{i1:1} เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{1:1} พระ ยาห์เวห์ ทรง เรียก โมเสส ตรัส กับ ท่าน จาก เต็นท์ นัด พบ ว่า
{1:2} “ จง พูด กับ คน อิสราเอล และ กล่าว แก่ พวก เขา ว่า เมื่อ ใคร ใน พวก ท่าน นำ เครื่องบูชา มา ถวาย พระ ยาห์เวห์ ให้ นำ สัตว์ เลี้ยง ที่ เป็น เครื่องบูชา ของ ท่าน มา จาก ฝูง โค หรือ ฝูง แพะ แกะ
{1:3} “ ถ้า เครื่องบูชา นี้ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว จาก ฝูง โค ก็ ให้ เขา นำ สัตว์ ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ ถวาย สัตว์ นั้น เพื่อ เขา จะ เป็น ที่ โปรดปราน ต่อ พระ ยาห์เวห์
{1:4} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว นั้น จะ เป็น ที่ โปรดปราน เพื่อ ลบ มลทิน ของ เขา
{1:5} แล้ว ให้ เขา ฆ่า โค ตัวผู้ จาก ฝูง โค เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ส่วน บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ ถวาย เลือด และ เอา เลือด มา ประพรม แท่น บูชา ทุก ด้าน ซึ่ง อยู่ ตรง ประตู เต็นท์ นัด พบ
{1:6} ให้ เขา ถลก หนัง เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว นั้น ออก แล้ว สับ เป็น ท่อนๆ
{1:7} แล้ว บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ ก่อ ไฟ ที่ แท่น และ เรียง ฟืน บน ไฟ
{1:8} แล้ว จึง วาง ท่อน เนื้อ หัว และ ไขมัน ตาม ลำดับ ไว้ บน ฟืน เหนือ ไฟ ที่ แท่น บูชา
{1:9} แต่ ให้ ผู้นำ สัตว์ มา ถวาย เอา น้ำ ล้าง เครื่องใน และ ขา สัตว์ ให้ เรียบร้อย แล้ว ปุโรหิต จึง เผา ของ ทั้งหมด บน แท่น เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{1:10} “ ถ้า ของ ถวาย ของ เขา มา จาก ฝูง แกะ หรือ ฝูง แพะ ให้ ผู้ นั้น เลือก ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว มา ถวาย
{1:11} ให้ เขา ฆ่า สัตว์ นั้น ที่ ข้าง แท่น บูชา ด้าน เหนือ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ เอา เลือด สัตว์ ประพรม แท่น บูชา ทุก ด้าน
{1:12} ให้ ผู้ ถวาย สับ สัตว์ นั้น เป็น ท่อนๆ และ ให้ ปุโรหิต คน หนึ่ง เรียง หัว ไขมัน และ ส่วน ต่างๆ ไว้ บน ฟืน เหนือ ไฟ บน แท่น บูชา
{1:13} แต่ เครื่องใน กับ ขา นั้น ให้ ผู้ ถวาย บูชา ล้าง ด้วย น้ำ และ ให้ ปุโรหิต นำ ทั้งหมด เหล่า นี้ เผา บูชา ด้วย กัน บน แท่น เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{1:14} “ ถ้า เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว แด่ พระ ยาห์เวห์ ของ เขา เป็น นก ก็ ให้ ผู้ นั้น นำ นกเขา หรือ นก พิราบ มา ถวาย
{1:15} ให้ ปุโรหิต นำ นก นั้น มา ที่ แท่น บูชา บิด หัว แล้ว เผา บูชา บน แท่น ให้ เลือด ไหล ออก มา ข้างๆ แท่น
{1:16} และ ให้ ดึง กระเพาะ และ ฉีก เอา อาหาร ใน กระเพาะ ออก ทิ้ง ลง ริม แท่น ด้าน ตะวัน ออก ใน ที่ ที่ ทิ้ง มูล เถ้า
{1:17} และ ให้ เขา จับ ปีก ฉีก ตัว นก โดย ไม่ ให้ ขาด เป็น สอง ท่อน และ ปุโรหิต จะ เผา นก นั้น ที่ แท่น บน กอง ฟืน เหนือ ไฟ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว คือ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{i2:1} ธัญ บูชา
{2:1} “ เมื่อ ใคร นำ ธัญ บูชา มา เป็น เครื่องบูชา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ก็ ให้ เขา นำ แป้ง อย่าง ดี มา ถวาย ให้ เขา เท น้ำมัน ลง บน แป้ง และ วาง กำยาน บน แป้ง ด้วย
{2:2} แล้ว นำ มา ให้ บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต ผู้ ถวาย บูชา จะ หยิบ แป้ง อย่าง ดี เคล้า น้ำมัน กำมือ หนึ่ง กับ กำยาน ทั้งหมด ออก มา และ ปุโรหิต จะ เผา เครื่องบูชา ส่วน นี้ เป็น ส่วน อนุสรณ์ บน แท่น คือ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{2:3} ส่วน ธัญ บูชา ที่ เหลือ นั้น จะ เป็น ของ อา โร น และ ของ บรรดา บุตร ของ ท่าน เป็น ส่วน บริสุทธิ์ อย่าง ยิ่ง จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{2:4} “ เมื่อ ท่าน นำ ธัญ บูชา ที่ เป็น ขนม อบ ใน เตา อบ มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ให้ เป็น ขนม ไร้ เชื้อ ทำ ด้วย แป้ง อย่าง ดี เคล้า น้ำมัน หรือ ขนม แผ่น ไร้ เชื้อ ทา น้ำมัน
{2:5} และ ถ้า เครื่องบูชา ของ ท่าน เป็น ธัญ บูชา ปิ้ง บน เหล็ก ก็ ให้ ทำ ด้วย แป้ง อย่าง ดี ไร้ เชื้อ เคล้า น้ำมัน
{2:6} ท่าน จง หัก ขนม นั้น เป็น ชิ้น เล็กๆ เท น้ำมัน ราด เป็น ธัญ บูชา
{2:7} ถ้า เครื่องบูชา ของ ท่าน เป็น ธัญ บูชา ทอด ใน กระทะ ให้ ทำ ด้วย แป้ง อย่าง ดี เคล้า น้ำมัน
{2:8} จง นำ ธัญ บูชา ซึ่ง ทำ จาก สิ่ง เหล่า นี้ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เมื่อ นำ มา ให้ ปุโรหิต แล้ว ปุโรหิต จะ นำ มา ยัง แท่น บูชา
{2:9} และ ปุโรหิต จะ หยิบ ส่วน อนุสรณ์ ออก จาก ธัญ บูชา และ เผา บน แท่น เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{2:10} ส่วน ธัญ บูชา ที่ เหลือ อยู่ นั้น ให้ เป็น ของ อา โร น และ บรรดา บุตร ของ ท่าน เป็น ส่วน บริสุทธิ์ อย่าง ยิ่ง จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{2:11} “ บรรดา ธัญ บูชา ซึ่ง นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ นั้น ห้าม มี เชื้อ ห้าม เผา เชื้อ หรือ น้ำผึ้ง เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{2:12} ถ้า พวก ท่าน จะ นำ ทั้ง สอง อย่าง นี้ เป็น ผล รุ่น แรก มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ก็ ได้ แต่ ห้าม เผา ถวาย บน แท่น เพื่อ ให้ เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย
{2:13} ท่าน จง ปรุง บรรดา ธัญ บูชา โดย ใส่ เกลือ ห้าม ให้ เกลือ แห่ง พัน ธ สัญญา กับ พระเจ้า ของ ท่าน ขาด เสีย จาก ธัญ บูชา ของ ท่าน จง ถวาย เกลือ พร้อม กับ บรรดา เครื่องบูชา ของ ท่าน
{2:14} “ ถ้า ท่าน นำ ธัญ บูชา ที่ เป็น ผล รุ่น แรก มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ท่าน จง ถวาย รวง ใหม่ๆ ย่าง ไฟ ให้ แห้ง บด เมล็ด ให้ ละเอียด เป็น ธัญ บูชา ที่ เป็น ผล รุ่น แรก
{2:15} ท่าน จง ใส่ น้ำมัน และ วาง เครื่อง กำยาน ไว้ บน นั้น เป็น ธัญ บูชา
{2:16} ปุโรหิต จะ เอา ส่วน อนุสรณ์ ของ เมล็ด ที่ บด คลุก น้ำมัน วาง บน กำยาน ทั้งหมด เผา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{i3:1} ศานติ บูชา
{3:1} “ ถ้า เครื่องบูชา ของ คน หนึ่ง เป็น ศานติ บูชา ให้ เขา ถวาย โค ตัวผู้ หรือ โค ตัวเมีย จาก ฝูง ให้ เขา ถวาย สัตว์ ตัว ที่ ไม่ มี ตำหนิ แด่ พระ ยาห์เวห์
{3:2} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว ของ สัตว์ ตัว ที่ จะ ถวาย และ จง ฆ่า ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต จะ เอา เลือด ประพรม แท่น บูชา ทุก ด้าน
{3:3} ให้ เขา นำ ไขมัน ของ ศานติ บูชา มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ คือ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไขมัน ทั้งหมด ที่ อยู่ บน เครื่องใน
{3:4} และ ให้ เขา ตัด ไต ทั้ง สอง พร้อม ไขมัน ที่ หุ้ม อยู่ ซึ่ง อยู่ ที่ บั้นเอว นั้น และ ให้ เขา ตัด ไข ที่ อยู่ เหนือ ตับ นั้น ออก พร้อม กับ ไต
{3:5} บรรดา บุตร ของ อา โร น จะ เผา สิ่ง เหล่า นี้ ที่ แท่น บูชา บน เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ซึ่ง อยู่ บน ฟืน เหนือ ไฟ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{3:6} “ ถ้า เครื่องบูชา ของ เขา มา จาก ฝูง แพะ แกะ เพื่อ เป็น ศานติ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ เขา ถวาย สัตว์ ตัวผู้ หรือ ตัวเมีย ที่ ไม่ มี ตำหนิ
{3:7} ถ้า เขา จะ ถวาย ลูก แกะ เป็น เครื่องบูชา ก็ ให้ นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{3:8} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว ของ สัตว์ และ ฆ่า ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ และ บรรดา บุตร ของ อา โร น จะ เอา เลือด ของ สัตว์ ประพรม ที่ แท่น และ ทุก ด้าน ของ แท่น บูชา
{3:9} ให้ เขา นำ ไขมัน ของ ศานติ บูชา มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระ ยาห์เวห์ คือ หาง อ้วน ใหญ่ ทั้ง หาง ที่ ติด กระดูก สันหลัง และ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไขมัน ทั้งหมด ที่ อยู่ บน เครื่องใน
{3:10} ส่วน ไต ทั้ง สอง และ ไขมัน ที่ ติด อยู่ กับ ไต ซึ่ง อยู่ ที่ บั้นเอว และ ให้ เขา ตัด ไข ที่ อยู่ เหนือ ตับ นั้น ออก พร้อม กับ ไต
{3:11} และ ปุโรหิต จะ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เป็น อาหาร เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{3:12} “ ถ้า เครื่องบูชา ของ เขา เป็น แพะ ก็ ให้ นำ มา ถวาย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{3:13} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว ของ สัตว์ และ ฆ่า ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ และ บรรดา บุตร ของ อา โร น จะ เอา เลือด ของ สัตว์ ประพรม ที่ แท่น และ ทุก ด้าน ของ แท่น บูชา
{3:14} แล้ว ให้ เขา นำ สิ่ง เหล่า นี้ จาก เครื่องบูชา เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ คือ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไขมัน ทั้งหมด ที่ อยู่ บน เครื่องใน
{3:15} ส่วน ไต ทั้ง สอง และ ไขมัน ที่ ติด อยู่ กับ ไต ซึ่ง อยู่ ที่ บั้นเอว และ ให้ เขา ตัด ไข ที่ อยู่ เหนือ ตับ นั้น ออก พร้อม กับ ไต
{3:16} และ ปุโรหิต จะ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เป็น อาหาร เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย ไขมัน ทั้งหมด เป็น ของ พระ ยาห์เวห์
{3:17} ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ ท่าน ทั้งหลาย และ ทุก แห่ง ที่ ท่าน อาศัย อยู่ ว่า ห้าม ท่าน ทั้งหลาย รับประทาน ไขมัน หรือ เลือด”
{i4:1} เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{4:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{4:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ถ้า ผู้ ใด ทำบาป โดย ไม่ เจตนา ต่อ พระ บัญญัติ ประการ หนึ่ง ประการ ใด ของ พระ ยาห์เวห์ ที่ ทรง ห้าม ไว้ และ เขา ได้ ทำ ผิด ข้อ หนึ่ง ข้อ ใด
{4:3} ถ้า ปุโรหิต ผู้ รับ การ เจิม ไว้ ทำบาป ย่อม นำ ความ ผิด มา สู่ ประชาชน เนื่อง จาก บาป ที่ เขา ทำให้ เขา นำ โค หนุ่ม ไร้ ตำหนิ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{4:4} ให้ เขา นำ โค นั้น มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว โค ตัว นั้น และ ให้ เขา ฆ่า โค เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{4:5} และ ปุโรหิต ผู้ รับ การ เจิม ไว้ จะ นำ เลือด ส่วน หนึ่ง ของ โค นั้น มา ที่ เต็นท์ นัด พบ
{4:6} ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด และ ประพรม หน้า ม่าน วิ สุทธิ สถาน เจ็ด ครั้ง เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{4:7} และ ปุโรหิต จะ นำ เลือด เล็กน้อย เจิม เชิง งอน แท่น เผา เครื่อง หอม ซึ่ง อยู่ ใน เต็นท์ นัด พบ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ส่วน เลือด โค ที่ เหลือ นั้น เขา จะ เท ลง ที่ ฐาน ของ แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ซึ่ง อยู่ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{4:8} และ เขา จะ เอา ไขมัน ทั้งหมด ออก จาก โค ตัว ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นี้ คือ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไขมัน ทั้งหมด ที่ อยู่ บน เครื่องใน
{4:9} ส่วน ไต ทั้ง สอง และ ไขมัน ที่ ติด อยู่ กับ ไต ซึ่ง อยู่ ที่ บั้นเอว และ ให้ เขา ตัด ไข ที่ อยู่ เหนือ ตับ นั้น ออก พร้อม กับ ไต
{4:10} (ให้ เอา ออก เช่น เดียว กับ เอา ออก จาก โค ที่ ถวาย เป็น ศานติ บูชา) และ ปุโรหิต จะ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{4:11} แต่ หนัง ของ โค พร้อม กับ เนื้อ โค หัว ขา เครื่องใน และ มูล ของ มัน
{4:12} คือ โค ทั้ง ตัว นี้ ให้ เขา นำ ออก ไป นอก ค่าย ยัง ที่ ไม่ มี มลทิน ที่ ทิ้ง มูล เถ้า และ ให้ ใส่ ฟืน สุม ไฟ เผา เครื่องบูชา บน ฟืน บน มูล เถ้า
{4:13} “ ถ้า ชุมนุมชน อิสราเอล ทั้งหมด ทำ ผิด โดย ไม่ เจตนา และ ความ ผิด นั้น ถูก ปิดบัง จาก สายตา ของ ที่ ประชุม คือ พวก เขา ได้ ทำ ผิด พระ บัญญัติ ข้อ หนึ่ง ข้อ ใด ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง ห้าม ทำ พวก เขา จึง มี ความ ผิด
{4:14} เมื่อ ความ บาป ที่ พวก เขา ได้ ทำ นั้น เป็น ที่ ประจักษ์ ขึ้น ให้ ที่ ประชุม ถวาย โค หนุ่ม ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ให้ นำ โค นั้น มา ที่ หน้า เต็นท์ นัด พบ
{4:15} และ บรรดา ผู้ใหญ่ ของ ชุมนุมชน จะ เอา มือ วาง บน หัว ของ โค นั้น เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ ให้ ฆ่า โค ตัว นั้น เสีย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{4:16} แล้ว ปุโรหิต ผู้ รับ การ เจิม ไว้ จะ นำ เลือด ส่วน หนึ่ง ของ โค มา ที่ เต็นท์ นัด พบ
{4:17} และ ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด และ ประพรม หน้า ม่าน เจ็ด ครั้ง เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{4:18} และ ปุโรหิต จะ นำ เลือด เล็กน้อย เจิม เชิง งอน แท่น บูชา ซึ่ง อยู่ ใน เต็นท์ นัด พบ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ส่วน เลือด ที่ เหลือ นั้น เขา จะ เท ลง ที่ ฐาน ของ แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ซึ่ง อยู่ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{4:19} และ เขา จะ เอา ไขมัน ออก จาก โค นั้น หมด นำ ไป เผา เสีย บน แท่น
{4:20} ให้ เขา ทำ กับ โค ตัว นี้ เหมือน ทำ กับ โค ที่ ถวาย เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป โดย วิธี นี้ ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ ชุมนุมชน แล้ว เขา ทั้งหลาย จะ ได้ รับ การ อภัย
{4:21} แล้ว ปุโรหิต จะ นำ โค ออก ไป นอก ค่าย และ เผา เสีย อย่าง กับ เผา โค ตัว ก่อน เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ของ ที่ ประชุม
{4:22} “ ถ้า ผู้นำ ทำบาป คือ ทำ ผิด พระ บัญญัติ ข้อ หนึ่ง ข้อ ใด ของ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เขา ที่ ทรง ห้าม ทำ โดย ไม่ เจตนา เขา จึง มี ความ ผิด
{4:23} ถ้า ได้ แจ้ง ให้ เขา รู้ ถึง ความ ผิด ที่ เขา ได้ ทำ นั้น แล้ว ก็ ให้ เขา นำ เครื่องบูชา เป็น แพะ หนุ่ม ที่ ไร้ ตำหนิ ตัว หนึ่ง มา ถวาย
{4:24} ให้ เขา เอา มือ วาง บน หัว แพะ และ ให้ ฆ่า แพะ ใน ที่ ซึ่ง เขา ฆ่า เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{4:25} ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด บาง ส่วน ของ เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นำ ไป เจิม เชิง งอน ของ แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เท เลือด ที่ เหลือ นั้น ที่ ฐาน ของ แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{4:26} และ ให้ เขา เผา ไขมัน ทั้งหมด บน แท่น เช่น เดียว กับ เผา ไขมัน เครื่อง ศานติ บูชา โดย วิธี นี้ แหละ ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ ผู้นำ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{4:27} “ ถ้า สามัญชน คน หนึ่ง ทำบาป โดย ไม่ เจตนา คือ ทำ ผิด พระ บัญญัติ ข้อ หนึ่ง ข้อ ใด ของ พระ ยาห์เวห์ ที่ ทรง ห้าม ทำ เขา จึง มี ความ ผิด
{4:28} เมื่อ ได้ แจ้ง ให้ เขา รู้ ถึง บาป ซึ่ง เขา ได้ ทำ แล้ว ให้ เขา นำ เครื่องบูชา ของ เขา เป็น แพะ สาว ตัว หนึ่ง ที่ ไร้ ตำหนิ มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ที่ เขา ได้ ทำ ไป นั้น
{4:29} และ เขา จะ เอา มือ วาง บน หัว ของ เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ ฆ่า เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นั้น ใน ที่ เดียว กับ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{4:30} ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด แพะ นั้น ไป เจิม เชิง งอน แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เท เลือด ทั้งหมด ลง ที่ ฐาน ของ แท่น นั้น
{4:31} และ เขา จะ เอา ไขมัน ออก จน หมด อย่าง ที่ เอา ออก จาก เครื่อง ศานติ บูชา และ ปุโรหิต จะ เผา ไขมัน นั้น บน แท่น เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์ ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ คน นั้น และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{4:32} “ ถ้า เขา นำ ลูก แกะ มา เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ก็ ให้ เขา นำ ลูก แกะ ตัวเมีย ไร้ ตำหนิ มา
{4:33} เขา จะ เอา มือ วาง บน หัว ของ เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ ฆ่า มัน เสีย เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ใน ที่ ซึ่ง เขา ฆ่า เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{4:34} และ ปุโรหิต จะ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นำ ไป เจิม เชิง งอน แท่น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เท เลือด ทั้งหมด ลง ที่ ฐาน ของ แท่น นั้น
{4:35} และ เขา จะ เอา ไขมัน ทั้งหมด ออก อย่าง ที่ เอา ไขมัน ของ ลูก แกะ ออก จาก เครื่อง ศานติ บูชา และ ปุโรหิต จะ เผา ไขมัน บน แท่น บน เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ของ พระ ยาห์เวห์ แล้ว ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ คน นั้น ซึ่ง เขา ได้ ทำ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:1} “ ถ้า ผู้ ใด ทำบาป คือ ได้ยิน คำ ประกาศ เรียก พยาน โดย ที่ เขา รู้เห็น หรือ รู้เรื่อง ใน เหตุการณ์ ที่ เป็น คดี แต่ เขา ไม่ ยอม ให้การ เขา ต้อง รับ โทษ ความ ผิด ของ เขา
{5:2} หรือ ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน จะ เป็น ซาก สัตว์ ป่า ที่ เป็น มลทิน หรือ ซาก สัตว์ เลี้ยง ที่ เป็น มลทิน หรือ ซาก สัตว์ ที่ เคลื่อนที่ ติด พื้น ดิน ที่ เป็น มลทิน โดย ไม่ ทัน รู้ตัว เขา จึง เป็น มลทิน และ มี ความ ผิด
{5:3} ถ้า เขา แตะ ต้อง มลทิน ของ คน จะ เป็น สิ่ง ใด ก็ ตาม ที่ ทำให้ เขา เป็น มลทิน โดย ไม่ รู้ตัว แล้ว รู้ ทีหลัง เขา ยัง คง มี ความ ผิด
{5:4} ถ้า คน ใด เผลอ ตัว กล่าว คำ สาบาน ว่า จะ ทำ ชั่ว หรือ ดี หรือ เผลอ ตัว กล่าว คำ สาบาน ใดๆ โดย ไม่ ยั้ง คิด แล้ว เขา นึก ขึ้น ได้ ภายหลัง เขา มี ความ ผิด ใน เรื่อง นั้นๆ
{5:5} เมื่อ ผู้ ใด มี ความ ผิด เรื่อง หนึ่ง เรื่อง ใด ตาม ที่ กล่าว มา นี้ ก็ ให้ เขา สารภาพ บาป ที่ เขา ได้ ทำ
{5:6} และ ให้ เขา นำ เครื่องบูชา เป็น ค่า ปรับ สำหรับ บาป ซึ่ง เขา ได้ ทำ นั้น มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ จะ เป็น สัตว์ ตัวเมีย จาก ฝูง ลูก แกะ หรือ แพะ ก็ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ได้ โดย วิธี นี้ ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ เขา
{5:7} “ ถ้า เขา ไม่ สามารถ ถวาย ลูก แกะ ตัว หนึ่ง ได้ ก็ ให้ เขา นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ สอง ตัว มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เพื่อ ชดใช้ บาป ของ เขา นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{5:8} ให้ เขา นำ นก ทั้ง สอง ตัว นี้ มา ให้ ปุโรหิต ปุโรหิต จะ ถวาย นก ตัว ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ก่อน โดย บิด หัว นก หลุด จาก คอ แต่ ไม่ ทำให้ ขาด
{5:9} และ ให้ เอา เลือด เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ประพรม ข้าง แท่น บูชา เล็กน้อย ส่วน เลือด ที่ เหลือ ให้ ไหล ออก ที่ ฐาน แท่น บูชา นี่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{5:10} แล้ว เขา จะ ถวาย นก ตัว ที่ สอง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ตาม กฎเกณฑ์ แล้ว ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ เขา ที่ เขา ได้ ทำ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:11} “ แต่ ถ้า เขา ยัง ไม่ สามารถ นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ สอง ตัว มา ก็ ให้ เขา นำ แป้ง อย่าง ดี หนึ่ง กิโลกรัม มา เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ซึ่ง เขา ได้ ทำ นั้น ห้าม เขา ใส่ น้ำมัน หรือ วาง เครื่อง กำยาน บน แป้ง เพราะ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{5:12} ให้ เขา นำ แป้ง มา ให้ ปุโรหิต และ ปุโรหิต จะ เอา แป้ง กำมือ หนึ่ง เป็น ส่วน อนุสรณ์ และ เผา บน แท่น เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{5:13} เช่น นี้ แหละ ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ เขา ซึ่ง เขา ได้ ทำ ใน เรื่อง หนึ่ง เรื่อง ใด ที่ กล่าว มา นี้ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย ส่วน ที่ เหลือ นั้น จะ เป็น ของ ปุโรหิต เช่น เดียว กับ ธัญ บูชา”
{i5:14} เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{5:14} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{5:15} “ ถ้า ผู้ ใด ทำ การ ไม่ ซื่อตรง และ ทำบาป โดย ไม่ เจตนา ต่อ บรรดา สิ่ง บริสุทธิ์ ของ พระ ยาห์เวห์ ให้ ผู้ นั้น นำ แกะ ตัวผู้ ปราศจาก ตำหนิ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ เจ้า ประเมิน ราคา เป็น เงิน เชเขลตามเชเขล ของ สถาน นมัสการ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{5:16} ผู้ นั้น ต้อง ชดใช้ ความ ผิด ที่ เขา ทำ ต่อ สิ่ง บริสุทธิ์ และ เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ราคา ของ สิ่ง บริสุทธิ์ นั้น นำ มา มอบ ให้ แก่ ปุโรหิต และ ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ เขา ด้วย แกะ ตัวผู้ ที่ ถวาย เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:17} “ ถ้า ผู้ ใด ทำ ผิด คือ ทำ ผิด พระ บัญญัติ ข้อ หนึ่ง ข้อ ใด ของ พระ ยาห์เวห์ ที่ ทรง ห้าม ทำ ถึง แม้ ทำ โดย ไม่ รู้ตัว เขา มี ความ ผิด จะ ต้อง รับ โทษ ความ ผิด ของ เขา
{5:18} ให้ ผู้ นั้น นำ แกะ ตัวผู้ ปราศจาก ตำหนิ มา จาก ฝูง ให้ ปุโรหิต ตาม ที่ เจ้า ได้ ประเมิน ราคา เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ เขา ตาม ความ ผิด ซึ่ง เขา ได้ ทำ โดย ไม่ เจตนา นั้น และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย
{5:19} เครื่องบูชา นี้ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป เพราะ เขา ได้ ทำบาป ต่อ พระ ยาห์เวห์”
{6:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:2} “ ผู้ ใด ทำบาป และ ทำ การ ไม่ ซื่อตรง ต่อ พระ ยาห์เวห์ ด้วย การ หลอกลวง เพื่อนบ้าน ใน เรื่อง ของ ฝาก หรือ ของ ประกัน หรือ ทางการ โจรกรรม หรือ ถ้า เขา ได้ บีบ บังคับ เพื่อนบ้าน
{6:3} หรือ พบ สิ่ง ที่ หาย ไป แล้ว แต่ ไม่ ยอมรับ และ สาบาน ตน เป็น ความ เท็จ หรือ ทำ ความ ผิด ใดๆ ที่ มนุษย์ ทำ
{6:4} เมื่อ ผู้ ใด ได้ ทำบาป และ สำนึก ผิด แล้ว ก็ ให้ ผู้ นั้น คืน ของ ที่ ได้ มา ทางการ โจรกรรม เสีย หรือ สิ่ง ใด ที่ เขา ได้ มา ด้วย การ บีบ บังคับ หรือ สิ่ง ที่ ฝาก เขา ไว้ หรือ สิ่ง สูญหาย ที่ เขา ได้ พบ เข้า
{6:5} หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ เขา ได้ สาบาน เท็จ ไว้ ให้ เขา คืน ให้ เต็ม ตาม จำนวน และ ให้ เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า และ มอบ ให้ แก่ เจ้าของ ใน วัน ที่ เขา ถวาย เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{6:6} ให้ ผู้ นั้น นำ แกะ ตัวผู้ ที่ ไม่ มี ตำหนิ มา จาก ฝูง เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ มา มอบ ให้ ปุโรหิต หรือ นำ เงิน ที่ มี ค่า เท่ากับ แกะ ตัวผู้ ตาม การ ประเมิน ราคา เพื่อ เป็น ค่า ชดใช้ บาป
{6:7} ปุโรหิต จะ ลบล้าง บาป ของ เขา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย ใน สิ่ง ที่ เขา ได้ ทำ ไป ซึ่ง ทำให้ เขา มี ความ ผิด”
{i6:8} กฎ อื่นๆ ใน การ ถวาย บูชา
{6:8} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:9} “ จง บัญชา อา โร น และ บุตร ของ เขา ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว นั้น จะ ต้อง เผา บน แท่น ตลอด คืน จน รุ่งเช้า จง ให้ ไฟ บน แท่น เผา เครื่องบูชา ลุก อยู่ ตลอด เวลา
{6:10} ให้ ปุโรหิต สวม เสื้อ ผ้าป่าน และ สวม กางเกง ผ้าป่าน และ ให้ ตัก มูล เถ้า จาก เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ที่ ถูก ไฟ เผา ไหม้ บน แท่น และ ให้ นำ ไป ไว้ ข้าง แท่น
{6:11} ให้ เขา ถอด เสื้อ ตำแหน่ง ที่ สวม อยู่ ออก แล้ว สวม เสื้อ อีก ชุด หนึ่ง นำ มูล เถ้า ออก ไป นอก ค่าย ยัง ที่ ไม่ เป็น มลทิน
{6:12} ให้ เขา รักษา ไฟ บน แท่น ให้ ลุก อยู่ ห้าม ให้ ไฟ ดับ เป็น อัน ขาด ให้ ปุโรหิต ใส่ ฟืน ทุก เช้า และ เรียง เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ให้ เป็น ระเบียบ ไว้ บน แท่น และ เผา ไขมัน ของ เครื่อง ศานติ บูชา บน นั้น
{6:13} เขา จะ ต้อง ดูแล ให้ ไฟ ติด อยู่ บน แท่น ตลอด เวลา ห้าม ให้ ไฟ ดับ เป็น อัน ขาด
{6:14} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ ของ การ ถวาย ธัญ บูชา ให้ บรรดา บุตร ของ อา โร น ถวาย เครื่องบูชา นี้ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ที่ หน้า แท่น บูชา
{6:15} ให้ ปุโรหิต คน หนึ่ง หยิบ แป้ง อย่าง ดี กำมือ หนึ่ง จาก ธัญ บูชา กับ น้ำมัน ที่ วาง ไว้ และ เครื่อง กำยาน ทั้งหมด ซึ่ง อยู่ บน ธัญ บูชา และ เผา ส่วน นี้ บน แท่น เป็น ส่วน อนุสรณ์ เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{6:16} ส่วน ที่ เหลือ ให้ อา โร น และ บรรดา บุตร ของ เขา รับประทาน ให้ เป็น ขนม ไร้ เชื้อ รับประทาน ใน วิ สุทธิ สถาน รับประทาน ใน ลาน ของ เต็นท์ นัด พบ
{6:17} ห้าม ปิ้ง โดย ใส่ เชื้อ ใน ขนม นั้น เรา ได้ ให้ ส่วน นี้ เป็น ส่วน เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ของ เรา ซึ่ง สงวน ให้ พวก เขา เป็น ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด เช่น เดียว กับ เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{6:18} ให้ บุตร ทั้งหลาย ของ อา โร น รับประทาน สิ่ง นี้ จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ของ พระ ยาห์เวห์ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ ท่าน ทั้งหลาย ผู้ ใด ที่ ถูกต้อง สิ่ง เหล่า นี้ จะ บริสุทธิ์”
{6:19} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:20} “ ต่อ ไป นี้ เป็น เครื่องบูชา ที่ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา จะ นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ใน วัน ที่ เขา รับ การ เจิม คือ แป้ง อย่าง ดี หนึ่ง กิโลกรัม เป็น ธัญ บูชา ประจำ ให้ ถวาย ตอน เช้า ครึ่ง หนึ่ง ตอน เย็น ครึ่ง หนึ่ง
{6:21} เคล้า กับ น้ำมัน จน เข้า กัน ดี แล้ว ทอด บน เหล็ก ทำ เป็น แผ่น เหมือน ธัญ บูชา แล้ว ถวาย เป็น กลิ่น พอ พระทัย แด่ พระ ยาห์เวห์
{6:22} ให้ ปุโรหิต จาก บรรดา บุตร ของ อา โร น ผู้ รับ การ เจิม ตั้ง แทน เขา ถวาย สิ่ง นี้ แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น กฎเกณฑ์ สืบ ไป เนืองนิตย์ ให้ เผา เครื่องบูชา ทั้งหมด
{6:23} ธัญ บูชา ของ ปุโรหิต ทุก อย่าง ให้ เผา จน หมด ห้าม รับประทาน”
{6:24} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{6:25} “ จง กล่าว แก่ อา โร น และ บุตร ของ เขา ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ การ ถวาย เครื่องบูชา ลบล้าง บาป คือ ให้ ฆ่า สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ใน ที่ สำหรับ ฆ่า สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ เป็น สิ่ง บริสุทธิ์ ที่สุด
{6:26} ให้ ปุโรหิต ผู้ ถวาย เครื่องบูชา ลบล้าง บาป จะ รับประทาน สัตว์ นั้น ให้ เขา รับประทาน ใน วิ สุทธิ สถาน ใน ลาน เต็นท์ นัด พบ
{6:27} ผู้ ใด แตะ ต้อง เนื้อ สัตว์ นั้น จะ บริสุทธิ์ เมื่อ ประพรม และ มี เลือด ติด เสื้อ ก็ ให้ ซัก เสื้อ ตำแหน่ง ส่วน ที่ มี เลือด ติด นั้น ใน วิสุทธิสถาน
{6:28} จง ทำให้ ภาชนะ ดิน ที่ ใช้ ต้ม เนื้อ นั้น แตก ถ้า ต้ม ใน ภาชนะ ทองสัมฤทธิ์ ก็ ให้ ขัด และ ล้าง เสีย ด้วย น้ำ
{6:29} ให้ ผู้ชาย ทุก คน ที่ เป็น ปุโรหิต รับประทาน ได้ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{6:30} แต่ เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ซึ่ง ปุโรหิต นำ เลือด เข้า ไป ใน เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ลบ มลทิน ใน วิ สุทธิ สถาน นั้น ห้าม รับประทาน แต่ ให้ เผา ไฟ เสีย
{7:1} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่องบูชา ชดใช้ บาป เป็น ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด
{7:2} ให้ พวก เขา ฆ่า สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป ใน ที่ สำหรับ ฆ่า สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ให้ นำ เลือด สัตว์ นั้น ประพรม ที่ แท่น และ ทุก ด้าน ของ แท่น
{7:3} และ ให้ เอา ไขมัน ของ สัตว์ นั้น ถวาย บูชา เสีย ทั้งหมด ด้วย คือ หาง อ้วน ใหญ่ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน
{7:4} ไต สอง ไต พร้อม กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ กับ ไต ซึ่ง อยู่ ตรง บั้นเอว และ ให้ เขา ตัด ไข ที่ อยู่ เหนือ ตับ นั้น ออก พร้อม กับ ไต
{7:5} ให้ ปุโรหิต เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{7:6} ให้ ผู้ชาย ทุก คน ที่ เป็น ปุโรหิต รับประทาน ให้ รับประทาน ใน วิ สุทธิ สถาน เป็น ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด
{7:7} เครื่องบูชา ชดใช้ บาป ก็ เหมือน เครื่องบูชา ลบล้าง บาป มี กฎ อย่าง เดียวกัน ปุโรหิต ผู้ ทำ พิธี ถวาย เครื่องบูชา ลบ มลทิน จะ ได้ เครื่องบูชา นั้น
{7:8} ปุโรหิต ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ของ ผู้ ใด ปุโรหิต ผู้ นั้น ย่อม ได้ หนัง ของ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ที่ ตน ถวาย
{7:9} เครื่อง ธัญ บูชา ทุก อย่าง ที่ ปิ้ง ใน เตา อบ และ ทั้งหมด ซึ่ง เตรียม ใน กระทะ หรือ ที่ เหล็ก ให้ ตก เป็น ของ ปุโรหิต ผู้ ถวาย ของ เหล่า นั้น
{7:10} ธัญ บูชา ทุก อย่าง ที่ เคล้า น้ำมัน หรือ ไม่ เคล้า จะ ตก เป็น ของ บรรดา บุตร อา โร น เท่าเทียม กัน
{i7:11} กฎเกณฑ์ เพิ่มเติม
{7:11} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่อง ศานติ บูชา ซึ่ง คน นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{7:12} ถ้า เขา ถวาย เพื่อ ขอบพระคุณ พร้อม กับ เครื่องบูชา ขอบพระคุณ นี้ ให้ เขา ถวาย ขนม ไร้ เชื้อ เคล้า น้ำมัน ขนม แผ่น ไร้ เชื้อ ทา น้ำมัน ขนม ที่ ทำ จาก แป้ง อย่าง ดี เคล้า น้ำมัน ให้ ดี
{7:13} พร้อม กัน นี้ ให้ เขา นำ ขนม ปัง ใส่ เชื้อ มา ถวาย เป็น ส่วน ของ เครื่องบูชา พร้อม กับ สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่อง ศานติ บูชา ที่ ถวาย เพื่อ ขอบพระคุณ
{7:14} ให้ เขา ถวาย เครื่องบูชา เหล่า นี้ อย่าง ละ ก้อน เป็น เครื่อง ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง จะ เป็น ส่วน ของ ปุโรหิต ผู้ เอา เลือด ศานติ บูชา ประพรม
{7:15} ส่วน เนื้อ สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่อง ศานติ บูชา เพื่อ ขอบพระคุณ นั้น เขา จะ ต้อง รับประทาน เสีย ใน วัน ถวาย บูชา ไม่ ให้ เหลือ ไว้ จน ถึง วัน รุ่งขึ้น
{7:16} ถ้า เครื่องบูชา นั้น เป็น เครื่องบูชา แก้ บน หรือ เป็น เครื่องบูชา ตามใจ สมัคร ให้ เขา รับประทาน ใน วัน ถวาย บูชา และ ใน วัน รุ่งขึ้น เขา ยัง รับประทาน ส่วน ที่ เหลือ ได้
{7:17} ส่วน เนื้อ ของ เครื่องบูชา ที่ เหลือ ถึง วัน ที่ สาม ให้ เผา เสีย ด้วย ไฟ
{7:18} ถ้า ผู้ ใด รับประทาน เนื้อ สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่อง ศานติ บูชา ใน วัน ที่ สาม ผู้ ถวาย นั้น จะ ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน และ ไม่ ทรง ถือ ว่า เครื่องบูชา นั้น เป็น ที่ พอ พระทัย เป็น การ กระทำ ที่ พึง รังเกียจ และ ผู้ ที่ รับประทาน จะ ต้อง ได้ รับ โทษ
{7:19} “ เนื้อที่ ไป ถูก ของ ที่ เป็น มลทิน ใดๆ ห้าม รับประทาน จง เผา เสีย ด้วย ไฟ เนื้อ ส่วน อื่น นั้น บุคคล ที่ สะอาด ทุก คน รับประทาน ได้
{7:20} ถ้า ผู้ ใด รับประทาน เนื้อ สัต ว บูชา ซึ่ง เป็น ศานติ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ โดย ที่ ตน ยัง มี มลทิน ติด ตัว อยู่ ผู้ นั้น จะ ต้อง ถูก ขับ ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{7:21} ถ้า ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น มลทิน ของ คน หรือ เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน หรือ เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ อัน ใด ที่ เป็น มลทิน และ ผู้ นั้น มา รับประทาน เนื้อ ของ ศานติ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ ผู้ นั้น จะ ต้อง ถูก ขับ ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน”
{7:22} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{7:23} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ห้าม เจ้า ทั้งหลาย รับประทาน ไขมัน ของ โค ของ แกะ หรือ ของ แพะ
{7:24} ไขมัน ของ สัตว์ ที่ ตาย เอง และ ไขมัน ของ สัตว์ ที่ ถูก สัตว์ อื่น กัด ตาย จะ นำ ไป ใช้ อย่าง อื่น ก็ ได้ แต่ ห้าม รับประทาน เป็น อัน ขาด
{7:25} ทุก คน ที่ รับประทาน ไขมัน ของ สัตว์ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ จะ ถูก ขับ ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{7:26} ยิ่ง กว่า นั้น อีก ห้าม เจ้า รับประทาน เลือด ใน ที่ ใดๆ ที่ เจ้า อาศัย อยู่ ไม่ ว่า เลือด นก หรือ เลือด สัตว์
{7:27} ผู้ ใด รับประทาน เลือด ผู้ นั้น จะ ถูก ขับ ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน”
{7:28} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{7:29} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ผู้ ใด จะ ถวาย สัต ว บูชา ซึ่ง เป็น ศานติ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ ผู้ นั้น นำ เครื่องบูชา ของ เขา มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์จากสัตว บูชา ซึ่ง เป็น ศานติ บูชา ของ เขา
{7:30} ให้ เขา นำ เครื่อง ถวาย บูชา ด้วย ไฟ แด่ พระ ยาห์เวห์ มา ด้วย ตนเอง ให้ เขา นำ ไขมัน มา พร้อม กับ เนื้อ อก นั้น เพื่อ เอา เนื้อ อก นั้น โบก ถวาย เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{7:31} ให้ ปุโรหิต เผา ไขมัน เสีย บน แท่น บูชา แต่ เนื้อ อก นั้น ตก เป็น ของ อา โร น และ บรรดา บุตร ของ เขา
{7:32} แต่ ขา ขวา ของ สัตว์ นั้น เจ้า จง ให้ ปุโรหิต เป็น เครื่อง ถวาย จาก เครื่องบูชา แห่ง ศานติ บูชา
{7:33} บุตร ของ อา โร น ผู้ ทำ พิธี ถวาย เลือด แห่ง ศานติ บูชา และ ไขมัน จะ ได้ รับ ขา ขวา เป็น ส่วน ของ เขา
{7:34} เพราะ ว่า เนื้อ อก ที่ โบก ถวาย และ เนื้อ ขา ที่ ถวาย นั้น เรา ได้ เอา จาก คน อิสราเอล จาก เครื่อง ศานติ บูชา ของ เขา และ เรา ได้ มอบ ให้ แก่ อา โร น ปุโรหิต และ บรรดา บุตร ของ เขา เป็น ส่วน ได้ อัน ถาวร จาก คน อิสราเอล
{7:35} นี่ เป็น ส่วน ของ อา โร น และ บรรดา บุตร ของ เขา ที่ ได้ จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง มอบหมาย ให้ แก่ เขา ทั้งหลาย ใน วัน ที่ พวก เขา ถูก ถวาย ไว้ เป็น ปุโรหิต ปรนนิบัติ พระ ยาห์เวห์
{7:36} พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา คน อิสราเอล ให้ มอบ สิ่ง เหล่า นี้ แก่ เขา ทั้งหลาย ใน วัน ที่ พวก เขา ได้ รับ การ เจิม เป็น ปุโรหิต เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา ทั้งหลาย”
{7:37} ทั้งหมด นี้ เป็น กฎ เรื่อง เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เครื่อง ธัญ บูชา เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เครื่องบูชา ชดใช้ บาป เครื่องบูชา เพื่อ การ สถาปนา และ เครื่อง ศานติ บูชา
{7:38} ซึ่ง พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส บน ภูเขา ซี นาย ใน วัน ที่ พระองค์ ทรง บัญชา คน อิสราเอล ให้ นำ เครื่องบูชา มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ใน ถิ่น ทุรกันดาร ซี นาย
{i8:1} พิธี สถาปนา (อพย.29:1-37)
{8:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{8:2} “ จง นำ อา โร น และ บรรดา บุตร ของ เขา มา พร้อม กับ เสื้อ ตำแหน่ง น้ำมัน เจิม โค ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป แกะ ผู้ สอง ตัว และ ขนม ปัง ไร้ เชื้อ ตะกร้า หนึ่ง
{8:3} แล้ว จง เรียก ชุมนุมชน ทั้งหมด ให้ ประชุม กัน ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ”
{8:4} โมเสส ก็ ทำ ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา แก่ ท่าน ชุมนุมชน ก็ ถูก เรียก ให้ ประชุม กัน ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{8:5} โมเสส กล่าว แก่ ชุมนุมชน ว่า“ ต่อ ไป นี้ เป็น สิ่ง ซึ่ง พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ให้ ทำ”
{8:6} โมเสส ก็ นำ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา มา ชำระ กาย ด้วย น้ำ
{8:7} แล้ว สวม เสื้อ ให้ คาด ผ้า คาด เอว ให้ สวม เสื้อ คลุม ให้ และ สวม เอ โฟด ให้ เขา เอา ผ้า คาด เอว ของ เอ โฟด ที่ ทอ อย่าง วิจิตร คาด เอว ให้ ผูก เอ โฟด ให้ ติด เขา ไว้
{8:8} แล้ว โมเสส สวม ทับทรวง ให้ อา โร น และ ใส่ อู ริม กับ ทูม มิ ม ไว้ ใน ทับทรวง นั้น
{8:9} โพก ผ้า มาลา บน ศีรษะ และ คาด แผ่น ทองคำ เป็น มงกุฎ บริสุทธิ์ ที่ ผ้า มาลา ด้าน หน้า ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส ไว้ นั้น
{8:10} โมเสส นำ น้ำมัน เจิม มา เจิม พลับพลา และ ทุก สิ่ง ที่ อยู่ ใน นั้น ชำระ ให้ บริสุทธิ์
{8:11} ท่าน เอา น้ำมัน เจิม ประพรม บน แท่น บูชา เจ็ด ครั้ง เจิม แท่น และ เจิม ภาชนะ ประจำ แท่น ทั้งหมด เจิม ขัน และ พาน รอง ขัน เพื่อ ชำระ ให้ บริสุทธิ์
{8:12} ท่าน เท น้ำมัน เจิม บาง ส่วน ลง บน ศีรษะ ของ อา โร น แล้ว เจิม เขา ไว้ เพื่อ ชำระ ให้ บริสุทธิ์
{8:13} และ โมเสส นำ บรรดา บุตร ของ อา โร น เข้า มา สวม เสื้อ แล้ว คาด ผ้า คาด เอว ให้ และ สวม ผ้า โพก ศีรษะ ให้ ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{8:14} แล้ว ท่าน นำ โค ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เข้า มา อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ก็ เอา มือ ของ ตน วาง บน หัว ของ โค ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นั้น
{8:15} โมเสส ก็ ฆ่า โค ตัว นั้น เสีย เอา นิ้ว จุ่ม เลือด ไป เจิม เชิง งอน ทุก ด้าน ของ แท่น ชำระ แท่น ให้ บริสุทธิ์ แล้ว เท เลือด ที่ ฐาน ของ แท่น ถวาย แท่น ไว้ เป็น ของ ถวาย บริสุทธิ์ เพื่อ ลบ มลทิน ของ แท่น นั้น
{8:16} ท่าน นำ ไขมัน ที่ อยู่ กับ เครื่องใน และ ไข ของ ตับ ไต สอง ไต พร้อม กับ ไขมัน มา แล้ว โมเสส ก็ เผา สิ่ง เหล่า นี้ เสีย บน แท่น
{8:17} แต่ โค หนัง ของ โค กับ เนื้อ และ มูล ของ มัน ท่าน เผา เสีย ด้วย ไฟ ภายนอก ค่าย ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{8:18} ท่าน นำ แกะ ตัวผู้ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เข้า มา อา โร น กับ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา เอา มือ ของ ตน วาง บน หัว ของ แกะ ตัวผู้ นั้น
{8:19} โมเสส ฆ่า แกะ นั้น เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น บูชา และ ทุก ด้าน ของ แท่น
{8:20} เมื่อ สับ แกะ เป็น ท่อนๆ แล้ว โมเสส ก็ เผา พร้อม กับ หัว และ ไขมัน
{8:21} เมื่อ เอา น้ำ ล้าง เครื่องใน และ ขา แกะ แล้ว โมเสส เผา แกะ ทั้ง ตัว บน แท่น บูชา เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส
{8:22} ท่าน นำ แกะ ผู้ อีก ตัว หนึ่ง เข้า มา คือ แกะ ตัว ที่ เป็น เครื่อง สถาปนา อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา เอา มือ ของ ตน วาง บน หัว แกะ ตัวผู้ นั้น
{8:23} โมเสส ฆ่า แกะ นั้น เอา เลือด เจิม ปลาย หู ข้าง ขวา นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา และ ที่ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ของ อา โร น
{8:24} แล้ว นำ บุตร ทั้งหลาย ของ อา โร น เข้า มา โมเสส เอา เลือด เจิม ปลาย หู ข้าง ขวา นิ้ว หัว แม่ มือ ข้าง ขวา นิ้ว หัว แม่ เท้า ข้าง ขวา ของ พวก เขา โมเสส เอา เลือด ประพรม แท่น บูชา และ ทุก ด้าน ของ แท่น
{8:25} แล้ว ท่าน จึง นำ ไขมัน และ หาง อ้วน ใหญ่ ไขมัน ทั้งหมด ที่ อยู่ บน เครื่องใน และ ไข ของ ตับ และ ไต สอง ไต กับ ไขมัน ที่ ติด อยู่ และ ขา ข้าง ขวา
{8:26} และ ท่าน หยิบ ขนม ไร้ เชื้อ หนึ่ง ก้อน จาก ตะกร้า ขนม ไร้ เชื้อ ซึ่ง อยู่ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ หยิบ ขนม ปัง เคล้า น้ำมัน ก้อน หนึ่ง ขนม แผ่น แผ่น หนึ่ง วาง ของ เหล่า นี้ ไว้ บน ไขมัน บน ขา ข้าง ขวา
{8:27} ท่าน นำ สิ่ง เหล่า นี้ วาง ใน มือ ของ อา โร น และ มือ ของ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา โบก ถวาย เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{8:28} แล้ว โมเสส ก็ นำ ของ เหล่า นั้น มา จาก มือ ของ เขา ทั้งหลาย และ เผา เสีย บน แท่น บูชา พร้อม กับ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว เป็น เครื่องบูชา เพื่อ การ สถาปนา เป็น กลิ่น ที่ พอ พระทัย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{8:29} โมเสส เอา เนื้อ อก โบก ถวาย เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ส่วน นี้ ของ แกะ เป็น ส่วน ของ โมเสส เพื่อ การ สถาปนา ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส
{8:30} แล้ว โมเสส นำ น้ำมัน เจิม และ เลือด ซึ่ง อยู่ บน แท่น ประพรม อา โร น และ เสื้อ ตำแหน่ง ของ เขา ประพรม บรรดา บุตร กับ เสื้อ ตำแหน่ง ของ พวก เขา โดย วิธี นี้ แหละ ท่าน ก็ ชำระ อา โร น กับ เสื้อ ตำแหน่ง ของ เขา และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา กับ เสื้อ ตำแหน่ง ของ พวก เขา ให้ บริสุทธิ์ ด้วย
{8:31} โมเสส สั่ง อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ว่า“ จง ต้ม เนื้อที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ รับประทาน เสีย ที่ นั่น กับ ขนม ปัง ซึ่ง อยู่ ใน ตะกร้า เครื่องบูชา เพื่อ การ สถาปนา ดัง ที่ เรา บัญชา ไว้ ให้ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา รับประทาน
{8:32} เนื้อ และ ขนม ปัง ที่ เหลือ นั้น ท่าน จง เผา ด้วย ไฟ
{8:33} ห้าม ท่าน ทั้งหลาย ออก ไป นอก ประตู เต็นท์ นัด พบ ตลอด เจ็ด วัน จน กว่า วัน กำหนด สถาปนา ของ ท่าน จะ ครบ เพราะ ที่ จะ สถาปนา ท่าน นั้น ก็ กิน เวลา เจ็ด วัน
{8:34} สิ่ง ที่ ได้ ทำ ใน วัน นี้ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ให้ ทำ เพื่อ ลบ มลทิน ของ ท่าน
{8:35} ท่าน จง อยู่ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ ทั้ง กลางวัน และ กลางคืน ตลอด เจ็ด วัน ทำ ภารกิจ ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง กำชับ ไว้ เพื่อ ท่าน จะ ไม่ ต้อง ตาย เพราะ นี่ เป็น สิ่ง ที่ ข้าพเจ้า ได้ รับ พระ บัญชา มา”
{8:36} อา โร น กับ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา ได้ ทำ ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ทาง โมเสส ทุก ประการ
{i9:1} อา โร น เริ่ม ทำ หน้าที่ ปุโรหิต
{9:1} ณ วัน ที่ แปด โมเสส ก็ เรียก อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา รวม ทั้ง พวก ผู้ใหญ่ ของ อิสราเอล
{9:2} ท่าน กล่าว แก่ อา โร นว่า“ จง นำ ลูก โค ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ทั้ง สอง อย่าง นี้ อย่า ให้ มี ตำหนิ จง ถวาย บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์
{9:3} และ กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า‘ จง เอา แพะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ลูก โค ตัว หนึ่ง กับ ลูก แกะ ตัว หนึ่ง ให้ ทั้ง สอง นี้ มี อายุ หนึ่ง ปี ปราศจาก ตำหนิ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{9:4} เอา โค ผู้ ตัว หนึ่ง และ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น ศานติ บูชา ถวาย บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ พร้อม ธัญ บูชา เคล้า น้ำมัน เพราะ พระ ยาห์เวห์ จะ ทรง ปรากฏ แก่ ท่าน ใน วัน นี้’”
{9:5} เขา ทั้งหลาย ก็ นำ สิ่ง ที่ โมเสส บัญชา นั้น มา ยัง เต็นท์ นัด พบ และ ชุมนุมชน ทั้งหมด ก็ เข้า มา ใกล้ ยืน อยู่ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{9:6} โมเสส กล่าว ว่า“ นี่ เป็น สิ่ง ซึ่ง พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ให้ ท่าน ทั้งหลาย ทำ และ พระ รัศมี ของ พระ ยาห์เวห์ จะ ปรากฏ แก่ ท่าน ทั้งหลาย”
{9:7} โมเสส จึง สั่ง อา โร นว่า“ จง เข้า ไป ใกล้ แท่น บูชา ถวาย เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ของ ท่าน เพื่อ ลบล้าง บาป สำหรับ ตัว ท่าน และ สำหรับ ประชาชน จง นำ เครื่อง ถวาย บูชา สำหรับ ประชาชน มา ลบล้าง บาป ของ เขา ทั้งหลาย ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ทรงบัญชา”
{9:8} อา โร น จึง เข้า ไป ที่ แท่น บูชา ฆ่า ลูก โค ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เพื่อ ตัว ท่าน เอง
{9:9} บรรดา บุตร ของ อา โร น ก็ นำ เลือด มา ให้ ท่าน ท่าน ก็ เอา นิ้ว จุ่ม เลือด ไป เจิม เชิง งอน ของ แท่น บูชา และ เท เลือด ลง ที่ ฐาน ของ แท่น
{9:10} ส่วน ไขมัน และ ไต กับ ไข จาก ตับ จาก เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นั้น ท่าน เผา เสีย บน แท่น ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{9:11} ท่าน ก็ เผา เนื้อ และ หนัง เสีย ด้วย ไฟ ที่ นอก ค่าย
{9:12} ท่าน ฆ่า สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว แล้ว บรรดา บุตร ของ อา โร น ก็ นำ เลือด มา ให้ ท่าน ท่าน จึง เอา เลือด นั้น ประพรม ที่ แท่น และ ทุก ด้าน ของ แท่น
{9:13} และ บรรดา บุตร ของ อา โร น ก็ ส่ง เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ให้ท่า นที ละ ท่อน พร้อม กับ หัว ท่าน ก็ เผา สิ่ง เหล่า นี้ บน แท่น
{9:14} ท่าน จึง ล้าง เครื่องใน และ ขา สัตว์ เผา บน เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ที่ แท่น บูชา
{9:15} แล้ว อา โร น ก็ นำ เครื่องบูชา สำหรับ ประชาชน มา ถวาย ท่าน นำ แพะ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เพื่อ ประชาชน มา ฆ่า เสีย เพื่อ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เหมือน สัตว์ ตัว แรก
{9:16} ท่าน ก็ ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ถวาย ตาม ข้อ กำหนด
{9:17} ท่าน ก็ ถวาย ธัญ บูชา โดย หยิบ มา กำมือ หนึ่ง เผา เสีย บน แท่น บูชา นอกเหนือ จาก เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ประจำ เวลา เช้า
{9:18} ท่าน ฆ่า โค ผู้ และ แกะ ผู้ เป็น ศานติ บูชา สำหรับ ประชาชน บรรดา บุตร ของ อา โร น นำ เลือด มา ให้ อา โร นอาโรน ก็ เอา เลือด ประพรม ที่ แท่น บูชา และ ทุก ด้าน ของ แท่น
{9:19} แต่ ไขมัน ของ โค และ ไขมัน ของ แกะ กับ หาง อ้วน ใหญ่ และ ไขมัน ที่ หุ้ม เครื่องใน และ ไต กับ ไข ของ ตับ
{9:20} เขา ทั้งหลาย วาง ไว้ บน เนื้อ อก และ อา โร น ก็ เผา ไขมัน เสีย บน แท่น
{9:21} ส่วน เนื้อ อก และ เนื้อ ขา ขวา นั้น อา โร น โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ดัง ที่ โมเสส บัญชา ไว้
{9:22} แล้ว อา โร น ยก มือ ขึ้น อวยพร ประชาชน และ ลง มา จาก การ ถวาย เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ศานติ บูชา
{9:23} โมเสส กับ อา โร น จึง เข้า ไป ใน เต็นท์ นัด พบ เมื่อ ท่าน ทั้ง สอง ออก มา ก็ อวยพร ประชาชน และ พระ รัศมี ของ พระ ยาห์เวห์ ก็ ปรากฏ แก่ ประชาชน ทั้งหมด
{9:24} เปลว เพลิง จาก พระ ยาห์เวห์ พลุ่ง ออก มา เผา เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ไขมัน ซึ่ง อยู่ บน แท่น เมื่อ ประชาชน ทั้งหลาย เห็น ก็ โห่ ร้อง และ ซบ หน้า ลง
{i10:1} นา ดับ และ อา บี ฮู
{10:1} ฝ่าย นา ดับ กับ อา บี ฮู บุตร ของ อา โร น ต่าง นำ กระถาง ไฟ ของ ตน มา เอา ไฟ ใส่ ใน นั้น ใส่ เครื่อง หอม ลง ไป เอา ไฟ ที่ ต้อง ห้าม มา เผา ถวาย บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง พระองค์ มิ ได้ ทรง บัญชา ให้ ทำ เช่น นั้น
{10:2} ไฟ ก็ พุ่ง ขึ้น มา จาก ที่ พระ ยาห์เวห์ ประทับ เผา ผลาญ เขา ทั้ง สอง เขา ทั้ง สอง ก็ ตาย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{10:3} โมเสส จึง บอก อา โร นว่า“ พระ ยาห์เวห์ ตรัส ดังนี้ ว่า‘ ท่ามกลาง ผู้ ที่ อยู่ ใกล้ เรา เรา จะ สำแดง ความ บริสุทธิ์ ของ เรา ต่อ หน้า ประชาชน ทั้งปวง เรา จะ ต้อง ได้ รับ การ ยกย่อง’” ฝ่าย อา โร น ก็ นิ่ง อยู่
{10:4} โมเสส เรียก มิ ชา เอ ลและเอล ซา ฟาน บุตร ของ อุ สซีเอล อา ของ อา โร นบ อก พวก เขา ว่า“ จง เข้า มา ใกล้ หาม พี่น้อง ของ เจ้า ออก ไป นอก ค่าย จาก หน้า สถาน นมัสการ”
{10:5} พวก เขา ก็ เข้า มา ใกล้ หาม ศพ ทั้ง เสื้อ ออก ไป ไว้ นอก ค่าย ตาม ที่ โมเสส สั่ง
{10:6} โมเสส กล่าว แก่ อา โร นเอเล อา ซาร์ และ อิธามาร์ บุตร ของ อา โร นว่า“ อย่า ปล่อย ผม ห้อย และ ห้าม ฉีก เสื้อ ตำแหน่ง ของ ท่าน เพื่อ ท่าน จะ ไม่ ต้อง ตาย และ เพื่อ พระ พิโรธ จะ ไม่ ตก เหนือ ชุมนุมชน แต่ พี่น้อง ของ ท่าน คือ วงศ์วาน อิสราเอล ทั้งหมด จะ ไว้ทุกข์ เนื่อง ด้วย พระ ยาห์เวห์ ได้ ทรง เผา ผลาญ ก็ ได้
{10:7} ห้าม ออก นอก ประตู เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ท่าน จะ ไม่ ต้อง ตาย เพราะ น้ำมัน เจิม แห่ง พระ ยาห์เวห์ อยู่ บน ท่าน ทั้งหลาย” พวก เขา ก็ ทำ ตาม คำ ของ โมเสส
{i10:8} สิทธิ และ หน้าที่ ของ ปุโรหิต
{10:8} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ อา โร นว่า
{10:9} “ เมื่อ ตัว เจ้า หรือ บุตร ของ เจ้า จะ เข้า ไป ใน เต็นท์ นัด พบ ห้าม ดื่ม เหล้า องุ่น หรือ สุรา เพื่อ เจ้า จะ ไม่ ต้อง ตาย ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{10:10} จง แยกแยะ ระหว่าง ของ บริสุทธิ์ กับ ของ สามัญ ของ ที่ เป็น มลทิน กับ ของ ที่ ไม่ เป็น มลทิน
{10:11} และ สอน คน อิสราเอล ให้ รู้ กฎเกณฑ์ ทั้งหมด ซึ่ง พระ ยาห์เวห์ ได้ ตรัส กับ เขา ทั้งหลาย ทาง โมเสส”
{10:12} โมเสส กล่าว แก่ อา โร นเอเล อา ซาร์ และ อิธามาร์ บุตร ของ อา โร น ที่ เหลือ อยู่ ว่า“ จง เอา ธัญ บูชา ซึ่ง เหลือ จาก การ บูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ มา รับประทาน ที่ ริม แท่น บูชา โดย ไม่ ใส่ เชื้อ เพราะ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{10:13} จง รับประทาน ใน วิ สุทธิ สถาน เพราะ เป็น ส่วน กำหนด ของ ท่าน และ ของ บรรดา บุตร ของ ท่าน ที่ ได้ มา จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เนื่อง จาก ข้าพเจ้า ได้ รับ พระ บัญชา มา ดังนี้
{10:14} แต่ เนื้อ อก ที่ โบก ถวาย และ เนื้อ ขา ที่ มอบ ถวาย แล้ว นั้น จง รับประทาน ใน ที่ สะอาด ทั้ง ตัว ท่าน และ บุตร ชาย บุตร หญิง ทั้งหลาย ของ ท่าน ที่ อยู่ กับ ท่าน ก็ รับประทาน ได้ เพราะ เป็น ส่วน กำหนด ของ ท่าน และ ส่วน กำหนด ของ บุตร ทั้งหลาย ของ ท่าน ที่ ได้ มา จาก ศานติ บูชา ของ คน อิสราเอล
{10:15} ให้ พวก เขา นำ เนื้อ ขา ที่ ถวาย และ เนื้อ อก ที่ โบก ถวาย มา พร้อม กับ ไขมัน ของ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เพื่อ โบก ถวาย เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ สิ่ง เหล่า นี้ เป็น ของ ท่าน และ บุตร ทั้งหลาย ของ ท่าน เป็น ส่วน กำหนด ของ ท่าน เป็น นิตย์ ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ไว้”
{10:16} ฝ่าย โมเสส ได้ พยายาม ไต่ถาม ถึง เรื่อง แพะ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ ดู เถิด แพะ ตัว นั้น ถูก เผา เสีย แล้ว ท่าน จึง โกรธ เอ เล อา ซาร์ และ อิธามาร์ บุตร ชาย ของ อา โร น ที่ เหลือ อยู่ โดย กล่าว ว่า
{10:17} “ เหตุ ไฉน ท่าน จึง ไม่ รับประทาน เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ใน วิ สุทธิ สถาน ใน เมื่อ เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด ซึ่ง ได้ ให้ ท่าน เพื่อ ท่าน จะ ได้ แบก รับ ความ ผิด ของ ชุมนุมชน เพื่อ ลบล้าง บาป ของ เขา ทั้งหลาย ต่อ พระ ยาห์เวห์
{10:18} ดู เถิด เลือด สัตว์ นั้น ก็ ไม่ ได้ นำ เข้า มา ยัง วิ สุทธิ สถาน ถึง ห้อง ชั้น ใน พวก ท่าน ควร จะ รับประทาน สิ่ง เหล่า นี้ ใน วิ สุทธิ สถาน ตาม ที่ ข้าพเจ้า ได้ บัญชา แล้ว นั้น”
{10:19} อา โร น จึง กล่าว แก่ โมเสส ว่า“ ดู เถิด วัน นี้ เขา ได้ ถวาย เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ของ เขา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ แล้ว และ เหตุการณ์ เหล่า นี้ ก็ ตก ที่ ข้าพเจ้า ถ้า วัน นี้ ข้าพเจ้า ได้ รับประทาน เครื่องบูชา ลบล้าง บาป จะ เป็น ที่ โปรดปราน เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์หรือ?”
{10:20} เมื่อ โมเสส ได้ ฟัง ดังนั้น ท่าน ก็ พอใจ
{i11:1} เนื้อ สัตว์ ที่ สะอาด และ เนื้อ สัตว์ ที่ เป็น มลทิน (ฉธบ.14:3-21)
{11:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{11:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า สิ่ง มี ชีวิต เหล่า นี้ ที่ ถูก แยก จาก บรรดา สัตว์ อื่น ที่ อยู่ ใน โลก เจ้า ทั้งหลาย รับประทาน ได้ คือ
{11:3} บรรดา สัตว์ ที่ แยก กีบ มี กีบ ผ่า และ เคี้ยวเอื้อง ด้วย เจ้า รับประทาน ได้
{11:4} อย่างไร ก็ ตาม ห้าม รับประทาน สัตว์ ต่อ ไป นี้ ที่ เคี้ยวเอื้อง หรือ แยก กีบ อย่าง เดียว คือ อูฐ เพราะ มัน เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:5} ตัว กระจง ผา เพราะ ว่า มัน เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:6} กระต่าย เพราะ ว่า มัน เคี้ยวเอื้อง แต่ ไม่ แยก กีบ เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:7} หมู เพราะ มัน เป็น สัตว์ แยก กีบ และ มี กีบ ผ่า แต่ ไม่ เคี้ยวเอื้อง จึง เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:8} ห้าม รับประทาน เนื้อ ของ สัตว์ เหล่า นี้ และ ห้าม แตะ ต้อง ซาก ของ มัน มัน เป็น สิ่ง ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:9} “ สัตว์ เหล่า นี้ ที่ ถูก แยก จาก สัตว์ ที่ อยู่ ใน น้ำ ทั้งหมด เจ้า รับประทาน ได้ คือ ทุก สิ่ง ซึ่ง อยู่ ใน น้ำ ซึ่ง มี ครีบ และ มี เกล็ด ไม่ ว่า จะ อยู่ ใน ทะเล หรือ ใน แม่น้ำ ก็ ตาม เจ้า รับประทาน ได้
{11:10} แต่ ทุก สิ่ง ที่ อยู่ ใน น้ำ ทะเล หรือ แม่น้ำ ซึ่ง ไม่ มี ครีบ และ เกล็ด จะ เป็น สัตว์ ที่ เคลื่อนที่ ติด พื้น หรือ สัตว์ อื่น ที่ มี ชีวิต ใน น้ำ เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ สำหรับ เจ้า
{11:11} ให้ คง เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ สำหรับ เจ้า ห้าม รับประทาน เนื้อ ของ มัน และ จง รังเกียจ ซาก ของ มัน
{11:12} ทุก สิ่ง ที่ อยู่ ใน น้ำ ซึ่ง ไม่ มี ครีบ และ เกล็ด เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ สำหรับ เจ้า
{11:13} “ ต่อ ไป นี้ เป็น นก ซึ่ง เจ้า พึง รังเกียจ ห้าม รับประทาน มัน เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ คือ นก อินทรี นก แร้ง นก ออก
{11:14} นก เหยี่ยว หาง ยาว เหยี่ยว ดำ ตาม ชนิด ของ มัน
{11:15} นก กา ทั้งหมด ตาม ชนิด ของ มัน
{11:16} นก กระจอกเทศ นก เค้า โมง นก นางนวล เหยี่ยว นกเขา ตาม ชนิด ของ มัน
{11:17} นก เค้า แมว เล็ก นก อ้าย งั่ว นก ทึดทือ
{11:18} นก อีโก้ง นก กระทุง แร้ง เล็ก
{11:19} นก กระสา ดำ นก กระสา ตาม ชนิด ของ มัน นก หัว ขวาน และ ค้างคาว
{11:20} “ แมลง มี ปีก ซึ่ง คลาน สี่ ขา เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ สำหรับ เจ้า
{11:21} แต่ ใน บรรดา แมลง มี ปีก ที่ คลาน สี่ ขา นี้ เจ้า จะ รับประทาน จำพวก ที่ มี ขา พับ ใช้ กระโดด ไป บน ดิน ได้
{11:22} ใน จำพวก แมลง ต่อ ไป นี้ เจ้า รับประทาน ได้ ตั๊กแตน ปา ทัง ก้า ตาม ชนิด ของ มัน จิ้งหรีด ตาม ชนิด ของ มัน จักจั่น ตาม ชนิด ของ มัน และ ตั๊กแตน ตาม ชนิด ของ มัน
{11:23} แต่ แมลง มี ปีก อย่าง อื่น ซึ่ง มี สี่ ขา เป็น สัตว์ ที่ พึง รังเกียจ สำหรับ เจ้า
{i11:24} สัตว์ ที่ ทำให้ เป็น มลทิน
{11:24} “ สิ่ง ต่อ ไป นี้ ทำให้ เจ้า เป็น มลทิน ได้ คือ คน ที่ แตะ ต้อง ซาก ของ มัน จะ เป็น มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น
{11:25} คน ที่ ถือ ซาก สัตว์ ส่วน ใดๆ ไป ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{11:26} สัตว์ แยก กีบ แต่ ไม่ มี กีบ ผ่า ไม่ เคี้ยวเอื้อง เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า คน ที่ แตะ ต้อง สัตว์ เหล่า นี้ จะ เป็น มลทิน
{11:27} ใน บรรดา สัตว์ สี่ เท้า ทุก อย่าง ซึ่ง เดิน ด้วย อุ้ง เท้า เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า ผู้ ที่ แตะ ต้อง ซาก สัตว์ นี้ จะ ต้อง เป็น มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น
{11:28} ผู้ ที่ แบก ซาก มัน ไป จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น สิ่ง เหล่า นี้ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:29} “ บรรดา สัตว์ เล็ก ที่ เคลื่อน ไป เป็น ฝูงๆ บน แผ่นดิน ชนิด ต่อ ไป นี้ เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า คือ อีเห็น หนู ตัว เงิน ตัว ทอง ตาม ชนิด ของ มัน
{11:30} ตุ๊กแก ตะกวด แย้ จิ้งเหลน และ กิ้งก่า
{11:31} บรรดา สัตว์ ที่ เคลื่อนที่ ติด พื้น ดิน เหล่า นี้ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า คน ที่ แตะ ต้อง เมื่อ มัน ตาย แล้ว คน นั้น จะ เป็น มลทิน ไป ถึง เวลา เย็น
{11:32} และ เมื่อ มัน ตาย ตก ทับ สิ่ง ใด สิ่ง นั้น ก็ เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น สิ่ง ที่ เป็น ไม้ หรือ เสื้อ ผ้า หรือ หนัง สัตว์ หรือ กระสอบ หรือ ภาชนะ ใดๆ ที่ ใช้ เพื่อ ประโยชน์ อย่าง ใด จะ ต้อง แช่ น้ำ และ จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น หลัง จาก นั้น ก็ นับ ว่า สะอาด ได้
{11:33} และ ถ้า มัน ตกลง ไป ใน ภาชนะ ดิน สิ่ง ที่ อยู่ ใน ภาชนะ นั้น จะ เป็น มลทิน จง ทุบ ภาชนะ นั้น เสีย
{11:34} อาหาร ที่ เคย นับ ว่า สะอาด แต่ ถูก น้ำ จาก ภาชนะ นั้น ก็ เป็น มลทิน และ น้ำ ดื่ม ทั้งสิ้น จาก ภาชนะ อย่าง นี้ จะ เป็น มลทิน
{11:35} ถ้า ส่วน ของ ซาก สัตว์ ตก ใส่ สิ่ง ใดๆ สิ่ง นั้นๆ ก็ เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น เตา อบ หรือ ฐาน เตา ต้อง ทุบ เสีย สิ่ง เหล่า นี้ เป็น มลทิน และ เป็น ของ ที่ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:36} อย่างไร ก็ ตาม น้ำพุ หรือ น้ำ ใน แอ่ง เก็บ น้ำ เป็น ของ สะอาด แต่ สิ่ง ใด ที่ แตะ ต้อง ซาก สัตว์ ที่ ตก ใน น้ำ นั้น จะ เป็น มลทิน
{11:37} ถ้า ส่วน ใด ของ ซาก สัตว์ ตก ใส่ เมล็ด พืช ที่ ใช้ หว่าน เมล็ด พืช นั้น นับ ว่า สะอาด
{11:38} ถ้า เท น้ำ ใส่ เมล็ด พืช นั้น แล้ว ซาก สัตว์ ส่วน ใด ตก ใส่ เมล็ด พืช นั้น ก็ เป็น มลทิน สำหรับ เจ้า
{11:39} “ ถ้า สัตว์ ซึ่ง เจ้า รับประทาน ได้ นั้น ตาย เอง คน ที่ แตะ ต้อง ซาก สัตว์ นั้น จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{11:40} และ คน ที่ รับประทาน ซาก นั้น จะ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา เสีย และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น คน ที่ แบก ซาก นั้น ไป ก็ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{11:41} “ บรรดา สัตว์ ที่ เคลื่อนที่ ติด พื้น ดิน เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ ห้าม รับประทาน
{11:42} สัตว์ ชนิด ใดๆ ที่ เลื้อย ไป ด้วย ท้อง หรือ ที่ เดิน สี่ ขา หรือ ที่ มี หลาย ขา คือ บรรดา สัตว์ ที่ เคลื่อนที่ ติด พื้น ดิน ห้าม เจ้า รับประทาน เพราะ เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ สำหรับ เจ้า
{11:43} อย่า ทำให้ ตัวเอง เป็น ที่ พึง รังเกียจ ด้วย บรรดา สัตว์ เล็ก ที่ เคลื่อน ไป เป็น ฝูงๆ บน แผ่นดิน ห้าม ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เกรง ว่า เจ้า จะ เป็น มลทิน ไป ด้วย
{11:44} เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า จง ชำระ ตัว ให้ บริสุทธิ์ เพื่อ เจ้า จะ บริสุทธิ์ เพราะ เรา บริสุทธิ์ เจ้า อย่า ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ด้วย บรรดา สัตว์ เล็ก ที่ เคลื่อน ไป เป็น ฝูงๆ บน แผ่นดิน
{11:45} เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า เพราะ ฉะนั้น เจ้า จึง ต้อง บริสุทธิ์ เพราะ เรา บริสุทธิ์”
{11:46} เหล่า นี้ เป็น กฎ กล่าว ถึง เรื่อง สัตว์ และ นก และ สิ่ง มี ชีวิต ที่ เคลื่อนไหว ไป มา ใน น้ำ และ สิ่ง มี ชีวิต ทุก ชนิด ที่ เลื้อยคลาน บน แผ่นดิน
{11:47} เพื่อ ให้ แยกแยะ ระหว่าง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน และ สิ่ง ที่ สะอาด และ ระหว่าง สิ่ง มี ชีวิต ที่ รับประทาน ได้ และ สิ่ง มี ชีวิต ที่ รับประทาน ไม่ ได้
{i12:1} การ ชำระ ผู้หญิง หลัง คลอด บุตร
{12:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{12:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ถ้า หญิง คน ใด ตั้ง ครรภ์ และ คลอด บุตร เป็น ชาย นาง ต้อง เป็น มลทิน ไป เจ็ด วัน นาง จะ เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ เวลา ที่ เป็น มลทิน เมื่อ มี ประจำเดือน
{12:3} ใน วัน ที่ แปด ให้ ตัด หนัง ปลาย องคชาต ของ เด็ก นั้น เพื่อ เข้า สุหนัต
{12:4} ให้ นาง คอย อยู่ อีก สาม สิบ สาม วัน เพื่อ ชำระ โลหิต ของ นางห้าม นาง แตะ ต้อง ของ บริสุทธิ์ ใดๆ หรือ เข้า ไป ใน สถาน นมัสการ จน กว่า จะ ครบ วัน ชำระ ของ นาง
{12:5} แต่ ถ้า นาง คลอด บุตร เป็น หญิง นาง จะ เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ เมื่อ มี ประจำเดือน ไป สอง สัปดาห์ และ นาง จะ ต้อง คอย อยู่ หก สิบ หก วัน เพื่อ ชำระ โลหิต ของ นาง
{12:6} “ และ เมื่อ วัน ชำระ ของ นาง ครบ แล้ว ไม่ ว่า เป็น กำหนด ของ บุตร ชาย หรือ บุตร หญิง ให้ นาง ไป หา ปุโรหิต ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ นำ ลูก แกะ อายุ หนึ่ง ปี ตัว หนึ่ง ไป เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ นก พิราบ ตัว หนึ่ง หรือ นกเขา ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{12:7} ให้ ปุโรหิต นำ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ และ ลบ มลทิน ให้ นาง แล้ว นาง จะ สะอาด ใน เรื่อง โลหิต ตก ของ นาง นี่ เป็น กฎ การ คลอด บุตร ไม่ ว่า เป็น ชาย หรือ หญิง
{12:8} และ ถ้า นาง ไม่ สามารถ ถวาย ลูก แกะ ตัว หนึ่ง ได้ ก็ ให้ นาง นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ สอง ตัว ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ ให้ ปุโรหิต ลบ มลทิน ให้ นาง แล้ว นาง จะ สะอาด”
{i13:1} อาการ ของ โรค เรื้อน ชนิด ต่างๆ
{13:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{13:2} “ ถ้า ผู้ ใด เกิด อาการ บวม หรือ ผื่น หรือ ด่าง ขึ้น ที่ ผิวหนัง แล้ว ผิวหนัง ของ เขา มี อาการ ของ โรค เรื้อน ก็ ให้ พา ผู้ นั้น มา หา อา โร น ผู้ เป็น ปุโรหิต หรือ บุตร คน หนึ่ง คน ใด ของ เขา ที่ เป็น ปุโรหิต
{13:3} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ผิวหนัง ตรง ที่ เป็น โรค ถ้า ขน ใน ที่ นั้น หงอก และ เห็น ว่า โรค นั้น อยู่ ลึก กว่า ผิวหนัง ลง ไป จัด ว่า เป็น โรค เรื้อน เมื่อ ปุโรหิต ตรวจ เขา เสร็จ แล้ว ให้ ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน
{13:4} ถ้า ผิวหนัง ตรง จุด นั้น ขาว และ ปรากฏ ว่า กิน ไม่ ลึก ไป กว่า ผิวหนัง และ ขน ใน บริเวณ นั้น ก็ ไม่ หงอก ให้ ปุโรหิต กักตัว ผู้ป่วย ไว้ เจ็ด วัน
{13:5} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา อีก ใน วัน ที่ เจ็ด ถ้า ตาม สายตา ของ ปุโรหิต เห็น ว่า โรค นั้น ทรง อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ตาม ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ต่อ ไป อีก เจ็ด วัน
{13:6} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา อีก ครั้ง หนึ่ง ถ้า บริเวณ ที่ เป็น โรค นั้น จาง ลง และ โรค ไม่ ได้ ลาม ออก ไป ตาม ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด แล้ว เขา เป็น ผื่น เท่านั้น ให้ เขา ซัก เสื้อ ผ้า แล้ว เขา ก็ จะ สะอาด
{13:7} แต่ ถ้า หลัง จาก เขา แสดง ตัว แก่ ปุโรหิต เพื่อ รับ การ ชำระ แล้ว นั้น ปรากฏ ว่า บริเวณ ที่ เป็น ผื่น ลาม ออก ไป ตาม ผิวหนัง ให้ เขา กลับ ไป หา ปุโรหิต อีก
{13:8} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ถ้า บริเวณ ที่ เป็น ผื่น ลาม ออก ไป ตาม ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:9} “ ถ้า ผู้ ใด มี อาการ ของ โรค เรื้อน ก็ ให้ พา เขา มา หา ปุโรหิต
{13:10} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตัว เขา ถ้า มี บริเวณ บวม สี ขาว ที่ ผิวหนัง ซึ่ง ทำให้ ขน ที่ นั่น หงอก และ มี เนื้อ แผล สด ใน ที่ ที่ บวม นั้น
{13:11} แสดง ว่า เป็น โรค เรื้อน เรื้อรัง ที่ ผิวหนัง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน ห้าม กักตัว เขา ไว้ เพราะ ว่า เขา เป็น มลทิน
{13:12} ถ้า อาการ ของ โรค เรื้อน นั้น ลาม ออก ไป ทั่ว ผิวหนัง ปกคลุม ผิวหนัง ทั่ว ตัวผู้ ป่วย และ แผ่ ไป ทั้ง ตัวตั้ง แต่ ศีรษะ จน ถึง เท้า ตาม ที่ ปุโรหิต เห็น
{13:13} ปุโรหิต ต้อง ตรวจ ดู ถ้า อาการ ของ โรค เรื้อน นั้น แผ่ ไป ทั่ว ตัว ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด ด้วย โรค ของ เขา แล้ว ตัว ของ เขา เผือก เขา สะอาด
{13:14} แต่ ถ้า มี เนื้อ แผล สด ปรากฏ ขึ้น มา เมื่อไร เขา ก็ เป็น มลทิน
{13:15} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ที่ เนื้อ แผล สด และ ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เพราะ เนื้อ แผล สด นั้น ทำให้ เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:16} ถ้า เนื้อ แผล สด นั้น เปลี่ยน ไป อีก กลาย เป็น สี ขาว ให้ เขา มา หา ปุโรหิต
{13:17} และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา และ ถ้า โรค นั้น กลาย เป็น โรค เผือก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า คน ที่ เป็น โรค นั้น สะอาด เขา ก็ สะอาด
{13:18} “ ถ้า ร่างกาย ของ คน ใด มี แผล ฝี ซึ่ง หาย แล้ว
{13:19} ถ้า ที่ แผล เป็น นั้น บวม ขึ้น มา มี สี ขาว หรือ มี รอย สี แดง เรื่อๆ ปรากฏ ก็ ให้ ผู้ นั้น ไป แสดง ตัว ต่อ ปุโรหิต
{13:20} และ ปุโรหิต จะ ตรวจ ดู ถ้า ปรากฏ ว่าที่ เป็น นั้น ลึก กว่า ผิวหนัง และ ขน ที่ บริเวณ นั้น หงอก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เป็น โรค เรื้อน ที่ พุ ขึ้น มา ที่ แผล ฝี
{13:21} แต่ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู แล้ว เห็น ว่า ขน ที่ นั่น ไม่ หงอก และ แผล ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง และ สี ของ แผล จาง ลง ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ไว้ เจ็ด วัน
{13:22} ถ้า โรค นั้น ลาม ไป ตาม ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค แล้ว
{13:23} แต่ ถ้า บริเวณ นั้น คงที่ อยู่ ไม่ ลาม ออก ไป ก็ เป็น แต่ เพียง แผล เป็น ของ ฝี ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด
{13:24} “ หรือ เมื่อ ส่วน ของ ร่างกาย ถูก ไฟ ลวก และ เนื้อ แผล สด ตรง นั้น เป็น รอย สี แดง เรื่อๆ หรือ สี ขาว
{13:25} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ถ้า ขน ใน บริเวณ นั้น หงอก และ แผล ลึก กว่า ผิวหนัง แสดง ว่า เป็น โรค เรื้อน มัน พุ ขึ้น มา ที่ แผล ไฟ ลวก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:26} แต่ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู เห็น ว่า ขน ใน บริเวณ นั้น ไม่ หงอก และ แผล ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง และ สี ของ แผล จาง ลง ให้ ปุโรหิต กักตัว เขา ไว้ เจ็ด วัน
{13:27} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู เขา ถ้า แผล นั้น ลาม ออก ไป ตาม ผิวหนัง ก็ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น โรค เรื้อน
{13:28} ถ้า แผล ที่ เป็น นั้น คงที่ ไม่ ลาม ไป ตาม ผิวหนัง และ สี ของ แผล จาง ลง เป็น เพียง แผล บวม เพราะ ไฟ ลวก ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด เพราะ มัน เป็น เพียง แผล เป็น ของ ไฟ ลวก
{13:29} “ ถ้า ชาย หรือ หญิง คน ใด มี ผื่น ที่ ศีรษะ หรือ ที่ คาง
{13:30} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ผื่น นั้น ถ้า เป็น ลึก กว่า ผิวหนัง และ ผม หรือ ขน บริเวณ นั้น เหลือง และ บาง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน เขา เป็น ผื่น คัน เป็น โรค เรื้อน ที่ ศีรษะ หรือ ที่ คาง
{13:31} ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู ผื่น คัน นั้น ปรากฏ ว่า เป็น ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง และ ไม่ มี ผม ดำ หรือ ขน ดำ อยู่ ใน บริเวณ นั้น ให้ ปุโรหิต กักตัว บุคคล ที่ เป็น ผื่น คัน นั้น ไว้ เจ็ด วัน
{13:32} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ บริเวณ ที่ คัน นั้น ถ้า บริเวณ ที่ คัน นั้น ไม่ ลาม ไม่ มี ผม หรือ ขน เหลือง ใน บริเวณ นั้น และ บริเวณ ที่ คัน ไม่ ลึก กว่า ผิวหนัง
{13:33} ก็ ให้ คน นั้น โกน ผม หรือ ขน เสีย แต่ ห้าม โกน บริเวณ ที่ คัน ให้ ปุโรหิต กักตัว บุคคล ที่ มี บริเวณ ที่ คัน นั้น ไว้ อีก เจ็ด วัน
{13:34} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู ตรง บริเวณ ที่ คัน ถ้า บริเวณ ที่ คัน นั้น ไม่ ลาม ไป ตาม ผิวหนัง และ เป็น ไม่ ลึก ไป กว่า ผิวหนัง ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด ให้ เขา ซัก เสื้อ ผ้า แล้ว จะ สะอาด
{13:35} แต่ ถ้า เขา ชำระ ตัว แล้ว ยัง ปรากฏ ว่า ผื่น คัน นั้น ลาม ไป ตาม ผิวหนัง
{13:36} ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา ถ้า ผื่น คัน นั้น ลาม ไป ตาม ผิวหนัง แล้ว ปุโรหิต ไม่ จำเป็น ต้อง มอง หา ผม สี เหลือง หรือ ขน สี เหลือง เขา เป็น มลทิน แล้ว
{13:37} “ แต่ ถ้า ตาม สายตา ของ เขา โรค คัน นั้น คงที่ และ มี ผม ดำ หรือ ขน ดำ งอก อยู่ ใน บริเวณ นั้น ผื่น คัน นั้น หาย แล้ว เขา ก็ สะอาด และ ให้ ปุโรหิต ประกาศ ว่า เขา สะอาด
{13:38} “ เมื่อ ผู้ชาย หรือ ผู้หญิง มี รอย ขาว ที่ ผิวหนัง
{13:39} ให้ ปุโรหิต ตรวจ เขา ถ้า รอย ที่ ผิวหนัง นั้น เป็น สี ขาว ขุ่น นั่น เป็น เกลื้อน ที่ พุ ขึ้น ใน ผิวหนัง เขา สะอาด
{13:40} “ ถ้า ชาย คน ใด มี ผม ร่วง จาก ศีรษะ เขา เป็น คน ศีรษะ ล้าน แต่ เขา สะอาด
{13:41} ถ้า ชาย คน ใด มี ผม ที่ หน้าผาก และ ที่ ขมับ ร่วง หน้าผาก ของ เขา ล้าน แต่ เขา สะอาด
{13:42} แต่ ถ้า ตรง ศีรษะ ล้าน หรือ หน้าผาก ล้าน มี บริเวณ เป็น รอย สี แดง เรื่อๆ เขา เป็น โรค เรื้อน พุ ขึ้น ที่ ศีรษะ ล้าน หรือ ที่ หน้าผาก ล้าน นั้น
{13:43} ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู เขา ถ้า ที่ บวม นั้น สี แดง เรื่อๆ อยู่ ที่ ศีรษะ ล้าน หรือ ที่ หน้าผาก ล้าน ของ เขา เหมือน กับ โรค เรื้อน ที่ ปรากฏ ตาม ผิวหนัง
{13:44} ชาย ผู้ นั้น เป็น โรค เรื้อน เขา เป็น มลทิน ปุโรหิต ต้อง ประกาศ ว่า เขา เป็น มลทิน โรค ของ เขา อยู่ ที่ ศีรษะ
{13:45} “ ให้ บุคคล ที่ เป็น โรค เรื้อน สวม เสื้อ ผ้า ที่ ขาด ให้ ปล่อย ผม และ ให้ เขา ปิด ริมฝีปาก บน ไว้ แล้ว ร้อง ว่า‘ มลทิน มลทิน’
{13:46} เขา จะ เป็น มลทิน อยู่ ตลอด เวลา ที่ เขา เป็น โรค เขา เป็น มลทิน เขา จะ ต้อง อยู่ แต่ ลำพัง ภายนอก ค่าย
{13:47} “ เมื่อ ใน เครื่อง แต่ง กาย มี รอย เหมือน เชื้อ เรื้อน ไม่ ว่า จะ เป็น เครื่อง แต่ง กาย ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่าน
{13:48} อยู่ ที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ อยู่ ที่ ผ้าป่าน หรือ ผ้า ขนสัตว์ หรือ อยู่ ใน หนัง หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง
{13:49} ถ้า เชื้อ นั้น ทำให้ เครื่อง แต่ง กาย มี สี เขียวๆ หรือ แดงๆ ที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ ที่ หนัง หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง นั่น เป็น เชื้อ เรื้อน จะ ต้อง นำ ไป แสดง ต่อ ปุโรหิต
{13:50} ให้ ปุโรหิต ตรวจ เชื้อ นั้น และ ให้ กัก สิ่ง ที่ มี เชื้อ นั้น ไว้ เจ็ด วัน
{13:51} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ก็ ให้ ตรวจ ดู เชื้อ นั้น อีก ถ้า เชื้อ นั้น ลาม ไป ใน เสื้อ ผ้า เครื่อง แต่ง กาย ไม่ ว่าที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ ที่ หนัง สัตว์ หรือ สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เชื้อ นั้น เป็น เชื้อ เรื้อน อย่าง ร้าย นับ ว่า เป็น มลทิน
{13:52} ให้ เขา เผา เครื่อง แต่ง กาย นั้น เสีย ไม่ ว่า เป็น เชื้อ ที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ เป็น ที่ ผ้า ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่าน หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ ที่ มี เชื้อ เพราะ เป็น เชื้อ เรื้อน ที่ ร้าย จึง ให้ เผา เสีย ใน ไฟ
{13:53} “ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู เชื้อ นั้น ไม่ ได้ ลาม ไป ใน เครื่อง แต่ง กาย ที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ หรือ ใน สิ่ง ใด ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์
{13:54} ก็ ให้ ปุโรหิต บัญชา ให้ เขา ซัก สิ่ง ที่ มี เชื้อ นั้น เสีย และ ให้ กัก ไว้ อีก เจ็ด วัน
{13:55} เมื่อ ซัก แล้ว ก็ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ดู สิ่ง ที่ มี เชื้อ นั้น อีก ถ้า บริเวณ ที่ มี เชื้อ ไม่ เปลี่ยน สี แม้ ว่า เชื้อ นั้น ไม่ ลาม ออก ไป ก็ เป็น มลทิน เจ้า จง เอา ใส่ ใน ไฟ เผา เสีย ไม่ ว่า บริเวณ มี เชื้อ เรื้อน นั้น จะ อยู่ ข้าง ใน หรือ ข้าง นอก
{13:56} “ ถ้า ปุโรหิต ตรวจ ดู เห็น ว่า เชื้อ นั้น จาง ลง หลัง จาก ซัก แล้ว ก็ ให้ ฉีก บริเวณ นั้น ออก เสีย จาก เครื่อง แต่ง กาย หรือ หนัง สัตว์ หรือ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ
{13:57} ถ้า ยัง ปรากฏ ขึ้น อีก ใน เครื่อง แต่ง กาย ไม่ ว่าที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ หรือ ใน สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ และ เชื้อ นั้น ลาม ออก ไป แล้ว เจ้า จง เผา สิ่ง ที่ มี เชื้อ นั้น ด้วย ไฟ
{13:58} ถ้า เชื้อ นั้น หมด ไป จาก เครื่อง แต่ง กาย ทั้ง ที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ หรือ สิ่ง ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เมื่อ ซัก แล้ว เชื้อ นั้น หมด ไป ก็ ให้ ซัก อีก เป็น ครั้ง ที่ สอง แล้ว จะ สะอาด”
{13:59} นี่ เป็น กฎ ว่าด้วย เชื้อ เรื้อน ใน เครื่อง แต่ง กาย ที่ ทำ ด้วย ขนสัตว์ หรือ ผ้าป่าน ไม่ ว่า เป็น ที่ ด้าย ถัก หรือ ด้าย ทอ หรือ เป็น ที่ สิ่ง ใดๆ ที่ ทำ ด้วย หนัง สัตว์ เพื่อ ให้ พิจารณา ว่า อย่าง ใด สะอาด อย่าง ใด เป็น มลทิน
{i14:1} การ ชำระ คน โรค เรื้อน และ บ้าน ที่ มี เชื้อ เรื้อน
{14:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{14:2} “ ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ เรื่อง คน เป็น โรค เรื้อน ใน วัน ชำระ ตัว ของ เขา ให้ พา เขา มา หา ปุโรหิต
{14:3} และ ให้ ปุโรหิต ออก ไป นอก ค่าย และ ให้ ปุโรหิต ตรวจ ถ้า ผู้ป่วย หาย จาก โรค เรื้อน แล้ว
{14:4} ก็ ให้ ปุโรหิต บัญชา เขา ให้ นำ นก ที่ สะอาด และ มี ชีวิต สอง ตัว ไม้ สน สี ดาร์ กับ ด้าย สี แดง และ ต้น หุ สบ สำหรับ ผู้ จะ รับ การ ชำระ มา
{14:5} ให้ ปุโรหิต บัญชา เขา ให้ ฆ่า นก ตัว หนึ่ง บน น้ำ สะอาด ที่ บรรจุ ใน ภาชนะ ดิน
{14:6} ให้ ปุโรหิต เอา นก ตัว ที่ ยัง เป็นอยู่ กับ ไม้ สน สี ดาร์ ด้าย สี แดง ต้น หุ สบ จุ่ม ใน เลือด ของ นก ที่ ถูก ฆ่า บน น้ำ สะอาด นั้น
{14:7} ให้ ปุโรหิต ประพรม คน ที่ จะ รับ การ ชำระ จาก โรค เรื้อน นั้น เจ็ด ครั้ง แล้ว ประกาศ ว่า เขา สะอาด ให้ ปล่อย นก ตัว ที่ ยัง มี ชีวิต นั้น ออก ไป ใน ท้อง ทุ่ง
{14:8} ให้ ผู้ ที่ รับ การ ชำระ นั้น ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน โกน ผม กับ ขน ทั้งหมด เสีย และ อาบ น้ำ เขา ก็ จะ สะอาด ต่อ จาก นั้น ก็ ให้ เขา เข้า ค่าย ได้ แต่ ให้ นอน อยู่ นอก เต็นท์ ของ เขา เจ็ด วัน
{14:9} พอ วัน ที่ เจ็ด ให้ เขา โกน ผม ทั้งหมด จาก ศีรษะ ของ เขา ให้ เขา โกน เครา และ โกน ขน คิ้ว คือ โกน ให้ หมด แล้ว ให้ ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ แล้ว เขา ก็ จะ สะอาด
{14:10} “ ใน วัน ที่ แปด ให้ เขา เอา ลูก แกะ ผู้ สอง ตัว ปราศจาก ตำหนิ และ ลูก แกะ เมีย อายุ หนึ่ง ปี ตัว หนึ่ง ปราศจาก ตำหนิ และ แป้ง อย่าง ดี เคล้า น้ำมัน สาม กิโลกรัม เป็น ธัญ บูชา กับ น้ำมัน หนึ่ง ใน สาม ลิตร
{14:11} ให้ ปุโรหิต ผู้ ชำระ นำ ผู้ รับ การ ชำระ กับ สิ่งของ เหล่า นี้ เข้า มา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{14:12} ให้ ปุโรหิต นำ ลูก แกะ ผู้ นั้น ตัว หนึ่ง ไป ถวาย เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป พร้อม กับ น้ำมัน หนึ่ง ใน สาม ลิตร นำ โบก ถวาย เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{14:13} ให้ ปุโรหิต ฆ่า ลูก แกะ นั้น ใน ที่ ซึ่ง เขา ฆ่า สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ใน ที่ บริสุทธิ์ เพราะ ว่า เครื่องบูชา ชดใช้ บาป ก็ เหมือน เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เป็น ของ ที่ ตก แก่ ปุโรหิต เป็น ของ บริสุทธิ์ ที่สุด
{14:14} ปุโรหิต จะ นำ เลือด ของ เครื่องบูชา ชดใช้ บาป มา เจิม ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ รับ การ ชำระ และ เจิม นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา และ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา
{14:15} และ ปุโรหิต จะ นำ ส่วน หนึ่ง ของ น้ำมัน หนึ่ง ใน สาม ลิตร นั้น มา เท ใส่ ฝ่า มือ ซ้าย ของ ตนเอง
{14:16} และ ปุโรหิต เอา นิ้ว มือ ขวา จิ้ม น้ำมัน ซึ่ง อยู่ ใน มือ ซ้าย ประพรม น้ำมัน ด้วย นิ้ว ของ ตน เจ็ด ครั้ง เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{14:17} ส่วน หนึ่ง ของ น้ำมัน ที่ เหลือ อยู่ ใน มือ นั้น ปุโรหิต จะ เอา มา เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ รับ การ ชำระ และ ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา กับ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ทับ เลือด เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{14:18} และ น้ำมัน ที่ ยัง เหลือ อยู่ ใน มือ ของ ปุโรหิต นั้น เขา จะ เจิม ศีรษะ ของ ผู้ รับ การ ชำระ แล้ว ปุโรหิต จะ ลบ มลทิน ของ เขา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{14:19} ปุโรหิต จะ ถวาย เครื่องบูชา ลบล้าง บาป เพื่อ ลบ มลทิน ของ ผู้ รับ การ ชำระ ให้ พ้น จาก มลทิน ของ เขา ภายหลัง ปุโรหิต จึง ฆ่า สัตว์ ที่ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{14:20} และ ปุโรหิต จะ ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ธัญ บูชา บน แท่น ด้วย วิธี นี้ ปุโรหิต จะ ลบ มลทิน ของ เขา และ เขา ก็ จะ สะอาด
{14:21} “ ถ้า ผู้ นั้น เป็น คน ยากจน และ ไม่ สามารถ ถวาย ได้ ตาม นั้น ก็ ให้ เขา นำ ลูก แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป เพื่อ โบก ถวาย ลบ มลทิน ของ เขา และ นำ แป้ง อย่าง ดี หนึ่ง กิโลกรัม เคล้า เข้า กับ น้ำมัน เป็น ธัญ บูชา กับ น้ำมัน หนึ่ง ใน สาม ลิตร
{14:22} พร้อม กับ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ สอง ตัว ตาม ที่ เขา สามารถ หา มา ได้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{14:23} ใน วัน ที่ แปด ให้ เขา นำ มา มอบ ให้ แก่ ปุโรหิต เพื่อ การ ชำระ ของ ตน ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ ถวาย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{14:24} ปุโรหิต จะ นำ ลูก แกะ ที่ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป และ น้ำมัน หนึ่ง ใน สาม ลิตร นั้น มา และ โบก ถวาย เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{14:25} และ ปุโรหิต จะ ฆ่า ลูก แกะ ที่ เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป และ ปุโรหิต จะ นำ เลือด ส่วน หนึ่ง ของ เครื่องบูชา ชดใช้ บาป มา เจิม ที่ ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ รับ การ ชำระ และ ที่ นิ้ว หัว แม่ มือ ขวา กับ นิ้ว หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา
{14:26} แล้ว ปุโรหิต จะ เท ส่วน หนึ่ง ของ น้ำมัน ใส่ ฝ่า มือ ซ้าย ของ ตน
{14:27} และ ปุโรหิต จะ เอา น้ำมัน ที่ อยู่ ใน มือ ซ้าย นั้น ประพรม ด้วย นิ้ว มือ ขวา เจ็ด ครั้ง เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{14:28} และ ปุโรหิต จะ นำ น้ำมัน ที่ อยู่ ใน มือ เจิม ปลาย หู ข้าง ขวา ของ ผู้ รับ การ ชำระ และ หัว แม่ มือ ขวา กับ หัว แม่ เท้า ขวา ของ เขา ตรง ที่ เจิม ด้วย เลือด ของ เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{14:29} น้ำมัน ที่ เหลือ อยู่ ใน มือ ของ ปุโรหิต นั้น เขา จะ เจิม ศีรษะ ของ ผู้ รับ การ ชำระ เพื่อ ลบ มลทิน ของ เขา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{14:30} และ เขา จะ ถวาย นกเขา หรือ นก พิราบ ตาม ที่ เขา สามารถ หา มา ได้
{14:31} ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว พร้อม กับ ธัญ บูชา แล้ว ปุโรหิต จะ ลบ มลทิน ของ ผู้ รับ การ ชำระ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{14:32} นี่ เป็น กฎ สำหรับ ผู้ เป็น โรค เรื้อน ที่ ไม่ สามารถ ถวาย เครื่องบูชา ตาม ปกติ เพื่อ การ ชำระ ของ ตน ได้”
{14:33} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{14:34} “ เมื่อ เจ้า เข้า ไป ใน แผ่นดิน คา นา อัน ซึ่ง เรา ให้ แก่ เจ้า เป็น กรรมสิทธิ์ นั้น และ เรา จะ ใส่ เชื้อ เรื้อน เข้า ที่ บ้าน หลัง หนึ่ง หลัง ใด ใน แผ่นดิน ที่ เจ้า ถือ กรรมสิทธิ์ นั้น
{14:35} ให้ ผู้ ที่ ถือ กรรมสิทธิ์ ของ บ้าน นั้น มาบ อก แก่ ปุโรหิต ว่า‘ ข้าพเจ้า เห็น เชื้อ อะไร อย่าง หนึ่ง เกิด ใน บ้าน ของ ข้าพเจ้า’
{14:36} แล้ว ปุโรหิต จะ บัญชา ให้ เขา ขน ของ ออก จาก บ้าน ให้ หมด ก่อน ที่ ปุโรหิต จะ ไป ตรวจ เชื้อ เกรง ว่า ของ ทุก อย่าง ที่ อยู่ ใน บ้าน นั้น จะ ถูก ประกาศ ว่า มลทิน ต่อ จาก นั้น ปุโรหิต จึง จะ เข้า ไป ตรวจ ดู บ้าน
{14:37} และ ปุโรหิต จะ ตรวจ ดู เชื้อ ถ้า เชื้อ นั้น อยู่ ที่ ผนัง บ้าน เป็น รอย สี เขียวๆ แดงๆ และ ปรากฏ ลึก กว่า ผิว ผนัง
{14:38} ปุโรหิต จะ ออก จาก บ้าน ไป อยู่ ที่ ประตู บ้าน แล้ว ปิด บ้าน เสีย เจ็ด วัน
{14:39} พอ ถึง วัน ที่ เจ็ด ปุโรหิต จะ กลับ มา ตรวจ ดู อีก ถ้า เชื้อ นั้น ลาม ไป ใน ผนัง บ้าน
{14:40} ปุโรหิต ก็ จะ บัญชา ให้ เอา หิน ก้อน ที่ ติด เชื้อ นั้น ออก เสีย นำ ไป โยน ทิ้ง ใน ที่ ที่ เป็น มลทิน ภายนอก เมือง
{14:41} และ สั่ง ให้ ขูด ข้าง ใน บ้าน ทั่วๆ ไป ผง ปูน ที่ ขูด ออก มา นั้น ให้ นำ ไป ทิ้ง เสีย ใน ที่ ที่ เป็น มลทิน ภายนอก เมือง
{14:42} แล้ว ให้ หา หิน อื่น มา แทน หิน ก้อน ที่ นำ ออก ไป และ เอา ปูน อื่น มา โบก ผนัง บ้าน นั้น
{14:43} “ ถ้า หลัง จาก เขา เอา หิน ออก ขูด บ้าน และ โบก ปูน ใหม่ แล้ว ยัง เกิด เชื้อ ขึ้น ใน บ้าน นั้น อีก
{14:44} ปุโรหิต จะ ไป ตรวจ ดู หาก เขา เห็น ว่า เชื้อ ยัง ลาม ไป ใน บ้าน อีก เชื้อ นั้น เป็น เชื้อ เรื้อน อย่าง ร้ายแรง บ้าน นั้น ก็ เป็น มลทิน
{14:45} ให้ เขา พัง บ้าน นั้น ลง ส่วน หิน ไม้ และ ปูน ที่ ทำ บ้าน นั้น ให้ ขน ไป ทิ้ง เสีย ใน ที่ ที่ เป็น มลทิน ภายนอก เมือง
{14:46} ยิ่ง กว่า นั้น อีก ผู้ ใด ที่ เข้า ไป ใน ขณะ ที่ บ้าน ปิด อยู่ ผู้ นั้น จะ เป็น มลทิน จน ถึง เวลา เย็น
{14:47} ผู้ ที่นอน ลง ใน บ้าน นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา และ ผู้ ที่ รับประทาน ใน บ้าน นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ เขา ด้วย
{14:48} “ แต่ ถ้า ปุโรหิต มา ตรวจ และ เห็น ว่า เมื่อ โบก ปูน ใหม่ แล้ว เชื้อ นั้น ไม่ ได้ ลาม ไป ใน บ้าน ปุโรหิต ก็ จะ ประกาศ ว่า บ้าน นั้น สะอาด เพราะ ไม่ มี เชื้อ แล้ว
{14:49} และ เพื่อ จะ ชำระ บ้าน นั้น ให้ เขา นำ นก สอง ตัว กับ ไม้ สน สี ดาร์ ด้าย สี แดง และ ต้น หุสบมา
{14:50} ให้ ฆ่า นก ตัว หนึ่ง บน น้ำ สะอาด ใน ภาชนะ ดิน
{14:51} เอา ไม้ สน สี ดาร์ต้นหุ สบ และ ด้าย สี แดง พร้อม กับ นก ตัว ที่ ยัง มี ชีวิต อยู่ จุ่ม ลง ใน เลือด ของ นก ที่ ถูก ฆ่า บน น้ำ สะอาด นั้น แล้ว ประพรม บ้าน นั้น เจ็ด ครั้ง
{14:52} โดย วิธี นี้ เขา จะ ได้ ชำระ บ้าน ด้วย เลือด นก ด้วย น้ำ สะอาด และ ด้วย นก ที่ มี ชีวิต ด้วย ไม้ สน สี ดาร์ต้นหุ สบ และ ด้าย สี แดง
{14:53} ให้ เขา ปล่อย นก ที่ มี ชีวิต ออก จาก เมือง ไป ยัง ท้อง ทุ่ง โดย วิธี นี้ แหละ เขา จะ ได้ ลบ มลทิน ของ บ้าน และ บ้าน นั้น ก็ สะอาด”
{14:54} นี่ เป็น กฎ เกี่ยว กับ โรค เรื้อน ต่างๆ ผื่น คัน
{14:55} เชื้อ เรื้อน ใน เครื่อง แต่ง กาย หรือ ใน บ้าน
{14:56} อาการ ที่ บวม หรือ แผล พุพอง หรือ ที่ ด่าง
{14:57} เพื่อ จะ แสดง ว่า เมื่อไร จึง เรียก ว่า มลทิน เมื่อไร เรียก ว่า สะอาด นี่ เป็น กฎ ว่าด้วย โรค เรื้อน
{i15:1} สิ่ง ที่ ไหล ออก จาก ร่างกาย
{15:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส และ อา โร นว่า
{15:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ ผู้ ใด มี สิ่ง ไหล ออก จาก ร่างกาย สิ่ง ที่ ไหล ออก ของ เขา นั้น เป็น มลทิน
{15:3} ต่อ ไป นี้ เป็น กฎ ว่าด้วย เรื่อง การ เป็น มลทิน ของ เขา เนื่อง จาก สิ่ง ที่ ไหล ออก ร่างกาย ของ เขา จะ มี สิ่ง ไหล ออก หรือ สิ่ง ที่ ไหล ออก คั่ง อยู่ ใน ร่างกาย ของ เขา ก็ ดี สิ่ง นี้ เป็น มลทิน ของ เขา
{15:4} เตียง นอน ใด ที่ คน มี สิ่ง ไหล ออก ขึ้น ไป นอน เตียง นั้น ก็ เป็น มลทิน ทุก สิ่ง ที่ เขา นั่ง ทับ ก็ เป็น มลทิน
{15:5} คน ที่ แตะ ต้อง เตียง ของ เขา ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ และ จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:6} คน ที่ ไป นั่ง บน สิ่ง ที่ ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก ได้ นั่ง ก่อน ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ และ จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:7} คน ที่ ไป แตะ ต้อง ร่างกาย ของ ผู้ ที่ มี สิ่ง ไหล ออก ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:8} และ ถ้า ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก นั้น ถ่ม น้ำลาย รด ผู้ สะอาด ผู้ ที่ ถูก น้ำลาย รด ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:9} และ อาน ที่ ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก นั่ง ทับ อาน นั้น ก็ เป็น มลทิน
{15:10} คน ที่ แตะ ต้อง สิ่ง ที่ รองรับ เขา นั้น จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น และ คน ที่ จับ ต้อง สิ่ง นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตัว และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:11} คน ที่ มี สิ่ง ไหล ออก แตะ ต้อง ผู้ ใด ด้วย มือ ที่ ไม่ ได้ ล้าง ผู้ ถูก แตะ ต้อง นั้น ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตัว และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:12} ภาชนะ ดิน ทุก ใบ ซึ่ง ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก แตะ ต้อง ให้ ทุบ เสีย และ ภาชนะ ไม้ ทุก อย่าง ก็ ให้ ชำระ เสีย ด้วย น้ำ
{15:13} “ เมื่อ ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก ได้ ชำระ สิ่ง ไหล ออก ของ เขา แล้ว เขา ต้อง นับ การ ชำระ ของ เขา ให้ ครบ เจ็ด วัน และ เขา ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ ด้วย น้ำ สะอาด เขา จึง จะ สะอาด
{15:14} ใน วัน ที่ แปด ให้ เขา นำ นกเขา สอง ตัว หรือ นก พิราบ สอง ตัว มา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ มอบ ของ เหล่า นั้น ให้ แก่ ปุโรหิต
{15:15} ให้ ปุโรหิต ถวาย บูชา คือ ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ นก อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว แล้ว ปุโรหิต จะ ลบ มลทิน ของ เขา ต่อ พระ ยาห์เวห์ เพราะ เหตุ สิ่ง ไหล ออก ของ เขา
{15:16} “ ชาย คน ใด มี น้ำกาม ไหล ออก ให้ เขา อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:17} เครื่อง แต่ง กาย ทุก ชนิด และ หนัง ทุก ชนิด ที่ น้ำกาม ไหล รด ต้อง ชำระ ใน น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:18} ชาย คน ใด หลับ นอน กับ หญิง คน ใด และ มี น้ำกาม ไหล ออก ทั้ง สอง จะ ต้อง อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:19} “ หญิง ใด มี สิ่ง ไหล ออก เป็น โลหิต ประจำเดือน เธอ จะ ต้อง เป็น มลทิน ไป เจ็ด วัน และ ผู้ ใด แตะ ต้อง เธอ จะ ต้อง เป็น มลทิน จน ถึง เวลา เย็น
{15:20} ขณะ เมื่อ เธอ มี มลทิน เธอ ไป นอน ทับ สิ่ง ใด สิ่ง นั้น ก็ มี มลทิน สิ่ง ใด ที่ เธอ ไป นั่ง ทับ สิ่ง นั้น ก็ เป็น มลทิน
{15:21} คน ที่ ไป แตะ ต้อง ที่นอน ของ เธอ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:22} และ คน ที่ แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เธอ นั่ง ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:23} ไม่ ว่า จะ เป็น ที่นอน หรือ สิ่ง ใด ที่ เธอ นั่ง ทับ ก็ ดี ผู้ชาย ที่ ไป แตะ ต้อง สิ่ง นั้น จะ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:24} ถ้า ชาย ใด ไป หลับ นอน กับ เธอ และ มลทิน ของ เธอ ติด มา ที่ ชาย นั้น ชาย นั้น จะ เป็น มลทิน ไป เจ็ด วัน เขา ไป นอน ที่ เตียง ใด เตียง นั้น ก็ เป็น มลทิน
{15:25} “ ถ้า หญิง ใด มี โลหิต ไหล ออก หลาย วัน ทั้ง ที่ ไม่ ใช่ เวลา มลทิน ประจำ ของ เธอ หรือ ถ้า เธอ มี โลหิต ไหล ออก เลย กำหนด การ เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ ทุก วัน ที่ มี โลหิต ไหล ออก เธอ ต้อง เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ เวลา ที่ เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ
{15:26} ที่นอน ที่ เธอ นอน ระหว่าง เธอ มี สิ่ง ไหล ออก ที่นอน นั้น เป็น ดัง ที่นอน มลทิน ประจำ ของ เธอ ทุก สิ่ง ที่ เธอ นั่ง ทับ ต้อง เป็น มลทิน อย่าง เดียว กับ มลทิน ประจำ ของ เธอ
{15:27} คน ที่ แตะ ต้อง สิ่ง เหล่า นั้น ก็ เป็น มลทิน ด้วย เขา ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น
{15:28} ถ้า เธอ ชำระ สิ่ง ไหล ออก ของ เธอ แล้ว ให้ เธอ นับ เอง ให้ ครบ เจ็ด วัน ต่อ จาก นั้น เธอ จึง จะ สะอาด
{15:29} และ ใน วัน ที่ แปด ให้ เธอ นำ นกเขา สอง ตัว หรือ ลูก นก พิราบ สอง ตัว ไป ให้ ปุโรหิต ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{15:30} และ ปุโรหิต จะ ถวาย นก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ อีก ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ปุโรหิต จะ ลบ มลทิน ให้ เธอ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ เพราะ เหตุ สิ่ง ไหล ออก ที่ เป็น มลทิน ของ เธอ
{15:31} “ โดย วิธี นี้ แหละ พวก เจ้า ก็ แยก คน อิสราเอล จาก มลทิน ของ เขา ทั้งหลาย เพื่อ พวก เขา จะ ไม่ ต้อง ตาย ด้วย มลทิน ของ เขา เอง เมื่อ เขา ทำให้ พลับพลา ของ เรา ที่ อยู่ ท่ามกลาง พวก เขา เป็น มลทิน ไป”
{15:32} นี่ เป็น กฎ ว่าด้วย ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก และ ชาย ที่ มี น้ำกาม ไหล ออก ซึ่ง ทำให้ ตัว เป็น มลทิน
{15:33} และ เกี่ยว กับ หญิง ที่ เป็น มลทิน ประจำ ของ เธอ คือ ทั้ง เกี่ยว กับ ผู้ มี สิ่ง ไหล ออก ไม่ ว่า ชาย หรือ หญิง และ เกี่ยว กับ ชาย ที่ หลับ นอน กับ หญิง ที่ มี มลทิน
{i16:1} วัน ลบ มลทิน
{16:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส หลัง จาก บุตร ทั้ง สอง ของ อา โร น สิ้น ชีวิต เมื่อ เขา เข้า มา ใกล้ พระ ยาห์เวห์ และ ถึง แก่ ความ ตาย
{16:2} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า“ เจ้า จง บอก อา โร น พี่ ชาย ว่า อย่า เข้า ไป ใน อภิ สุทธิ สถาน ตามใจ ชอบ คือ เข้า ไป ใน ม่าน หน้า พระ ที่นั่ง กรุณา ซึ่ง อยู่ บน หลัง หีบ เพื่อ เขา จะ ไม่ ตาย เพราะ ว่า เรา จะ ปรากฏ ใน เมฆ เหนือ พระ ที่นั่ง กรุณา
{16:3} แต่ อา โร น จะ เข้า มา ใน อภิ สุทธิ สถาน ได้ โดย วิธี นี้ คือ ให้ เอา โค หนุ่ม ตัว หนึ่ง ไป เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{16:4} ให้ เขา สวม เสื้อ ป่าน บริสุทธิ์ และ สวม กางเกง ผ้าป่าน คาด ผ้า คาด เอว ด้วย ผ้าป่าน และ โพก ศีรษะ ด้วย ผ้าป่าน นี่ เป็น เสื้อ ตำแหน่ง บริสุทธิ์ ให้ เขา อาบ น้ำ แล้ว จึง สวม
{16:5} และ ให้ เขา นำ แพะ ผู้ สอง ตัว เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป กับ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว จาก ชุมนุมชน อิสราเอล
{16:6} “ อา โร น จะ ถวาย โค เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ของ ตนเอง ทำ การ ลบ มลทิน ตนเอง กับ ครอบครัว ของ เขา
{16:7} แล้ว เขา จะ นำ แพะ สอง ตัว นั้น ไป ถวาย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ
{16:8} อา โร น จะ จับ ฉลาก แพะ สอง ตัว นั้น ฉลาก หนึ่ง ตก เป็น ของ พระ ยาห์เวห์ อีก ฉลาก หนึ่ง เพื่อ อา ซา เซ ล
{16:9} แพะ ตัว ที่ ฉลาก ตก เป็น ของ พระ ยาห์เวห์ นั้น อา โร น จะ ถวาย เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป
{16:10} แต่ แพะ อีก ตัว หนึ่ง ซึ่ง ฉลาก ตก เพื่อ อา ซา เซ ล นั้น จะ นำ ถวาย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ เป็น สัตว์ ที่ ยัง มี ชีวิต เพื่อ ให้ มลทิน ตก ที่ มัน แล้ว ปล่อย มัน เข้า ไป ใน ถิ่น ทุรกันดาร ให้ แก่ อา ซา เซ ล
{16:11} “ ให้ อา โร น ถวาย โค เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ของ เขา และ ลบ มลทิน ตนเอง กับ ครอบครัว ของ เขา ให้ เขา ฆ่า โค เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ของ เขา เอง
{16:12} และ ให้ เขา เอา กระถาง ไฟ ที่ มี ถ่าน ลุก อยู่ มา จาก แท่น บูชา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ นำ เครื่อง หอม ทุบ ละเอียด สอง กำมือ เข้า ไป ภายใน ม่าน
{16:13} แล้ว เอา เครื่อง หอม นั้น ใส่ บน ไฟ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ให้ ควัน เครื่อง หอม ขึ้น คลุม พระ ที่นั่ง กรุณา ซึ่ง อยู่ เหนือ หีบ แห่ง สักขี พยาน เพื่อ เขา จะ ไม่ ตาย
{16:14} ให้ เขา เอา เลือด โค เล็กน้อย ประพรม หน้า พระ ที่นั่ง กรุณา โดย ประพรม เลือด ที่ พระ ที่นั่ง กรุณา เจ็ด ครั้ง ด้วย นิ้ว มือ ของ เขา
{16:15} “ แล้ว ให้ อา โร น ฆ่า แพะ ที่ เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป สำหรับ ประชาชน นำ เลือด แพะ เข้า ไป ภายใน ม่าน เอา เลือด แพะ ไป ทำ เช่น เดียว กับ ที่ ทำ กับ เลือด โค คือ ประพรม บน พระ ที่นั่ง กรุณา และ ที่ ข้าง หน้า พระ ที่นั่ง กรุณา
{16:16} โดย วิธี นี้ แหละ เขา จะ ลบ มลทิน ของ อภิ สุทธิ สถาน เพราะ เหตุ มลทิน ของ คน อิสราเอล เพราะ เหตุ การ ล่วงละเมิด เพราะ บาป ทั้งสิ้น ของ พวก เขา และ อา โร น จะ ทำ ต่อ เต็นท์ นัด พบ ซึ่ง อยู่ กับ เขา ท่ามกลาง มลทิน ของ พวก เขา
{16:17} ห้าม ให้ มี คน อยู่ ใน เต็นท์ นัด พบ เมื่อ อา โร น เข้า ไป ลบ มลทิน ใน อภิ สุทธิ สถาน จน กว่า เขา จะ ออก มา และ ลบ มลทิน สำหรับ ตัว เขา สำหรับ ครอบครัว ของ เขา และ สำหรับ ชุมนุมชน อิสราเอล
{16:18} อา โร น จะ ออก ไป ยัง แท่น บูชา ซึ่ง อยู่ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ทำ การ ลบ มลทิน แท่น นั้น เขา จะ เอา เลือด โค บาง ส่วน เลือด แพะ บาง ส่วน เจิม เชิง งอน ของ แท่น บูชา ทุก ด้าน
{16:19} เอา นิ้ว จุ่ม เลือด ประพรม แท่น นั้น เจ็ด ครั้ง ชำระ แท่น บูชา ให้ บริสุทธิ์ พ้น มลทิน ของ คน อิสราเอล
{16:20} “ เมื่อ อา โร น ทำ การ ลบ มลทิน ของ อภิ สุทธิ สถาน เต็นท์ นัด พบ และ แท่น บูชา เสร็จ แล้ว เขา จะ ถวาย แพะ ตัว ที่ มี ชีวิต อยู่
{16:21} อา โร น จะ เอา มือ ทั้ง สอง วาง บน หัว แพะ ที่ มี ชีวิต นั้น สารภาพ บาป ต่างๆ ของ คน อิสราเอล การ ล่วงละเมิด ของ พวก เขา ทั้งหมด และ ให้ บาป ทั้งสิ้น ของ พวก เขา ตกลง บน หัว แพะ นั้น จาก นั้น จง ปล่อย มัน เข้า ไป ใน ถิ่น ทุรกันดาร โดย มือ ของ คน ที่ เลือก ไว้
{16:22} แพะ นั้น จะ บรรทุก ความ ผิด ทั้งหมด ไป ยัง ที่ เปลี่ยว แล้ว เขา ก็ ปล่อย ให้ มัน เข้า ถิ่น ทุรกันดาร ไป
{16:23} “ ให้ อา โร น เข้า มา ใน เต็นท์ นัด พบ เปลื้อง เสื้อ ตำแหน่ง ผ้าป่าน ชุด ที่ เขา สวม เมื่อ เข้า ไป ใน อภิ สุทธิ สถาน ออก เก็บ เสีย ที่ นั่น
{16:24} ให้ เขา ชำระ ตัว ใน น้ำ ใน ที่ บริสุทธิ์ สวม เสื้อ ตำแหน่ง ของ ตน เดิน ออก มา ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ของ ตน เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ของ ประชาชน เพื่อ ลบ มลทิน ของ ตนเอง และ ของ ประชาชน
{16:25} ให้ เขา เอา ไขมัน ของ เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ไป เผา บน แท่น บูชา
{16:26} ให้ ผู้ ที่ ปล่อย แพะ ไป ให้ อา ซา เซ ล นั้น ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ หลัง จาก นั้น จึง จะ เข้า ใน ค่าย ได้
{16:27} โค ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ แพะ ซึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป ที่ อา โร น เอา เลือด ไป ลบ มลทิน อภิ สุทธิ สถาน นั้น จะ ต้อง ถูก นำ ออก ไป เสีย ข้าง นอก ค่าย หนัง เนื้อ และ มูล จะ ต้อง ถูก เผา เสีย ด้วย ไฟ
{16:28} ผู้ ที่ เผา ก็ ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน และ อาบ น้ำ หลัง จาก นั้น เขา จึง จะ กลับ เข้า ค่าย ได้
{16:29} “ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร แก่ เจ้า ทั้งหลาย ว่า ใน วัน ที่ สิบ เดือน ที่ เจ็ด พวก เจ้า ต้อง ปฏิเสธ ความ ปรารถนา ของ ตนเอง และ ต้อง ไม่ ทำ การ งาน ใดๆ ทั้ง ตัว ชาว เมือง เอง หรือ คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง พวก เจ้า
{16:30} เพราะ ว่า ใน วัน นี้ จะ เป็น วัน ลบ มลทิน ของ พวก เจ้า และ ชำระ พวก เจ้า ให้ พ้น จาก ความ บาป ทั้งสิ้น ของ พวก เจ้า พวก เจ้า จึง สะอาด เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{16:31} เป็น วัน สะ บา โต ให้ เจ้า ทั้งหลาย หยุด พัก สงบ พวก เจ้า ต้อง ปฏิเสธ ความ ปรารถนา ของ พวก เจ้า ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร
{16:32} ให้ ปุโรหิต ผู้ ถูก เจิม และ รับ การ สถาปนา เป็น ปุโรหิต แทน บิดา ของ ตน ทำ การ ลบ มลทิน ให้ เขา สวม เสื้อ ผ้าป่าน คือ เสื้อ ตำแหน่ง บริสุทธิ์
{16:33} ให้ เขา ลบ มลทิน แก่ อภิ สุทธิ สถาน ให้ เขา ลบ มลทิน ให้ แก่ เต็นท์ นัด พบ และ ให้ แก่ แท่น บูชา ให้ เขา ลบ มลทิน ให้ แก่ ปุโรหิต ทั้งหลาย และ ประชาชน ทั้งหมด ของ ชุมนุมชน นั้น
{16:34} ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร แก่ เจ้า ทั้งหลาย ให้ ทำ การ ลบ มลทิน เพื่อ คน อิสราเอล ปี ละ ครั้ง เพราะ บาป ทั้งสิ้น ของ เขา” โมเสส ก็ ทำ ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ท่าน ไว้
{i17:1} การ ฆ่า สัตว์
{17:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{17:2} “ จง กล่าว แก่ อา โร น และ บุตร ทั้งหลาย ของ เขา และ แก่ คน อิสราเอล ว่า ต่อ ไป นี้ เป็น สิ่ง ซึ่ง พระ ยาห์เวห์ ได้ ทรง บัญชา ไว้
{17:3} ถ้า ชาว อิสราเอล คน ใด ฆ่า โค หรือ ลูก แกะ หรือ แพะ ใน ค่าย หรือ ฆ่า ภายนอก ค่าย
{17:4} และ ไม่ ได้ นำ มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ถวาย เป็น ของ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ ที่ หน้า พลับพลา แห่ง พระ ยาห์เวห์ ผู้ นั้น ต้อง มี โทษ ด้วย ความ ผิด เรื่อง เลือด คือ เขา ทำให้ เลือด ตก ให้ ไล่ ผู้ นั้น ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{17:5} ทั้งนี้ เพื่อ ให้ คน อิสราเอล นำ เครื่องบูชา ซึ่ง เขา ถวาย ที่ ท้อง ทุ่ง มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ มา ยัง ปุโรหิต ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ ฆ่า สัตว์ นั้น เป็น ศานติ บูชา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{17:6} และ ปุโรหิต จะ เอา เลือด สัตว์ นั้น ประพรม แท่น บูชา ของ พระ ยาห์เวห์ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ และ เผา ไขมัน ให้ เป็น กลิ่น พอ พระทัย ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{17:7} พวก เขา จะ ต้อง ไม่ ฆ่า สัตว์ บูชา ถวาย ปีศาจ แพะ ซึ่ง เขา ทั้งหลาย เคย กราบ ไหว้ อีก ต่อ ไป ให้ เรื่อง นี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร สำหรับ พวก เขา ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา ทั้งหลาย
{17:8} “ และ จง กล่าว แก่ เขา ทั้งหลาย ว่า คน อิสราเอล คน ใด หรือ คน ต่าง ด้าว คน ใด ผู้ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง พวก เขา ที่ ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว หรือ เครื่อง สัต วบูชา
{17:9} และ ไม่ ได้ นำ เครื่อง สัต ว บูชา นั้น มา ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ เพื่อ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ก็ ให้ ไล่ ชาย ผู้ นั้น ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{i17:10} ห้าม รับประทาน เลือด
{17:10} “ ถ้า คน อิสราเอล หรือ คน ต่าง ด้าว คน ใด ผู้ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง พวก เจ้า รับประทาน เลือด เรา จะ ตั้ง หน้า ต่อสู้ บุคคล ผู้ รับประทาน เลือด นั้น และ จะ ไล่ เขา ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{17:11} เพราะ ว่า ชีวิต ของ สัตว์ ทุก ตัว อยู่ ใน เลือด เรา ได้ ให้ เลือด แก่ เจ้า ทั้งหลาย เพื่อ ใช้ บน แท่น บูชา เพื่อ จะ ลบ มลทิน ของ เจ้า ทั้งหลาย เพราะ ว่า โลหิต เป็น สิ่ง ที่ ใช้ ลบ มลทิน เพราะ ชีวิต เป็น เหตุ
{17:12} เพราะ ฉะนั้น เรา จึง ได้ พูด กับ คน อิสราเอล ว่า ห้าม คน ใด ใน พวก เจ้า รับประทาน เลือด หรือ คน ต่าง ด้าว ผู้ อาศัย ท่ามกลาง เจ้า ก็ ห้าม รับประทาน เลือด
{17:13} เมื่อ คน อิสราเอล คน ใด หรือ คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง พวก เขา ไป ล่า สัตว์ หรือ นก เพื่อ นำ มา รับประทาน ก็ ให้ หลั่ง เลือด ของ มัน ออก แล้ว เอา ดิน กลบ
{17:14} “ เพราะ ว่า ชีวิต ของ สัตว์ ทุก ตัว ก็ คือ เลือด ของ มัน นั่นเอง เพราะ ฉะนั้น เรา จึง ได้ กล่าว แก่ ประชาชน อิสราเอล ว่า ห้าม เจ้า รับประทาน เลือด ของ สัตว์ ใดๆ เพราะ ว่า ชีวิต ของ สัตว์ ทุก ตัว ก็ คือ เลือด ของ มัน นั่นเอง ผู้ ใด รับประทาน ก็ ต้อง ถูก ขับ ออก
{17:15} และ ทุก คน ไม่ ว่า ชาว เมือง หรือ คน ต่าง ด้าว ผู้ รับประทาน สัตว์ ที่ ตาย เอง หรือ ที่ ถูก สัตว์ อื่น กัด ตาย ต้อง ซัก เสื้อ ผ้า และ อาบ น้ำ และ เป็น มลทิน อยู่ จน ถึง เวลา เย็น แล้ว จึง จะ สะอาด ได้
{17:16} ถ้า เขา ไม่ ซัก เสื้อ ผ้า หรือ อาบ น้ำ เขา ต้อง รับ โทษ ของ เขา”
{i18:1} เรื่อง เพศ สัมพันธ์
{18:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{18:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า ทั้งหลาย
{18:3} ห้าม เจ้า ทั้งหลาย ทำ เหมือน ที่ ทำ กัน ใน แผ่นดิน อียิปต์ ซึ่ง พวก เจ้า เคย อาศัย อยู่ นั้น และ ห้าม พวก เจ้า ทำ เหมือน ที่ ทำ กัน ใน แผ่นดิน คา นา อัน ซึ่ง เรา กำลัง พา พวก เจ้า เข้า ไป นั้น ห้าม เจ้า ทั้งหลาย ประพฤติ ตาม กฎเกณฑ์ ของ พวก เขา
{18:4} เจ้า ทั้งหลาย จง ทำ ตาม กฎหมาย ของ เรา และ รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ประพฤติ ตาม เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{18:5} เพราะ ฉะนั้น เจ้า ทั้งหลาย จึง ต้อง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กฎหมาย ของ เรา ผู้ ที่ ทำ ตาม จึง จะ มี ชีวิต อยู่ เรา คือ ยาห์เวห์
{18:6} “ ห้าม ให้ ผู้ ใด เข้า ใกล้ ญาติ สนิท ของ ตน หรือ เปิด ของลับ ของ เขา เรา คือ ยาห์เวห์
{18:7} ห้าม เปิด ของลับ ของ บิดา เจ้า คือ ของลับ มารดา เจ้า เพราะ นาง เป็น แม่ ของ เจ้า ห้าม เปิด ของลับ ของ นาง
{18:8} ห้าม เปิด ของลับ ของ ภรรยา ของ บิดา เจ้า เพราะ เป็น ของลับ ของ บิดา เจ้า
{18:9} ห้าม เปิด ของลับ ของ พี่ สาว หรือ น้อง สาว ของ เจ้า คือ ของ บุตร สาว ของ บิดา เจ้า หรือ ของ บุตร สาว ของ มารดา เจ้า ไม่ ว่าที่ เกิด ใน บ้าน หรือ เกิด ที่ อื่น
{18:10} ห้าม เปิด ของลับ ของ บุตร สาว ของ บุตร ชาย ของ เจ้า หรือ ของ บุตร สาว ของ บุตรี ของ เจ้า เพราะ ว่า ของลับ ของ พวก เธอ ก็ เป็น ของลับ ของ เจ้า เอง
{18:11} ห้าม เปิด ของลับ ของ บุตร สาว ของ ภรรยา ของ บิดา เจ้า ซึ่ง เกิด จาก บิดา เจ้า เอง เพราะ ว่า เธอ เป็น น้อง สาว หรือ พี่ สาว ของ เจ้า
{18:12} ห้าม เปิด ของลับ ของ อา หญิง หรือ ของ ป้า เพราะ เธอ เป็น ญาติ หญิง ที่ สนิท ของ บิดา เจ้า
{18:13} ห้าม เปิด ของลับ ของ ป้า หรือ น้า หญิง ของ เจ้า เพราะ เธอ เป็น ญาติ หญิง ที่ สนิท ของ มารดา เจ้า
{18:14} ห้าม เปิด ของลับ ของ ลุง หรือ อา ชาย ของ เจ้า คือ ห้าม เข้า หา ภรรยา ของ เขา เพราะ นาง เป็น ป้า สะใภ้ หรือ อา สะใภ้ ของ เจ้า
{18:15} ห้าม เปิด ของลับ ของ ลูกสะใภ้ ของ เจ้า นาง เป็น ภรรยา ลูกชาย เจ้า ห้าม เปิด ของลับ ของ นาง
{18:16} ห้าม เปิด ของลับ ของ ภรรยา ของ พี่ ชาย หรือ น้อง ชาย ของ เจ้า นาง เป็น ของลับ ของ พี่น้อง ผู้ชาย ของ เจ้า
{18:17} ห้าม เปิด ของลับ ของ บุตร สาว ของ สตรี คน ใด ที่ เจ้า ได้ เปิด ของลับ ของ นาง แล้ว และ ห้าม นำ บุตร สาว ของ บุตร ชาย ของ นาง หรือ บุตร สาว ของ บุตร สาว ของ นาง ไป เปิด ของลับ เพราะ ว่า พวก เธอ เป็น ญาติ หญิง ที่ สนิท เป็น การ อธรรม
{18:18} และ ห้าม นำ พี่ สาว หรือ น้อง สาว ของ ภรรยา มา เป็น คู่แข่ง กับ ภรรยา โดย เปิด ของลับ ของ เธอ ใน ขณะ ที่ ภรรยา ยัง มี ชีวิต อยู่
{18:19} “ เมื่อ สตรี คน ใด กำลัง มี ประจำเดือน ห้าม เข้า ไป เปิด ของลับ ของ เธอ
{18:20} ห้าม มี เพศ สัมพันธ์ กับ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน ของ เจ้า ซึ่ง ทำให้ ตัว เจ้า เป็น มลทิน กับ นาง
{18:21} ห้าม ถวาย ลูกหลาน ของ เจ้า ให้ พระ โม เลค โดย ให้ ลุย ไฟ ห้าม ทำให้ พระ นาม พระเจ้า ของ เจ้า เสื่อม เกียรติ เรา คือ ยาห์เวห์
{18:22} ห้าม ผู้ชาย หลับ นอน กับ ผู้ชาย ด้วย กัน เช่น เดียว กับ หลับ นอน กับ ผู้หญิง เป็น สิ่ง พึง รังเกียจ
{18:23} ห้าม สมสู่ กับ สัตว์ ซึ่ง ทำ ตน ให้ เป็น มลทิน เพราะ มัน และ ห้าม หญิง คน ใด ยอม ตัว สมสู่ กับ สัตว์ การ ทำ แบบ นี้ เป็น เรื่อง วิปลาส
{18:24} “ เจ้า ทั้งหลาย อย่า ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เลย เพราะ ว่า บรรดา ประชาชาติ ที่ เรา ได้ ไล่ ไป ต่อ หน้า เจ้า นั้น เป็น มลทิน ด้วย สิ่ง เหล่า นี้
{18:25} และ แผ่นดิน นั้น ก็ เป็น มลทิน เรา จึง ต้อง ลงโทษ แก่ แผ่นดิน นั้น และ แผ่นดิน ก็ สำรอก เอา พลเมือง ของ ตน ออก เสีย
{18:26} แต่ เจ้า ทั้งหลาย จะ ต้อง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ กฎหมาย ของ เรา และ ห้าม ทำ สิ่ง พึง รังเกียจ เหล่า นี้ ไม่ ว่า เป็น ชาว เมือง หรือ คน ต่าง ด้าว ผู้ อาศัย อยู่ ท่ามกลาง พวก เจ้า
{18:27} (ประชาชน ใน แผ่นดิน ผู้ อยู่ ก่อน พวก เจ้า ได้ ทำ สิ่ง พึง รังเกียจ เหล่า นี้ ดังนั้น แผ่นดิน จึง เป็น มลทิน)
{18:28} แผ่นดิน จะ ไม่ สำรอก พวก เจ้า ออก หรือ เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย ทำให้ แผ่นดิน เป็น มลทิน เช่น เดียว กับ ที่ แผ่นดิน ได้ สำรอก ประชาชาติ ที่ อยู่ ก่อน พวก เจ้า ออก ไป นั้น
{18:29} เพราะ ผู้ ใด ทำ สิ่ง พึง รังเกียจ เหล่า นี้ ให้ ไล่ ผู้ ทำ นั้น ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{18:30} เหตุ ฉะนั้น เจ้า ทั้งหลาย จง ปฏิบัติ ตาม คำ สั่ง ของ เรา ห้าม ประพฤติ ตาม ธรรมเนียม อัน พึง รังเกียจ ซึ่ง พวก เขา ประพฤติ กัน อยู่ ต่อ หน้า เจ้า และ ห้าม ทำ ตัว เจ้า ให้ เป็น มลทิน ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{i19:1} ความ บริสุทธิ์ ทาง พิธีกรรม และ ศีลธรรม
{19:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{19:2} “ จง กล่าว แก่ ชุมนุมชน อิสราเอล ทั้งหมด ว่า เจ้า ทั้งหลาย ต้อง บริสุทธิ์ เพราะ เรา ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า เป็น ผู้ บริสุทธิ์
{19:3} พวก เจ้า ทุก คน ต้อง เคารพ มารดา และ บิดา ของ ตน และ ต้อง รักษา บรรดา สะ บา โต ของ เรา เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:4} อย่า หัน ไป นับถือ รูป เคารพ และ ห้าม หล่อ รูป เคารพ ไว้ สำหรับ ตน เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:5} “ เมื่อ พวก เจ้า ถวาย ศานติ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ จง ถวาย เพื่อ ให้ เจ้า เป็น ที่ โปรดปราน
{19:6} จง รับประทาน เครื่องบูชา นั้น เสีย ใน วัน ที่ พวก เจ้า ถวาย บูชา หรือ ใน วัน รุ่งขึ้น ถ้า มี ส่วน ใด เหลือ อยู่ จน วัน ที่ สาม จง เผา ไฟ เสีย
{19:7} ถ้า เอา เครื่องบูชา นั้น มา รับประทาน ใน วัน ที่ สาม ก็ เป็น ที่ พึง รังเกียจ และ จะ ไม่ ได้ รับ การ โปรดปราน
{19:8} และ คน ที่ รับประทาน เครื่องบูชา นั้น ต้อง รับ โทษ ของ ตน เพราะ เขา ได้ ทำให้ ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ของ พระ ยาห์เวห์ เป็น มลทิน ให้ ไล่ ผู้ นั้น ออก จาก ชน ชาติ ของ ตน
{19:9} “ เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย เก็บเกี่ยว ผล ผลิต ใน ไร่ นา ห้าม เกี่ยว เก็บ ผล ผลิต ที่ ขอบ ไร่ นา จน หมด เมื่อ เกี่ยว แล้ว ก็ ห้าม เก็บ เมล็ด ที่ ตกหล่น
{19:10} ห้าม เก็บ ผล ที่ สวน องุ่น จน หมด ห้าม เก็บ องุ่น ที่ ตก ใน สวน ของ เจ้า จง เหลือ ไว้ ให้ คน ยากจน และ คน ต่าง ด้าว บ้าง เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:11} “ ห้าม ลัก ทรัพย์ ห้าม โกง ห้าม มุสา ต่อ กัน
{19:12} ห้าม สาบาน ออก นาม ของ เรา เป็น ความ เท็จ ทำให้ พระ นาม พระเจ้า ของ เจ้า เป็น ที่ เหยียดหยาม เรา คือ ยาห์เวห์
{19:13} “ ห้าม บีบคั้น เพื่อนบ้าน หรือ ปล้น เขา ห้าม ให้ ค่า จ้าง ของ ลูกจ้าง ค้าง อยู่ กับ เจ้า จน ถึง รุ่งเช้า
{19:14} ห้าม แช่ง คน หู หนวก ห้าม วาง ของ ให้ คน ตาบ อด สะดุด แต่ จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า เรา คือ ยาห์เวห์
{19:15} “ ห้าม พิพากษา ด้วย ความ อยุติธรรม ห้าม ลำเอียง เข้า ข้าง คน จน หรือ เห็นแก่ หน้า ผู้ เป็น ใหญ่ แต่ เจ้า จง พิพากษา เพื่อนบ้าน ของ เจ้า ด้วย ความ ชอบธรรม
{19:16} ห้าม เทียว ขึ้น เทียว ล่อง คอย ส่อเสียด ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ ตน และ ห้าม ปอง ร้าย ต่อ ชีวิต ของ เพื่อนบ้าน เรา คือ ยาห์เวห์
{19:17} “ ห้าม เกลียด ชัง พี่น้อง ของ เจ้า อยู่ ใน ใจ แต่ เจ้า จง ตักเตือน เพื่อนบ้าน ของ เจ้า เพื่อ เจ้า จะ ไม่ ต้อง รับ โทษ เพราะ เขา
{19:18} ห้าม แก้ แค้น หรือ ผูก พยาบาท ลูกหลาน คน ชาติ เดียว กับ เจ้า แต่ จงรัก เพื่อนบ้าน เหมือน รัก ตนเอง เรา คือ ยาห์เวห์
{19:19} “ จง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา ห้าม ผสมพันธุ์ สัตว์ ต่าง ชนิด กัน ห้าม หว่าน พืช สอง ชนิด ปน กัน ใน ไร่ นา ของ เจ้า ห้าม ใช้ เครื่อง แต่ง กาย ที่ ทำ ด้วย ผ้า สอง ชนิด ปน กัน
{19:20} “ ถ้า ชาย ใด เข้า นอน และ มี เพศ สัมพันธ์ กับ ผู้หญิง ที่ เป็น ทาส ที่ ชาย อีก คน หนึ่ง สู่ขอ ไว้ แล้ว แต่ ยัง ไม่ ได้ ไถ่ถอน หรือ ปล่อย เป็น อิสระ ต้อง สืบสวน ดู ก่อน แต่ ห้าม ลงโทษ เขา ทั้ง สอง ถึง ตาย เพราะ ว่า ทาส หญิง นั้น ยัง ไม่ เป็น อิสระ
{19:21} แต่ ให้ ชาย คน นั้น นำ เครื่องบูชา ชดใช้ บาป สำหรับ ตัว เขา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ที่ ประตู เต็นท์ นัด พบ คือ แกะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป
{19:22} และ ปุโรหิต จะ ลบ มลทิน ของ เขา โดย ถวาย แกะ ผู้ นั้น เป็น เครื่องบูชา ชดใช้ บาป แด่ พระ ยาห์เวห์ เพราะ บาป ที่ เขา ได้ ทำ และ เขา จะ ได้ รับ การ อภัย บาป ซึ่ง เขา ได้ ทำ นั้น เสีย
{19:23} “ เมื่อ พวก เจ้า เข้า ไป ใน แผ่นดิน และ ปลูก ต้นไม้ ทุก ชนิด ที่ มี ผล เป็น อาหาร ผล ที่ ได้ นั้น ต้อง เป็น ผล ที่ ต้อง ห้าม ห้าม เจ้า รับประทาน เป็น เวลา สาม ปี
{19:24} และ ปี ที่ สี่ ผล ที่ ได้ ทั้งหมด จะ เป็น ของ บริสุทธิ์ ถวาย สรรเสริญ แด่ พระ ยาห์เวห์
{19:25} แต่ ใน ปี ที่ ห้า พวก เจ้า รับประทาน ผลไม้ นั้น ได้ เพื่อ ผล ผลิต จะ ทวี ขึ้น เพื่อ เจ้า เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:26} “ ห้าม รับประทาน เนื้อ สัตว์ ที่ มี เลือด ใน เนื้อ นั้น ห้าม เป็น หมอดู หรือ เป็น หมอผี
{19:27} ห้าม กัน ผม ที่ จอน หู หรือ กัน เครา ของ เจ้า
{19:28} ห้าม เชือด เนื้อ ของ เจ้า เพราะ เหตุ มี คน ตาย หรือ สัก เป็น เครื่องหมาย ใดๆ ลง ที่ ตัว เจ้า เรา คือ ยาห์เวห์
{19:29} “ อย่า ทำให้ บุตร สาว ของ ตน เป็น มลทิน โดย ให้ เป็น หญิง โสเภณี ไม่ เช่น นั้น แล้ว แผ่นดิน จะ ถูก ล่วงละเมิด และ เต็ม ด้วย ความ ชั่ว
{19:30} จง รักษา สะ บา โต ทั้งหลาย ของ เรา และ เคารพ ต่อ สถาน นมัสการ ของ เรา เรา คือ ยาห์เวห์
{19:31} “ อย่า ไป หา คนทรง หรือ พ่อ มด แม่มด อย่า เที่ยว ค้น หา ให้ ตน เป็น มลทิน ไป เพราะ พวก เขา เลย เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:32} “ จง ลุก ขึ้น คำนับ คน ผม หงอก และ เคารพ ผู้ อาวุโส และ จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า เรา คือ ยาห์เวห์
{19:33} “ เมื่อ คน ต่าง ด้าว อาศัย อยู่ กับ เจ้า ใน แผ่นดิน ของ พวก เจ้า ห้าม ข่มเหง เขา
{19:34} คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ กับ พวก เจ้า นั้น ก็ เป็น เหมือน กับ คน ท้องถิ่น ของ เจ้า จงรัก เขา เหมือน กับ รัก ตัวเอง เพราะ ว่า พวก เจ้า เคย เป็น คน ต่าง ด้าว ใน แผ่นดิน อียิปต์ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{19:35} “ ห้าม ทำ ผิด ใน การ พิพากษา ใน การ วัด ความ ยาว ใน การ ชั่ง น้ำหนัก หรือ ใน การ นับ จำนวน
{19:36} “ จง ใช้ ตาชั่ง เที่ยงตรง ลูกตุ้ม เที่ยงตรง เครื่อง ตวง เที่ยงตรง เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้ ได้ พา เจ้า ออก มา จาก แผ่นดิน อียิปต์
{19:37} ฉะนั้น จง รักษา กฎเกณฑ์ ทั้งหมด ของ เรา และ กฎหมาย ของ เรา ทั้งสิ้น และ ทำ ตาม เรา เรา คือ ยาห์เวห์”
{i20:1} โทษ ของ การ ละเมิด ความ บริสุทธิ์
{20:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{20:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า คน อิสราเอล คน ใด หรือ คน ต่าง ด้าว คน ใด ที่ อาศัย อยู่ ใน อิสราเอล ที่ มอบ ลูกหลาน ของ เขา ให้ แก่ พระ โม เลค ผู้ นั้น ต้อง มี โทษ ถึง ตาย ให้ ประชาชน เอา หิน ขว้าง เขา เสีย ให้ ตาย
{20:3} ตัว เรา เอง จะ ตั้ง หน้า ต่อสู้ ผู้ นั้น และ จะ ไล่ เขา ออก จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา เพราะ ว่า เขา ได้ ให้ ลูก ของ เขา คน หนึ่ง แก่ พระ โม เลค ทำให้ สถาน นมัสการ ของ เรา เป็น มลทิน และ ทำให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา เป็น ที่ เหยียดหยาม
{20:4} และ ถ้า ประชาชน จงใจ หลับ หู หลับ ตา เรื่อง ชาย คน ที่ ให้ ลูกหลาน แก่ พระ โม เลค นั้น เสีย โดย ไม่ ขว้าง เขา ให้ ตาย
{20:5} เรา เอง จะ ตั้ง หน้า ต่อสู้ ชาย คน นั้น และ ครอบครัว ของ เขา และ ไล่ เขา ออก จาก ชน ชาติ ของ เขา ทั้ง ตัว เขา ก็ ดี และ ผู้ ใด ที่ ทำ ตาม เขา ใน การ เล่นชู้ กับ พระ โม เลค นั้น ก็ ดี
{20:6} “ ผู้ ใด ใฝ่ หา คนทรง หรือ พ่อ มด แม่มด เพื่อ เล่นชู้ กับ พวก เขา เรา จะ ตั้ง หน้า ต่อสู้ ผู้ นั้น และ ไล่ เขา ออก จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา
{20:7} เหตุ ฉะนั้น เจ้า จง ชำระ ตัว ให้ บริสุทธิ์ เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{20:8} จง รักษา กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ทำ ตาม เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ชำระ เจ้า ให้ บริสุทธิ์
{20:9} ถ้า ใคร แช่ง บิดา หรือ มารดา ของ เขา จะ ต้อง มี โทษ ถึง ตาย เขา ได้ แช่ง บิดา หรือ มารดา ของ เขา ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง เป็น ผู้ รับผิดชอบ
{20:10} “ ถ้า ผู้ ใด ร่วม ประเวณี กับ ภรรยา ของ เพื่อนบ้าน ผู้ ร่วม ประเวณี ทั้ง ชาย และ หญิง นั้น จะ ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย
{20:11} ชาย ใด นอน กับ ภรรยา ของ บิดา ของ เขา ผู้ นั้น ได้ เปิด ของลับ ของ บิดา ของ เขา ทั้ง สอง คน นั้น ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย แน่ๆ ที่ พวก เขา ต้อง ตาย นั้น พวก เขา เอง เป็น ผู้ รับผิดชอบ
{20:12} ชาย ใด นอน กับ ลูกสะใภ้ ทั้ง สอง คน นั้น ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย แน่ๆ เพราะ ทั้ง สอง ได้ ทำ ผิด วิปลาส ที่ พวก เขา ต้อง ตาย นั้น พวก เขา เอง เป็น ผู้ รับผิดชอบ
{20:13} ชาย ใด นอน กับ ผู้ชาย เหมือน อย่าง กับ ผู้หญิง ทั้ง สอง คน ทำ ผิด ใน สิ่ง อัน พึง รังเกียจ ทั้ง สอง คน นั้น ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย แน่ๆ ที่ พวก เขา ต้อง ตาย นั้น พวก เขา เอง เป็น ผู้ รับผิดชอบ
{20:14} ชาย ใด รับ หญิง และ รับ มารดา ของ นาง มา เป็น ภรรยา ด้วย นี่ เป็น เรื่อง อธรรม ให้ เผา ชาย นั้น และ หญิง ทั้ง สอง นั้น เสีย ด้วย ไฟ เพื่อ ว่า จะ ไม่ มี ความ อธรรม ใน หมู่ พวก เจ้า
{20:15} ถ้า ชาย ใด สมสู่ กับ สัตว์ ชาย คน นั้น ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย แน่ๆ จง ขว้าง สัตว์ นั้น เสีย ให้ ตาย
{20:16} ถ้า หญิง คน ใด เข้า ใกล้ สัตว์ และ สมสู่ กับ มัน จง ฆ่า หญิง นั้น และ สัตว์ นั้น เสีย ให้ ตาย ทั้ง สอง ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย แน่ๆ ที่ ทั้ง สอง ต้อง ตาย นั้น ทั้ง สอง เป็น ผู้ รับผิดชอบ
{20:17} “ ถ้า ชาย ใด รับ พี่ สาว หรือ น้อง สาว ของ เขา คือ บุตร สาว ของ พ่อ หรือ บุตร สาว ของ แม่ และ ดู ของลับ ของ เธอ และ เธอ ก็ ดู ของลับ ของ เขา เป็น สิ่ง ที่ น่า อาย มาก จะ ต้อง ขับ ออก จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา เพราะ เขา ได้ เปิด ของลับ ของ พี่ สาว และ น้อง สาว ของ เขา เขา ต้อง รับ โทษ ของ เขา
{20:18} ชาย ใด เข้า นอน กับ หญิง ผู้ มี ประจำเดือน และ เปิด ของลับ ของ เธอ เขา ได้ ทำให้ แหล่ง โลหิต ของ เธอ เปิด ส่วน เธอ ก็ เปิด แหล่ง โลหิต ของ เธอ ให้ ไล่ ทั้ง สอง คน ออก จาก ชน ชาติ ของ เขา
{20:19} ห้าม เปิด ของลับ ของ พี่ สาว หรือ น้อง สาว มารดา เจ้า หรือ พี่ สาว น้อง สาว ของ บิดา เจ้า เพราะ ใน การ ทำ เช่น นั้น เจ้า ได้ เปิด ของลับ ของ ญาติ สนิท พวก เจ้า ต้อง รับ โทษ ความ ชั่ว ของ พวก เจ้า
{20:20} ถ้า ชาย ใด นอน กับ ภรรยา ของ ลุง เขา ได้ เปิด ของลับ ของ ลุง ทั้ง สอง จะ ต้อง รับ โทษ ทั้ง สอง จะ ตาย โดย ไม่ มี บุตร
{20:21} ถ้า ชาย ใด รับ ภรรยา ของ พี่ ชาย หรือ น้อง ชาย มา ก็ เป็น มลทิน เขา ได้ เปิด ของลับ ของ พี่ ชาย หรือ น้อง ชาย พวก เขา จะ ไม่ มี บุตร
{20:22} “ เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง รักษา กฎเกณฑ์ ทั้งสิ้น ของ เรา และ กฎหมาย ทั้งสิ้น ของ เรา และ ทำ ตาม เพื่อ ว่า แผ่นดิน ซึ่ง เรา นำ เจ้า ให้ เข้า ไป อยู่ นั้น จะ ไม่ สำรอก เจ้า ออก เสีย
{20:23} และ ห้าม ประพฤติ ตาม ธรรมเนียม ของ ประชาชาติ ที่ เรา ไล่ ไป ให้ พ้น หน้า เจ้า ด้วย ว่า เขา ทั้งหลาย ได้ ประพฤติ ผิด ใน สิ่ง เหล่า นี้ เรา จึง เกลียด ชัง พวก เขา
{20:24} แต่ เรา ได้ บอก เจ้า แล้ว ว่า เจ้า ทั้งหลาย จะ ได้ รับ แผ่นดิน ของ พวก เขา เป็น มรดก เรา จะ ให้ แก่ เจ้า เป็น กรรมสิทธิ์ เป็น แผ่นดิน ที่ มี น้ำนม และ น้ำผึ้ง ไหล บริบูรณ์ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้ ได้ แยก เจ้า ออก จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย
{20:25} เหตุ ฉะนั้น เจ้า จง สังเกต ความ แตก ต่าง ระหว่าง สัตว์ ที่ สะอาด และ สัตว์ ที่ เป็น มลทิน ระหว่าง นก ที่ เป็น มลทิน และ นก ที่ สะอาด ห้าม ทำ ตัว ให้ เป็น ที่ พึง รังเกียจ ด้วย สัตว์ หรือ นก หรือ สิ่ง ใดๆ ที่ เลื้อยคลาน อยู่ บน ดิน ซึ่ง เรา ได้ แยก ให้ เจ้า แล้ว ว่า เป็น ของ ที่ เป็น มลทิน
{20:26} เจ้า ต้อง บริสุทธิ์ สำหรับ เรา เพราะ เรา ยาห์เวห์ เป็น ผู้ บริสุทธิ์ และ ได้ แยก เจ้า ออก จาก ชน ชาติ ทั้งหลาย เพื่อ เจ้า จะ เป็น ของ เรา
{20:27} “ ชาย หรือ หญิง คน ใด ที่ เป็น คนทรง หรือ พ่อ มด แม่มด จง ฆ่า เสีย จง เอา หิน ขว้าง ที่ เขา ต้อง ตาย นั้น เขา เอง รับผิดชอบ”
{i21:1} ความ บริสุทธิ์ ของ ปุโรหิต
{21:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า“ จง กล่าว แก่ บรรดา ปุโรหิต คือ บุตร หลาน ของ อา โร น และ สั่ง พวก เขา ว่า ห้าม ผู้ ใด ทำ ตัว เป็น มลทิน ด้วย เรื่อง ศพ ใน หมู่ ญาติ ของ ตน
{21:2} เว้น แต่ ญาติ สนิท ที่สุด คือ มารดา บิดา บุตร ชาย หญิง พี่ ชาย น้อง ชาย
{21:3} หรือ พี่ สาว น้อง สาว พรหมจารี (ผู้ ที่ ยัง สนิท กับ เขา เพราะ เธอ ยัง ไม่ มี สามี เขา จึง ยอม ตัว เป็น มลทิน เพราะ เธอ ได้)
{21:4} ห้าม เขา มี มลทิน เพราะ เขา เป็น ผู้นำ ใน หมู่ ชน ชาติ ของ เขา โดย ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน
{21:5} ห้าม โกน ศีรษะ หรือ กัน เครา หรือ เชือด เนื้อตัว เอง
{21:6} พวก ปุโรหิต ต้อง เป็น คน บริสุทธิ์ ต่อ พระเจ้า ของ ตน และ ไม่ ทำให้ พระ นาม ของ พระเจ้า เป็น ที่ เหยียดหยาม เพราะ เขา ทั้งหลาย ถวาย เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย เพราะ ฉะนั้น เขา ทั้งหลาย จึง ต้อง บริสุทธิ์
{21:7} ปุโรหิต จะ แต่งงาน กับ หญิง โสเภณี หรือ หญิง มี มลทิน ไม่ ได้ หรือ จะ แต่งงาน กับ หญิง ที่ หย่า จาก สามี ก็ ไม่ ได้ เพราะ ปุโรหิต จะ ต้อง บริสุทธิ์ แด่ พระเจ้า ของ เขา
{21:8} เจ้า จง ชำระ เขา ให้ บริสุทธิ์ เพราะ เขา ถวาย พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เจ้า เขา จะ ต้อง บริสุทธิ์ สำหรับ เจ้า เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ชำระ เจ้า ทั้งหลาย ให้ บริสุทธิ์ นั้น เป็น ผู้ บริสุทธิ์
{21:9} บุตร สาว ของ ปุโรหิต คน ใด ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน โดย ไป เป็น หญิง โสเภณี ก็ ทำให้ บิดา เป็น มลทิน จะ ต้อง เผา เธอ เสีย ด้วย ไฟ
{21:10} “ ปุโรหิต ที่ เป็น ใหญ่ ใน หมู่ พวก พี่น้อง ผู้ ถูก เจิม ศีรษะ ด้วย น้ำมัน และ ผู้ ได้ รับ การ ชำระ ให้ บริสุทธิ์ ที่ จะ สวม เสื้อ ตำแหน่ง ห้าม ปล่อย ผม หรือ ฉีก เสื้อ ตำแหน่ง ของ ตน
{21:11} ห้าม เข้า ไป ถูกต้อง ศพ หรือ ทำ ตัว ให้ เป็น มลทิน แม้ ว่า ศพ นั้น เป็น บิดา หรือ มารดา
{21:12} ห้าม ออก ไป จาก สถาน นมัสการ หรือ ทำ สถาน นมัสการ ของ พระเจ้า ให้ เป็น มลทิน เพราะ ว่า การ ชำระ ให้ บริสุทธิ์ ด้วย น้ำมัน เจิม ของ พระเจ้า อยู่ บน ตัว เขา เรา คือ ยาห์เวห์
{21:13} เขา จะ ต้อง แต่งงาน กับ หญิง พรหมจารี เท่านั้น
{21:14} ห้าม เขา แต่งงาน กับ หญิง ม่าย แม่ร้าง หญิง ที่ มี มลทิน หรือ หญิง โสเภณี เขา จะ ต้องหา หญิง พรหมจารี ใน ชน ชาติ ของ เขา มา เป็น ภรรยา
{21:15} เพื่อ เขา จะ ไม่ ทำให้ ลูกหลาน ของ เขา ที่ อยู่ ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา เป็น มลทิน เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ชำระ เขา ให้ บริสุทธิ์”
{21:16} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{21:17} “ จง กล่าว แก่ อา โร น ว่า ใน บรรดา พงศ์พันธุ์ ของ เจ้า ตลอด ทุก ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา ทั้งหลาย ห้าม คน พิการ เข้า ไป ถวาย พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา
{21:18} เพราะ ว่า ผู้ ใด พิการ จะ เข้า ใกล้ ไม่ ได้ ไม่ ว่า เป็น คน ตาบ อด หรือ เป็น คน เขยก หรือ ที่ หน้า มี แผล เป็น หรือ แขน ขา ยาว เกิน
{21:19} หรือ มี เท้า พิการ หรือ มือ พิการ
{21:20} คน หลัง ค่อม คน แคระ คน ตา พิการ คน เป็น ขี้ กลาก หรือ หิด หรือ คน มี ลูก อัณฑะ ฝ่อ
{21:21} ผู้ ใด ใน พงศ์พันธุ์ ของ อา โร น ที่ มี ตำหนิ ห้าม เข้า มา ถวาย เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระ ยาห์เวห์ เพราะ ว่า เขา เป็น คน มี ตำหนิ ห้าม ถวาย พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา
{21:22} เขา จะ รับประทาน พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เขา ได้ ทั้ง ของ ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด และ ของ บริสุทธิ์
{21:23} แต่ ห้าม เขา เข้า มา ใกล้ ม่าน หรือ ใกล้ แท่น บูชา เพราะ เขา พิการ เพื่อ เขา จะ ไม่ ทำให้ สถาน นมัสการ ของ เรา เป็น มลทิน เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ตั้ง เขา ไว้ ให้ บริสุทธิ์”
{21:24} โมเสส จึง บอก อา โร น และ บุตร หลาน ของ อา โร น และ คน อิสราเอล ดังนั้น
{i22:1} การ ใช้ ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์
{22:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{22:2} “ จง บอก อา โร น กับ บุตร หลาน ของ เขา ให้ ปฏิบัติ ต่อ ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ของ คน อิสราเอล ที่ ถวาย แก่ เรา ด้วย ความ ระมัดระวัง เพื่อ ว่า เขา ทั้งหลาย จะ ไม่ ทำให้ นาม ของ เรา เป็น มลทิน เรา คือ ยาห์เวห์
{22:3} จง กล่าว แก่ พวก เขา ว่า‘ ถ้า ชาย คน ใด ใน พงศ์พันธุ์ ของ เจ้า ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ เข้า ใกล้ ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ซึ่ง คน อิสราเอล ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ขณะ ที่ เขา มี มลทิน อยู่ จะ ต้อง ไล่ คน นั้น ออก ไป ให้ พ้น หน้า เรา เรา คือ ยาห์เวห์
{22:4} ห้าม เชื้อสาย ของ อา โร น คน ใด ที่ เป็น โรค เรื้อน หรือ มี สิ่ง ไหล ออก มา รับประทาน ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ จน กว่า เขา จะ สะอาด ผู้ ใด แตะ ต้อง สิ่ง ที่ เป็น มลทิน โดย แตะ ต้อง ศพ หรือ ผู้ มี น้ำกาม ไหล ออก
{22:5} ผู้ ใด แตะ ต้อง บรรดา สัตว์ ที่ เคลื่อนที่ ติด พื้น ดิน ซึ่ง ทำให้ เขา เป็น มลทิน หรือ แตะ ต้อง คน ซึ่ง อาจ ทำให้ เขา เป็น มลทิน ไม่ ว่า จะ เป็น มลทิน แบบ ใด ก็ ตาม
{22:6} บุคคล ผู้ แตะ ต้อง สิ่ง เหล่า นี้ ต้อง เป็น มลทิน ไป จน ถึง เวลา เย็น และ จะ รับประทาน ของ ถวาย บริสุทธิ์ ไม่ ได้ นอกจาก เขา จะ อาบ น้ำ ชำระ ตัว เสีย ก่อน
{22:7} เมื่อ ดวง อาทิตย์ ตก เขา ก็ สะอาด ภายหลัง เขา จึง รับประทาน ของ ถวาย บริสุทธิ์ ได้ เพราะ สิ่ง เหล่า นี้ เป็น อาหาร ของ เขา
{22:8} สิ่ง ใด ที่ ตาย เอง หรือ ถูก สัตว์ กัด ตาย ห้าม รับประทาน และ ทำให้ ตัวเอง เป็น มลทิน ด้วย สิ่ง เหล่า นี้ เรา คือ ยาห์เวห์’
{22:9} เพราะ ฉะนั้น เขา ทั้งหลาย ต้อง รักษา คำ บัญชา ของ เรา เพื่อ เขา จะ ไม่ ต้อง รับ โทษ เพราะ การ ทำให้ ตนเอง เป็น มลทิน และ ตาย เมื่อ พวก เขา ทำ ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ เป็น มลทิน เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ชำระ พวก เขา ให้ บริสุทธิ์
{22:10} “ ห้าม คน ภายนอก รับประทาน ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ห้าม ผู้ มา อาศัย อยู่ กับ ปุโรหิต หรือ ลูกจ้าง รับประทาน ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ นั้น
{22:11} แต่ ถ้า ปุโรหิต คน หนึ่ง ซื้อ ทาส มา ด้วย เงิน ที่ เป็น ทรัพย์ ของ ตน ทาส นั้น จะ รับประทาน ก็ ได้ และ ผู้ เกิด ใน ครัว เรือน ของ ปุโรหิต รับประทาน อาหาร นั้น ได้
{22:12} ถ้า บุตร สาว ของ ปุโรหิต ไป แต่งงาน กับ คน ภายนอก เธอ ก็ รับประทาน เครื่อง ถวาย ที่ บริสุทธิ์ นั้น ไม่ ได้
{22:13} ถ้า บุตร สาว ของ ปุโรหิต เป็น แม่ม่าย หรือ แม่ร้าง และ ไม่ มี บุตร และ กลับ มา อยู่ บ้าน บิดา อย่าง เมื่อ ยัง สาว นาง รับประทาน อาหาร ของ บิดา ได้ แต่ คน ภายนอก รับประทาน ไม่ ได้
{22:14} ถ้า คน ใด รับประทาน ของ ถวาย บริสุทธิ์ โดย ไม่ เจตนา เขา จะ ต้อง เพิ่ม ค่า ของ นั้น หนึ่ง ใน ห้า และ มอบ ของ ถวาย บริสุทธิ์ นั้น แก่ ปุโรหิต
{22:15} ห้าม ปุโรหิต ทำ ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ของ คน อิสราเอล ที่ นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น มลทิน
{22:16} ซึ่ง จะ ทำให้ เขา รับ โทษ ด้วย ความ ผิด ที่ รับประทาน ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ชำระ เขา ให้ บริสุทธิ์”
{i22:17} เครื่องบูชา ที่ พระเจ้า โปรดปราน
{22:17} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{22:18} “ จง กล่าว แก่ อา โร น และ บุตร หลาน ของ เขา และ แก่ คน อิสราเอล ทั้งหมด ว่า เมื่อ คน อิสราเอล หรือ คน ต่าง ด้าว ใน อิสราเอล คน ใด ถวาย เครื่องบูชา เป็น เครื่อง แก้ บน หรือ เครื่องบูชา ด้วย ใจ สมัคร ซึ่ง ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว
{22:19} เพื่อ ให้ พวก เจ้า เป็น ที่ โปรดปราน จง ถวาย สัตว์ ตัวผู้ ปราศจาก ตำหนิ คือ โค ผู้ หรือ แกะ หรือ แพะ
{22:20} ห้าม ถวาย สิ่ง ใด ที่ มี ตำหนิ เพราะ พวก เจ้า จะ ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน
{22:21} เมื่อ คน ใด ถวาย เครื่อง ศานติ บูชา แด่ พระ ยาห์เวห์ เพื่อ แก้ บน หรือ ถวาย ด้วย ใจ สมัคร เป็น สัตว์ ที่ ได้ มา จาก ฝูง โค หรือ ฝูง แพะ แกะ สัตว์ นั้น ต้อง ไม่ มี ตำหนิ จึง จะ เป็น ที่ โปรดปราน สัตว์ นั้น จะ ต้อง ไม่ มี ตำหนิ เลย
{22:22} สัตว์ ที่ ตาบ อด หรือ พิการ หรือ มี แผล หรือ มี สิ่ง ไหล ออก หรือ เป็น ขี้ กลาก หรือ เป็น สะเก็ด ผิวหนัง ห้าม นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ หรือ นำ มา เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ บน แท่น ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{22:23} โค หรือ ลูก แกะ ที่ มี อวัยวะ ยาว เกิน ไป หรือ สั้น เกิน ไป สัก ส่วน หนึ่ง ท่าน จะ นำ มา ถวาย เป็น เครื่องบูชา ด้วย ใจ สมัคร ก็ ได้ แต่ ถ้า เป็น เครื่องบูชา แก้ บน จะ ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน
{22:24} สัตว์ ตัว ใด ที่ มี ลูก อัณฑะ ช้ำ หรือ ถูก ทุบ หรือ ฉีก ขาด หรือ มี รอย ตัด ห้าม นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ เป็น เครื่องบูชา ใน แผ่นดิน ของ พวก เจ้า
{22:25} ห้าม นำ สัตว์ เหล่า นี้ ซึ่ง ได้ มา จาก คน ต่าง ด้าว ถวาย เป็น พระ กระยาหาร แห่ง พระเจ้า ของ เจ้า เพราะ สัตว์ นั้น มี ตำหนิ ด้วย ความ พิการ พวก เจ้า จึง ไม่ เป็น ที่ โปรดปราน”
{22:26} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{22:27} “ เมื่อ โค หรือ แกะ หรือ แพะ เกิด มา ให้ อยู่ กับ แม่ เจ็ด วัน ตั้งแต่ วัน ที่ แปด เป็นต้น ไป จะ ใช้ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ก็ เป็น ที่ โปรดปราน
{22:28} ไม่ ว่า แม่ สัตว์ นั้น จะ เป็น โค หรือ แกะ ก็ ดี ห้าม ฆ่า มัน พร้อม กับ ลูก ของ มัน ใน วัน เดียวกัน
{22:29} เมื่อ ถวาย เครื่อง สัต ว บูชา เป็น เครื่องบูชา ขอบพระคุณ แด่ พระ ยาห์เวห์ จง ถวาย เครื่อง สัต ว บูชา นั้น ให้ เป็น ที่ โปรดปราน
{22:30} จง รับประทาน เครื่องบูชา นั้น ใน วัน ถวาย เครื่องบูชา ห้าม เหลือ ไว้ จน รุ่งเช้า เรา คือ ยาห์เวห์
{22:31} “ เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง รักษา บัญญัติ ของ เรา และ ทำ ตาม เรา คือ ยาห์เวห์
{22:32} ห้าม ทำให้ นาม บริสุทธิ์ ของ เรา เป็น ที่ เหยียดหยาม แต่ ให้ เรา เป็น ที่ สรรเสริญ ใน หมู่ คน อิสราเอล เรา คือ ยาห์เวห์ ผู้ ชำระ เจ้า ให้ บริสุทธิ์
{22:33} ผู้นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า เรา คือ ยาห์เวห์”
{i23:1} เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด (กดว.28:16-29:40)
{23:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด แด่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง เจ้า จะ ต้อง ประกาศ ว่า เป็น การ ประชุม บริสุทธิ์ คือ เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด ของ เรา นั้น มี ดังนี้
{i23:3} สะ บา โต ปัส กา และ เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด
{23:3} “ จง ทำ การ งาน ใน หก วัน แต่ วัน ที่ เจ็ด นั้น เป็น สะ บา โต แห่ง การ หยุด พัก สงบ เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ ห้าม ทำ การ งาน ใดๆ เป็น สะ บา โต แด่ พระ ยาห์เวห์ ตาม ที่ อยู่ ทั่วไป ของ เจ้า
{23:4} “ ต่อ ไป นี้ เป็น เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น การ ประชุม บริสุทธิ์ ซึ่ง เจ้า จะ ต้อง ประกาศ กำหนด เวลา ให้ เขา รับรู้
{23:5} ใน เวลา เย็น วัน ที่ สิบ สี่ เดือน ที่ หนึ่ง เป็น วัน เทศกาล ปัส กา ของ พระ ยาห์เวห์
{23:6} และ ใน วัน ที่ สิบ ห้า เดือน เดียวกัน เป็น เทศกาล กิน ขนม ปัง ไร้ เชื้อ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ พวก เจ้า รับประทาน ขนม ปัง ไร้ เชื้อ เจ็ด วัน
{23:7} ใน วัน แรก จง มี การ ประชุม บริสุทธิ์ ห้าม ทำงาน ประจำ
{23:8} แต่ เจ้า จง ถวาย เครื่องบูชา ด้วย ไฟ แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ ครบ เจ็ด วัน ใน วัน ที่ เจ็ด เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ ห้าม ทำงาน ประจำ ใดๆ”
{i23:9} การ ถวาย ผล แรก
{23:9} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:10} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ พวก เจ้า มา ถึง แผ่นดิน ซึ่ง เรา ให้ เจ้า และ เกี่ยว พืช ผล ของ แผ่นดิน นั้น พวก เจ้า จง เอา พืช ผล ส่วน หนึ่ง ที่ เก็บเกี่ยว ใน รุ่น แรก นำ ไป ให้ ปุโรหิต
{23:11} และ ปุโรหิต จะ นำ พืช ผล ส่วน นั้น ทำ พิธี โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เพื่อ พวก เจ้า จะ เป็น ที่ โปรดปราน ใน วัน รุ่งขึ้น หลัง วัน สะ บา โต ปุโรหิต จะ ทำ พิธี โบก ถวาย
{23:12} ใน วัน ที่ เจ้า ทำ พิธี โบก ถวาย พืช ผล จง ถวาย ลูก แกะ ผู้ อายุ หนึ่ง ปี ที่ ไม่ มี ตำหนิ เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{23:13} และ เครื่อง ธัญ บูชา ที่ คู่ กัน นั้น คือ แป้ง อย่าง ดี สอง กิโลกรัม เคล้า น้ำมัน เป็น เครื่องบูชา เผา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น กลิ่น พอ พระทัย และ เครื่อง ดื่ม บูชา ที่ คู่ กัน คือ เหล้า องุ่น หนึ่ง ลิตร
{23:14} ห้าม รับประทาน ขนม ปัง หรือ ข้าว คั่ว หรือ ข้าว ดิบ จน กว่า จะ ถึง วัน เดียวกัน นี้ คือ จน กว่า พวก เจ้า จะ นำ เครื่องบูชา ถวาย แด่ พระเจ้า ของ เจ้า ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตาม ที่ อาศัย ทั่วไป ของ พวก เจ้า ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{i23:15} เทศกาล สัปดาห์ (กดว.28:26-31)
{23:15} “ ตั้งแต่ วัน รุ่งขึ้น จน ถึง วัน สะ บา โต จง นับ ให้ ได้ ครบ เจ็ด สัปดาห์ เต็มๆ คือ นับ จาก วัน ที่ พวก เจ้า นำ พืช ผล รุ่น แรก เข้า มา ทำ พิธี โบก ถวาย เป็นต้น ไป
{23:16} นับ ไป ให้ ได้ ห้า สิบ วัน จน ถึง วัน ถัด จาก วัน สะ บา โต ที่ เจ็ด แล้ว เจ้า จง นำ เมล็ด ใหม่ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น ธัญ บูชา
{23:17} จง นำ ขนม ปัง สอง ก้อน ทำ ด้วย แป้ง สอง กิโลกรัม จาก ที่ อาศัย ของ พวก เจ้า มา ทำ พิธี โบก ถวาย ให้ ทำ ด้วย แป้ง อย่าง ดี ใส่ เชื้อ ปิ้ง เป็น ผล รุ่น แรก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{23:18} พร้อม กับ ขนม ปัง นั้น เจ้า จง นำ ลูก แกะ เจ็ด ตัว อายุ หนึ่ง ปี ปราศจาก ตำหนิ โค หนุ่ม ตัว หนึ่ง แกะ ผู้ สอง ตัว มา เป็น เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ พร้อม กับ ธัญ บูชา และ เครื่อง ดื่ม บูชา ซึ่ง คู่ กัน ให้ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เป็น กลิ่น พอ พระทัย ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{23:19} จง ถวาย แพะ ผู้ ตัว หนึ่ง เป็น เครื่องบูชา ลบล้าง บาป และ ลูก แกะ ผู้ อายุ หนึ่ง ปี สอง ตัว เป็น เครื่อง ศานติ บูชา
{23:20} ให้ ปุโรหิต โบก ถวาย พร้อม กับ ขนม ปัง ซึ่ง เป็น ผล รุ่น แรก เป็น เครื่อง โบก ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ พร้อม กับ ลูก แกะ สอง ตัว เป็น ของ ถวาย บริสุทธิ์ แด่ พระ ยาห์เวห์ สำหรับ ปุโรหิต
{23:21} และ ใน วัน เดียวกัน นั้น เจ้า จง ประกาศ ให้ มี การ ประชุม บริสุทธิ์ ห้าม ทำงาน ประจำ ใดๆ ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตาม ที่ พัก อาศัย ของ เจ้า ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{23:22} “ และ เมื่อ เจ้า เก็บเกี่ยว พืช ผล ใน แผ่นดิน ของ เจ้า ห้าม เกี่ยว ไป ถึง ขอบ ไร่ นา จน หมด เกลี้ยง และ ห้าม เก็บ เมล็ด ที่ เกี่ยว ตก จง ทิ้ง ไว้ ให้ คน ยากจน และ คน ต่าง ด้าว เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{i23:23} เทศกาล เสียง แตร
{23:23} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:24} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ใน วัน ที่ หนึ่ง ของ เดือน ที่ เจ็ด เจ้า ทั้งหลาย จง ถือ เป็น วัน หยุด พัก สงบ วัน หนึ่ง เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ ประกาศ เป็น ที่ ระลึก ด้วย เสียง แตร
{23:25} ห้าม ทำงาน ประจำ ใดๆ และ จง นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์”
{i23:26} วัน ลบ มลทิน
{23:26} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:27} “ ใน วัน ที่ สิบ ของ เดือน ที่ เจ็ด นี้ เป็น วัน ลบ มลทิน จะ เป็น วัน ประชุม บริสุทธิ์ แก่ เจ้า และ จง ปฏิเสธ ความ ปรารถนา ของ เจ้า และ นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{23:28} ใน วัน เดียวกัน นั้น ห้าม ทำงาน ทุก อย่าง เพราะ เป็น วัน ลบ มลทิน ที่ จะ ทำ การ ลบ มลทิน ของ เจ้า ต่อ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{23:29} ใน วัน เดียวกัน นี้ ถ้า ผู้ ใด ไม่ ปฏิเสธ ความ ปรารถนา ของ ตนเอง ก็ ให้ ไล่ ผู้ นั้น ออก จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ ตน
{23:30} และ ใน วัน เดียวกัน นี้ ถ้า ผู้ ใด ทำงาน ใดๆ เรา จะ ทำลาย ผู้ นั้น เสีย จาก ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ เขา
{23:31} ห้าม ทำงาน ทุก อย่าง ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตาม ที่ พัก อาศัย ของ เจ้า ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{23:32} จะ เป็น วัน สะ บา โต สำหรับ หยุด พัก สงบ แก่ เจ้า และ พวก เจ้า ต้อง ปฏิเสธ ความ ปรารถนา ของ เจ้า เริ่ม แต่ เวลา เย็น ใน วัน ที่ เก้า ของ เดือน เจ้า ต้อง รักษา วัน สะ บา โต จาก เวลา เย็น ถึง เวลา เย็น”
{i23:33} เทศกาล อยู่ เพิง (กดว.29:12-40)
{23:33} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{23:34} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ใน วัน ที่ สิบ ห้า เดือน ที่ เจ็ด นี้ เป็น วัน เทศกาล อยู่ เพิง ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ทั้งสิ้น เจ็ด วัน
{23:35} จะ มี การ ประชุม บริสุทธิ์ ใน วัน แรก ห้าม ทำงาน ประจำ ใดๆ
{23:36} จง นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ทั้ง เจ็ด วัน ใน วัน ที่ แปด เจ้า จง มี การ ประชุม บริสุทธิ์ และ นำ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น การ ประชุม ตาม พิธี ห้าม ทำงาน ประจำ ใดๆ
{23:37} “ ต่อ ไป นี้ เป็น เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด แด่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง เจ้า ต้อง ประกาศ เป็น เวลา ประชุม บริสุทธิ์ เพื่อ ถวาย สิ่ง ต่อ ไป นี้ แด่ พระ ยาห์เวห์ คือ เครื่องบูชา ด้วย ไฟ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ ธัญ บูชา ทั้ง เครื่อง สัต ว บูชา และ เครื่อง ดื่ม บูชา ให้ ถวาย แต่ละ อย่าง ตาม วัน ที่ กำหนด ไว้
{23:38} นอกเหนือ จาก วัน สะ บา โต แห่ง พระ ยาห์เวห์ นอกเหนือ จาก ของ ถวาย ของ เจ้า นอกเหนือ จาก เครื่องบูชา แก้ บน ของ เจ้า และ นอกเหนือ จาก เครื่องบูชา ด้วย ใจ สมัคร ของ เจ้า ซึ่ง เจ้า นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{23:39} “ ใน วัน ที่ สิบ ห้า ของ เดือน ที่ เจ็ด เมื่อ เจ้า ได้ เก็บ พืช ผล ที่ ได้ จาก แผ่นดิน นั้น เข้า มา แล้ว เจ้า จง มี เทศกาล เลี้ยง แด่ พระ ยาห์เวห์ เจ็ด วัน ใน วัน แรก ให้ หยุด พัก สงบ และ ใน วัน ที่ แปด ก็ ให้ หยุด พัก สงบ
{23:40} ใน วัน แรก จง นำ มา ซึ่ง ผล จาก ต้น มะนาว ใบ อินทผลัม กิ่ง ไม้ ที่ มี ใบ มาก กิ่ง ต้น หลิว และ จง ปีติ ยินดี อยู่ เจ็ด วัน ต่อ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{23:41} จง ถือ เป็น พิธี เทศกาล เลี้ยง ปี ละ เจ็ด วัน ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ทั้งนี้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า เจ้า จง ถือ พิธี นี้ ใน เดือน ที่ เจ็ด
{23:42} จง อยู่ ใน เพิง เจ็ด วัน ทุก คน ที่ เป็น ชาว พื้นเมือง อิสราเอล ให้ เข้า อยู่ ใน เพิง
{23:43} เพื่อ ชาติพันธุ์ ของ เจ้า จะ ได้ รับรู้ ว่า เมื่อ เรา พา คน อิสราเอล ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ นั้น เรา ได้ ให้ เขา อยู่ ใน เพิง เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{23:44} ดังนี้ แหละ โมเสส จึง ได้ ประกาศ ให้ คน อิสราเอล ทราบ ถึง เทศกาล เลี้ยง ตาม กำหนด ของ พระ ยาห์เวห์
{i24:1} การ ดูแล รักษา ประทีป (อพย.27:20-21)
{24:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{24:2} “ เจ้า จง บัญชา แก่ คน อิสราเอล ให้ นำ น้ำมัน บริสุทธิ์ คั้น จาก มะกอก เพื่อ เติม ประทีป ให้ ตะเกียง ส่อง แสง อยู่ เสมอ
{24:3} ภายใน เต็นท์ นัด พบ ข้าง นอก ม่าน หีบ แห่ง สักขี พยาน นั้น ให้ อา โร น จัด ประทีป ให้ เป็น ระเบียบ ตั้งแต่ เวลา เย็น จน เวลา เช้า เสมอ ไป ต่อ พระ ยาห์เวห์ ทั้งนี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เจ้า
{24:4} ให้ อา โร น จัด ประทีป ให้ เป็น ระเบียบ อยู่ บน คัน ประทีป ทองคำ บริสุทธิ์ เสมอ ไป แด่ พระ ยาห์เวห์
{i24:5} ขนม ปัง สำหรับ พลับพลา
{24:5} “ จง เอา แป้ง อย่าง ดี ปิ้ง ขนม ปัง สิบ สอง ก้อน ก้อน หนึ่ง ใช้ แป้ง สอง กิโลกรัม
{24:6} จง จัด ขนม ปัง นั้น วาง บน โต๊ะ ทองคำ บริสุทธิ์ เป็น สอง แถว แถว ละ หก ก้อน แด่ พระ ยาห์เวห์
{24:7} และ เจ้า จง เอา กำยาน บริสุทธิ์ ใส่ ไว้ ทุก แถว เพื่อ จะ คู่ กับ ขนม ปัง เป็น ส่วน อนุสรณ์ เพื่อ เป็น เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{24:8} ทุกๆ วัน สะ บา โต ให้ อา โร น จัด ไว้ ให้ เป็น ระเบียบ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เสมอ ไป ใน นาม ของ อิสราเอล เป็น พัน ธสัญญานิรันดร์
{24:9} ให้ ขนม นี้ ตก เป็น ของ อา โร น และ บุตร ชาย ของ เขา ให้ เขา รับประทาน ได้ ใน ที่ บริสุทธิ์ เพราะ เป็น ส่วน บริสุทธิ์ ที่สุด ที่ ได้ จาก เครื่องบูชา ด้วย ไฟ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น กฎเกณฑ์ ถาวร สำหรับ พวก เขา”
{i24:10} โทษ ของ การ เหยียดหยาม พระ นาม
{24:10} ครั้ง นั้น มี ชาย คน หนึ่ง มี มารดา เป็น ชาว อิสราเอล ส่วน บิดา เป็น ชาว อียิปต์ ออก ไป ท่ามกลาง คน อิสราเอล และ บุตร ชาย ของ หญิง อิสราเอล นี้ ทะเลาะ กับ ชาย อิสราเอล คน หนึ่ง ใน ค่าย
{24:11} และ บุตร ชาย ของ หญิง อิสราเอล คน นี้ ได้ เหยียดหยาม พระ นาม และ ได้ แช่ง ด่า เขา ทั้งหลาย จึง นำ ตัว เขา มา ให้ โมเสส มารดา ของ เขา ชื่อ เชโลมิท บุตร สาว ของ ดิบ รี คน เผ่า ดาน
{24:12} เขา ทั้งหลาย จึง ขัง ชาย คน นั้น ไว้ จน กว่า พระ ประสงค์ ของ พระ ยาห์เวห์ จะ เป็น ที่ กระจ่าง ต่อ เขา ทั้งหลาย
{24:13} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{24:14} “ จง นำ ผู้ ที่ แช่ง ด่า นั้น ออก มา จาก ค่าย ให้ บรรดา ผู้ ที่ ได้ยิน คำ แช่ง ด่า เอา มือ ของ ตน วาง ไว้ บน ศีรษะ ของ เขา และ ให้ ชุมนุมชน เอา หิน ขว้าง เขา ให้ ตาย
{24:15} และ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า ผู้ ใด แช่ง ด่า พระเจ้า ของ เขา ผู้ นั้น จะ ต้อง ได้ รับ โทษ บาป
{24:16} ผู้ ใด เหยียดหยาม พระ นาม พระ ยาห์เวห์ จะ ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย ให้ ชุมนุมชน ขว้าง เขา เสีย ให้ ตาย คน ต่าง ด้าว หรือ ชาว เมือง ก็ ดี เมื่อ เขา เหยียดหยาม พระ นาม จะ ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย
{24:17} ผู้ ที่ ฆ่า คน ตาย จะ ต้อง ถูก ลงโทษ ถึง ตาย
{24:18} ผู้ ที่ ฆ่า สัตว์ จะ ต้อง ชดใช้ สัตว์ ชีวิต แทน ชีวิต
{24:19} ถ้า ผู้ ใด ทำให้ เพื่อนบ้าน เสีย โฉม เขา ทำให้ เสีย โฉม อย่างไร ก็ ให้ ทำ แก่ เขา อย่าง นั้น
{24:20} กระดูก หัก แทน กระดูก หัก ตา แทน ตา ฟัน แทน ฟัน เขา ทำให้ เสีย โฉม อย่างไร เขา ก็ ต้อง ถูก ทำให้ เสีย โฉม อย่าง นั้น
{24:21} ผู้ ใด ที่ ฆ่า สัตว์ ต้อง เสีย ค่า ชดใช้ และ ผู้ ใด ที่ ฆ่า คน ให้ ผู้ นั้น ถูก ลงโทษ ถึง ตาย
{24:22} จง มี กฎหมาย อย่าง เดียวกัน สำหรับ คน ต่าง ด้าว และ สำหรับ คน ท้องถิ่น เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า”
{24:23} โมเสส ก็ กล่าว แก่ คน อิสราเอล ดังนั้น พวก เขา จึง พา คน ที่ แช่ง ด่า นั้น ออก มา จาก ค่าย และ เอา หิน ขว้าง เขา ตาย คน อิสราเอล ทำ ดังนี้ ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา โมเสส ไว้
{i25:1} ปี สะ บา โต
{25:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ที่ ภูเขา ซี นาย ว่า
{25:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ เจ้า ทั้งหลาย เข้า แผ่นดิน ที่ เรา ให้ เจ้า นั้น ให้ แผ่นดิน นั้น ถือ สะ บา โต แด่ พระ ยาห์เวห์
{25:3} จง หว่าน พืช ใน ไร่ นา ของ เจ้า หก ปี และ จง ลิด แขนง สวน องุ่น ของ เจ้า และ เก็บ ผล หก ปี
{25:4} แต่ ใน ปี ที่ เจ็ด นั้น เป็น ปี สะ บา โต จง ให้ แผ่นดิน หยุด พัก สงบ เป็น ปี สะ บา โต แด่ พระ ยาห์เวห์ ห้าม หว่าน พืช ใน ไร่ นา ของ เจ้า หรือ ลิด แขนง สวน องุ่น ของ เจ้า
{25:5} สิ่ง ใด ที่ งอก ขึ้น มา เอง เจ้า ห้าม เก็บเกี่ยว องุ่น อัน เกิด อยู่ ที่ เถา ซึ่ง เจ้า ไม่ ได้ ตกแต่ง ก็ ห้าม เก็บ ให้ เป็น ปี ที่ แผ่นดิน หยุด พัก สงบ
{25:6} แผ่นดิน ใน ปี สะ บา โต นั้น จะ ยัง ให้ พืช ผล แก่ เจ้า ทั้งหลาย คือ แก่ ตัว เจ้า เอง แก่ ทาส ชาย ทาส หญิง ของ เจ้า แก่ ลูกจ้าง ของ เจ้า และ แก่ คน ต่าง ด้าว ที่ อยู่ กับ เจ้า
{25:7} พืช ผล แห่ง แผ่นดิน ทั้งสิ้น จะ เป็น อาหาร ของ สัตว์ เลี้ยง ของ เจ้า และ ของ สัตว์ ป่า ใน นั้น ด้วย
{i25:8} ปี อิสรภาพ
{25:8} “ จง นับ ปี สะ บา โต เจ็ด ปี คือ เจ็ด คูณ เจ็ด ปี เวลา ปี สะ บา โต เจ็ด ปี จึง เป็น สี่ สิบ เก้า ปี แก่ เจ้า
{25:9} จง ให้ เป่า เขา สัตว์ ดัง สนั่น ใน วัน ที่ สิบ เดือน ที่ เจ็ด เจ้า จง ให้ เป่า เขา สัตว์ ทั่ว แผ่นดิน ใน วัน ลบ มลทิน
{25:10} จง ถือ ปี ที่ ห้า สิบ ไว้ เป็น ปี บริสุทธิ์ และ ประกาศ อิสรภาพ แก่ บรรดา คน ที่ อาศัย อยู่ ทั่ว แผ่นดิน ของ เจ้า ให้ เป็น ปี อิสรภาพ แก่ เจ้า ให้ ทุก คน กลับ ไป ยัง ภูมิลำเนา อัน เป็น ทรัพย์สิน ของ ตน และ กลับ ไป สู่ ครัว เรือน ของ ตน
{25:11} ปี ที่ ห้า สิบ นั้น เป็น ปี อิสรภาพ ของ เจ้า ใน ปี นั้น เจ้า อย่า หว่าน พืช หรือ เกี่ยว เก็บ ผล ที่ เกิด ขึ้น มา เอง หรือ เก็บ องุ่น จาก เถา ที่ ไม่ ได้ ตกแต่ง
{25:12} เพราะ เป็น ปี อิสรภาพ จะ เป็น ปี บริสุทธิ์ แก่ เจ้า เจ้า จง รับประทาน พืช ผล ที่ งอก ขึ้น เอง ใน ปี นั้น
{25:13} “ ใน ปี อิสรภาพ นี้ ให้ ทุก คน กลับ ไป สู่ ภูมิลำเนา อัน เป็น ทรัพย์สิน ของ ตน
{25:14} ถ้า เจ้า จะ ขาย ไร่ นา ให้ เพื่อนบ้าน ก็ ดี หรือ ซื้อ จาก เพื่อนบ้าน ก็ ดี เจ้า อย่า โกง กัน
{25:15} ตาม จำนวน ปี หลัง จาก ปี อิสรภาพ เจ้า จง ซื้อ ไร่ นา จาก เพื่อนบ้าน ของ เจ้า และ ให้ เขา ขาย แก่ เจ้า ตาม จำนวน ปี ที่ ปลูก พืช ได้
{25:16} ถ้า มาก ปี ก็ ต้อง เพิ่ม ราคา สูง ขึ้น ถ้า น้อย ปี เจ้า จง ลด ราคา ให้ ต่ำ ลง เพราะ ที่ เขา ขาย นั้น เขา ก็ ขาย ตาม จำนวน ปี ที่ ปลูก พืช
{25:17} ห้าม โกง กัน แต่ จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{25:18} “ เพราะ ฉะนั้น เจ้า จง ทำ ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา และ จง รักษา กฎหมาย ของ เรา และ จง ปฏิบัติ ตาม ทุก อย่าง เพื่อ เจ้า จะ อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น อย่าง ปลอดภัย
{25:19} แผ่นดิน จะ อำนวย ผล ให้ เจ้า ได้ รับประทาน อย่าง อิ่มหนำ และ อาศัย อยู่ อย่าง ปลอดภัย
{25:20} ถ้า เจ้า จะ พูด ว่า‘ ถ้า เรา ทั้งหลาย ไม่ หว่าน หรือ เกี่ยว พืช ผล ของ เรา ใน ปี ที่ เจ็ด เรา จะ เอา อะไร รับประทาน?’
{25:21} เรา จะ บัญชา พร ของ เรา ให้ มา เหนือ เจ้า ใน ปี ที่ หก เพื่อ จะ มี พืช ผล พอ สำหรับ สาม ปี
{25:22} เมื่อ เจ้า หว่าน ใน ปี ที่ แปด เจ้า จะ รับประทาน ของ เก่า ของ เจ้า จน ปี ที่ เก้า เมื่อ เจ้า ได้ พืช ผล ใหม่ เข้า มา เจ้า ก็ ยัง รับประทาน พืช ผล เก่า ของ เจ้า อยู่
{25:23} ส่วน ที่ดิน นั้น เจ้า ห้าม ขาย ขาด เพราะ ว่าที่ ดิน นั้น เป็น ของ เรา พวก เจ้า เป็น เพียง คน ต่าง ด้าว และ แขก เมือง ที่ อาศัย อยู่ กับ เรา
{25:24} ตลอด ทั่ว แผ่นดิน ที่ พวก เจ้า ยึดถือ อยู่ เจ้า จง ให้ มี การ ไถ่ถอน ที่ดิน คืน
{25:25} “ ถ้า พี่น้อง ของ เจ้า ยากจน ลง และ ต้อง ขาย ที่ดิน ส่วน หนึ่ง ของ เขา ไป จง ให้ ญาติ สนิท ของ เขา มา ไถ่ถอน ไร่ นา ที่ พี่น้อง ของ เขา ขาย ไป นั้น
{25:26} ถ้า ชาย คน นั้น ไม่ มี ญาติ มา ไถ่ถอน ให้ แต่ ต่อ มา เขา มั่งมี ขึ้น และ มี ทรัพย์ พอ จะ ไถ่ถอน ได้
{25:27} ให้ เขา นับ ปี ย้อน กลับ ไป ถึง ปี ที่ เขา ขาย ให้ แล้ว จง นับ เงิน ที่ ควร จ่าย กลับ คืน นั้น ให้ แก่ คน ที่ ตน ขาย ให้ แล้ว จึง กลับ เข้า อยู่ ใน ที่ดิน ของ ตนเอง ได้
{25:28} ถ้า เขา ไม่ มี ทรัพย์ พอ จะ ไถ่ คืน ที่ดิน ที่ เขา ได้ ขาย ไป จะ คง อยู่ ใน มือ ของ ผู้ ซื้อ จน ถึง ปี อิสรภาพ ให้ ผู้ ซื้อ คืน กลับ ให้ เจ้าของ ใน ปี อิสรภาพ นี้ และ เจ้าของ เดิม จะ กลับ เข้า มา อยู่ ใน ที่ เดิม ของ เขา ได้
{25:29} “ ถ้า ผู้ ใด ขาย บ้าน ซึ่ง อยู่ ใน เมือง ที่ มี กำแพง เมื่อ ขาย ไป แล้ว ให้ เขา ไถ่ถอน คืน ได้ ภายใน หนึ่ง ปี แรก ให้ เขา มี สิทธิ์ ไถ่ คืน ได้ หนึ่ง ปี เต็ม
{25:30} ถ้า ใน เวลา หนึ่ง ปี เต็ม เขา ไม่ ไถ่ถอน ก็ ให้ จัดการ เสีย ให้ แน่นอน ว่า ผู้ ซื้อ มี สิทธิ์ เหนือ บ้าน ที่ อยู่ ใน เมือง ที่ มี กำแพง นั้น ตลอด ชั่ว ชาติพันธุ์ ของ เขา ใน ปี อิสรภาพ เขา ก็ ไม่ ต้อง คืน ให้
{25:31} แต่ บ้าน ใน ชนบท ที่ ไม่ มี กำแพง ล้อม ให้ นับ เข้า เป็น พวก เดียว กับ ท้อง ทุ่ง ใน ประเทศ นั้น คือ ไถ่ถอน คืน ได้ และ จะ ต้อง คืน กลับ ให้ เจ้าของ เดิม ใน ปี อิสรภาพ
{25:32} แต่ อย่างไร ก็ ตาม เมือง ของ คน เล วี หรือ บ้าน ใน เมือง ที่ พวก เขา ถือ กรรมสิทธิ์ คน เล วี จะ ไถ่ถอน คืน ได้ ทุก เวลา
{25:33} คือ บ้าน ของ คน เล วี ที่ อยู่ ใน เมือง ที่ พวก เขา ถือ กรรมสิทธิ์ ซึ่ง ถูก ขาย ไป จะ ต้อง คืน ให้ เจ้าของ เดิม ใน ปี อิสรภาพ เพราะ บ้าน ใน เมือง ของ คน เล วี เป็น กรรมสิทธิ์ ของ พวก เขา ท่ามกลาง คน อิสราเอล
{25:34} แต่ ที่ดิน สาธารณะ ที่ อยู่ รอบ เมือง จะ ซื้อขาย กัน ไม่ ได้ เพราะ เป็น กรรมสิทธิ์ ถาวร ของ เขา ทั้งหลาย
{25:35} “ ถ้า พี่น้อง ของ เจ้า ยากจน ลง และ เลี้ยง ตนเอง ท่ามกลาง พวก เจ้า ไม่ ได้ เจ้า จะ ต้อง เลี้ยงดู เขา ให้ เขา อยู่ กับ เจ้า อย่าง คน ต่าง ด้าว และ แขก เมือง
{25:36} อย่า เอา ดอกเบี้ย หรือ เงิน เพิ่ม อะไร จาก เขา แต่ จง ยำเกรง พระเจ้า เพื่อ ว่า พี่น้อง ของ เจ้า จะ อยู่ ใกล้ ชิด กับ เจ้า ได้
{25:37} ห้าม ให้ เขา ยืม เงิน โดย คิด ดอกเบี้ย หรือ ขาย อาหาร โดย เอา กำไร จาก เขา
{25:38} เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า ซึ่ง นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ ยก แผ่นดิน คา นา อัน ให้ แก่ เจ้า และ เพื่อ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า
{25:39} “ ถ้า พี่น้อง ของ เจ้า ยากจน ลง และ อยู่ ใกล้ ชิด เจ้า และ ขาย ตัว ให้ แก่ เจ้า ห้าม ใช้ เขา ทำงาน เป็น ทาส
{25:40} ให้ เขา อยู่ กับ เจ้า อย่าง ลูกจ้าง หรือ แขก เมือง ให้ เขา ปรนนิบัติ เจ้า ไป จน ถึง ปี อิสรภาพ
{25:41} แล้ว เขา และ ลูกหลาน ของ เขา จะ ออก ไป จาก เจ้า กลับ ไป สู่ ครัว เรือน ของ เขา และ กลับ ไป อยู่ ใน ที่ดิน ของ บิดา ของ เขา
{25:42} เพราะ ว่า เขา ทั้งหลาย เป็น ผู้ รับใช้ ของ เรา ที่ เรา พา ออก จาก อียิปต์ พวก เขา จะ ถูก ขาย เป็น ทาส ไม่ ได้
{25:43} ห้าม ปกครอง พวก เขา ด้วย ความ รุนแรง แต่ จง ยำเกรง พระเจ้า ของ เจ้า
{25:44} ส่วน ทาส ชาย หญิง ซึ่ง จะ มี ได้ นั้น เจ้า จะ ซื้อ ทาส ชาย หญิง จาก ประชาชาติ ต่างๆ ที่ อยู่ ล้อม รอบ เจ้า ก็ ได้
{25:45} เจ้า จะ ซื้อ จาก คน ต่าง ด้าว ที่ อาศัย อยู่ ใน หมู่ พวก เจ้า ทั้ง ครอบครัว ของ เขา ซึ่ง เป็น คน เกิด ใน แผ่นดิน ของ เจ้า และ พวก เขา จะ ตก เป็น ทรัพย์สิน ของ เจ้า ก็ ได้
{25:46} เจ้า จะ ทำ พินัยกรรม ยก เขา ให้ แก่ บุตร หลาน ของ เจ้า ให้ เป็น มรดก แก่ พวก เขา เป็น กรรมสิทธิ์ เป็น นิตย์ ก็ ได้ เจ้า ใช้ เขา ได้ อย่าง ทาส แต่ เจ้า ทั้งหลาย ห้าม ปกครอง พี่น้อง คน อิสราเอล ด้วย ความ รุนแรง
{25:47} “ ถ้า คน ต่าง ด้าว หรือ แขก เมือง ของ เจ้า มั่งมี ขึ้น และ พี่น้อง ของ เจ้าที่ อยู่ กับ เขา ยากจน ลง และ ขาย ตัว ให้ แก่ คน ต่าง ด้าว หรือ แขก เมือง ที่ อยู่ กับ เจ้า นั้น หรือ ขาย ตัว ให้ แก่ ญาติ คน หนึ่ง คน ใด ของ คน ต่าง ด้าว นั้น
{25:48} เมื่อ เขา ขาย ตัว แล้ว ก็ ให้ มี การ ไถ่ถอน คือ พี่น้อง คน หนึ่ง คน ใด ของ เขา ไถ่ถอน เขา ได้
{25:49} หรือ ลุง หรือ ลูกพี่ ลูกน้อง จะ ไถ่ถอน เขา ก็ ได้ หรือ ญาติ สนิท ของ ตระกูล ของ เขา จะ ไถ่ถอน เขา ก็ ได้ หรือ ถ้า เขา มั่งมี ขึ้น เขา จะ ไถ่ถอน ตัวเอง ก็ ได้
{25:50} ให้ ผู้ ที่ ขาย ตัว คิด กับ ผู้ รับซื้อ ตัว เขา ไป ว่า เขา ได้ ขาย ตัว กี่ ปี จึง จะ ถึง ปี อิสรภาพ ค่า ตัว ของ เขา นับ ค่า ตาม จำนวน ปี เวลา ที่ เขา อยู่ กับ เจ้าของ นั้น คิด ตาม เวลา ของ ลูกจ้าง
{25:51} ถ้า มี เวลา อีก หลาย ปี เขา ต้อง ชำระ เงิน คืน ตาม มูลค่า ของ จำนวน ปี ที่ เหลือ อยู่ นับ เป็น ค่า ไถ่ถอน ตัว เขา
{25:52} ถ้า ยัง เหลือ น้อย ปี จึง จะ ถึง ปี อิสรภาพ ก็ ให้ ผู้ ขาย ตัว คิด กับ ผู้ ซื้อ ตัว ไว้ เป็น เงิน ตาม จำนวน ปี ที่ เขา ควร จะ รับใช้ คืน เป็น เงิน ค่า ไถ่ เขา
{25:53} ให้ เขา เป็น ลูกจ้าง ราย ปี อยู่ กับ นาย ห้าม นาย ปกครอง ข่มขี่ เขา อย่าง รุนแรง ท่ามกลาง พวก เจ้า
{25:54} ถ้า เขา ไม่ ไถ่ถอน ตาม ที่ กล่าว มา นี้ ก็ ให้ ปล่อย เขา ใน ปี อิสรภาพ ทั้ง เขา พร้อม กับ ลูก ของ เขา
{25:55} ต่อ เรา นั้น คน อิสราเอล เป็น ผู้ รับใช้ เขา เป็น ผู้ รับใช้ ของ เรา ที่ เรา พา ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{i26:1} พระ พร ของ การ เชื่อฟัง (ฉธบ.7:12-24;28:1-14)
{26:1} “ ห้าม เจ้า ทั้งหลาย ทำ รูป เคารพ สำหรับ ตัว หรือ ตั้ง รูป แกะ สลัก หรือ เสา ศักดิ์สิทธิ์ และ ห้าม ตั้ง รูป ศิลา แกะ สลัก ไว้ ใน แผ่นดิน ของ เจ้า เพื่อ จะ กราบ ไหว้ เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า
{26:2} จง รักษา สะ บา โต ทั้งหลาย ของ เรา และ เคารพ ต่อ สถาน นมัสการ ของ เรา เรา คือ ยาห์เวห์
{26:3} “ ถ้า เจ้า ทั้งหลาย ดำเนิน ตาม กฎเกณฑ์ ของ เรา รักษา บัญญัติ ของ เรา และ ทำ ตาม
{26:4} เรา จะ ประทาน ฝน ตาม ฤดู แก่ เจ้า แผ่นดิน จะ เกิด พืช ผล ต้นไม้ ใน ทุ่ง จะ บังเกิด ผล
{26:5} เวลา นวด ข้าว จะ ยาว นาน ถึง ฤดู เก็บ ผล องุ่น ฤดู เก็บ ผล องุ่น จะ ยาว นาน ไป ถึง ฤดู หว่าน พวก เจ้า จะ รับประทาน อาหาร อย่าง อิ่มหนำ และ อยู่ ใน แผ่นดิน ของ เจ้า อย่าง ปลอดภัย
{26:6} เรา จะ ให้ เกิด สันติภาพ ใน แผ่นดิน เจ้า ทั้งหลาย จะ นอน ลง และ ไม่ มี ใคร ทำให้ เจ้า กลัว เรา จะ ขจัด สัตว์ ร้าย จาก แผ่นดิน และ ดาบ จะ ไม่ ผ่าน แผ่นดิน ของ พวก เจ้า เลย
{26:7} พวก เจ้า จะ ขับ ไล่ ศัตรู ของ เจ้า ทั้งหลาย เขา ทั้งหลาย จะ ล้ม ลง ต่อ หน้า พวก เจ้า ด้วย ดาบ
{26:8} พวก เจ้า ห้า คน จะ ขับ ไล่ ศัตรู ร้อย คน พวก เจ้า ร้อย คน จะ ขับ ไล่ ศัตรู หมื่น คน ศัตรู ของ พวก เจ้า จะ ล้ม ลง ด้วย ดาบ ต่อ หน้า เจ้า ทั้งหลาย
{26:9} และ เรา จะ คิด ถึง พวก เจ้า จะ ทำให้ พวก เจ้า มี พงศ์พันธุ์ มาก ยิ่ง ขึ้น และ รักษา พัน ธ สัญญา ซึ่ง มี ไว้ กับ เจ้า ทั้งหลาย
{26:10} พวก เจ้า จะ ได้ รับประทาน ของ ที่ สะสม ไว้ นาน และ จะ ต้อง เอา ของ เก่า ออก ไป เพื่อ จะ มี ที่ สำหรับ เก็บ ของ ใหม่
{26:11} เรา จะ ตั้ง ที่ ประทับ ของ เรา ใน หมู่ พวก เจ้า เรา จะ ไม่ เกลียด ชัง เจ้า
{26:12} เรา จะ ดำเนิน ใน หมู่ พวก เจ้า จะ เป็น พระเจ้า ของ เจ้า และ เจ้า จะ เป็น ประชากร ของ เรา
{26:13} เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เจ้า ผู้นำ เจ้า ออก จาก แผ่นดิน อียิปต์ เพื่อ เจ้า จะ มิ ได้ เป็น ทาส ของ เขา เรา ได้ หัก ไม้ ที่ เป็น แอก ของ เจ้า ออก เสีย เพื่อ ให้ เจ้า เดิน ตัว ตรง ได้
{i26:14} โทษ ของ การ ไม่ เชื่อฟัง (ฉธบ.28:15-68)
{26:14} “ ถ้า เจ้า ไม่ เชื่อฟัง เรา และ ไม่ ทำ ตาม บัญญัติ ทั้งหมด เหล่า นี้
{26:15} ถ้า เจ้า เบื่อ หน่าย กฎเกณฑ์ ของ เรา และ ใจ ของ เจ้า เกลียด ชัง กฎหมาย ของ เรา จึง ไม่ ทำ ตาม บัญญัติ ทั้งสิ้น ของ เรา แต่ ทำลาย พัน ธ สัญญา ของ เรา
{26:16} เรา จะ ทำ ดังนี้ แก่ เจ้า คือ เรา จะ ตั้ง ภัย พิบัติ ให้ เกิด ขึ้น แก่ เจ้า ความ พินาศ และ ความ เจ็บ ไข้ ซึ่ง ทำให้ นัยน์ตา ชำรุด และ ทำให้ ชีวิต ทรุดโทรม เจ้า ทั้งหลาย จะ หว่าน พืช ไว้ เสียเปล่า เพราะ ศัตรู ของ พวก เจ้า จะ มา กิน
{26:17} เรา จะ ตั้ง หน้า ต่อสู้ เจ้า และ เจ้า จะ แพ้ ศัตรู ของ เจ้า คน ที่ เกลียด ชัง เจ้า จะ ปกครอง อยู่ เหนือ เจ้า เจ้า จะ หลบ หนี ไป ทั้ง ที่ ไม่ มี ใคร ไล่ ติดตาม
{26:18} และ เมื่อ เป็น อย่าง นี้ แล้ว เจ้า ทั้งหลาย ยัง ไม่ ฟัง เรา เรา ก็ จะ ลงโทษ เจ้า เจ็ด เท่า ของ ความ ผิด บาป ของ พวก เจ้า
{26:19} เรา จะ ทำลาย ความ เห่อเหิม ใน กำลัง อำนาจ ของ เจ้า เรา จะ ทำให้ ฟ้า สวรรค์ ของ เจ้า เหมือน เหล็ก และ พื้น ดิน ของ เจ้า เหมือน ทองเหลือง
{26:20} เจ้า ทั้งหลาย จะ เปลือง กำลัง เสียเปล่าๆ เพราะ ว่า แผ่นดิน ของ เจ้า จะ ไม่ มี พืช ผล และ ต้นไม้ ใน แผ่นดิน ก็ จะ ไม่ บังเกิด ผล
{26:21} “ ถ้า เจ้า ยัง ดำเนิน ขัดแย้ง เรา อยู่ และ ไม่ ยอม ฟัง เรา เรา จะ นำ ภัย พิบัติ มา เหนือ เจ้า มาก ยิ่ง ขึ้น เป็น เจ็ด เท่า ของ บาป ของ เจ้า
{26:22} เรา จะ ส่ง สัตว์ ป่า มา ใน หมู่ พวก เจ้า มัน จะ ปล้น เอา ลูกหลาน ของ เจ้า และ ทำลาย สัตว์ เลี้ยง ของ เจ้า และ ทำให้ พวก เจ้า เหลือ น้อย ถนน หนทาง ของ พวก เจ้า จะ ถูก ทิ้ง ให้ ร้าง
{26:23} “ ถ้า ด้วย การ ตี สอน นี้ เจ้า ยัง ไม่ หัน มา หา เรา และ ยัง ประพฤติ ขัดแย้ง เรา อยู่
{26:24} เรา จะ ดำเนิน การ ขัดแย้ง เจ้า ทั้งหลาย และ เรา เอง จะ เฆี่ยน ตี เจ้า เพราะ บาป ของ เจ้า ทั้งหลาย ถึง เจ็ด เท่า
{26:25} เรา จะ นำ ดาบ มา เหนือ เจ้า ทั้งหลาย ซึ่ง เป็น การ ลงโทษ ตาม พัน ธ สัญญา ถ้า เจ้า ทั้งหลาย เข้า มา รวม กัน อยู่ ใน เมือง เรา จะ นำ โรค ร้าย มา ใน หมู่ พวก เจ้า และ เจ้า ทั้งหลาย จะ ตก อยู่ ใน มือ ของ ศัตรู
{26:26} เมื่อ เรา ทำลาย อาหาร หลัก ของ พวก เจ้า เตา อบ อัน เดียว ก็ พอเพียง ที่ จะ ให้ ผู้หญิง สิบ คน ปิ้ง ขนม ของ เจ้า ทั้งหลาย แล้ว เอา ขนม มา ชั่ง เพื่อ แบ่ง ส่วน ให้ เจ้า ทั้งหลาย พวก เจ้า จะ กิน แต่ จะ ไม่ อิ่ม
{26:27} “ และ ถ้า เป็น อย่าง นี้ แล้ว เจ้า ยัง ไม่ ยอม ฟัง เรา และ ยัง ประพฤติ ขัดแย้ง เรา
{26:28} เรา จะ ดำเนิน การ ขัดแย้ง เจ้า ด้วย ความ โกรธ และ เรา เอง จะ ลงโทษ เจ้า เพราะ ความ ผิด บาป ของ เจ้า เจ็ด เท่า
{26:29} เจ้า ทั้งหลาย จะ กิน เนื้อ ลูกชาย ของ พวก เจ้า และ เจ้า ทั้งหลาย จะ กิน เนื้อ ลูกสาว ของ พวก เจ้า
{26:30} เรา จะ ทำลาย ปู ชนีย สถาน สูง ของ เจ้า และ ตัด แท่น เครื่อง หอม ของ เจ้า ลง และ โยน ศพ ของ พวก เจ้า ลง เหนือ ซาก รูป เคารพ ของ พวก เจ้า และ เรา จะ เกลียด ชัง เจ้า
{26:31} เรา จะ ให้ เมือง ต่างๆ ของ พวก เจ้า พัง พินาศ ไป และ จะ ทำให้ สถาน นมัสการ ของ พวก เจ้า เป็น ที่ ร้าง และ เรา จะ ไม่ ดม กลิ่น เครื่อง หอม ที่ สดชื่น ของ พวก เจ้า
{26:32} และ เรา จะ ทำให้ แผ่นดิน ของ พวก เจ้า เป็น ที่ ร้าง จน ศัตรู ของ พวก เจ้า ผู้ ซึ่ง จะ มา อาศัย อยู่ ตกใจ
{26:33} และ เรา จะ ให้ พวก เจ้า กระจัด กระจาย ไป อยู่ ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ และ เรา จะ ให้ ดาบ ออก จาก ฝัก ไล่ ตาม เจ้า และ แผ่นดิน ของ เจ้า จะ เป็น ที่ ร้าง และ เมือง ต่างๆ ของ พวก เจ้า จะ พัง พินาศ ไป
{26:34} “ ใน ที่สุด แผ่นดิน จะ ได้ โอกาส มี สะ บา โต ตลอด เวลา ที่ ร้าง อยู่ และ พวก เจ้า จะ เข้า ไป อยู่ ใน แผ่นดิน ของ ศัตรู ใน เวลา นั้น แผ่นดิน จะ ได้ หยุด พัก และ ได้ โอกาส มี สะ บา โต
{26:35} ตราบ ใด ที่ แผ่นดิน ร้าง อยู่ ก็ จะ ได้ หยุด พัก คือ จะ ได้ หยุด พัก อย่าง ที่ ไม่ ได้ หยุด ใน สะ บา โต ขณะ เมื่อ เจ้า อาศัย อยู่ ใน แผ่นดิน นั้น
{26:36} ส่วน ผู้ ที่ ยัง เหลือ อยู่ เรา จะ ให้ พวก เขา มี ใจ อ่อนแอ ใน แผ่นดิน ของ ศัตรู จน เสียง ใบไม้ แห้ง ปลิว จะ ทำให้ พวก เขา หนี และ พวก เขา จะ หนี เหมือน คน หนี จาก ดาบ และ จะ ล้ม ลง ทั้งๆ ที่ ไม่ มี คน ไล่ ตาม
{26:37} พวก เขา จะ สะดุด ซึ่ง กัน และ กัน เหมือน คน หนี ดาบ ทั้งๆ ที่ ไม่ มี คน ตาม มา และ พวก เขา จะ ไม่ มี กำลัง ต่อต้าน ศัตรู
{26:38} เขา ทั้งหลาย จะ ล้ม ตาย ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ และ แผ่นดิน ของ ศัตรู จะ กิน พวก เขา เสีย
{26:39} ส่วน ผู้ ที่ ยัง เหลือ อยู่ จะ ทรุดโทรม ไป ใน แผ่นดิน ของ ศัตรู เพราะ ความ ชั่ว ของ ตน และ เพราะ ความ ชั่ว ของ บรรพบุรุษ พวก เขา จะ ต้อง ทรุดโทรม ไป เช่น เดียว กับ บรรพบุรุษ
{26:40} “ แต่ ถ้า เขา ทั้งหลาย สารภาพ ความ ชั่ว ของ เขา และ ความ ชั่ว ของ บรรพบุรุษ ซึ่ง ทำ ผิด ต่อ เรา ด้วย การ ทรยศ ของ เขา ทั้งหลาย นั้น และ ที่ ได้ ประพฤติ ขัดแย้ง เรา
{26:41} เรา จึง ดำเนิน การ ขัดแย้ง เขา และ ได้ นำ พวก เขา เข้า สู่ แผ่นดิน ศัตรู ถ้า เมื่อนั้น จิตใจ ที่ ดื้อรั้น ของ พวก เขา ถ่อม ลง และ ยอมรับ เรื่อง ความ ชั่ว ของ พวก เขา แล้ว
{26:42} เรา จะ ระลึก ถึง พัน ธ สัญญา ของ เรา ซึ่ง มี ต่อ ยา โค บ และ เรา จะ ระลึก ถึง พัน ธ สัญญา ของ เรา ซึ่ง มี ต่อ อิส อัคและพันธ สัญญา ของ เรา ต่อ อับราฮัม และ เรา จะ ระลึก ถึง แผ่นดิน นั้น
{26:43} แต่ พวก เขา ยัง ต้อง ทิ้ง แผ่นดิน นั้น ไว้ และ แผ่นดิน จะ ได้ โอกาส มี สะ บา โต ใน ช่วง ที่ ถูก ทิ้ง ร้าง เขา ทั้งหลาย จะ ยอมรับ โทษ ที่ ได้ ทำ ผิด ด้วย เรื่อง เบื่อ หน่าย กฎหมาย ของ เรา และ จิตใจ ของ พวก เขา เกลียด ชัง กฎเกณฑ์ ของ เรา
{26:44} ถึง เพียง นั้น ก็ ดี เมื่อ เขา ทั้งหลาย อยู่ ใน แผ่นดิน ศัตรู ของ พวก เขา เรา จะ ไม่ เบื่อ หน่าย พวก เขา เรา จะ ไม่ เกลียด ชัง พวก เขา จน ถึง กับ จะ ทำลาย พวก เขา เสีย ให้ หมด ที เดียว และ ทำลาย พัน ธ สัญญา ซึ่ง มี กับ พวก เขา เสีย เพราะ เรา คือ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เขา ทั้งหลาย
{26:45} เพราะ เห็นแก่ พวก เขา เรา จะ ระลึก ถึง พัน ธ สัญญา ซึ่ง มี ต่อ บรรพบุรุษ ของ พวก เขา ผู้ ซึ่ง เรา ได้ พา ออก มา จาก แผ่นดิน อียิปต์ ต่อ หน้า บรรดา ประชาชาติ เพื่อ เรา จะ ได้ เป็น พระเจ้า ของ พวก เขา เรา คือ ยาห์เวห์”
{26:46} สิ่ง เหล่า นี้ เป็น กฎเกณฑ์ และ กฎหมาย และ ธรรม บัญญัติ ซึ่ง พระ ยาห์เวห์ ทรง ทำ ไว้ ระหว่าง พระองค์ กับ ชน ชาติ อิสราเอล บน ภูเขา ซี นาย โดย โมเสส
{i27:1} ของ ถวาย ตาม คำ สาบาน
{27:1} พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ โมเสส ว่า
{27:2} “ จง กล่าว แก่ คน อิสราเอล ว่า เมื่อ ผู้ ใด บน เป็น พิเศษ ที่ จะ ถวาย มนุษย์ แด่ พระ ยาห์เวห์
{27:3} ให้ เจ้า กำหนด ราคา ดังนี้ ผู้ชาย อายุ ตั้งแต่ ยี่ สิบ ถึง หก สิบ ปี จะ มี ค่า เท่ากับ เงิน ห้า สิบ เชเขลตามเชเขล ของ สถาน นมัสการ
{27:4} ถ้า ผู้ นั้น เป็น ผู้หญิง ให้ เจ้า กำหนด ราคา เป็น ค่า เงิน สาม สิบ เชเขล
{27:5} ถ้า ผู้ นั้น อายุ ห้า ขวบ ถึง ยี่ สิบ ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้ชาย เป็น ค่า เงิน ยี่ สิบ เชเขล และ ผู้หญิง สิบ เชเขล
{27:6} ถ้า ผู้ นั้น อายุ หนึ่ง เดือน ถึง ห้า ขวบ ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้ชาย เป็น ค่า เงิน ห้า เชเขล ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้หญิง เป็น ค่า เงิน สาม เชเขล
{27:7} ถ้า เป็น บุคคล อายุ ตั้งแต่ หก สิบ ปี ขึ้น ไป ให้ เจ้า กำหนด ราคา ผู้ชาย เป็น ค่า เงิน สิบ ห้า เชเขล และ ผู้หญิง เป็น สิบ เชเขล
{27:8} ถ้า คน ใด ยากจน เกิน กว่า จะ ชำระ ตาม ที่ เจ้า กำหนด ราคา ได้ ก็ ให้ ผู้ ที่ บน ไว้ ไป หา ปุโรหิต ให้ ปุโรหิต กำหนด ราคา ตาม กำลัง ของ ผู้ ที่ บน ไว้ ปุโรหิต จะ กำหนด ราคา ของ คน นั้น
{27:9} “ ถ้า เป็น สัตว์ อย่าง ที่ มนุษย์ นำ มา ถวาย พระ ยาห์เวห์สิ่งใดๆ ที่ มนุษย์ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ถือ ว่า เป็น ของ บริสุทธิ์
{27:10} ห้าม เขา นำ อะไร มา แทน หรือ เปลี่ยน เอา ตัว ที่ ดี มา แทน ตัว ที่ ไม่ ดี หรือ เอา ตัว ที่ ไม่ ดี มา เปลี่ยน เป็น ตัว ที่ ดี ถ้า เขา เปลี่ยน ทั้ง ตัว ที่ นำ มา เปลี่ยน และ ตัว ที่ ถูก เปลี่ยน จะ เป็น ของ บริสุทธิ์
{27:11} ถ้า เป็น สัตว์ ที่ มี มลทิน ซึ่ง ไม่ พึง นำ มา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ให้ ผู้ นั้น นำ สัตว์ ตัว นั้น ไป หา ปุโรหิต
{27:12} แล้ว ปุโรหิต จะ ตี ราคา ว่า เป็น ของ ดี หรือ ของ ไม่ ดี ปุโรหิต กำหนด ราคา เท่าใด ก็ ให้ เป็น เท่านั้น
{27:13} ถ้า เขา จะ มา ไถ่ สัตว์ นั้น ก็ ให้ เขา เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ราคา ที่ ตี ค่า ไว้
{27:14} “ เมื่อ คน ใด ถวาย บ้าน ของ ตน ไว้ เป็น ของ บริสุทธิ์ แด่ พระ ยาห์เวห์ ปุโรหิต ต้อง กำหนด ราคา ตาม สภาพ ที่ ดี หรือ ไม่ ดี ปุโรหิต กำหนด ราคา เท่าใด ก็ ให้ เป็น เท่านั้น
{27:15} ถ้า ผู้ ที่ ถวาย บ้าน ไว้ ประสงค์ จะ ไถ่ บ้าน ของ เขา ก็ ให้ ผู้ นั้น เพิ่ม เงิน อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ราคา บ้าน ที่ ตี ค่า ไว้ แล้ว บ้าน นั้น จึง ตก เป็น ของ เขา ได้
{27:16} “ ถ้า ผู้ ใด ถวาย ที่ดิน ส่วน หนึ่ง แด่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง เป็น มรดก ตก แก่ เขา ให้ เจ้า กำหนด ราคา ของ ที่ดิน ตาม จำนวน พันธุ์ พืช ที่ หว่าน ลง ใน ดิน นั้น ถ้า ที่ดิน นี้ มี เมล็ด พันธุ์ บาร์เลย์ หว่าน ไว้ ยี่ สิบ กิโลกรัม ให้ กำหนด ราคา เป็น เงิน ห้า สิบ เชเขล
{27:17} ถ้า เขา ถวาย ที่ดิน เริ่ม จาก ปี อิสรภาพ ก็ ให้ คง เต็ม ราคา ที่ เจ้า กำหนด
{27:18} ถ้า เขา ถวาย ที่ดิน ภายหลัง ปี อิสรภาพ ก็ ให้ ปุโรหิต คำนวณ ค่า เงิน ตาม จำนวน ปี ที่ เหลือ อยู่ จน กว่า จะ ถึง ปี อิสรภาพ ให้ หัก เสีย จาก ราคา ที่ เจ้า กำหนด
{27:19} ถ้า ผู้ ถวาย ที่ดิน ประสงค์ จะ ไถ่ ที่ดิน นั้น ก็ ให้ เขา เพิ่ม ค่า เงิน อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ กำหนด ราคา ที่ ตี ไว้ แล้ว ที่ดิน นั้น จะ เป็น ของ เขา
{27:20} แต่ ถ้า เขา ไม่ ประสงค์ จะ ไถ่ ที่ดิน หรือ เขา ได้ ขาย ที่ดิน นั้น ให้ แก่ อีก คน หนึ่ง แล้ว ก็ อย่า ให้ ไถ่ อีก เลย
{27:21} แต่ ที่ดิน นั้น เมื่อ ถึง เวลา ไถ่ ใน ปี อิสรภาพ จะ เป็น ของ บริสุทธิ์ แด่ พระ ยาห์เวห์ เพราะ เป็น ที่ดิน ที่ มอบ ถวาย ไว้ ปุโรหิต จึง เข้า ถือ กรรมสิทธิ์ ที่ดิน นั้น ได้
{27:22} ถ้า คน ใด ถวาย ที่ดิน ที่ ซื้อ มา แด่ พระ ยาห์เวห์ คือ ไม่ ใช่ ส่วน มรดก ที่ ตก เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา
{27:23} ปุโรหิต จะ คำนวณ ค่า ที่ดิน นับ จน ถึง ปี อิสรภาพ ใน วัน นั้น ที่ดิน จะ ถูก ตี ราคา ให้ เป็น ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ แด่ พระ ยาห์เวห์
{27:24} เมื่อ ถึง ปี อิสรภาพ ที่ดิน นั้น ต้อง กลับ เป็น ของ ผู้ ที่ ขาย ให้ เขา ซึ่ง เป็น เจ้าของ เดิม ตาม มรดก ที่ ตก มา เป็น ของ เขา
{27:25} การ กำหนด ราคา ทุก อย่าง จะ ต้อง เป็น ไป ตาม ค่า เงิน เชเขล ของ สถาน นมัสการ ยี่ สิบ เก- ราห์เป็นหนึ่งเชเขล
{27:26} “ แต่ ห้าม ผู้ ใด นำ ลูก สัตว์ หัว ปี มา ถวาย เพราะ ที่ เป็น สัตว์ หัว ปี ก็ ตก เป็น ของ พระ ยาห์เวห์ อยู่ แล้ว โค ก็ ดี แกะ ก็ ดี เป็น ของ พระ ยาห์เวห์
{27:27} ถ้า เป็น สัตว์ ที่ เป็น มลทิน จง ให้ เขา ซื้อ คืน ตาม กำหนด ราคา ของ เจ้า โดย เพิ่ม หนึ่ง ใน ห้า ของ กำหนด ราคา ที่ ตี ไว้ ถ้า เขา ไม่ ไถ่ ก็ ให้ ขาย เสีย ตาม กำหนด ราคา ที่ ตี ไว้
{27:28} “ แต่ สิ่ง ใด ที่ ถวาย ขาด แด่ พระ ยาห์เวห์ เป็น สิ่ง ที่ เขา มี อยู่ ไม่ ว่า เป็น คน หรือ สัตว์ หรือ ที่ดิน อัน เป็น มรดก ตก แก่ เขา จะ ขาย หรือ ไถ่ ไม่ ได้ เลย เพราะ สิ่ง ที่ มอบ ถวาย แล้ว เป็น ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ ที่สุด แด่ พระ ยาห์เวห์
{27:29} แม้ แต่ มนุษย์ ที่ ถูก มอบ ถวาย แล้ว ก็ ไถ่ถอน ไม่ ได้ ผู้ นั้น ต้อง ตาย
{27:30} “ ทศางค์ ทั้งสิ้น ที่ ได้ จาก แผ่นดิน เป็น พืช ที่ ได้ จาก แผ่นดิน ก็ ดี หรือ ผล จาก ต้นไม้ ก็ ดี เป็น ของ พระ ยาห์เวห์ เป็น ของ ถวาย ที่ บริสุทธิ์ แด่ พระ ยาห์เวห์
{27:31} ถ้า คน ใด ประสงค์ จะ ไถ่ ทศางค์ ส่วน ใดๆ ของ เขา เขา ต้อง เพิ่ม อีก หนึ่ง ใน ห้า ของ ทศางค์ นั้น
{27:32} และ ทศางค์ ที่ มา จาก ฝูง โค หรือ ฝูง แพะ แกะ คือ สัตว์ หนึ่ง ใน สิบ ตัว ที่ ถูก นับ ด้วย ไม้เท้า ของ ผู้ เลี้ยง เป็น สัตว์ บริสุทธิ์ แด่ พระ ยาห์เวห์
{27:33} อย่า ให้ คิด ว่า ดี หรือ ไม่ ดี และ อย่า ให้ เขา สับเปลี่ยน ถ้า เขา สับเปลี่ยน ทั้ง ตัว ที่ นำ มา เปลี่ยน และ ตัว ที่ ถูก เปลี่ยน จะ เป็น ของ บริสุทธิ์ ไถ่ ไม่ ได้”
{27:34} ข้อ เหล่า นี้ เป็น พระ บัญญัติ ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญญัติ ไว้ กับ โมเสส สำหรับ คน อิสราเอล บน ภูเขา ซี นาย