ สิบ ศอก และ ความ ยาว ของ หอ ประตู สิบ สาม ศอก
{40:12} หน้า ห้อง ยาม นั้น มี เครื่อง กั้น ด้าน ละ หนึ่ง ศอก และ ห้อง ยาม นั้น ยาว ด้าน ละ หก ศอก
{40:13} แล้ว ท่าน ก็ วัด หอ ประตู จาก หลังคา ของ ห้อง ยาม ห้อง หนึ่ง ไป ยัง หลังคา ของ ห้อง ยาม อีก ห้อง หนึ่ง ได้ กว้าง ยี่ สิบ ห้า ศอก จาก ทาง เข้า หนึ่ง ไป ยัง อีก ทาง เข้า หนึ่ง
{40:14} และ ท่าน ทำ เสา ทั้งหลาย ได้ หก สิบ ศอก และ รอบ หอ ประตู มี ลาน ไป ถึง เสา
{40:15} วัด จาก ข้าง หน้า หอ ประตู ตรง ทาง เข้า ไป ยัง ปลาย มุข ชั้น ใน ของ หอ ประตู ได้ ห้า สิบ ศอก
{40:16} ตาม หอ ประตู นั้น มี หน้าต่าง รอบ ค่อยๆ แคบ เข้า ไป ข้าง ใน ทั้ง ใน เสา และ ใน ห้อง ยาม และ มุข ก็ มี หน้าต่าง อยู่ รอบ ข้าง ใน เหมือน กัน ที่ เสา มี ต้น อินทผลัม
{40:17} แล้ว ท่าน นำ ข้าพเจ้า ออก มา ที่ ลาน ชั้น นอก และ ดู เถิด มี ห้อง หลาย ห้อง และ มี พื้น หิน ทำ ไว้ รอบ ลาน มี ห้อง สาม สิบ ห้อง หัน หน้า เข้า หา พื้น หิน
{40:18} และ พื้น หิน นั้น มี อยู่ ตาม ด้าน ข้าง ทาง เข้า หอ ประตู เท่ากับ ความ ยาว ของ หอ ประตู นี่ เป็น พื้น หิน ตอน ล่าง
{40:19} แล้ว ท่าน ก็ วัด ระยะ จาก หน้า หอ ประตู ข้าง ล่าง ไป ยัง หน้า ลาน ข้าง ใน ด้าน นอก ได้ หนึ่ง ร้อย ศอก อยู่ ทั้ง ทาง ตะวัน ออก และ ทาง เหนือ
{40:20} ส่วน หอ ประตู แห่ง ลาน นอก หัน หน้า ไป ทาง เหนือ ท่าน ก็ วัด ความ ยาว และ ความ กว้าง ของ มัน
{40:21} ห้อง ยาม ด้าน ละ สาม ห้อง กับ เสา และ มุข มี ขนาด เดียว กับ หอ ประตู แรก ยาว ห้า สิบ ศอก กว้าง ยี่ สิบ ห้า ศอก
{40:22} หน้าต่าง มุข ต้น อินทผลัม ของ หอ ประตู นี้ มี ขนาด เดียว กับ ของ หอ ประตู ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก และ มี บันได เจ็ด ขั้น นำ ขึ้น ไป ถึง และ มุข นั้น อยู่ ข้าง ใน
{40:23} ตรง ข้าม กับ ประตู ซึ่ง อยู่ ข้าง เหนือ เช่น เดียว กับ ประตู ที่ อยู่ ข้าง ตะวัน ออก มี ประตู เปิด ไป สู่ ลาน ชั้น ใน และ ท่าน ก็ วัด จาก ประตู หนึ่ง ไป ยัง อีก ประตู หนึ่ง ได้ หนึ่ง ร้อย ศอก
{40:24} และ ท่าน ได้ นำ ข้าพเจ้า ตรง ไป ยัง ทิศ ใต้ และ ดู เถิด มี หอ ประตู ทาง ทิศ ใต้ หนึ่ง หอ ประตู ท่าน ก็ วัด เสา และ วัด มุข ก็ มี ขนาด เดียว กับ ที่ อื่น
{40:25} มี หน้าต่าง ที่ หอ ประตู และ ที่ มุข โดย รอบ เหมือน หน้าต่าง ที่ อื่น ยาว ห้า สิบ ศอก และ กว้าง ยี่ สิบ ห้า ศอก
{40:26} มี บันได เจ็ด ขั้น นำ ขึ้น ไป ถึง และ มุข นั้น อยู่ ข้าง ใน มี ต้น อินทผลัม อยู่ ที่ เสา ด้าน ละ ต้น
{40:27} และ มี ประตู หนึ่ง อยู่ ทาง ทิศ ใต้ ของ ลาน ชั้น ใน และ ท่าน ก็ วัด จาก ประตู หนึ่ง ไป ยัง อีก ประตู หนึ่ง ตรง ไป ทาง ทิศ ใต้ ได้ หนึ่ง ร้อย ศอก
{40:28} แล้ว ท่าน นำ ข้าพเจ้า มา ยัง ลาน ชั้น ใน โดย ประตู ทิศ ใต้ และ ท่าน ก็ วัด ประตู ทิศ ใต้ มี ขนาด อย่าง เดียว กับ ประตู อื่นๆ
{40:29} ห้อง ยาม เสา และ มุข ของ หอ ประตู นี้ มี ขนาด เดียว กับ ที่ อื่น มี หน้าต่าง ที่ หอ ประตู และ ที่ มุข โดย รอบ ยาว ห้า สิบ ศอก และ กว้าง ยี่ สิบ ห้า ศอก
{40:30} มี มุข อยู่ รอบ ยาว ยี่ สิบ ห้า ศอก กว้าง ห้า สิบ ศอก
{40:31} มุข นั้น หัน หน้า สู่ ลาน ชั้น นอก มี ต้น อินทผลัม อยู่ ที่ เสา และ บันได นี้ มี แปด ขั้น
{40:32} แล้ว ท่าน ก็ พา ข้าพเจ้า มา ที่ ลาน ชั้น ใน ด้าน ตะวัน ออก และ ท่าน ก็ วัด หอ ประตู ขนาด เดียว กับ หอ ประตู อื่น
{40:33} ห้อง ยาม เสา และ มุข ของ หอ ประตู นี้ มี ขนาด เดียวกัน กับ ที่ อื่น มี หน้าต่าง ที่ หอ ประตู และ ที่ มุข โดย รอบ ยาว ห้า สิบ ศอก และ กว้าง ยี่ สิบ ห้า ศอก
{40:34} มุข ของ ด้าน นี้ หัน หน้า สู่ ลาน ชั้น นอก และ มี ต้น อินทผลัม อยู่ ที่ เสา ด้าน ละ ต้น และ บันได นี้ มี แปด ขั้น
{40:35} แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า มา ยัง ประตู เหนือ แล้ว ท่าน ก็ วัด หอ ประตู นั้น มี ขนาด เดียว กับ หอ ประตู อื่น
{40:36} ห้อง ยาม เสา และ มุข ของ หอ ประตู นี้ มี ขนาด เดียวกัน กับ ที่ อื่น มี หน้าต่าง โดย รอบ ยาว ห้า สิบ ศอก และ กว้าง ยี่ สิบ ห้า ศอก
{40:37} มุข ของ ด้าน นี้ หัน หน้า สู่ ลาน ชั้น นอก และ มี ต้น อินทผลัม อยู่ ที่ เสา ด้าน ละ ต้น และ บันได นี้ มี แปด ขั้น
{40:38} มี ห้องๆ หนึ่ง มี ทาง เข้า อยู่ ที่ เสา ของ หอ ประตู เป็น ที่ ล้าง เครื่อง เผา บูชา
{40:39} และ ที่ มุม ของ หอ ประตู มี โต๊ะ ด้าน ละ สอง โต๊ะ บน นี้ สำหรับ ฆ่า เครื่อง เผา บูชา เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ เครื่องบูชา ไถ่ ความ ผิด
{40:40} และ ทาง ด้าน นอก ทาง ที่ เขา ขึ้น ไป ถึง ทาง เข้า หอ ประตู เหนือ มี โต๊ะ สอง โต๊ะ อีก ด้าน หนึ่ง ของ มุข ของ หอ ประตู มี โต๊ะ สอง โต๊ะ
{40:41} มี โต๊ะ อยู่ ข้าง นี้ สี่ โต๊ะ และ มี โต๊ะ อยู่ ข้าง นั้น ข้างๆ หอ ประตู สี่ โต๊ะ เป็น แปด โต๊ะ ด้วย กัน ซึ่ง เขา ใช้ เป็น ที่ ฆ่า เครื่อง สัต วบูชา
{40:42} มี โต๊ะ สี่ โต๊ะ ทำ ด้วย หิน สะ กัด สำหรับ เครื่อง เผา บูชา ยาว หนึ่ง ศอก คืบ และ กว้าง หนึ่ง ศอก คืบ สูง หนึ่ง ศอก สำหรับ วาง เครื่องมือ ซึ่ง เขา ใช้ ฆ่า เครื่อง เผา บูชา และ เครื่อง สัต วบูชา
{40:43} มี ชั้น ยาว คืบ หนึ่ง ติด อยู่ ข้าง ใน โดย รอบ บน โต๊ะ นี้ เขา วาง เนื้อ ของ เครื่องบูชา
{40:44} แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า จาก ข้าง นอก เข้า ไป ใน ลาน ชั้น ใน และ ดู เถิด มี ห้อง สอง ห้อง ใน ลาน ชั้น ใน ห้อง หนึ่ง อยู่ ข้าง หอ ประตู เหนือ หัน หน้า ไป ทิศ ใต้ อีก ห้อง หนึ่ง อยู่ ข้าง หอ ประตู ใต้ หัน หน้า ไป ทิศ เหนือ
{40:45} และ ท่าน บอก ข้าพเจ้า ว่า ห้อง นี้ ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ใต้ สำหรับ ปุโรหิต ผู้ ดูแล พระ นิเวศ
{40:46} และ ห้อง ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง เหนือ สำหรับ ปุโรหิต ผู้ ดูแล แท่น บูชา ปุโรหิต เหล่า นี้ เป็น บุตร ชาย ของ ศาโดก ใน บรรดา บุตร ของ เล วี ก็ มี พวก เขา เท่านั้น ที่ เข้า มา ใกล้ พระเจ้า เพื่อ จะ ปรนนิบัติ พระองค์
{40:47} และ ท่าน ก็ วัด ลาน ได้ ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก และ กว้าง หนึ่ง ร้อย ศอก เป็น สี่เหลี่ยม จัตุรัส และ แท่น บูชา อยู่ ข้าง หน้า พระ นิเวศ
{40:48} แล้ว ท่าน นำ ข้าพเจ้า มา ที่ มุข ของ พระ นิเวศ และ วัด เสา ของ มุข ได้ ห้า ศอก ทั้ง สอง ด้าน และ หอ ประตู กว้าง สิบ สี่ ศอกกำ แพง ข้าง หอ ประตู นั้น มี ด้าน ละ สาม ศอก
{40:49} มุข นั้น ยาว ยี่ สิบ ศอก และ กว้าง สิบ สอง ศอก บันได สิบ ขั้น นำ ไป ถึง ที่ นี้ และ มี เสา หา นอ ยู่ ข้าง เสา ทั้ง สอง ข้าง
{41:1} แล้ว ท่าน นำ ข้าพเจ้า มา ถึง ห้องโถง และ ได้ วัด เสา กว้าง ด้าน ละ หก ศอก
{41:2} และ ส่วน กว้าง ของ ทาง เข้า นั้น สิบ ศอก และ กำแพง ข้าง ทาง เข้า ด้าน ละ ห้า ศอก และ กำแพง ข้าง ทาง เข้า ด้าน ละ ห้า ศอก และ ท่าน ก็ วัด ความ ยาว ของ ห้องโถง ได้ สี่ สิบ ศอก กว้าง ยี่ สิบ ศอก
{41:3} แล้ว ท่าน ก็ เข้า ไป ใน ห้อง ชั้น ใน และ วัด เสา ของ ทาง เข้า ได้ สอง ศอก ทาง เข้า นั้น กว้าง หก ศอก และ กำแพง ข้าง ทาง เข้า นั้น เจ็ด ศอก
{41:4} และ ท่าน ก็ วัด ความ ยาว ของ ห้อง ได้ ยี่ สิบ ศอก กว้าง ยี่ สิบ ศอก พ้น ห้องโถง ออก ไป และ ท่าน บอก ข้าพเจ้า ว่า นี่ เป็น อภิ สุทธิ สถาน
{41:5} แล้ว ท่าน ก็ วัด กำแพง พระ นิเวศ ได้ หนา หก ศอก และ ห้อง ระเบียง นั้น กว้าง สี่ ศอก อยู่ รอบ พระ นิเวศ ทุก ด้าน
{41:6} ห้อง ระเบียง นั้น เป็น ห้อง สาม ชั้น ซ้อน กัน มี ชั้น ละ สาม สิบ ห้อง มี หยัก บ่า อยู่ รอบ กำแพง พระ นิเวศ ใช้ เป็น ที่ หนุน ห้อง ระเบียง เพื่อ ไม่ ให้ ห้อง ระเบียง อาศัย กำแพง พระ นิเวศ
{41:7} ห้อง ระเบียง นั้น ยิ่ง สูง ขึ้น ไป ก็ ยิ่ง กว้าง ออก ตาม ส่วน ขยาย ของ หยัก บ่า จาก ห้อง หนึ่ง ซ้อน อยู่ บน อีก ห้อง หนึ่ง โดย รอบ ที่ ข้าง พระ นิเวศ มี บันได นำ ขึ้น ข้าง บน ดังนี้ แหละ ผู้ ใด ที่ ขึ้น ไป จาก ห้อง ต่ำ ที่สุด ถึง ห้อง บน ก็ ต้อง ลอด ผ่าน ห้อง กลาง
{41:8} ข้าพเจ้า ยัง เห็น อีก ว่า พระ นิเวศ นั้น มี ยก พื้น อยู่ โดย รอบ ฐาน ของ ห้อง ระเบียง วัด ได้ หนึ่ง ไม้ วัด เต็ม ยาว หก ศอก
{41:9} ผนัง ด้าน นอก ของ ห้อง ระเบียง หนา ห้า ศอก และ ส่วน ของ ยก พื้นที่ ว่าง นั้น ห้า ศอก ระหว่าง ยก พื้น ของ พระ นิเวศ กับ
{41:10} ห้อง ทั้งหลาย ของ ลาน กว้าง ยี่ สิบ ศอก โดย รอบ พระ นิเวศ ทุก ด้าน
{41:11} และ ประตู ของ ห้อง ระเบียง นั้น เปิด เข้า ไป ใน ส่วน บน ยก พื้นที่ ว่าง ประตู หนึ่ง หัน ไป ทาง เหนือ และ อีก ประตู หนึ่ง หัน ไป ทาง ใต้ ความ กว้าง ของ ส่วน ที่ ว่าง นั้น คือ ห้า ศอก โดย รอบ
{41:12} ตึก ที่ หัน หน้า มา ยัง สนาม ของ พระ นิเวศ ทาง ด้าน ตะวัน ตก นั้น กว้าง เจ็ด สิบ ศอก และ ผนัง ของ ตึก หนา ห้า ศอก และ ยาว เก้า สิบ ศอก
{41:13} แล้ว ท่าน ก็ วัด พระ นิเวศ ได้ ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก สนาม และ ตึก พร้อม กับ ผนัง ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก
{41:14} ความ กว้าง ด้าน ตะวัน ออก ของ ด้าน หน้า ของ พระ นิเวศ ทั้ง ของ สนาม ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก
{41:15} แล้ว ท่าน ก็ วัด ความ ยาว ของ ตึก ซึ่ง หัน หน้า ไป สู่ สนาม อัน อยู่ ทาง ทิศ ตะวัน ตก พร้อม ทั้ง ผนัง ข้างๆ ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก ห้องโถง ของ พระ นิเวศ นั้น และ ห้อง ชั้น ใน และ มุข ชั้น นอก
{41:16} บุ ด้วย ไม้ และ ทั้ง สาม นั้น มี หน้าต่าง รอบ ซึ่ง มี กรอบ ฝัง ลึก ตรง ข้าม ธรณี ประตู บุ ไม้ โดย รอบ ตั้งแต่ พื้น ถึง หน้าต่าง (หน้าต่าง นี้ มี ม่าน คลุม)
{41:17} ทั้ง ช่องว่าง ที่ อยู่ เหนือ ประตู ถึง แม้ เป็น ห้อง ชั้น ใน และ ข้าง นอก และ บน ผนัง โดย รอบ ที่ ห้อง ชั้น ใน และ ห้องโถง ก็ มี รูป แกะ ไว้
{41:18} เป็น รูป เค รู บ รูป ต้น อินทผลัม และ รูป ต้น อินทผลัม ระหว่าง เค รู บ ทุก รูป เค รู บ ทุก ตน มี สอง หน้า
{41:19} หน้า ของ ผู้ชาย ตรง ต้น อินทผลัม ที่ อยู่ ข้าง หนึ่ง และ หน้า ของ สิงห์ หนุ่ม ตรง ต้น อินทผลัม ที่ อยู่ อีก ข้าง หนึ่ง มี รูป อย่าง นี้ แกะ ไว้ รอบ พระ นิเวศ
{41:20} จาก พื้น ถึง ที่ เหนือ ประตู มี รูป เค รู บ และ รูป ต้น อินทผลัม แกะ อยู่ ที่ ผนัง
{41:21} ฝ่าย เสา ประตู ของ ห้องโถง นั้น สี่เหลี่ยม ข้าง หน้า วิ สุทธิ สถาน ก็ มี อะไร เหมือน กับ แท่น บูชา ทำ ด้วย ไม้
{41:22} สูง สาม ศอก ยาว สอง ศอก และ กว้าง สอง ศอก ที่ มุม ที่ ฐาน และ ที่ ผนัง ทำ ด้วย ไม้ ท่าน บอก ข้าพเจ้า ว่า“ นี่ เป็น โต๊ะ ซึ่ง อยู่ ต่อ พระ พักตร์ ของ พระเจ้า”
{41:23} ห้องโถง คือ วิ สุทธิ สถาน มี ประตู คู่ แห่ง ละ คู่
{41:24} ประตู นั้น มี สอง บาน ประตู หนึ่ง มี บาน เหวี่ยง สอง บาน
{41:25} และ บน ประตู ของ ห้องโถง มี เค รู บ และ ต้น อินทผลัม แกะ ไว้ เช่น เดียว กับ ที่ แกะ ไว้ บน ผนัง มี ปะรำ ไม้ อยู่ ที่ หน้ามุข ข้าง นอก
{41:26} มี หน้าต่าง ที่ มี กรอบ ฝัง ลึก และ มี ต้น อินทผลัม อยู่ ทั้ง สอง ข้าง ที่ บน ผนัง ด้าน ข้าง มุข ทั้ง ห้อง ระเบียง พระ นิเวศ และ ปะรำ
{42:1} แล้ว ท่าน พา ข้าพเจ้า มา ถึง ลาน ชั้น ใน ตรง ทิศ เหนือ และ ท่าน นำ ข้าพเจ้า มา ถึง ห้อง ซึ่ง อยู่ ตรง ข้าม กับ สนาม และ ตรง ข้าม กับ ตึก ทาง ด้าน ทิศ เหนือ
{42:2} ความ ยาว ของ ตึก ที่ อยู่ ทาง ด้าน เหนือ นั้น เป็น หนึ่ง ร้อย ศอก และ กว้าง ห้า สิบ ศอก
{42:3} ติดต่อ กับ ส่วน ยี่ สิบ ศอก ซึ่ง เป็น ส่วน ของ ลาน ชั้น ใน หัน หน้า เข้า สู่ พื้น หิน ซึ่ง เป็น ส่วน ของ ลาน ข้าง นอก เป็น ระเบียง ซ้อน ระเบียง สาม ชั้น
{42:4} และ ข้าง หน้า ห้อง มี ทาง เข้า ข้าง ใน กว้าง สิบ ศอก ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก บรรดา ประตู ห้อง เหล่า นี้ อยู่ ทาง ด้าน เหนือ
{42:5} ห้อง ข้าง บน แคบ กว่า เพราะ ระเบียง กิน เนื้อที่ ไป มาก กว่า ระเบียง ห้อง ชั้น ล่าง และ ชั้น กลาง ใน ตึก นั้น
{42:6} เพราะ ว่า เป็น ห้อง สาม ชั้น และ ไม่ มี เสา รอง เหมือน เสา ที่ ลาน ข้าง นอก เพราะ ฉะนั้น ห้อง ชั้น บน จึง ร่น เข้า ไป กว่า พื้น มาก กว่า ห้อง ชั้น ล่าง และ ชั้น กลาง
{42:7} และ มี ผนัง ข้าง นอก ขนาน กับ ห้อง ตรง ไป ยัง ลาน ข้าง นอก ตรง ข้าม กับ ห้อง ยาว ห้า สิบ ศอก
{42:8} เพราะ ว่า ห้อง ที่ ลาน ข้าง นอก ยาว ห้า สิบ ศอก ส่วน ห้อง เหล่า นั้น ที่ ตรง ข้าม กับ พระ นิเวศ ยาว หนึ่ง ร้อย ศอก
{42:9} ใต้ ห้อง เหล่า นั้น มี ทาง เข้า อยู่ ด้าน ตะวัน ออก ถ้า เข้า ไป จาก ลาน ข้าง นอก
{42:10} ตรง ที่ ผนัง ด้าน นอก เริ่มต้น ด้าน ใต้ ก็ เช่น เดียวกัน ตรง ข้าม กับ สนาม และ ตรง ข้าม กับ ตึก มี ห้อง หลาย ห้อง
{42:11} (มี ทาง เดิน อยู่ หน้า ห้อง) คล้าย กับ ห้อง ทาง ทิศ เหนือ ยาว และ กว้าง ขนาด เดียวกัน มี ทางออก แผนผัง และ ประตู อย่าง เดียวกัน
{42:12} ข้าง ล่าง ห้อง ทิศ ใต้ มี ทาง เข้า อยู่ ด้าน ตะวัน ออก ที่ ที่ เข้า มา ตาม ทาง เดิน ตรง ข้าม มี ผนัง แบ่ง
{42:13} แล้ว ท่าน กล่าว แก่ ข้าพเจ้า ว่า“ ห้อง ด้าน เหนือ และ ห้อง ด้าน ใต้ ตรง ข้าม สนาม เป็น ห้อง บริสุทธิ์ ที่ ปุโรหิต ผู้ เข้า ใกล้ พระเจ้า จะ รับประทาน ของ ถวาย อัน บริสุทธิ์ ที่สุด เขา จะ วาง ของ ถวาย อัน บริสุทธิ์ ที่สุด นั้น ไว้ ที่ นั่น คือ ธัญ ญ บูชา เครื่องบูชา ไถ่ บาป เครื่องบูชา ไถ่ ความ ผิด เพราะ ว่าที่ นั่น บริสุทธิ์
{42:14} เมื่อ ปุโรหิต เข้า ไป ใน ที่ บริสุทธิ์ เขา จะ ไม่ ออก ไป จาก ห้อง นี้ เข้า สู่ ลาน ข้าง นอก นอกจาก จะ ปลด เครื่อง แต่ง กาย ที่ เขา สวม ปฏิบัติ หน้าที่ วาง ไว้ ที่ นั่น เพราะ สิ่ง เหล่า นี้ บริสุทธิ์ เขา จะ ต้อง สวม เครื่อง แต่ง กาย อื่น ก่อน ที่ เขา จะ เข้า ไป สู่ ส่วน ที่ มี ไว้ สำหรับ ประชาชน”
{42:15} เมื่อ ท่าน ได้ วัด ข้าง ใน บริเวณ พระ นิเวศ เสร็จ แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า ออก มา ทาง ประตู ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก และ วัด บริเวณ พระ นิเวศ โดย รอบ
{42:16} ท่าน วัด ด้าน ตะวัน ออก ด้วย ไม้ วัด ได้ ห้า ร้อย ศอก ตาม ไม้ วัด
{42:17} แล้ว ท่าน ก็ หัน มา วัด ทาง ด้าน เหนือ ได้ ห้า ร้อย ศอก ตาม ไม้ วัด
{42:18} แล้ว ท่าน ก็ หัน มา วัด ด้าน ใต้ ได้ ห้า ร้อย ศอก ตาม ไม้ วัด
{42:19} แล้ว ท่าน ก็ หัน มา ด้าน ตะวัน ตก แล้ว วัด ได้ ห้า ร้อย ศอก ตาม ไม้ วัด
{42:20} ท่าน วัด ทั้ง สี่ ด้าน มี กำแพง ล้อม รอบ ยาว ห้า ร้อย ศอก กว้าง ห้า ร้อย ศอก เป็น ที่ แบ่ง ระหว่าง ที่ บริสุทธิ์ และ ที่ สาธารณะ
{i43:1} พระ สิริ ของ พระเจ้า เต็ม พระ วิหาร
{43:1} ภายหลัง ท่าน นำ ข้าพเจ้า มา ยัง ประตู คือ ประตู ที่ หัน หน้า ไป ทิศ ตะวัน ออก
{43:2} และ ดู เถิด พระ สิริ ของ พระเจ้า แห่ง อิสราเอล มา จาก ทิศ ตะวัน ออก และ พระ สุรเสียง ของ พระองค์ ก็ เหมือน เสียง น้ำ มาก หลาย และ พิภพ ก็ รุ่งโรจน์ ด้วย พระ สิริ ของ พระองค์
{43:3} และ นิมิต ที่ ข้าพเจ้า เห็น นั้น ก็ เหมือน กับ นิมิต ซึ่ง ข้าพเจ้า เห็น เมื่อ พระองค์ เสด็จ มา ทำลาย เมือง นั้น และ เหมือน กับ นิมิต ซึ่ง ข้าพเจ้า ได้ เห็น ที่ ริม แม่น้ำ เค บาร์ และ ข้าพเจ้า ก็ ซบ หน้า ของ ข้าพเจ้า ลง ถึง ดิน
{43:4} เมื่อ พระ สิริ ของ พระเจ้า เข้า ไป ใน พระ นิเวศ ทาง ประตู ที่ หัน ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก
{43:5} พระ วิญญาณ ก็ ยก ข้าพเจ้า ขึ้น และ นำ ข้าพเจ้า มา ที่ ลาน ชั้น ใน และ ดู เถิด พระ สิริ ของ พระเจ้า ก็ เต็ม พระ วิหาร
{43:6} ขณะ ที่ ชาย คน นั้น ยัง ยืน อยู่ ที่ ข้าง ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า ได้ยิน พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ดัง ออก มา จาก พระ วิหาร
{43:7} และ พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย บัลลังก์ ของ เรา และ สถานที่ วาง เท้า ของ เรา อยู่ ที่ นี่ เป็น ที่ ที่ เรา จะ อยู่ ท่ามกลาง ชน ชาติ อิสราเอล เป็น นิตย์ และ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จะ ไม่ กระทำ ให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา เป็น มลทิน โดย ตัว ของ เขา ทั้งหลาย เอง หรือ กษัตริย์ ของ เขา ทั้งหลาย ด้วย การ เล่นชู้ ของ เขา ทั้งหลาย และ ด้วย ศพ ของ พระเจ้า แผ่นดิน ของ เขา ทั้งหลาย เมื่อ สิ้น พระ ชนม์
{43:8} โดย การ วาง ธรณี ประตู ของ เขา ทั้งหลาย ไว้ ข้าง ธรณี ประตู ของ เรา และ โดย ตั้ง เสา ประตู ของ เขา ทั้งหลาย ไว้ ข้าง เสา ประตู ของ เรา มี เพียง ผนัง กั้น ไว้ ระหว่าง เรา กับ เขา ทั้งหลาย เท่านั้น เขา ได้ กระทำ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา ให้ เป็น มลทิน ด้วย การ ลามก ของ เขา ซึ่ง เขา ทั้งหลาย ได้ กระทำ ดังนั้น เรา จึง เผา ผลาญ เขา เสีย ด้วย ความ กริ้ว ของ เรา
{43:9} บัดนี้ ให้ เขา ทิ้ง การ เล่นชู้ ทั้งหลาย ของ เขา และ ศพ ของ กษัตริย์ ทั้งหลาย ของ เขา ให้ ห่าง ไกล จาก เรา และ เรา จะ อยู่ ท่ามกลาง เขา ทั้งหลาย เป็น นิตย์
{i43:10} ระเบียบ ของ พระ วิหาร และ แท่น บูชา
{43:10} “ เจ้า บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า จง บรรยาย แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ให้ ทราบ ถึง พระ วิหาร และ สัณฐาน และ แผนผัง ของ พระ วิหาร นั้น เพื่อ ว่า เขา จะ ได้ ละอาย ใน เรื่อง ความ บาป ชั่ว ของ เขา
{43:11} และ ถ้า เขา ละอาย ใน สิ่ง ทั้งหลาย ที่ เขา กระทำ มา แล้ว จง สำแดง ภาพ แผนผัง ทางออก ทาง เข้า และ ลักษณะ ทั้งสิ้น ของ พระ วิหาร นั้น และ จง ให้ เขา ทราบ ถึง กฎเกณฑ์ และ กฎ ทั้งสิ้น ของ พระ วิหาร จง เขียน ลง ไว้ ต่อ หน้า ต่อ ตา ของ เขา เพื่อ เขา จะ ได้ รักษา กฎ และ กฎเกณฑ์ ทั้งสิ้น ของ พระ วิหาร และ กระทำ ตาม
{43:12} ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ ของ พระ วิหาร คือ บริเวณ โดย รอบ ที่ อยู่ บน ยอด ภูเขา จะ เป็น ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด ดู เถิด นี่ เป็น กฎ ของ พระ วิหาร
{43:13} ต่อ ไป นี้ เป็น ขนาด ของ แท่น บูชา วัด เป็น ศอก (ศอก หนึ่ง คือ ความ ยาว หนึ่ง ศอก กับ หนึ่ง คืบ) ตอน ฐาน สูง หนึ่ง ศอก และ กว้าง หนึ่ง ศอก ที่ ขอบ มี ริม คืบ หนึ่ง และ ความ สูง ของ แท่น บูชา เป็น ดังนี้
{43:14} จาก ตอน ฐาน ที่ อยู่ บน ดิน มา ถึง ข้าง ล่าง สูง สอง ศอก กว้าง หนึ่ง ศอก จาก ขั้น เล็ก ไป ถึง ขั้น ใหญ่ สูง สี่ ศอก กว้าง หนึ่ง ศอก
{43:15} และ เตา ของ แท่น นั้น สี่ ศอก และ จาก เตา แท่น มี เชิง งอน ยื่น ขึ้น ไป สูง ศอก หนึ่ง สี่ เชิง
{43:16} เตา แท่น นั้น เป็น สี่เหลี่ยม จัตุรัส ยาว สิบ สอง ศอก กว้าง สิบ สอง ศอก
{43:17} ขั้น ข้าง เตา ก็ สี่เหลี่ยม จัตุรัส เหมือน กัน ยาว สิบ สี่ ศอก กว้าง สิบ สี่ ศอก ยก ริม รอบ กว้าง ครึ่ง ศอก ฐาน กว้าง ศอก หนึ่ง โดย รอบ บันได แท่น บูชา หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก”
{43:18} และ ท่าน พูด กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น กฎเกณฑ์ ของ แท่น บูชา ใน วัน ที่ สร้าง เสร็จ แล้ว เพื่อ จะ ถวาย เครื่อง เผา บูชา และ เพื่อ จะ ซัด ด้วย เลือด
{43:19} ท่าน จง มอบ วัว หนุ่ม ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป แก่ ปุโรหิต คน เล วี ครอบครัว ศาโดก ผู้ ที่ เข้า มา ใกล้ เพื่อ ปรนนิบัติ เรา พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{43:20} เจ้า จง เอา เลือด วัว นั้น บ้าง ใส่ ไว้ ที่ เชิง งอน ทั้ง สี่ ของ แท่น และ มุม ทั้ง สี่ ของ ขั้น ข้าง เตา และ ที่ ยก ริม โดย รอบ ทำ ดังนี้ แหละ ท่าน จะ ได้ ชำระ แท่น และ ทำ การ ลบ มลทิน ของ แท่น นั้น ไว้
{43:21} ท่าน จง เอา วัว ผู้ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ท่าน จง เผา มัน เสีย ใน ที่ ที่ กำหนด ไว้ ซึ่ง เป็น ที่ ของ พระ วิหาร ภายนอก สถาน นมัสการ
{43:22} และ ใน วัน ที่ สอง ท่าน จง ถวาย แพะ ตัวผู้ ที่ ปราศจาก ตำหนิ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ ชำระ แท่น บูชา อย่าง ที่ ชำระ ด้วย วัว ผู้
{43:23} เมื่อ ท่าน ได้ ชำระ แท่น เสร็จ แล้ว ท่าน จง ถวาย วัว หนุ่ม ปราศจาก ตำหนิ และ แกะ ผู้ ที่ ปราศจาก ตำหนิ จาก ฝูง
{43:24} ท่าน จง นำ มา ถวาย พระเจ้า และ ปุโรหิต จะ เอา เกลือ พรม ลง บน นั้น และ ถวาย เป็น เครื่อง เผา บูชา แด่ พระเจ้า
{43:25} ท่าน จง ถวาย แพะ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป ทุก วัน จน ครบ เจ็ด วัน และ จง ถวาย วัว หนุ่ม และ แกะ ผู้ ที่ ปราศจาก ตำหนิ จาก ฝูง ด้วย
{43:26} เขา ทั้งหลาย จะ ต้อง ทำ การ ลบ มลทิน แท่น บูชา อยู่ เจ็ด วัน จึง จะ ชำระ เสร็จ และ ถวาย ให้ เป็น ที่ ศักดิ์สิทธิ์
{43:27} และ เมื่อ เขา กระทำ ครบ ตาม กำหนด เหล่า นี้ แล้ว ตั้งแต่ วัน ที่ แปด เป็นต้น ไป ปุโรหิต จะ ต้อง ถวาย เครื่อง เผา บูชา ของ ท่าน และ เครื่อง ศานติ บูชา ของ ท่าน ที่ บน แท่น นั้น และ เรา จะ โปรดปราน เจ้า ทั้งหลาย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{i44:1} งาน ปรนนิบัติ ใน พระ วิหาร
{44:1} แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า กลับ มา ที่ ประตู นอก ของ สถาน นมัสการ ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง ตะวัน ออก และ ประตู นั้น ปิด อยู่
{44:2} พระเจ้า ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ ประตู นี้ จะ ปิด อยู่ เรื่อย ไป อย่า ให้ เปิด และ ไม่ ให้ ใคร เข้า ไป ทาง นี้ เพราะ พระ เยโฮวาห์ พระเจ้า แห่ง อิสราเอล ได้ เสด็จ เข้า ไป ทาง นี้ เพราะ ฉะนั้น จึง ให้ ปิด ไว้
{44:3} เฉพาะ เจ้านาย เท่านั้น ที่ จะ ประทับ เสวย พระ กระยาหาร ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ใน ประตู นี้ ได้ ท่าน จะ ต้อง เข้า มา ทาง มุข ของ หอ ประตู และ ต้อง ออก ไป ตาม ทาง เดียวกัน”
{44:4} แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า มา ตาม ทาง ของ ประตู เหนือ มา ที่ ข้าง หน้า พระ วิหาร และ ข้าพเจ้า มอง ดู และ ดู เถิด พระ สิริ ของ พระเจ้า ก็ เต็ม พระ วิหาร ของ พระเจ้า และ ข้าพเจ้า ก็ ซบ หน้า ลง ถึง ดิน
{44:5} และ พระเจ้า ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย จง ตั้งใจ ให้ ดี ทุก สิ่ง ที่ เรา จะ บอก เจ้า เกี่ยว กับ กฎเกณฑ์ ทั้งสิ้น ของ พระ วิหาร ของ พระเจ้า และ กฎ ทั้งสิ้น ของ พระ วิหาร นั้น จง ดู ด้วย ตา ของ เจ้า และ ฟัง ด้วย หู ของ เจ้า และ จดจำ เรื่อง ทาง เข้า พระ วิหาร และ ทางออก จาก สถาน นมัสการ ไว้ ให้ ดี
{44:6} แล้ว จง บอก แก่ พงศ์พันธุ์ ที่ มัก กบฏ คือ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ว่า พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า โอ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เอ๋ย ขอ ให้การ ลามก ของ เจ้า สิ้นสุด เสียที เถิด
{44:7} คือ การ ยินยอม ให้ คน ต่าง ด้าว ที่ มิ ได้ เข้า สุหนัต ทาง จิตใจ และ เนื้อ หนัง เข้า มา ใน สถาน นมัสการ ของ เรา กระทำ ให้ สถาน นั้น สาธารณ์ ใน เมื่อ เจ้า ถวาย อาหาร ของ เรา แก่ เรา คือ ไขมัน และ เลือด เจ้า ได้ ทำลาย พัน ธ สัญญา ของ เรา ด้วย การ ลามก ทั้งสิ้น ของ เจ้า
{44:8} และ เจ้า มิ ได้ ดูแล รักษา สิ่ง บริสุทธิ์ ของ เรา แต่ เจ้า ได้ ตั้ง คน ต่าง ด้าว ให้ ดูแล รักษา อยู่ ใน สถาน นมัสการ ของ เรา เพื่อ ประโยชน์ แก่ ตัว เจ้า เอง
{44:9} “ พระเจ้า จึง ตรัส ดังนี้ ว่า อย่า ให้ ต่าง ด้าว ที่ มิ ได้ เข้า สุหนัต ทาง จิตใจ คน และ เนื้อ หนัง คือ ชน ต่าง ด้าว ทั้งสิ้น ที่ อยู่ ท่ามกลาง ชน ชาติ อิสราเอล เข้า ไป ใน สถาน นมัสการ ของ เรา
{44:10} แต่ คน เล วี ผู้ ที่ ได้ ไป ไกล จาก เรา หลง ไป จาก เรา ไป ติดตาม รูป เคารพ ของ เขา เมื่อ คน อิสราเอล หลง ไป นั้น จะ ต้อง ได้ รับ โทษ ของ ตน
{44:11} เขา ทั้งหลาย จะ ต้อง ปรนนิบัติ อยู่ ใน สถาน นมัสการ ของ เรา ตรวจตรา ดู อยู่ ที่ ประตู พระ วิหาร และ ปฏิบัติ อยู่ ใน พระ วิหาร เขา จะ ฆ่า เครื่อง เผา บูชา และ เครื่อง สัต ว บูชา ให้ ประชาชน และ เขา จะ ต้อง คอย เฝ้า ประชาชน เพื่อ จะ รับใช้ เขา ทั้งหลาย
{44:12} เพราะ เขา ทั้งหลาย ได้ ปรนนิบัติ ประชาชน อยู่ หน้า รูป เคารพ ของ เขา จึง กลาย เป็น สิ่ง สะดุด ให้ ทำบาป ผิด แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล พระเจ้า ตรัส ว่า เพราะ ฉะนั้น เรา จึง ได้ ปฏิญาณ ด้วย เรื่อง เขา ทั้งหลาย ว่า เขา ทั้งหลาย จะ ต้อง ได้ รับ โทษ ของ เขา
{44:13} อย่า ให้ เขา ทั้งหลาย เข้า มา ใกล้ เรา เพื่อ จะ รับใช้ เรา ใน ตำแหน่ง ปุโรหิต หรือ เข้า มา ใกล้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งหลาย ของ เรา และ สิ่ง ซึ่ง ศักดิ์สิทธิ์ ที่สุด นั้น แต่ เขา ต้อง ทน รับ ความ อับอาย ขายหน้า เพราะ ความ ลามก ซึ่ง เขา ได้ กระทำ นั้น
{44:14} แต่ ถึง กระนั้น เรา จะ กำหนด ให้ เขา เป็น ผู้ ดูแล พระ วิหาร ให้ กระทำ บริการ ทั้งสิ้น และ กระทำ สิ่ง ที่ ต้อง กระทำ ใน พระ วิหาร นั้น ทั้งสิ้น
{44:15} “ แต่ ปุโรหิต คน เล วี บรรดา บุตร ของ ศาโดก ผู้ ยัง ดูแล สถาน นมัสการ ของ เรา เมื่อ คน อิสราเอล หลง ไป จาก เรา นั้น พระเจ้า ตรัส ว่า ให้ เขา เข้า มา ใกล้ เรา เพื่อ ปรนนิบัติ เรา และ ให้ คอย รับใช้ เรา ที่ จะ ถวาย ไขมัน และ เลือด
{44:16} เขา จะ เข้า มา ใน สถาน นมัสการ ของ เรา ได้ และ ให้ เขา เข้า มา ใกล้ โต๊ะ ของ เรา เพื่อ จะ ปรนนิบัติ เรา และ ให้ เขา รักษา คำ กำชับ ของ เรา
{44:17} เมื่อ เขา เข้า ประตู ลาน ชั้น ใน นั้น ให้ เขา สวม เสื้อ ผ้าป่าน อย่า ให้ เขา มี สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย ขน แกะ เลย ขณะ เมื่อ เขา ทำ การ ปรนนิบัติ อยู่ ที่ ประตู ลาน ชั้น ใน และ อยู่ ข้าง ใน
{44:18} ให้ เขา โพก ผ้าป่าน ไว้ เหนือ ศีรษะ และ สวม กางเกง ผ้าป่าน เพียง เอว อย่า ให้ เขา คาด ตัว ด้วย สิ่ง ใด ที่ ให้ มี เหงื่อ
{44:19} และ เมื่อ เขา ออก ไป ยัง ลาน นอก เพื่อ ไป หา ประชาชน ให้ เขา เปลื้อง เสื้อ ผ้า ชุด ที่ ปรนนิบัติ งาน นั้น ออก เสีย และ วาง ไว้ เสีย ใน ห้อง บริสุทธิ์ แล้ว จึง สวม เสื้อ ผ้า อื่น เกรง ว่า เขา จะ นำ ความ บริสุทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ไป ติดต่อ กับ ประชาชน ด้วย เสื้อ ผ้า ของ เขา
{44:20} อย่า ให้ เขา โกน ศีรษะ หรือ ปล่อย ให้ มวย ผม ยาว ให้ เขา เพียง แต่ ขลิบ ผม บน ศีรษะ ของ เขา เท่านั้น
{44:21} เมื่อ ปุโรหิต เข้า ไป ใน ลาน ชั้น ใน จะ ดื่ม เหล้า องุ่น ไม่ ได้
{44:22} อย่า ให้ ปุโรหิต แต่งงาน กับ หญิง ม่าย หรือ หญิง ที่ ถูก หย่า แล้ว แต่ ให้ แต่งงาน กับ หญิง พรหมจารี เทือกเถา พงศ์พันธุ์ อิสราเอล หรือ หญิง ม่าย ซึ่ง เป็น หญิง ม่าย ของ ปุโรหิต
{44:23} เขา ทั้งหลาย จะ ต้อง สั่งสอน ประชากร ของ เรา ถึง ความ แตก ต่าง ระหว่าง ของ บริสุทธิ์ และ ของ สาธารณ์ และ สำแดง ให้ เขา สังเกต ได้ ว่า อะไร เป็น มลทิน และ อะไร ไม่ เป็น มลทิน
{44:24} ถ้า มี คดี เขา จะ ต้อง กระทำ หน้าที่ ผู้พิพากษา และ เขา จะ ต้อง พิพากษา ตาม กฎหมาย ของ เรา ใน งาน เทศกาล ตาม กำหนด ของ เรา นั้น เขา จะ ต้อง รักษา กฎ และ กฎเกณฑ์ ของ เรา และ เขา จะ ต้อง รักษา วัน สะ บา โต ของ เรา ให้ บริสุทธิ์
{44:25} อย่า ให้ เขา กระทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ด้วย เข้า ไป ใกล้ ผู้ ตาย เว้น แต่ เป็น บิดา หรือ มารดา หรือ บุตร ชาย หรือ บุตร หญิง หรือ พี่น้อง ผู้ชาย หรือ พี่น้อง ผู้หญิง ที่ ไม่ มี สามี ก็ จะ กระทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ได้
{44:26} หลัง จาก ที่ เขา รับ การ ชำระ แล้ว มี กำหนด อีก เจ็ด วัน
{44:27} พระเจ้า ตรัส ว่า ใน วัน ที่ เขา เข้า ไป ใน ที่ นมัสการ คือ ที่ ลาน ชั้น ใน เพื่อ จะ ปรนนิบัติ อยู่ ใน ที่ นมัสการ เขา จะ ต้อง ถวาย เครื่องบูชา ไถ่ บาป เสีย ก่อน
{44:28} “ เขา จะ ไม่ มี มรดก ตกทอด เรา เป็น มรดก ของ เขา และ เจ้า ไม่ ต้อง ให้ เขา ถือ กรรมสิทธิ์ ใดๆ ใน อิสราเอล เรา เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา
{44:29} ให้ เขา รับประทาน เครื่อง ธัญ ญ บูชา เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ เครื่องบูชา ไถ่ ความ ผิด และ ทุก สิ่ง ที่ ถวาย ไว้ ใน อิสราเอล เป็น ของ เขา ทั้งหลาย
{44:30} และ ผลไม้ ดี ที่สุด ของ ผลไม้ รุ่น แรก ทุก ชนิด และ ของ ถวาย ทุก ชนิด จาก เครื่อง ถวาย บูชา ทั้งสิ้น ของ เจ้า จะ เป็น ของ บรรดา ปุโรหิต ทั้งหลาย เจ้า จง มอบ แป้ง หยาบ ผล แรก ของ เจ้า ให้ แก่ ปุโรหิต เพื่อ ว่า พระ พร จะ มี อยู่ เหนือ ครัว เรือน ของ เจ้า
{44:31} ปุโรหิต จะ ต้อง ไม่ รับประทาน สิ่ง ใดๆ ไม่ ว่า จะ เป็น นก หรือ สัตว์ ที่ ตาย เอง หรือ ถูก ฉีก กัด ตาย
{i45:1} การ แบ่ง แผ่นดิน และ เครื่อง ชั่ง ตวง ที่ เที่ยงตรง
{45:1} “ เมื่อ เจ้า แบ่ง แผ่นดิน ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ นั้น เจ้า จง ถวาย ที่ดิน ส่วน หนึ่ง ไว้ เพื่อ พระเจ้า ให้ เป็น ตำบล บริสุทธิ์ ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก และ กว้าง สอง หมื่น ศอก จะ เป็น ที่ บริสุทธิ์ ตลอด บริเวณ นั้น
{45:2} ใน บริเวณ นี้ ให้ มี ที่ สี่เหลี่ยม จัตุรัส แปลง หนึ่ง ยาว ห้า ร้อย กว้าง ห้า ร้อย ศอก สำหรับ สถาน นมัสการ ให้ มี บริเวณ ว่าง ไว้ โดย รอบ อีก ห้า สิบ ศอก
{45:3} ใน ตำบล บริสุทธิ์ นั้น เจ้า จง วัด ส่วน หนึ่ง ออก ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก กว้าง หนึ่ง หมื่น ศอก ใน บริเวณ นี้ ให้ เป็น ที่ ตั้ง ของ สถาน นมัสการ คือ ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด
{45:4} ให้ เป็น ส่วน แผ่นดิน ที่ บริสุทธิ์ ให้ เป็น ของ ปุโรหิต ผู้ ปรนนิบัติ อยู่ ใน สถาน นมัสการ และ เข้า ใกล้ พระเจ้า เพื่อ จะ ปรนนิบัติ พระองค์ ให้ เป็น ที่ สำหรับ ปลูก บ้านเรือน ของ เขา และ เป็น ที่ บริสุทธิ์ สำหรับ สถาน นมัสการ
{45:5} อีก ส่วน หนึ่ง ซึ่ง ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก และ กว้าง หนึ่ง หมื่น ศอก นั้น เป็น ที่ ของ คน เล วี ผู้ ปรนนิบัติ อยู่ ที่ พระ วิหาร ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา ที่ จะ สร้าง เมือง เพื่อ อาศัย อยู่
{45:6} “ ใกล้ๆ กับ ส่วน ที่ ตั้ง ไว้ เป็น ตำบล บริสุทธิ์ นั้น เจ้า จะ ต้อง กำหนด ที่ดิน ผืน หนึ่ง กว้าง ห้า พัน ศอก ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก ให้ เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เมือง ให้ เป็น ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งหมด
{45:7} “ แผ่นดิน ทั้ง สอง ข้าง ของ ตำบล บริสุทธิ์ และ ส่วน ของ เมือง นั้น ให้ ยก เป็น ที่ดิน ของ เจ้านาย เคียง ข้าง กับ ตำบล บริสุทธิ์ และ ส่วน ของ เมือง ด้าน ตะวัน ตก และ ตะวัน ออก มี ส่วน ยาว เท่ากับ ส่วน ที่ ยก ให้ คน เผ่า หนึ่ง ยืด ออก ไป ตาม ทาง ตะวัน ตก และ ทาง ตะวัน ออก ของ เขต แดน แผ่นดิน
{45:8} ให้ เป็น ส่วน ของ เจ้านาย ใน อิสราเอล และ เจ้านาย ของ เรา จะ ไม่ บีบคั้น ประชากร ของ เรา อีก แต่ เจ้านาย เหล่า นั้น จะ ยอม ให้ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ได้ แผ่นดิน ตาม ส่วน เผ่า ของ ตน
{45:9} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า โอ บรรดา เจ้านาย แห่ง อิสราเอล เอ๋ย พอ เสียที เถิด จง ทิ้ง การ ทารุณ และ การ บีบคั้น เสีย และ กระทำ ความ ยุติธรรม และ ความ ชอบธรรม พระเจ้า ตรัส ว่า จง เลิก การ ขับ ไล่ ประชากร ของ เรา ให้ ออก จาก ที่ดิน อัน เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา เสีย
{45:10} “ เจ้า จง มี ตาชั่ง เอ ฟาห์และบัท ที่ เที่ยงตรง
{45:11} เอ ฟาห์และบัท นั้น ให้ เป็น ขนาด เดียวกัน บัท หนึ่ง จุ หนึ่ง ใน สิบ ของ โฮเมอร์ และ เอ ฟาห์ ก็ จุ หนึ่ง ใน สิบ ของ โฮเมอร์ และ เอ ฟาห์ ก็ จุ หนึ่ง ใน สิบ ของ โฮเมอร์ ให้ โฮเมอร์ เป็น เครื่อง วัด มาตรฐาน
{45:12} เชเขล หนึ่ง มี ยี่ สิบ เก- ราห์ น้ำหนัก ห้า เชเขล ก็ ให้ เป็น ห้า เชเขลสิบเชเขล ก็ ให้ เป็น สิบ เชเขลและมาเน ของ เจ้า ก็ ให้ มี ห้า สิบ เชเขล 6
{i45:13} บรรดา ของ ถวาย และ เทศกาล
{45:13} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กำหนด ของ ถวาย ที่ เจ้า ทั้งหลาย จะ ต้อง ถวาย คือ ข้าว สาลี โฮเมอร์ หนึ่ง ให้ ถวาย หนึ่ง ใน หก เอ ฟาห์ข้าวบาร ลี โฮเมอร์ หนึ่ง ให้ ถวาย หนึ่ง ใน หก ของ เอ ฟาห์
{45:14} และ ส่วน กำหนด ประจำ ของ น้ำมัน น้ำมัน โค ระ หนึ่ง ถวาย หนึ่ง ใน สิบ ของ บัท (โค ระ ก็ เหมือน โฮเมอร์ จุ สิบ บัท)
{45:15} แกะ ฝูง สอง ร้อย ตัว ก็ ให้ ถวาย ตัว หนึ่ง จาก บรรดา ครอบครัว อิสราเอล พระเจ้า ตรัส ว่า นี่แหละ เป็น ของ ถวาย สำหรับ ธัญ ญ บูชา เครื่อง เผา บูชา และ ศานติ บูชา เพื่อ ทำ การ ลบ มลทิน ให้ เขา ทั้งหลาย
{45:16} ให้ ประชาชน ทั้งสิ้น แห่ง แผ่นดิน นี้ มอบ ของ ถวาย เหล่า นี้ แก่ เจ้านาย แห่ง อิสราเอล
{45:17} ให้ เป็น หน้าที่ ของ เจ้านาย ที่ จะ จัด เครื่อง เผา บูชา ธัญ ญ บูชา เครื่อง ดื่ม บูชา ณ งาน เทศกาล ทั้งหลาย ใน วัน ขึ้น ค่ำ และ สะ บา โต ใน งาน เทศกาล ที่ กำหนด ไว้ ของ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งสิ้น ให้ เขา จัด เครื่องบูชา ไถ่ บาป ธัญ ญ บูชา เครื่อง เผา บูชา และ ศานติ บูชา เพื่อ กระทำ การ ลบ บาป ให้ แก่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล
{45:18} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ใน วัน ที่ หนึ่ง ของ เดือน ที่ หนึ่ง เจ้า จง เอา วัว หนุ่ม ที่ ปราศจาก ตำหนิ ตัว หนึ่ง และ เจ้า จง ชำระ สถาน นมัสการ เสีย
{45:19} ให้ ปุโรหิต เอา เลือด ของ เครื่องบูชา ไถ่ บาป มา บ้าง และ จง ประพรม ที่ เสา ประตู พระ วิหาร ที่ ขั้น สี่ มุม ของ แท่น บูชา และ บน เสา ประตู ของ ลาน ชั้น ใน
{45:20} ใน วัน ที่ เจ็ด ของ เดือน นั้น เจ้า จง กระทำ เช่น เดียวกัน เพื่อ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด ที่ กระทำ บาป ด้วย ความ พลั้งเผลอ หรือ ความ รู้เท่า ไม่ ถึง การ เพื่อ ว่า เจ้า จะ ได้ กระทำ การ ลบ มลทิน พระ วิหาร
{45:21} “ ใน วัน ที่ สิบ สี่ ของ เดือน ต้น เจ้า จง ฉลอง เทศกาล ปัส กา จง รับประทาน ขนม ปัง ไร้ เชื้อ ตลอด เทศกาล เจ็ด วัน
{45:22} ใน วัน นั้น ให้ เจ้านาย จัด หา วัว หนุ่ม ตัว หนึ่ง สำหรับ ตนเอง และ ราษฎร ทั้งสิ้น เพื่อ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{45:23} และ ใน เจ็ด วัน ที่ มี เทศกาล เลี้ยง ให้ เจ้านาย จัด หา วัว หนุ่ม เจ็ด ตัว กับ แกะ ผู้ เจ็ด ตัว ที่ ปราศจาก ตำหนิ ให้ เป็น เครื่อง เผา บูชา แด่ พระเจ้า ทุกๆ วัน ตลอด เจ็ด วัน นั้น และ จัด หา แพะ ผู้ ตัว หนึ่ง ทุก วัน ให้ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป
{45:24} และ ให้ เจ้านาย จัด หา ธัญ ญบูชาเอฟาห์ หนึ่ง คู่ กับ วัว ผู้ หนึ่ง และ เอ ฟาห์ หนึ่ง คู่ กับ แกะ ผู้ หนึ่ง และ น้ำมัน หนึ่ง ฮิ น ต่อ แป้ง ทุก เอ ฟาห์
{45:25} ใน วัน ที่ สิบ ห้า ของ เดือน ที่ เจ็ด และ ใน เทศกาล เลี้ยง ทั้ง เจ็ด วัน ให้ ท่าน จัด หา ของ เช่น เดียวกัน สำหรับ เป็น เครื่องบูชา ไถ่ บาป เครื่อง เผา บูชา ธัญ ญ บูชา และ เครื่อง น้ำมัน
{46:1} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ประตู ลาน ชั้น ใน ที่ หัน หน้า ไป ทิศ ตะวัน ออก นั้น ให้ ปิด อยู่ ใน วัน ทำงาน หก วัน แต่ ใน วัน สะ บา โต นั้น ให้ เปิด และ ใน วัน ขึ้น ค่ำ หนึ่ง ก็ ให้ เปิด
{46:2} ฝ่าย เจ้านาย นั้น ให้ เข้า มา จาก ข้าง นอก ทาง มุข ของ หอ ประตู และ ให้ มา ยืน อยู่ ที่ เสา ประตู ให้ ปุโรหิต ถวาย เครื่อง เผา บูชา และ เครื่อง ศานติ บูชา ของ ท่าน และ ท่าน จะ นมัสการ อยู่ ที่ ธรณี ประตู แล้ว ท่าน จะ ออก ไป แต่ อย่า ปิด ประตู นั้น จน กว่า จะ ถึง เวลา เย็น
{46:3} ราษฎร จะ นมัสการ ต่อ พระเจ้า ตรง ที่ ทาง เข้า ประตู นั้น ใน วัน สะ บา โต และ ใน วัน ขึ้น ค่ำ
{46:4} เครื่อง เผา บูชา ที่ เจ้านาย ถวาย แด่ พระเจ้า ใน วัน สะ บา โต นั้น คือ ลูก แกะ ปราศจาก ตำหนิ หก ตัว และ แกะ ผู้ ปราศจาก ตำหนิ ตัว หนึ่ง
{46:5} และ ธัญ ญ บูชา ที่ คู่ กับ แกะ นั้น คือ แป้ง เอ ฟาห์ หนึ่ง และ ธัญ ญ บูชา ที่ คู่ กับ ลูก แกะ นั้น ก็ สุด แท้ แต่ ที่ ท่าน จะ สามารถ จะ ถวาย ได้ พร้อม กับ น้ำมัน ฮิ น หนึ่ง ต่อ แป้ง หนึ่ง เอ ฟาห์
{46:6} ใน วัน ขึ้น ค่ำ ท่าน จะ ถวาย วัว หนุ่ม ปราศจาก ตำหนิ ตัว หนึ่ง และ ลูก แกะ หก ตัว กับ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง ซึ่ง ต้อง ปราศจาก ตำหนิ
{46:7} ส่วน ธัญ ญ บูชา นั้น ท่าน จะ จัด แป้ง หนึ่ง เอ ฟาห์ คู่ กับ วัว ผู้ ตัว นั้น และ หนึ่ง เอ ฟาห์ คู่ กับ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง และ คู่ กับ ลูก แกะ ท่าน จะ จัด ตาม ที่ สามารถ จัด ได้ พร้อม กับ น้ำมัน หนึ่ง ฮิ น ต่อ แป้ง หนึ่ง เอ ฟาห์
{46:8} เมื่อ เจ้านาย เข้า มา ท่าน จะ เข้า ไป ทาง มุข ของ หอ ประตู และ กลับ ออก ไป ตาม ทาง เดียวกัน นั้น
{46:9} “ เมื่อ ราษฎร เข้า มา ต่อ พระ พักตร์ พระเจ้า ณ เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด ผู้ ที่ เข้า มา ทาง ประตู เหนือ เพื่อ นมัสการ จะ ต้อง กลับ ออก ไป ทาง ประตู ใต้ และ ผู้ ที่ เข้า มา ทาง ประตู ใต้ จะ ต้อง กลับ ออก ไป ทาง ประตู เหนือ อย่า ให้ ใคร กลับ ทาง ประตู ตาม ที่ เขา เข้า มา แต่ ให้ ทุก คน ออก ตรง ไป ข้าง หน้า
{46:10} เมื่อ ประชาชน เข้า ไป เจ้านาย จะ เข้า ไป พร้อม กัน ด้วย และ เมื่อ ประชาชน ออก ไป เจ้านาย จะ ออก ไป ด้วย
{46:11} “ ธัญ ญ บูชา ที่ ใช้ ณ เทศกาล เลี้ยง และ เทศกาล ที่ กำหนด นั้น ให้ เป็น เอ ฟาห์ หนึ่ง คู่ กับ วัว หนุ่ม ตัว หนึ่ง และ คู่ กับ แกะ ผู้ ก็ เอ ฟาห์ หนึ่ง และ คู่ กับ ลูก แกะ ก็ ตาม แต่ สามารถ จะ ถวาย ได้ พร้อม กับ น้ำมัน ฮิ น หนึ่ง ต่อ แป้ง เอ ฟาห์หนึ่ง
{46:12} เมื่อ เจ้านาย ถวาย เครื่องบูชา ตามใจ สมัคร จะ เป็น เครื่อง เผา บูชา หรือ ศานติ บูชา เป็น เครื่องบูชา ตามใจ สมัคร ถวาย แด่ พระเจ้า ให้ เปิด ประตู ที่ หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก ให้ ท่าน และ ท่าน จะ ถวาย เครื่อง เผา บูชา หรือ ศานติ บูชา ของ ท่าน อย่าง ที่ ท่าน ทำ ใน วัน สะ บา โต แล้ว ท่าน จะ ออก ไป เมื่อ ท่าน ออก ไป แล้ว ก็ ให้ ปิด ประตู เสีย
{46:13} “ ท่าน จะ จัดการ หา ลูก แกะ ตัว หนึ่ง อายุ หนึ่ง ขวบ ปราศจาก ตำหนิ ถวาย เป็น เครื่อง เผา บูชา แด่ พระเจ้า เป็น ประจำ วัน ท่าน จะ จัด หา ทุกๆ เช้า
{46:14} และ ท่าน จะ จัด หา เครื่อง ธัญ ญ บูชา คู่ กัน ทุกๆ เช้า หนึ่ง ใน หก ของ เอ ฟาห์ และ น้ำมัน หนึ่ง ใน สาม ของ ฮิ น เพื่อ เคล้า แป้ง ให้ ชุ่ม ให้ เป็น ธัญ ญ บูชา แด่ พระเจ้า นี่ เป็น ระเบียบ เนืองนิตย์
{46:15} ดังนี้ แหละ จะ ต้อง จัด หา ลูก แกะ และ เครื่อง ธัญ ญ บูชา พร้อม กับ น้ำมัน ทุกๆ เช้า เพื่อ เป็น เครื่อง เผา บูชา เนืองนิตย์
{46:16} “ พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า ถ้า เจ้านาย นำ เอา ส่วน หนึ่ง ของ มรดก ของ ท่าน มา มอบ ให้ แก่ บุตร ชาย เป็น ของขวัญ ก็ ให้ ของ นั้น ตก เป็น ของ บุตร ชาย ของ ท่าน โดย มรดก นั้น เป็น ทรัพย์สิน ของ เขา ตาม มรดก
{46:17} แต่ ถ้า ท่าน นำ เอา ส่วน หนึ่ง ของ มรดก ของ ท่าน มา มอบ ให้ คนใช้ ของ ท่าน คน หนึ่ง เป็น ของขวัญ ของ นั้น จะ เป็น ของ คนใช้ นั้น จน ถึง ปี อิสรภาพ แล้ว ของ นั้น จะ กลับ มา เป็น ของ เจ้านาย เฉพาะ บุตร ของ ท่าน เท่านั้น ที่ จะ เก็บ ส่วน มรดก ของ ท่าน มา เป็น ของขวัญ ได้
{46:18} ยิ่ง กว่า นั้น อีก เจ้านาย จะ ยึด สิ่ง ใด อัน เป็น มรดก ของ ประชาชน ไม่ ได้ โดย ไล่ ประชาชน ออก ไป จาก ทรัพย์สิน ที่ดิน ของ เขา ท่าน จะ ต้อง มอบ ทรัพย์สิน ของ ท่าน เอง ให้ เป็น มรดก แก่ บุตร ของ ท่าน เพื่อ ว่า จะ ไม่ มี ประชากร ของ เรา สัก คน หนึ่ง ที่ ต้อง ถูก ขับ ไล่ จาก กรรมสิทธิ์ ของ ตน”
{46:19} แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า มา ตาม ทาง เข้า ซึ่ง อยู่ ข้าง ประตู มา ยัง ห้อง บริสุทธิ์ แถว เหนือ ซึ่ง เป็น ของ ปุโรหิต ณ ที่ นั่น ข้าพเจ้า เห็น ที่ หนึ่ง อยู่ ทาง สุด ปลาย ทิศ ตะวัน ตก
{46:20} และ ท่าน กล่าว แก่ ข้าพเจ้า ว่า“ นี่ เป็น สถานที่ ซึ่ง ปุโรหิต จะ ต้อง ต้ม เครื่องบูชา ไถ่ ความ ผิด และ เครื่องบูชา ไถ่ บาป และ เป็น ที่ ซึ่ง เขา จะ ปิ้ง ธัญ ญ บูชา เพื่อ จะ ไม่ ต้อง นำ ออก ไป ใน ลาน ชั้น นอก อัน เป็น การ ที่ จะ นำ ความ บริสุทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ไป ถึง ประชาชน”
{46:21} แล้ว ท่าน จึง นำ ข้าพเจ้า ออก มา ที่ ลาน ชั้น นอก และ พา ข้าพเจ้า ไป ที่ มุม ทั้ง สี่ ของ ลาน นั้น และ ดู เถิด ที่ มุม ลาน ทุก มุม ก็ มี ลาน อยู่ ลาน หนึ่ง
{46:22} คือ ที่ มุม ทั้ง สี่ ของ ลาน มี ลาน เล็กๆ ยาว สี่ สิบ ศอก กว้าง สาม สิบ ศอก ลาน ทั้ง สี่ ขนาด เดียวกัน
{46:23} ภายใน รอบ ลาน ทั้ง สี่ นั้น มี สิ่ง ที่ ก่อ ด้วย ปูน เป็น แถว มี เตา อยู่ ที่ ก้น ของ สิ่ง ที่ ก่อ นั้น โดย รอบ
{46:24} แล้ว ท่าน จึง กล่าว แก่ ข้าพเจ้า ว่า“ ที่ เหล่า นี้ เป็น ครัว ซึ่ง ผู้ ปรนนิบัติ อยู่ ที่ พระ วิหาร จะ ต้ม เครื่อง สัต ว บูชา ของ ประชาชน”
{i47:1} น้ำ จาก พระ วิหาร รักษา โรค
{47:1} แล้ว ท่าน ก็ นำ ข้าพเจ้า กลับ มา ที่ ประตู พระ วิหาร และ ดู เถิด มี น้ำ ไหล ออก มา จาก ใต้ ธรณี ประตู พระ วิหาร ตรง ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก (เพราะ พระ วิหาร หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ตะวัน ออก) และ น้ำ ไหล ลง มา จาก ข้าง ล่าง ปลาย ใต้ ของ ธรณี ประตู พระ วิหาร ทิศ ใต้ ของ แท่น บูชา
{47:2} แล้ว ท่าน จึง นำ ข้าพเจ้า ออก มา ทาง ประตู เหนือ และ นำ ข้าพเจ้า อ้อม ไป ภายนอก ถึง ประตู ชั้น นอก ซึ่ง หัน หน้า ไป ทาง ตะวัน ออก และ น้ำ นั้น ออก มา ทาง ด้าน ใต้
{47:3} ชาย ผู้ นั้น ได้ เดิน ไป ทาง ตะวัน ออก มี เชือก วัด อยู่ ใน มือ ท่าน วัด ได้ หนึ่ง พัน ศอก แล้ว นำ ข้าพเจ้า ลุย น้ำ ไป และ น้ำ ลึก เพียงตา ตุ่ม
{47:4} แล้ว ท่าน ก็ วัด ได้ อีก หนึ่ง พัน แล้ว นำ ข้าพเจ้า ลุย น้ำ ไป และ น้ำ ลึก ถึง เข่า แล้ว ท่าน ก็ วัด ได้ อีก หนึ่ง พัน แล้ว นำ ข้าพเจ้า ลุย น้ำ ไป น้ำ นั้น ลึก เพียง เอว
{47:5} แล้ว ท่าน ก็ วัด ได้ อีก หนึ่ง พัน และ กลาย เป็น แม่น้ำ ที่ ข้าพเจ้า ลุย ข้าม ไม่ ได้ เพราะ น้ำ นั้น ขึ้น แล้ว ลึก พอ ที่ จะ ว่าย ได้ เป็น แม่น้ำ ที่ ลุย ข้าม ไม่ ได้
{47:6} และ ท่าน พูด กับ ข้าพเจ้า ว่า“ บุตร แห่ง มนุษย์ เอ๋ย เจ้า เห็น สิ่ง นี้ หรือ” แล้ว ท่าน ก็ พา ข้าพเจ้า กลับ มา ตาม ฝั่ง แม่น้ำ
{47:7} ขณะ เมื่อ ข้าพเจ้า กลับ ดู เถิด ข้าพเจ้า เห็น ต้นไม้ มากมาย อยู่ ที่ ฝั่ง แม่น้ำ ทั้ง สอง ฟาก
{47:8} และ ท่าน พูด กับ ข้าพเจ้า ว่า“ น้ำ นี้ ไหล ตรง ไป ทาง ท้องถิ่น ตะวัน ออก และ ไหล ลง ไป ถึง อา ร บา และ เมื่อ น้ำ ไหล ออก มา นั้น ไป ถึง น้ำ ทะเล น้ำ นั้น ก็ กลับ จืด ดี
{47:9} แม่น้ำ นั้น ไป ถึง ที่ไหน สัตว์ มี ชีวิต ที่ อยู่ กัน เป็น ฝูง ก็ จะ มี ชีวิต ได้ และ ที่ นั่น มี ปลา มากมาย เพราะ ว่า น้ำ นี้ ไป ถึง ที่ นั่น น้ำ ทะเล ก็ จืด เพราะ ฉะนั้น แม่น้ำ ไป ถึง ไหน ทุก สิ่ง ก็ มี ชีวิต
{47:10} ชาว ประมง ก็ ยืน อยู่ ที่ ข้าง ทะเล จาก เอน เก ดี ถึง เอน เอก ลา อิม จะ เป็น ที่ สำหรับ ตาก อวน ปลา ใน ที่ นั้น มี หลาย ชนิด เหมือน ปลา ใน ทะเล ใหญ่
{47:11} แต่ ที่ เป็น บึง และ หนอง น้ำ จะ ไม่ จืด ต้อง ทิ้ง ไว้ ให้ เป็น เกลือ
{47:12} ตาม ฝั่ง ทั้ง สอง ฟาก แม่น้ำ มี ต้นไม้ ทุก ชนิด ที่ ใช้ เป็น อาหาร ใบ ของ มัน จะ ไม่ เหี่ยว และ ผล ของ มัน จะ ไม่ วาย แต่ จะ เกิด ผล ใหม่ ทุก เดือน เพราะ ว่า น้ำ สำหรับ ต้นไม้ นั้น ไหล จาก สถาน นมัสการ ผลไม้ นั้น ใช้ เป็น อาหาร และ ใบ ก็ ใช้ เป็น ยา”
{i47:13} เขต และ การ แบ่ง แผ่นดิน
{47:13} พระเจ้า ตรัส ดังนี้ ว่า“ นี่ เป็น เขต แดน ซึ่ง เจ้า จะ ใช้ แบ่ง แผ่นดิน สำหรับ เป็น มรดก ท่ามกลาง อิสราเอล ทั้ง สิบ สอง เผ่า โย เซฟ ได้ สอง ส่วน
{47:14} และ เจ้า จง แบ่ง ให้ เท่าๆ กัน เรา ปฏิญาณ ที่ จะ มอบ ให้ แก่ บรรพบุรุษ ของ เจ้า และ แผ่นดิน นี้ จะ ตก แก่ เจ้า เป็น มรดก ของ เจ้า
{47:15} “ ต่อ ไป นี้ เป็น เขต แดน ของ แผ่นดิน นี้ ด้าน ทิศ เหนือ จาก ทะเล ใหญ่ ไป ตาม ทาง เมือง เฮ ท โลน ถึง ทาง เข้า เมือง ฮา มัท และ ต่อ ไป ถึง เมือง เศดัด
{47:16} เมือง เบโรธาห์ เมือง สิบ รา อิม (ซึ่ง อยู่ ที่ พรมแดน ระหว่าง เมือง ดา มัสกัส กับ เมือง ฮา มัท) จน ถึง เมือง ฮา เซอร์ ฮัททิ โคน ซึ่ง อยู่ ที่ พรมแดน เมือง เฮาราน
{47:17} ดังนั้น เขต แดน จะ ยื่น จาก ทะเล ถึง เมือง ฮา ซา เร โนน ซึ่ง อยู่ ที่ พรมแดน ด้าน เหนือ ของ เมือง ดา มัสกัส ทาง ทิศ เหนือ มี พรมแดน ของ เมือง ฮา มัท นี่ เป็น แดน ด้าน เหนือ
{47:18} “ ทาง ด้าน ตะวัน ออก เขต แดน จะ ยื่น จาก เมือง ฮา ซา เร โนน ระหว่าง เมือง เฮา ราน และ ดา มัสกัสระหว่างกิเล อาด กับ แผ่นดิน อิสราเอล เรื่อย ไป ตาม แม่น้ำ จอร์แดน ไป ถึง ทะเล ด้าน ตะวัน ออก ท่าน ทั้งหลาย จง วัด นี่ เป็น เขต ด้าน ตะวัน ออก
{47:19} “ ทาง ด้าน ใต้ เขต แดน จะ ยื่น จาก ทา มาร์ จน ถึง ห้วงน้ำ เม ริ บัท คา เดช แล้ว เรื่อย ไป ตาม ลำธาร อียิปต์ ถึง ทะเล ใหญ่ นี่ เป็น เขต ด้าน ใต้
{47:20} “ ทาง ด้าน ตะวัน ตก ทะเล ใหญ่ เป็น เขต แดน เรื่อย ไป จน ถึง ตำบล ที่ อยู่ ตรง ข้าม ทาง เข้า เมือง ฮา มัท นี่ เป็น เขต แดน ด้าน ตะวัน ตก
{47:21} “ ดังนั้น เจ้า จง แบ่ง แผ่นดิน นี้ ท่ามกลาง เจ้า ตาม เผ่า อิสราเอล
{47:22} เจ้า ทั้งหลาย จง แบ่ง ส่วน เป็น มรดก ของ ตัว เจ้า ทั้งหลาย และ สำหรับ คน ต่าง ด้าว ผู้ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง เจ้า และ บังเกิด บุตร หลาน อยู่ ท่ามกลาง เจ้า เขา ทั้งหลาย จะ มี สัญชาติ อิสราเอล ให้ เขา ได้ รับ ส่วน มรดก ท่ามกลาง เผ่า อิสราเอล พร้อม กับ เจ้า ทั้งหลาย
{47:23} พระเจ้า ตรัส ว่า คน ต่าง ด้าว จะ อยู่ ใน เขต ของ คน เผ่า ใด ก็ ได้ เจ้า จง กำหนด ที่ดิน ให้ เป็น มรดก ของ เขา ที่ นั่น
{48:1} ต่อ ไป นี้ เป็น ชื่อ ของ เผ่า ต่างๆ ตั้งต้น ที่ พรมแดน ด้าน เหนือ จาก ทะเล ไป ตาม ทาง เฮ ท โลน ถึง ทาง เข้า เมือง ฮา มัท จน ถึง ฮา เซ อเรโนน (ซึ่ง อยู่ ทาง พรมแดน ด้าน เหนือ ของ ดา มัสกัส ติด เมือง ฮา มัท) และ ยื่น จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า ดาน
{48:2} ประชิด กับ เขต แดน ของ ดาน จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า อา เชอร์
{48:3} ประชิด กับ แดน ของ อา เชอร์ จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า นัฟทาลี
{48:4} ประชิด กับ เขต แดน ของ นัฟ ทา ลี จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า มนัส เสห์
{48:5} ประชิด กับ เขต แดน ของ มนัส เสห์ จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า เอฟ รา อิม
{48:6} ประชิด กับ เขต แดน เอฟ รา อิม จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า รู เบน
{48:7} ประชิด กับ เขต แดน รู เบน จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า ยูดาห์
{48:8} “ ประชิด กับ เขต แดน ยูดาห์ จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก จะ เป็น ส่วน ซึ่ง เจ้า จะ ต้อง แยก ไว้ ต่างหาก กว้าง สอง หมื่น ห้า พัน ศอก และ ยาว เท่ากับ ส่วน ของ คน เผ่า หนึ่ง จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ที่ มี สถาน นมัสการ อยู่ กลาง
{48:9} ส่วน ซึ่ง เจ้า ทั้งหลาย จะ แยก ไว้ เพื่อ พระเจ้า นั้น ให้ มี ด้าน ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก และ ด้าน กว้าง สอง หมื่น
{48:10} นี่ จะ เป็น ส่วนแบ่ง ของ ส่วน บริสุทธิ์ คือ ปุโรหิต จะ ได้ ส่วนแบ่ง วัด จาก ทาง ด้าน เหนือ ให้ ได้ สอง หมื่น ห้า พัน ศอก ทาง ด้าน ตะวัน ตก กว้าง หนึ่ง หมื่น ศอก ทาง ด้าน ตะวัน ออก กว้าง หนึ่ง หมื่น ศอก ทาง ด้าน ใต้ ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก มี สถาน นมัสการ ของ พระเจ้า อยู่ กลาง
{48:11} ส่วน นี้ ให้ เป็น ส่วน ของ ปุโรหิต ที่ ชำระ ไว้ ให้ บริสุทธิ์ บุตร ของ ศาโดก ผู้ ได้ รักษา คำ สั่ง ของ เรา ผู้ ที่ มิ ได้ หลง ไป เมื่อ ประชาชน อิสราเอล หลง ดัง ที่ คน เล วี กระทำ นั้น
{48:12} และ ให้ ที่ดิน นี้ ตก แก่ เขา ทั้งหลาย เป็น ส่วน หนึ่ง จาก ส่วน ถวาย ของ แผ่นดิน เป็น สถานที่ บริสุทธิ์ ที่สุด ประชิด กับ เขต แดน ของ คน เลวี
{48:13} เคียง ข้าง กับ เขต แดน ของ ปุโรหิต นั้น ให้ คน เล วี มี ส่วนแบ่ง ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก กว้าง หนึ่ง หมื่น ศอก ส่วน ยาว ทั้งสิ้น จะ เป็น สอง หมื่น ห้า พัน ศอก และ ส่วน กว้าง สอง หมื่น
{48:14} อย่า ให้ เขา ขาย หรือ แลกเปลี่ยน ส่วน หนึ่ง ส่วน ใด เลย อย่า ให้ เขา เปลี่ยน กรรมสิทธิ์ ของ ที่ดิน ดี นี้ เพราะ เป็น ส่วน บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า
{48:15} “ ส่วน ที่ เหลือ อยู่ ซึ่ง กว้าง ห้า พัน ศอก และ ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก นั้น ให้ เป็น ที่ สาธารณประโยชน์ ของ เมือง คือ ใช้ เป็น ที่ อยู่ อาศัย และ ใช้ เป็น ทุ่ง หญ้า ให้ ตัว นคร อยู่ กลาง
{48:16} ต่อ ไป นี้ เป็น ขนาด ของ ด้าน ต่างๆ ด้าน เหนือ สี่ พัน ห้า ร้อย ศอก ด้าน ใต้ สี่ พัน ห้า ร้อย ศอก ด้าน ตะวัน ออก สี่ พัน ห้า ร้อย และ ด้าน ตะวัน ตก สี่ พัน ห้า ร้อย
{48:17} นคร นั้น จะ ต้อง มี ทุ่ง หญ้า ทิศ เหนือ สอง ร้อย ห้า สิบ ศอก ทิศ ใต้ สอง ร้อย ห้า สิบ และ ทิศ ตะวัน ออก สอง ร้อย ห้า สิบ และ ทิศ ตะวัน ตก สอง ร้อย ห้า สิบ
{48:18} ด้าน ยาว ส่วน ที่ เหลือ อยู่ เคียง ข้าง กับ ส่วน บริสุทธิ์ นั้น ทิศ ตะวัน ออก ยาว หนึ่ง หมื่น ศอก และ ทิศ ตะวัน ตก ยาว หนึ่ง หมื่น และ ให้ อยู่ เคียง ข้าง กับ ส่วน บริสุทธิ์ พืช ผล ที่ ได้ ใน ส่วน นี้ ให้ เป็น อาหาร ของ คน งาน ใน นคร นั้น
{48:19} คน งาน ของ นคร นั้น ซึ่ง มา จาก อิสราเอล ทุก เผ่า ให้ เขา เป็น คน ไถ ที่ แปลง นี้
{48:20} ส่วน เต็ม ซึ่ง เจ้า จะ ต้อง แบ่งแยก ไว้ นั้น ให้ เป็น สี่เหลี่ยม จัตุรัส ด้าน ละ สอง หมื่น ห้า พัน ศอก นั่น คือ ส่วน บริสุทธิ์ รวม กับ ส่วน ของ ตัว นคร
{48:21} “ ส่วน ที่ เหลือ อยู่ ทั้ง สอง ข้าง ของ ส่วน บริสุทธิ์ และ ส่วน ของ ตัว นคร ให้ ตก เป็น ของ เจ้านาย ยื่น จาก ส่วน บริสุทธิ์ ซึ่ง ยาว สอง หมื่น ห้า พัน ศอก ไป ยัง พรมแดน ตะวัน ออก และ ทาง ด้าน ตะวัน ตก จาก สอง หมื่น ห้า พัน ศอก ไป ยัง พรมแดน ตะวัน ตก ขนาน ไป กับ ส่วน ของ เผ่า ส่วน นี้ ให้ ตก เป็น ของ เจ้านาย ส่วน บริสุทธิ์ พร้อม กับ สถาน นมัสการ ของ พระ นิเวศ นั้น อยู่ ท่ามกลาง
{48:22} นอกจาก ส่วน ที่ ตก เป็น ของ คน เล วี และ ส่วน ของ นคร นั้น ซึ่ง อยู่ กลาง ส่วน อัน ตก เป็น ของ เจ้านาย ระหว่าง เขต แดน ยูดาห์ และ เขต แดน เบน ยา มิ น ให้ เป็น ส่วน ของ เจ้านาย ทั้งหมด
{48:23} เผ่า คน ที่ เหลือ อยู่ นั้น จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า เบน ยา มิ น
{48:24} ประชิด กับ เขต แดน ของ เบน ยา มิ น จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า สิ เม โอน
{48:25} ประชิด กับ เขต แดน ของ สิ เม โอน จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า อิสสา คาร์
{48:26} ประชิด กับ เขต แดน ของ อิสสา คาร์ จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า เศบูลุน
{48:27} ประชิด กับ เขต แดน ของ เศบูลุน จาก ด้าน ตะวัน ออก ไป ถึง ด้าน ตะวัน ตก เป็น ส่วน ของ เผ่า กาด
{48:28} ประชิด กับ เขต แดน ของ กาด ทาง ทิศ ใต้ เขต แดน นั้น จะ ยื่น จาก เมือง ทา มาร์ ถึง ห้วงน้ำ เม รี บา คา เดช แล้ว เรื่อย ไป ตาม ลำธาร อียิปต์ ถึง ทะเล ใหญ่
{48:29} นี่ เป็น ที่ ซึ่ง เจ้า จะ แบ่ง ให้ เป็น มรดก ท่ามกลาง เผ่า ต่างๆ ของ อิสราเอล นี่ เป็น ส่วน ต่างๆ ของ เขา ทั้งหลาย พระเจ้า ตรัส ดังนี้ แหละ
{i48:30} ประตู และ ชื่อ ของ นคร นั้น
{48:30} “ ต่อ ไป นี้ เป็น ทางออก ของ นคร ทาง ด้าน เหนือ ซึ่ง วัด ได้ สี่ พัน ห้า ร้อย ศอก
{48:31} มี ประตู สาม ประตู ประตู ของ รู เบน ประตู ของ ยูดาห์ ประตู ของ เล วี ประตู นคร นั้น ตั้ง ชื่อ ตาม ชื่อ เผ่า คน อิสราเอล
{48:32} ทาง ด้าน ตะวัน ออก ซึ่ง ยาว สี่ พัน ห้า ร้อย ศอก มี สาม ประตู ประตู ของ โย เซฟ ประตู ของ เบน ยา มิ น ประตู ของ ดาน
{48:33} ทาง ด้าน ใต้ ซึ่ง วัด ได้ สี่ พัน ห้า ร้อย ศอก มี ประตู สาม ประตู คือ ประตู ของ สิ เม โอน ประตู ของ อิสสา คาร์ ประตู ของ เศบูลุน
{48:34} ทาง ด้าน ตะวัน ตก ซึ่ง ยาว สี่ พัน ห้า ร้อย ศอก มี ประตู สาม ประตู คือ ประตู ของ กาด ประตู ของ อา เชอร์ ประตู ของ นัฟทาลี
{48:35} วัด รอบ นคร นั้น ได้ หนึ่ง หมื่น แปด พัน ศอก ตั้งแต่ นี้ ไป นคร นี้ มี ชื่อ ว่า พระเจ้า สถิต ที่ นั่น”