{i1:1} ดา วิด คร่ำครวญ ถึง ซา อู ล กับ โย นา ธาน
{1:1} ต่อ มา หลัง จาก ซา อู ล สิ้น พระ ชนม์ แล้ว เมื่อ ดา วิด กลับ จาก การ โจมตี คน อา มา เลข ดา วิด พัก ที่ ศิ กลาก ได้ สอง วัน
{1:2} พอ วัน ที่ สาม นี่แน่ะ มี ชาย คน หนึ่ง มา จาก ค่าย ของ ซา อู ล สวม เสื้อ ผ้า ขาด และ มี ผง คลี ดิน อยู่ บน ศีรษะ เมื่อ เขา มา ถึง ดา วิด ก็ ย่อ ตัว ลง ซบ หน้า ถึง ดิน
{1:3} ดา วิด ถาม เขา ว่า“ เจ้า มา จาก ไหน?” เขา ตอบ ท่าน ว่า“ ข้าพเจ้า หนี มา จาก ค่าย อิสราเอล”
{1:4} ดา วิด ถาม เขา ว่า“ ขอบ อก ข้า หน่อย ว่า เหตุการณ์ เป็น อย่างไร บ้าง?” และ เขา ตอบ ว่า“ พวก ทหาร หนี จาก สงคราม แล้ว ล้ม ตาย มากมาย ซา อู ล และ โย นา ธาน ราช โอรส ของ พระองค์ ก็ สิ้น พระ ชนม์ ด้วย”
{1:5} ดา วิด จึง ถาม ชาย หนุ่ม ที่ มาบ อก นั้น ว่า“ เจ้า ทราบ ได้ อย่างไร ว่า ซา อู ล และ โย นา ธาน ราช โอรส ของ ท่าน สิ้น พระ ชนม์?”
{1:6} ชาย หนุ่ม ที่ บอก ท่าน นั้น ตอบ ว่า“ บังเอิญ ข้าพเจ้า มา ที่ ภูเขา กิล โบ อา นี่แน่ะ ซา อู ล ทรง ยืน พิง หอก ของ พระองค์ อยู่ และ นี่แน่ะ รถ รบ และ ทหาร ม้า ก็ มา ใกล้ พระองค์
{1:7} เมื่อ พระองค์ ทรง เหลียว มา เห็น ข้าพเจ้า ก็ เรียก ข้าพเจ้า และ ข้าพเจ้า ทูล ตอบ ว่า‘ ข้า พระ บาท อยู่ ที่ นี่’
{1:8} พระองค์ ตรัส ถาม ข้าพเจ้า ว่า‘ เจ้า คือ ใคร?’ ข้าพเจ้า ทูล ตอบ พระองค์ ว่า‘ ข้า พระ บาท เป็น คน อา มา เลข’
{1:9} พระองค์ ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า‘ จง มา ยืน ข้าง เรา และ ฆ่า เรา เสีย เพราะ เรา เจ็บ ปวด สาหัส แต่ เรา ยัง มี ชีวิต อยู่’
{1:10} ข้าพเจ้า จึง เข้า ไป ยืน ข้างๆ พระองค์ และ ประหาร พระองค์ เสีย เพราะ ข้าพเจ้า รู้ ว่า หลัง จาก ทรง ล้ม แล้ว พระองค์ ก็ ไม่ สามารถ ดำรง พระ ชนม์ ได้ อีก และ ข้าพเจ้า ก็ ถอด มงกุฎ บน พระ เศียร และ กำไล ที่ พระ กร และ ข้าพเจ้า ก็ นำ สิ่ง เหล่า นั้น มา ให้ เจ้านาย ของ ข้าพเจ้า”
{1:11} แล้ว ดา วิด ฉีก เสื้อ ของ ตน และ คน ทั้งปวง ที่ อยู่ กับ ท่าน ก็ ทำ เหมือน กัน
{1:12} และ พวก เขา คร่ำครวญ และ ร้องไห้ และ อด อาหาร จน ถึง เวลา เย็น ให้ ซา อู ล และ โย นา ธาน ราช โอรส ของ พระองค์ และ ให้ ประชากร ของ พระ ยาห์เวห์ และ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล เพราะ พวก เขา ต้อง ล้ม ตาย ด้วย ดาบ
{1:13} และ ดา วิด ถาม คน หนุ่ม ที่ บอก ท่าน ว่า“ เจ้า มา จาก ไหน?” เขา ตอบ ว่า“ ข้าพเจ้า เป็น บุตร ของ คน ต่าง ด้าว คน อา มา เลข”
{1:14} ดา วิด ถาม เขา ว่า“ ทำไม เจ้า ไม่ เกรงกลัว ใน การ ยื่น มือ ออก ทำลาย ผู้ ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง เจิม ไว้”
{1:15} แล้ว ดา วิด ก็ เรียก คน หนึ่ง ใน หมู่ คน หนุ่ม บอก ว่า“ จง ไป ฆ่า เขา” และ เขา ก็ ฆ่า ชาย คน นั้น ตาย
{1:16} ดา วิด กล่าว แก่ ชาย นั้น ว่า“ ความ ผิด เรื่อง ความ ตาย ของ เจ้า ตก อยู่ กับ เจ้า เพราะ ปาก ของ เจ้า ปรักปรำ ตัว เจ้า เอง ว่า‘ ข้าพเจ้า ได้ ฆ่า ผู้ ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง เจิม ไว้’”
{1:17} ดา วิด ก็ ครวญ คร่ำ ตาม คำ คร่ำครวญ ต่อ ไป นี้ เพื่อ ซา อู ล และ โย นา ธาน ราช โอรส ของ พระองค์
{1:18} และ ท่าน กล่าว ว่า ควร จะ สอน บทเพลง คัน ธนู นี้ แก่ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ นี่แน่ะ ถ้อยคำ นั้น บันทึก ไว้ ใน หนังสือ ยา ชาร์ว่า
{1:19} “ โอ อิสราเอล เอ๋ย ศักดิ์ศรี ของ ท่าน ถูก ประหาร เสีย แล้ว บน ที่ สูง ของ ท่าน วีรบุรุษ ล้ม ลง ได้ อย่างไร
{1:20} อย่า บอก เรื่อง นี้ ใน เมือง กัท อย่า ประกาศ เรื่อง นี้ ใน ถนน เมือง อัช เค โลน เกรง ว่า พวก บุตรี คน ฟีลิสเตีย จะ ร่าเริง เกรง ว่า พวก บุตรี ของ พวก ที่ ไม่ ได้ เข้า สุหนัต จะ ลิงโลด
{1:21} “ เทือกเขา กิล โบ อา เอ๋ย ขอ อย่า มี น้ำค้าง หรือ ฝน บน เจ้า หรือ ทุ่ง นา ที่ ให้ เครื่อง ถวาย เพราะ ว่าที่ นั่น โล่ ของ วีรบุรุษ มลทิน แล้ว โล่ ของ ซา อู ล ไม่ ได้ ถูก เจิม ด้วย น้ำมัน อีก ต่อ ไป
{1:22} คัน ธนู ของ โย นา ธาน ไม่ ได้ หัน กลับ มา จาก โลหิต ของ พวก ที่ ถูก ฆ่า จาก ไขมัน ของ เหล่า นักรบ และ ดาบ ของ ซา อู ล ก็ ไม่ ได้ กลับ มา ว่างเปล่า
{1:23} “ ซา อู ล และ โย นา ธาน เอ๋ย ผู้ เป็น ที่ รัก และ น่า ยินดี จะ อยู่ หรือ มรณา ทั้ง สอง ไม่ แยก จาก กัน ทั้ง สอง ก็ เร็ว กว่า นก อินทรี ทั้ง สอง แข็งแรง กว่า สิงห์
{1:24} บุตรี ของ อิสราเอล เอ๋ย จง ร้องไห้ เพื่อ ซา อู ล ผู้ ทรง ประดับ พวก เจ้า อย่าง โอ่อ่า ด้วย ผ้า สี แดง เข้ม และ ผู้ ทรง ประดับ อาภรณ์ ทองคำ เหนือ เครื่อง แต่ง กาย ของ พวก เจ้า
{1:25} วีรบุรุษ ก็ ล้ม ลง เสีย แล้ว หนอ ใน ศึก สงคราม โย นา ธาน ก็ ถูก สังหาร อยู่ บน ที่ สูง ของ ท่าน
{1:26} โย นา ธาน พี่ ชาย ของ ข้า เอ๋ย ข้า เป็น ทุกข์ เพื่อ ท่าน ท่าน เป็น ที่ ชื่น ใจ ของ ข้า มาก ความ รัก ของ ท่าน ที่ มี ต่อ ข้า นั้น อัศจรรย์ เหนือ กว่า ความ รัก ของ สตรี
{1:27} วีรบุรุษ ล้ม ลง ได้ อย่างไร และ เครื่อง ยุทโธปกรณ์ ก็ พินาศ ไป”
{i2:1} ตั้ง ดา วิด เป็น กษัตริย์ เหนือ ยูดาห์
{2:1} หลัง จาก เหตุการณ์ นี้ ดา วิด ทูล ถาม พระ ยาห์เวห์ว่า“ ข้า พระองค์ ควร ขึ้น ไป ยัง เมือง หนึ่ง ของ ยูดาห์ หรือ ไม่?” และ พระ ยาห์เวห์ ตรัส ตอบ ท่าน ว่า“ จง ขึ้น ไป เถิด” ดา วิด ทูล ว่า“ ข้า พระองค์ ควร ขึ้น ไป ที่ไหน?” พระองค์ ตรัส ว่า“ ที่ เมือง เฮ โบ รน”
{2:2} ดา วิด จึง ขึ้น ไป ที่ นั้น พร้อม กับ ภรรยา ทั้ง สอง ของ ท่าน ด้วย คือ อา หิโนอัมชาวยิสเรเอล และ อา บี กา ยิล แม่ม่าย ของ นา บาล ชาว คา รเมล
{2:3} และ ดา วิด ก็ นำ คน ที่ อยู่ กับ ท่าน ขึ้น ไป ทุก คน พา ครอบครัว ไป ด้วย และ พวก เขา ก็ อาศัย อยู่ ใน เมือง เล็กๆ รอบ เฮ โบ รน
{2:4} และ คน ยูดาห์ ก็ มา เจิม ตั้ง ดา วิด ให้ เป็น กษัตริย์ เหนือ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ เมื่อ มี คน มา ทูล ดา วิด ว่า“ ชาว ยา เบชกิเล อาด เป็น ผู้ ฝัง พระ ศพ ซา อู ล”
{2:5} ดา วิด ทรง ส่ง พวก ผู้ สื่อสาร ไป หา ชาว ยา เบชกิเล อาด นั้น พูด กับ พวก เขา ว่า“ ขอ พวก ท่าน รับ พระ พร จาก พระ ยาห์เวห์ ที่ ท่าน แสดง ความ เมตตา นี้ ต่อ ซา อู ล เจ้านาย ของ พวก ท่าน และ ได้ ฝัง พระ ศพ พระองค์
{2:6} บัดนี้ ขอ พระ ยาห์เวห์ สำแดง ความ รัก มั่นคง และ ความ ซื่อสัตย์ ต่อ พวก ท่าน และ ข้าพเจ้า จะ ทำ ความ ดี นี้ ต่อ พวก ท่าน เพราะ สิ่ง นี้ ที่ ท่าน ได้ ทำ
{2:7} เพราะ ฉะนั้น ขอ ให้ มือ ของ พวก ท่าน เข้มแข็ง และ ขอ ให้ พวก ท่าน กล้า หาญ เถิด เพราะ ว่า ซา อู ล เจ้านาย ของ พวก ท่าน สิ้น พระ ชนม์ แล้ว และ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ ได้ เจิม ตั้ง ข้าพเจ้า ไว้ เป็น กษัตริย์ เหนือ พวก เขา”
{i2:8} อิชโบเชท กษัตริย์ ของ อิสราเอล
{2:8} ฝ่าย อับ เนอร์บุตรเนอร์ แม่ทัพ ของ กองทัพ ซา อู ลได้พาอิชโบเชท ราช โอรส ของ ซา อู ล ข้าม ไป ที่ เมือง มา หะ นา อิม
{2:9} และ ได้ สถาปนา ท่าน ให้ เป็น กษัตริย์ เหนือ เมือง กิเล อาด และ เหนือ คน อา ชูร์คนยิสเรเอล คน เอฟ รา อิม คน เบน ยา มิ น และ คน อิสราเอล ทั้งหมด
{2:10} เมื่อ อิชโบเชท ราช โอรส ของ ซา อู ล ทรง เริ่ม เป็น กษัตริย์ เหนือ อิสราเอล นั้น มี พระ ชนมายุ 40 ปี และ ทรง ครอง ราชย์ อยู่ 2 ปี แต่ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ ติดตาม ดา วิด
{2:11} เวลา ที่ ดา วิด ทรง เป็น กษัตริย์ เหนือ พงศ์พันธุ์ ยูดาห์ ใน เฮ โบ รน นั้น เป็น จำนวน 7 ปี กับ 6 เดือน
{i2:12} สงคราม ที่ กิเบโอน
{2:12} อับ เนอร์บุตรเนอร์ และ ทหาร ของ อิชโบเชท ราช โอรส ของ ซา อู ล ได้ ออก จาก มา หะ นา อิม ไป ยัง เมือง กิเบโอน
{2:13} และ โย อาบ บุตร นาง เศรุยาห์ กับ ทหาร ของ ดา วิด ก็ ออก ไป พบ กับ พวก เขา ที่ สระ เมือง กิเบ โอน และ พวก เขา ก็ นั่ง ที่ ขอบ สระ ข้าง นี้ อีก พวก หนึ่ง ข้าง โน้น
{2:14} อับ เนอร์ จึง พูด กับ โย อาบ ว่า“ ขอ ให้ พวก คน หนุ่ม ลุก ขึ้น รบ กัน เล่น ให้ เรา ดู สิ” และ โย อาบ ตอบ ว่า“ ให้ พวก เขา ลุก ขึ้น ซี”
{2:15} พวก เขา ก็ ลุก ขึ้น ข้าม ไป ตาม จำนวน ที่ นับ ไว้ ฝ่าย เบน ยา มิ นและฝ่ายอิชโบเชท ราช โอรส ของ ซา อู ลมี 12 คน ฝ่าย พวก มหาดเล็ก ของ ดา วิด ก็ มี 12 คน
{2:16} ต่าง ก็ จับ ศีรษะ คู่ ต่อสู้ แน่น และ ปัก ดาบ เข้า ที่ สีข้าง ของ คู่ ต่อสู้ ล้ม ตาย ด้วย กัน เขา จึง เรียก ที่ นั่น ว่า เฮ ลขัทฮัสซู ริม ซึ่ง อยู่ ใน กิเบโอน
{2:17} การ สู้ รบ ใน วัน นั้น ดุเดือด ยิ่งนัก อับ เนอร์ และ พวก คน อิสราเอล ก็ แพ้ ทหาร ของ ดา วิด
{2:18} บุตร ทั้ง สาม ของ นาง เศรุยาห์ ก็ อยู่ ที่ นั่น คือ โย อาบ อา บี ชัย และ อาสา เฮ ล ฝ่าย อาสา เฮ ล นั้น ฝีเท้า เร็ว อย่าง กับ ละมั่ง ป่า
{2:19} และ อาสา เฮ ล ก็ ไล่ ตาม อับ เนอร์ ไป เมื่อ ตาม ไป นั้น ก็ ไม่ ได้ เลี้ยว ไป ทาง ขวา หรือ ทาง ซ้าย จาก การ ตาม อับ เนอร์
{2:20} อับ เนอร์ เหลียว หลัง มา พูด ว่า“ นั่น อาสา เฮ ลหรือ?” เขา ตอบ ว่า“ ข้า เอง”
{2:21} อับ เนอร์ จึง บอก เขา ว่า“ จง เลี้ยว ไป ทาง ขวา หรือ ทาง ซ้าย และ จับ เอา คน หนุ่ม คน หนึ่ง แล้ว ก็ ริบ เอา ของ ของ เขา ไป” แต่ อาสา เฮ ล ไม่ ยอม ละ จาก การ ไล่ ตาม อับ เนอร์
{2:22} อับ เนอร์ จึง บอก อาสา เฮ ล อีก ครั้ง หนึ่ง ว่า“ จง หัน กลับ จาก ตาม ข้า จะ ให้ ข้า ฟาด เจ้า ล้ม ลง ดิน ทำไม เล่า? แล้ว ข้า จะ เงย หน้า ดู โย อาบ พี่ ของ เจ้า ได้ อย่างไร?”
{2:23} แต่ เขา ก็ ปฏิเสธ ที่ จะ หัน กลับ เพราะ ฉะนั้น อับ เนอร์ ก็ เอา โคน หอก แทง ท้อง อาสา เฮ ล หอก ก็ ทะลุ ออก ข้าง หลัง ของ เขา เขา ก็ ล้ม ลง ตาย อยู่ ที่ นั่น และ ทุก คน ซึ่ง มา เห็น ที่ อาสา เฮ ล ล้ม ตาย ที่ นั่น ก็ ยืน นิ่ง
{2:24} แต่ โย อาบ กับ อา บี ชัย ไล่ ตาม อับ เนอร์ ไป ดวง อาทิตย์ ก็ ตก เมื่อ เขา ทั้ง สอง มา ถึง เนิน เขา อัม มาห์ ซึ่ง อยู่ ข้าง หน้า กี ยาห์ ตาม ทาง ไป ถิ่น ทุรกันดาร เมือง กิเบโอน
{2:25} และ คน เบน ยา มิ น ก็ รวม กัน ตาม อับ เนอร์ ไป เป็น กลุ่ม หนึ่ง ยืน อยู่ บน ยอด เขา
{2:26} แล้ว อับ เนอร์ ร้อง ถาม โย อาบ ว่า“ จะ ให้ ดาบ กิน เรื่อย ไป หรือ? ท่าน ไม่ ทราบ หรือ ที่สุด จะ กลาย เป็น ความ ขม ขื่น? อีก นาน สัก เท่าใด ท่าน จึง จะ สั่ง พวก ทหาร ของ ท่าน ให้ หัน กลับ จาก การ ไล่ ตาม พี่น้อง ของ พวก เขา?”
{2:27} และ โย อาบ จึง กล่าว ว่า“ พระเจ้า ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด ถ้า ท่าน ไม่ พูด ขึ้น พวก ทหาร ก็ จะ ไล่ ตาม พวก พี่น้อง ของ เขา จน พรุ่งนี้ เช้า”
{2:28} โย อาบ จึง เป่า เขา สัตว์ ขึ้น พวก ทหาร ทั้งปวง ก็ ไม่ ไล่ ตาม อิสราเอล และ ไม่ สู้ รบ กัน อีก ต่อ ไป
{2:29} อับ เนอร์ กับ พวก ของ ท่าน ก็ เดินทาง ตลอด คืน นั้น ใน อา รา บาห์ เขา ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน ไป ทั่ว บิท โร น และ มา ถึง มา หะ นา อิม
{2:30} โย อาบ ก็ กลับ จาก การ ไล่ ตาม อับ เนอร์ และ เมื่อ ท่าน รวบรวม ทหาร ทั้งหมด ทหาร ของ ดา วิด ก็ ขาด ไป 19 คน ไม่ นับ อาสา เฮ ล
{2:31} แต่ ทหาร ของ ดา วิด ฆ่า คน เบน ยา มิ น และ คน ของ อับ เนอร์ตายไป 360 คน
{2:32} และ พวก เขา ยก ศพ อาสา เฮ ล ไป ฝัง ไว้ ใน อุโมงค์ ของ บิดา ของ เขา ซึ่ง อยู่ ที่ เมือง เบธเลเฮม โย อาบ และ พวก ของ ท่าน ก็ เดินทาง ตลอด คืน และ มา ถึง เมือง เฮ โบ รน เมื่อ รุ่งสาง
{i3:1} อับ เนอร์ หัน ไป ฝักใฝ่ ดา วิด
{3:1} มี สงคราม ระหว่าง ฝ่าย ของ ซา อู ล กับ ฝ่าย ของ ดา วิด อยู่ นาน และ ดา วิด ก็ เข้มแข็ง ยิ่ง ขึ้น ส่วน ฝ่าย ของ ซา อู ล ก็ อ่อน กำลัง ลง ทุกที
{3:2} มี พระ ราช โอรส หลาย องค์ ของ ดา วิด ประสูติ ที่ เมือง เฮ โบ รน พระ ราช โอรส หัว ปี คือ อัม โนน โอรส พระนาง อา หิโนอัมชาวยิสเรเอล
{3:3} องค์ ที่ สอง คือ คิเล อาบ โอรส พระนาง อา บี กา ยิล ภรรยา ม่าย ของ นา บาล ชาว คา ร เมล และ องค์ ที่ สาม คือ อับ ซา โลม โอรส พระนาง มา อา คาห์ พระ ราช ธิดา ของ ทัล มัย กษัตริย์ เมือง เก ชูร์
{3:4} องค์ ที่ สี่ คือ อา โด นียาห์ โอรส พระนาง ฮัก กี ท องค์ ที่ ห้า คือ เชฟาทิยาห์ โอรส พระนาง อา บี ทัล
{3:5} และ องค์ ที่ หก คือ อิทเรอัม โอรส พระนาง เอก ลาห์ พระ มเหสี ของ ดา วิด พระ ราช โอรส เหล่า นี้ ของ ดา วิด ประสูติ ที่ เมือง เฮ โบ รน
{3:6} ต่อ มา เมื่อ มี การ ต่อสู้ ระหว่าง ฝ่าย ของ ซา อู ล กับ ฝ่าย ของ ดา วิด นั้น อับ เนอร์ ได้ ทำ ตัว ให้ มั่นคง ขึ้น ใน ฝ่าย ของ ซา อู ล
{3:7} ซา อู ล นั้น มี นาง สนม คน หนึ่ง ชื่อ ริ สปาห์ บุตรี ของ อัยยาห์และอิชโบเชท จึง ตรัส กับ อับ เนอร์ว่า“ ทำไม ท่าน จึง เข้า หา นาง สนม ของ เสด็จ พ่อ ของ เรา?”
{3:8} อับ เนอร์ ก็ โกรธ มาก เพราะ ถ้อยคำ ของ อิชโบเชท จึง ทูล ว่า“ ข้า พระ บาท เป็น หัว สุนัข ของ ยูดาห์ หรือ? ทุก วัน นี้ ข้า พระ บาท ได้ สำแดง ความ จงรัก ภักดี ต่อ พงศ์พันธุ์ ของ ซา อู ล เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท และ ต่อ พี่น้อง และ ต่อ มิตรสหาย ของ เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท ไม่ ได้ มอบ ฝ่าพระบาท ไว้ ใน มือ ของ ดา วิด วัน นี้ ฝ่าพระบาท ยัง กล่าวหา ข้า พระ บาท ด้วย เรื่อง ผู้หญิง คน นี้
{3:9} ขอ พระเจ้า ทรง ลงโทษ อับ เนอร์ และ ขอ ทรง เพิ่ม โทษ นั้น ถ้า ข้า พระ บาท จะ ไม่ ทำ เพื่อ ดา วิด ดัง ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง ปฏิญาณ ไว้ ต่อ ท่าน แล้ว
{3:10} คือ ข้า พระ บาท จะ ย้าย ราช อาณาจักร จาก พงศ์พันธุ์ ของ ซา อู ล และ สถาปนา บัลลังก์ ของ ดา วิด เหนือ อิสราเอล และ เหนือ ยูดาห์ ตั้งแต่ ดาน ถึง เบเออร์เชบา”
{3:11} และ อิชโบเชท ก็ ไม่ ทรง สามารถ ตอบ กลับ อับ เนอร์ แม้ แต่ คำ เดียว เพราะ พระองค์ ทรง กลัว อับ เนอร์
{3:12} อับ เนอร์ ก็ ส่ง พวก ผู้ สื่อสาร แทน ตน ไป ยัง ดา วิด ทูล ว่า“ แผ่นดิน นี้ เป็น ของ ใคร?” และ ทูล อีก ว่า“ ขอ ทรง ทำ พัน ธ สัญญา กับ ข้า พระ บาท และ ดู เถิด มือ ของ ข้า พระ บาท จะ อยู่ ฝ่าย ฝ่าพระบาท เพื่อ นำ อิสราเอล ทั้งสิ้น หัน กลับ มา อยู่ ฝ่าย ฝ่าพระบาท”
{3:13} ดา วิด ตรัส ว่า“ ดี แล้ว เรา จะ ทำ พัน ธ สัญญา กับ ท่าน แต่ เรา ขอ จาก ท่าน สัก อย่าง หนึ่ง คือ ว่า ท่าน อย่า มา พบ เรา เว้น แต่ว่า ท่าน นำ มี คา ล ราช ธิดา ของ ซา อู ล มา ด้วย เมื่อ ท่าน มา พบ เรา”
{3:14} แล้ว ดา วิด ก็ ส่ง พวก ผู้ สื่อสาร ไป ยัง อิชโบเชท ราช โอรส ของ ซา อู ลว่า“ จง มอบ มี คา ล ภรรยา ของ ข้าพเจ้า แก่ ข้าพเจ้า ผู้ ซึ่ง ข้าพเจ้า หมั้น ไว้ ด้วย หนัง ปลาย องคชาต ของ พวก ฟีลิสเตีย หนึ่ง ร้อย ชิ้น”
{3:15} อิชโบเชท จึง ทรง ส่ง คน ไป พา มี คา ล มา จาก สามี ของ เธอ คือ ปัลทีเอล บุตร ชาย ของ ลา อิช
{3:16} แต่ สามี ของ เธอ ก็ เดิน ไป กับ เธอ ร้องไห้ ตาม เธอ ไป จน ถึง ตำบล บา ฮู ริม แล้ว อับ เนอร์ จึง บอก เขา ว่า“ จง กลับ ไป” และ เขา ก็ กลับ ไป
{3:17} อับ เนอร์ จึง ปรึกษา กับ พวก ผู้ใหญ่ ของ อิสราเอล ว่า“ ก่อนหน้า นี้ พวก ท่าน ปรารถนา ให้ ดา วิด เป็น กษัตริย์ เหนือ พวก ท่าน
{3:18} บัดนี้ จง ทำ ดังนั้น เพราะ พระ ยาห์เวห์ ตรัส กับ ดา วิด ว่า‘ เรา จะ ช่วย กู้ อิสราเอล ประชากร ของ เรา ด้วย มือ ของ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา จาก มือ ของ พวก ฟีลิสเตีย และ จาก มือ ศัตรู ทั้งสิ้น ของ พวก เขา’”
{3:19} อับ เนอร์ ก็ พูด กับ คน เบน ยา มิ น ด้วย และ อับ เนอร์ ก็ ไป ทูล ดา วิด ที่ เมือง เฮ โบ รน ถึง ทุก สิ่ง ที่ อิสราเอล และ พงศ์พันธุ์ ทั้งสิ้น ของ เบน ยา มิ น เห็น ดี ที่ จะ ทำ
{3:20} อับ เนอร์ จึง มา เฝ้า ดา วิด ที่ เมือง เฮ โบ รน พร้อม กับ คน อีก 20 คน ดา วิด ทรง จัดการ เลี้ยง อับ เนอร์ กับ คน ที่ อยู่ กับ ท่าน
{3:21} และ อับ เนอร์ ทูล ดา วิด ว่า“ ข้า พระ บาท จะ ลุก ขึ้น กลับ ไป และ จะ รวบรวม คน อิสราเอล ทั้งสิ้น มา ยัง พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เพื่อ พวก เขา จะ ทำ พัน ธ สัญญา กับ ฝ่าพระบาท และ เพื่อ ฝ่าพระบาท จะ ทรง ครอบครอง ทั้งหมด ตาม ชอบ พระทัย ของ ฝ่าพระบาท” ดา วิด ก็ ทรง ส่ง อับ เนอร์ กลับ ไป และ เขา ก็ ไป โดย สวัสดิภาพ
{i3:22} โย อาบ ฆ่า อับ เนอร์
{3:22} ขณะ นั้น ทหาร ของ ดา วิด กับ โย อาบ กลับ มา จาก การ ไป ปล้น และ นำ สิ่งของ ที่ ยึด ได้ มากมาย มา ด้วย แต่ อับ เนอร์ ไม่ ได้ อยู่ กับ ดา วิด ที่ เฮ โบ รน แล้ว เพราะ พระองค์ ทรง ส่ง ท่าน กลับ ไป และ ท่าน ก็ ไป โดย สวัสดิภาพ
{3:23} เมื่อ โย อาบ กับ กองทัพ ทั้งสิ้น ที่ อยู่ กับ ท่าน มา ถึง ก็ มี คน บอก โย อาบ ว่า“ อับ เนอร์บุตรเนอร์ มา เฝ้า พระ ราชา และ พระองค์ ทรง ส่ง เขา กลับ ไป เขา ก็ กลับ ไป โดย สวัสดิภาพ”
{3:24} แล้ว โย อาบ เข้า ไป เฝ้า พระ ราชา ทูล ว่า“ ฝ่าพระบาท ทรง ทำ อะไร? ดู เถิด อับ เนอร์ มา เฝ้า ฝ่าพระบาท ทำไม ฝ่าพระบาท ทรง ส่ง เขา ไป อย่าง นี้? เขา ก็ หนี ไป แล้ว จริงๆ
{3:25} ฝ่าพระบาท ทรง ทราบ แล้ว ว่า อับ เนอร์บุตรเนอร์ มา เพื่อ ล่อลวง ฝ่าพระบาท และ เพื่อ ทราบ ถึง การ เสด็จ เข้า ออก ของ ฝ่าพระบาท และ เพื่อ ทราบ ทุก สิ่ง ทุก อย่าง ที่ ฝ่าพระบาท ทรง ทำ”
{3:26} เมื่อ โย อาบ ออก มา จาก การ เข้า เฝ้า ดา วิด จึง ส่ง พวก ผู้ สื่อสาร ไป ตาม อับ เนอร์ พวก เขา ก็ นำ ท่าน กลับ มา จาก ที่ ขัง น้ำ ชื่อ สี ราห์ แต่ ดา วิด ไม่ ทรง ทราบ
{3:27} และ เมื่อ อับ เนอร์ กลับ มา ถึง เฮ โบ รน แล้ว โย อาบ ก็ พา ท่าน หลบ เข้า ไป ที่ กลาง ประตู เมือง เพื่อ จะ พูด กับ ท่าน ตาม ลำพัง และ โย อาบ แทง ท้อง ของ ท่าน เสีย ที่ นั่น ท่าน ก็ ตาย โย อาบ แก้ แค้น โลหิต ของ อาสา เฮ ล น้อง ชาย ของ ตน
{3:28} ภายหลัง เมื่อ ดา วิด ทรง ทราบ เรื่อง นี้ พระองค์ ตรัส ว่า“ ตัว เรา และ ราช อาณาจักร ของ เรา ปราศจาก ความ ผิด สืบ ไป เป็น นิตย์ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ด้วย เรื่อง โลหิต ของ อับ เนอร์บุตรเนอร์
{3:29} ขอ ให้ โลหิต นั้น ตก เหนือ ศีรษะ ของ โย อาบ และ เหนือ พงศ์พันธุ์ ทั้งสิ้น ของ บิดา เขา ขอ อย่า ให้ คน ที่ มี สิ่ง ไหล ออก คน ที่ เป็น โรค เรื้อน คน พิการ คน ที่ ถูก ประหาร ด้วย ดาบ หรือ คน ขาด อาหาร ขาด จาก พงศ์พันธุ์ ของ โย อาบ”
{3:30} ดังนี้ โย อาบ กับ อา บี ชัย น้อง ชาย ของ เขา ได้ ฆ่า อับ เนอร์เพราะอับเนอร์ ได้ ฆ่า อาสา เฮ ล น้อง ชาย ของ พวก เขา ใน การ รบ ที่ กิเบโอน
{3:31} แล้ว ดา วิด ก็ ตรัส กับ โย อาบ และ ประชาชน ทุก คน ที่ อยู่ กับ โย อาบ ว่า“ จง ฉีก เสื้อ ผ้า ของ พวก ท่าน และ เอา ผ้า กระสอบ คาด เอว ไว้ และ จง ไว้ทุกข์ ให้ อับ เนอร์” และ พระ ราชา ดา วิด เสด็จ ตาม โลง ศพ อับ เนอร์ไป
{3:32} พวก เขา ก็ ฝัง ศพ อับ เนอร์ ไว้ ที่ เฮ โบ รน และ พระ ราชา ทรง กันแสง เสียง ดัง ณ ที่ ฝัง ศพ ของ อับ เนอร์ และ ประชาชน ทั้งปวง ก็ ร้องไห้
{3:33} และ พระ ราชา ทรง คร่ำครวญ ด้วย เรื่อง อับ เนอร์ว่า“ ควร หรือ ที่ อับ เนอร์ จะ ตาย อย่าง คน เขลา?
{3:34} มือ ของ ท่าน ก็ ไม่ ได้ ถูก มัด เท้า ของ ท่าน ก็ ไม่ ได้ ติด ตรวน ท่าน ล้ม ลง เหมือน อย่าง คน ล้ม ลง ต่อ หน้า คน ชั่ว ร้าย” และ ประชาชน ทั้งปวง ก็ ร้องไห้ ถึง อับ เนอร์อีก
{3:35} แล้ว ประชาชน ทั้งปวง ก็ มา ทูล ให้ ดา วิด เสวย อาหาร เมื่อ เวลา ยัง วัน อยู่ แต่ ดา วิด ทรง ปฏิญาณ ว่า“ ถ้า เรา ลิ้ม รส ขนม ปัง หรือ สิ่ง อื่น ก่อน ดวง อาทิตย์ ตก ขอ พระเจ้า ทรง ทำโทษ เรา และ ทรง เพิ่ม โทษ นั้น”
{3:36} ประชาชน ทั้งปวง สังเกต เห็น เช่น นั้น ก็ พอใจ ดัง ที่ ประชาชน พอใจ ทุก สิ่ง ที่ พระ ราชา ทรง ทำ
{3:37} ประชาชน ทั้งสิ้น และ อิสราเอล ทั้งปวง จึง รู้ ใน วัน นั้น ว่า พระ ราชา ไม่ มี ส่วน ใน การ ฆ่า อับ เนอร์บุตรเนอร์
{3:38} พระ ราชา ตรัส กับ พวก มหาดเล็ก ของ พระองค์ ว่า“ พวก ท่าน ไม่ ทราบ หรือ ว่า วัน นี้ เจ้านาย และ คน ที่ ยิ่งใหญ่ คน หนึ่ง ล้ม ลง ใน อิสราเอล?
{3:39} แม้ เรา ได้ รับ การ เจิม เป็น กษัตริย์ แล้ว เรา ก็ อ่อน กำลัง ใน วัน นี้ ชาย เหล่า นี้ ซึ่ง เป็น บุตร ของ นาง เศรุยาห์ แข็งกร้าว เกิน ไป สำหรับ เรา ขอ พระ ยาห์เวห์ ทรง ตอบ สนอง ผู้ ทำ ชั่ว ตาม ความ ชั่ว ของ เขา เถิด”
{i4:1} อิชโบเชท ถูก ลอบ ปลง พระ ชนม์
{4:1} เมื่อ อิชโบเชท โอรส ของ ซา อู ล ทรง ทราบ ข่าว ว่า อับ เนอร์ สิ้น ชีวิต ที่ เฮ โบ รน แล้ว พระ หัตถ์ ของ พระองค์ ก็ อ่อน ลง และ อิสราเอล ทั้งปวง ก็ ท้อ ใจ
{4:2} ฝ่าย โอรส ของ ซา อู ล มี ชาย สอง คน เป็น หัวหน้า กอง ปล้น คน หนึ่ง ชื่อ บา อา นาห์ อีก คน หนึ่ง ชื่อ เร คาบ ทั้ง สอง เป็น บุตร ของ ริม โม น จาก เผ่า เบน ยา มิ นชาวเมืองเบเอโรท (เพราะ ว่า เบ เอ โรท ถูก นับ เข้า เป็น ของ เบน ยา มิ นด้วย
{4:3} ชาว เบ เอ โรท หนี ไป ยัง เมือง กิททาอิม และ เป็น คน ต่าง ด้าว อยู่ ที่ นั่น จน ทุก วัน นี้)
{4:4} โย นา ธาน โอรส ของ ซา อู ล มี บุตร ชาย คน หนึ่ง เป็น ง่อย เมื่อ มี ข่าว เรื่อง ซา อู ล กับ โย นา ธานมาจากยิสเรเอล นั้น เด็ก คน นี้ มี อายุ ห้า ขวบ และ พี่เลี้ยง ก็ อุ้ม ลุก ขึ้น หนี เมื่อ เธอ รีบ หนี ไป เด็ก นั้น ก็ ตกลง มา และ เป็น ง่อย ท่าน ชื่อ เม ฟีโบเชท
{4:5} ฝ่าย บุตร ทั้ง สอง ของ ริม โม นชาวเบ เอ โรท ที่ ชื่อ เร คาบ และ บา อา นาห์ นั้น ออก เดินทาง พอ แดด จัด ก็ มา ถึง ตำหนัก ของ อิชโบเชท ขณะ เมื่อ พระองค์ กำลัง บรรทม ตอน เที่ยง
{4:6} และ เขา ทั้ง สอง เข้า ไป กลาง ตำหนัก ทำ เหมือน จะ ขน ข้าว สาลี และ เขา ทั้ง สอง ก็ แทง พระองค์ ที่ ท้อง เร คาบ และ บา อา นาห์ พี่ ชาย ของ เขา ก็ หนี ไป
{4:7} เมื่อ เขา ทั้ง สอง เข้า ไป ใน ตำหนัก นั้น พระองค์ บรรทม หลับ อยู่ บน พระ แท่น เขา ทั้ง สอง ก็ แทง และ ฆ่า และ ตัด พระ เศียร ของ พระองค์ นำ พระ เศียร นั้น เดินทาง ไป ทาง อา รา บาห์ตลอดคืน
{4:8} เขา ทั้ง สอง นำ พระ เศียร ของ อิชโบเชท ไป ถวาย ดา วิด ที่ เมือง เฮ โบ รน กราบ ทูล พระ ราชา ว่า“ นี่ คือ ศีรษะ ของ อิชโบเชท โอรส ของ ซา อู ล ศัตรู ของ ฝ่าพระบาท ผู้ ต้องการ ชีวิต ของ ฝ่าพระบาท พระ ยาห์เวห์ ทรง แก้ แค้น แทน พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ใน วัน นี้ เหนือ ซา อู ล และ พงศ์พันธุ์ ของ ซา อู ล”
{4:9} แต่ ดา วิด ตรัส ตอบ เร คาบ และ บา อา นาห์ พี่ ชาย ของ เขา บุตร ของ ริม โม นชาวเบ เอ โรท ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด คือ พระองค์ ผู้ ทรง ไถ่ ชีวิต ของ เรา จาก บรรดา ความ ทุกข์ ยาก
{4:10} เมื่อ มี ผู้ บอก เรา ว่า‘ ดู เถิด ซา อู ล สิ้น พระ ชนม์ แล้ว’ และ คิด ว่า เป็น ข่าว ดี มา เรา ก็ จับ คน นั้น ฆ่า เสีย ที่ ศิ กลาก เป็น รางวัล ที่ เรา ให้ แก่ เขา สำหรับ ข่าว นั้น
{4:11} ยิ่ง กว่า นั้น เท่าใด เมื่อ คน ชั่ว ฆ่า คน ชอบธรรม ที่ ใน บ้าน และ บน ที่นอน ของ คน ชอบธรรม นั้น บัดนี้ เรา จะ ไม่ เรียก เอา โลหิต ของ เขา จาก มือ ของ พวก เจ้า และ ขจัด พวก เจ้า เสีย จาก แผ่นดิน หรือ?”
{4:12} และ ดา วิด ก็ ทรง บัญชา พวก คน หนุ่ม ของ พระองค์ และ พวก เขา ก็ ฆ่า เขา ทั้ง สอง ตัด มือ ตัด เท้า ออก แขวน ศพ นั้น ไว้ ที่ ข้าง สระ ที่ เมือง เฮ โบ รน แต่ เขา นำ พระ เศียร ของ อิชโบเชท ไป ฝัง ไว้ ณ ที่ ฝัง ศพ ของ อับ เนอร์ ใน เมือง เฮ โบ รน
{i5:1} เจิม ตั้ง ดา วิด เป็น กษัตริย์ เหนือ อิสราเอล (1 พศด.11:1-3)
{5:1} อิสราเอล ทุก เผ่า ก็ มา หา ดา วิด ที่ เมือง เฮ โบ รน ทูล ว่า“ ดู เถิด พวก ข้า พระ บาท เป็น กระดูก และ เนื้อ ของ ฝ่าพระบาท
{5:2} ใน อดีต เมื่อ ซา อู ล ทรง เป็น พระ ราชา เหนือ เหล่า ข้า พระ บาท ฝ่าพระบาท ทรง เป็น ผู้นำ อิสราเอล ออก ไป และ เข้า มา และ พระ ยาห์เวห์ ตรัส แก่ ฝ่าพระบาท ว่า‘ เจ้า จะ ดูแล อิสราเอล ประชากร ของ เรา อย่าง ผู้ เลี้ยง แกะ และ เจ้า จะ เป็น ผู้ปกครอง เหนือ อิสราเอล’”
{5:3} ดังนั้น พวก ผู้ใหญ่ ทั้งหมด ของ อิสราเอล ก็ มา เฝ้า พระ ราชา ที่ เมือง เฮ โบ รน และ พระ ราชา ดา วิด ทรง ทำ พัน ธ สัญญา กับ พวก เขา ที่ เมือง เฮ โบ รน เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ พวก เขา ก็ เจิม ดา วิด ให้ เป็น พระ ราชา เหนือ อิสราเอล
{5:4} ดา วิด มี พระ ชนมายุ 30 พรรษา เมื่อ ทรง เริ่ม เป็น กษัตริย์ และ พระองค์ ทรง ครอง ราชย์ อยู่ 40 ปี
{5:5} ทรง ครอง ราชย์ เหนือ ยูดาห์ ที่ เฮ โบ รน 7 ปี 6 เดือน และ ที่ กรุง เยรูซาเล็ม ทรง ครอง ราชย์ เหนือ อิสราเอล และ ยูดาห์ อีก 33 ปี
{i5:6} ตั้ง เยรูซาเล็ม เป็น เมืองหลวง (1 พศด.11:4-9)
{5:6} พระ ราชา และ คน ของ พระองค์ ไป เยรูซาเล็ม ต่อสู้ กับ คน เย บุ ส ชาว แผ่นดิน นั้น กล่าว กับ ดา วิด ว่า“ เจ้า เข้า มา ที่ นี่ ไม่ ได้ เพราะ คน ตาบ อด และ คน ง่อย ก็ จะ ป้องกัน ไว้ ได้” ด้วย คิด ว่า“ ดา วิด เข้า มา ที่ นี่ ไม่ ได้”
{5:7} แต่ อย่างไร ก็ ตาม ดา วิด ทรง ยึด ศิ โยน ที่ กำบัง เข้มแข็ง ได้ ซึ่ง ก็ คือ นคร ดา วิด
{5:8} ใน วัน นั้น ดา วิด ตรัส ว่า“ ใคร จะ โจมตี คน เย บุ ส ก็ ให้ ผู้ นั้น ไป ตาม ราง น้ำ ไป สู้ คน ง่อย และ คน ตาบ อด ผู้ ซึ่ง จิตใจ ของ ดา วิด เกลียด ชัง” เพราะ ฉะนั้น พวก เขา จึง พูด ว่า“ อย่า ให้ คน ตาบ อด และ คน ง่อย เข้า มา ใน พระ นิเวศ”
{5:9} ดา วิด ก็ ประทับ อยู่ ใน ที่ กำบัง เข้มแข็ง และ เรียก ที่ นั้น ว่า นคร ดา วิด และ ดา วิด ทรง ขยาย เมือง ให้ กว้าง ออก ไป ตั้งแต่ แนว กั้น ดิน เข้า ไป ข้าง ใน
{5:10} และ ดา วิด ทรง เจริญ ยิ่งๆ ขึ้น ไป เพราะ ว่า พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า จอมทัพ สถิต กับ พระองค์
{5:11} ฮี ราม กษัตริย์ เมือง ไท ระ ทรง ส่ง พวก ผู้ สื่อสาร มา หา ดา วิด และ ส่ง ไม้ สน สี ดาร์ พวก ช่าง ไม้ และ พวก ช่าง สลัก หิน มาส ร้าง พระ ราช วัง ของ ดา วิด
{5:12} และ ดา วิด ทรง ทราบ ว่า พระ ยาห์เวห์ ทรง สถาปนา พระองค์ ให้ เป็น พระ ราชา เหนือ อิสราเอล และ พระองค์ ได้ ทรง ยกย่อง ราช อาณาจักร ของ พระองค์ ด้วย เห็นแก่ อิสราเอล ประชากร ของ พระองค์
{5:13} ภายหลัง ที่ พระองค์ เสด็จ จาก เฮ โบ รน ดา วิด ทรง ได้ เหล่า นาง สนม และ พวก มเหสี ใน เยรูซาเล็ม เพิ่ม ขึ้น อีก และ มี ราช โอรส และ ราช ธิดา ของ ดา วิด ประสูติ อีก
{5:14} ต่อ ไป นี้ เป็น รายชื่อ ราช โอรส ของ พระองค์ ที่ ประสูติ ใน เยรูซาเล็ม คือ ชัมมุอาโชบับนาธันซาโลมอน
{5:15} อิบฮาร์ เอ ลี ชู อา เนเฟกยาเฟีย
{5:16} เอ ลี ชา มา เอ ลี ยาดา และ เอ ลี เฟเลท
{i5:17} ดา วิด ทรง รบ ชนะ คน ฟีลิสเตีย (1 พศด.14:8-17)
{5:17} เมื่อ คน ฟีลิสเตีย ได้ยิน ว่า ดา วิด รับ การ เจิม เป็น พระ ราชา เหนือ อิสราเอล คน ฟีลิสเตีย ทั้งปวง ก็ ขึ้น ไป แสวง หา ดา วิด แต่ ดา วิด ทรง ทราบ จึง ลง ไป ยัง ที่ กำบัง เข้มแข็ง
{5:18} ฝ่าย คน ฟีลิสเตีย ก็ มา และ ขยาย แนว ออก ที่ หุบเขา เร ฟา อิม
{5:19} และ ดา วิด ทูล ถาม พระ ยาห์เวห์ว่า“ ควร ที่ ข้า พระองค์ จะ ยก ขึ้น ไป สู้ รบ กับ คน ฟีลิสเตียหรือ? พระองค์ จะ ทรง มอบ เขา ไว้ ใน มือ ข้า พระองค์ หรือ?” และ พระ ยาห์เวห์ ทรง ตอบ ดา วิด ว่า“ จง ขึ้น ไป เถิด เพราะ เรา จะ มอบ คน ฟีลิสเตีย ไว้ ใน มือ ของ เจ้า เป็น แน่”
{5:20} ดา วิด เสด็จ มา ยัง บา อัลเป- รา ซิม และ ดา วิด ทรง ชนะ พวก เขา ที่ นั่น พระองค์ ตรัส ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง ทะลวง เหล่า ข้าศึก ของ ข้าพเจ้า ต่อ หน้า ข้าพเจ้า ดัง กระแสน้ำ ที่ พุ่ง ใส่” เพราะ ฉะนั้น จึง เรียก ชื่อ สถานที่ นั้น ว่า บา อัลเป- รา ซิม
{5:21} และ คน ฟีลิสเตีย ได้ ทิ้ง รูป เคารพ ที่ นั่น ดา วิด กับ คน ของ พระองค์ ก็ ขน เอา ไป เสีย
{5:22} คน ฟีลิสเตีย ยก ขึ้น มา อีก และ ขยาย แนว อยู่ ใน หุบเขา เร ฟา อิม
{5:23} และ เมื่อ ดา วิด ทูล ถาม พระ ยาห์เวห์ พระองค์ ตรัส ว่า“ เจ้า อย่า ขึ้น ไป แต่ จง อ้อม ไป ข้าง หลัง ของ พวก เขา และ เข้าถึง พวก เขา ตรง หน้า หมู่ ต้น ยาง
{5:24} และ เมื่อ เจ้า ได้ยิน เสียง กระบวน ทัพ เดิน อยู่ ที่ ข้าง หน้า หมู่ ต้น ยาง เจ้า จง รุก เข้า ไป เพราะ ขณะ นั้น พระ ยาห์เวห์ เสด็จ ไป ข้าง หน้า เจ้า เพื่อ โจมตี กองทัพ ของ คน ฟีลิสเตีย”
{5:25} และ ดา วิด ทรง ทำ ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง บัญชา ไว้ และ ทรง โจมตี คน ฟีลิสเตีย จาก เก บา ถึง เก เซอร์
{i6:1} ดา วิด ทรง นำ หีบ พัน ธ สัญญา มา เยรูซาเล็ม (1 พศด.13:5-14)
{6:1} ดา วิด ทรง รวบรวม ทหาร ทั้งปวง ใน อิสราเอล ที่ ถูก คัด แล้ว อีก ครั้ง หนึ่ง ได้ 30,000 คน
{6:2} และ ดา วิด ก็ ทรง ลุก ขึ้น ไป กับ ประชาชน ทั้งสิ้น ที่ อยู่ กับ พระองค์ จาก บา อา เล ยูดาห์ เพื่อ นำ หีบ ของ พระเจ้า ขึ้น มา จาก ที่ นั่น ซึ่ง เรียก ตาม พระ นาม คือ พระ นาม ของ พระ ยาห์เวห์ จอมทัพ ผู้ ประทับ เหนือ พวก เค รู บ
{6:3} และ พวก เขา ก็ เอา เกวียน ใหม่ บรรทุก หีบ ของ พระเจ้า และ นำ ออก มา จาก บ้าน ของ อา บี นา ดับ ซึ่ง อยู่ บน เนิน เขา และ อุ สซาห์กับอาหิ โย พวก บุตร ของ อา บี นา ดับ ก็ ขับ เกวียน ใหม่ เล่ม นั้น
{6:4} และ บรรทุก หีบ ของ พระเจ้า นำ จาก บ้าน ของ อา บี นา ดับ ซึ่ง อยู่ บน เนิน เขา และ อา หิ โย เดิน หน้า หีบ
{6:5} ดา วิด กับ พงศ์พันธุ์ ทั้งสิ้น ของ อิสราเอล ก็ ร่าเริง กัน เต็ม ที่ อยู่ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ด้วย เครื่องดนตรี และ ด้วย พิณ เขา คู่ และ พิณ ใหญ่ รำมะนา กรับ และ ฉาบ
{6:6} และ เมื่อ มา ถึง ลาน นวด ข้าวของ นา โคน อุ สซาห์ ก็ เหยียด มือ ออก จับ หีบ ของ พระเจ้า ไว้ เพราะ โค สะดุด
{6:7} และ พระ พิโรธ ของ พระ ยาห์เวห์ ก็ พลุ่ง ขึ้น ต่อ อุ สซาห์ และ พระเจ้า ทรง ประหาร เขา ที่ นั่น เพราะ ความ ผิด ของ เขา เขา จึง ตาย ข้าง หีบ ของ พระเจ้า
{6:8} และ ดา วิด ก็ กริ้ว เพราะ พระ ยาห์เวห์ ทรง ทลาย ด้วย การ ทำลาย อุ สซาห์ จึง เรียก ที่ ตรง นั้น ว่า เปเรศอุสซาห์ จน ถึง ทุก วัน นี้
{6:9} ใน วัน นั้น ดา วิด ก็ ทรง กลัว พระ ยาห์เวห์ และ ตรัส ว่า“ หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ จะ มา ถึง ข้า ได้ อย่างไร?”
{6:10} ดังนั้น ดา วิด จึง ไม่ ทรง ยอม นำ หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ เข้า ไป ใน นคร ดา วิด ให้ อยู่ กับ ตน แต่ ดา วิด ทรง ให้ เลี้ยว ไป ที่ บ้าน ของ โอ เบด เอ โดม ชาว กัท
{6:11} หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ ก็ อยู่ ที่ บ้าน ของ โอ เบด เอ โดม ชาว กัท สาม เดือน และ พระ ยาห์เวห์ ทรง อวยพร โอ เบด เอ โดม และ ครอบครัว ของ เขา ทุก คน
{6:12} มี คน ไป กราบ ทูล กษัตริย์ ดา วิด ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง อวยพร ครอบครัว ของ โอ เบด เอ โดม และ ทุก สิ่ง ที่ เป็น ของ เขา เนื่อง ด้วย หีบ ของ พระเจ้า” ดังนั้น ดา วิด จึง เสด็จ ขึ้น ไป นำ หีบ ของ พระเจ้า จาก บ้าน ของ โอ เบด เอ โดม ถึง นคร ดา วิด ด้วย ความ ชื่นชม ยินดี
{6:13} และ เมื่อ ผู้ หาม หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ เดิน ไป ได้ หก ก้าว ดา วิด ก็ ทรง ถวาย โค ตัว หนึ่ง กับ ลูก โค อ้วน ตัว หนึ่ง
{6:14} และ ดา วิด ก็ ทรง เต้นรำ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ด้วย สุด กำลัง ของ พระองค์ และ ดา วิด ทรง สวม เอ โฟด ผ้าป่าน อยู่
{6:15} ดังนั้น ดา วิด และ พงศ์พันธุ์ ทั้งสิ้น ของ อิสราเอล นำ หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ ขึ้น มา ด้วย เสียง โห่ ร้อง และ ด้วย เสียง เป่า เขา สัตว์
{6:16} ขณะ เมื่อ หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ เข้า มา ถึง นคร ดา วิด มี คา ล ราช ธิดา ของ ซา อู ล ก็ มอง ออก ที่ ช่อง หน้าต่าง เห็น พระ ราชา ดา วิด ทรง กระโดด และ เต้นรำ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ นาง ก็ ดูหมิ่น ดา วิด ใน ใจ
{6:17} พวก เขา นำ หีบ ของ พระ ยาห์เวห์ เข้า มา ตั้ง ไว้ ใน ที่ กำหนด ตรง กลาง เต็นท์ ซึ่ง ดา วิด ทรง ตั้ง ไว้ และ ดา วิด ก็ ทรง ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เครื่อง ศานติ บูชา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{6:18} และ เมื่อ ดา วิด ทรง เสร็จสิ้น การ ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เครื่อง ศานติ บูชา แล้ว พระองค์ ก็ ทรง อวยพร ประชาชน ใน พระ นาม ของ พระ ยาห์เวห์จอมทัพ
{6:19} และ แจก ขนม ปัง คน ละ แผ่น เนื้อ คน ละ ก้อน และ ขนม ลูกเกด คน ละ แผ่น แก่ ประชาชน ทั้งปวง คือ ประชาชน อิสราเอล ทั้งหมด ทั้ง ชาย และ หญิง แล้ว ประชาชน ทั้งปวง ต่าง ก็ กลับ ไป ยัง บ้าน ของ ตน
{6:20} และ ดา วิด ก็ ทรง กลับ ไป อวยพร แก่ ราชวงศ์ ของ พระองค์ แต่ มี คา ล ราช ธิดา ของ ซา อู ลออ ก มา พบ ดา วิด และ ทูล ว่า“ วัน นี้ พระ ราชา แห่ง อิสราเอล ได้ เกียรติยศ นักหนา ที เดียว นะ เพคะ ทรง ถอด ฉลอง พระองค์ วัน นี้ ต่อ หน้า พวก สาวใช้ ของ เหล่า ข้าราชการ ของ ฝ่าพระบาท อย่าง กับ ไพร่ คน หนึ่ง แก้ ผ้า ไร้ ยางอาย”
{6:21} และ ดา วิด ตรัส ตอบ มี คา ลว่า“ เป็น สิ่ง ที่ ทำ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ ผู้ ทรง เลือก เรา ไว้ แทน เสด็จ พ่อ ของ เจ้า และ แทน ราชวงศ์ ทั้งสิ้น ของ พระองค์ เพื่อ ทรง แต่งตั้ง ให้ เรา เป็น ผู้นำ เหนือ ประชากร ของ พระ ยาห์เวห์ เหนือ อิสราเอล เรา จึง เริง โลด เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์
{6:22} เรา จะ ยอม ถูก ดูหมิ่น ยิ่ง กว่า นี้ และ เรา จะ เป็น คน ต่ำต้อย ใน สายตา เรา แต่ พวก สาวใช้ ที่ เจ้า พูด ถึง นั้น สำหรับ พวก เขา เรา จะ เป็น ผู้ ที่ ได้ รับ เกียรติ”
{6:23} และ มี คา ล ราช ธิดา ของ ซา อู ล ก็ ไม่ มี บุตร จน ถึง วัน สิ้น ชีพ
{i7:1} พัน ธ สัญญา ที่ พระเจ้า ทรง ทำ กับ ดา วิด (1 พศด.17:1-27)
{7:1} ต่อ มา เมื่อ พระ ราชา ประทับ ใน พระ ราช วัง ของ พระองค์ และ พระ ยาห์เวห์ ทรง ให้ พระองค์ พัก สงบ จาก เหล่า ศัตรู รอบ ด้าน ของ พระองค์
{7:2} พระ ราชา ตรัส กับ นา ธัน ผู้ เผย พระ วจนะ ว่า“ ดู สิ เรา อยู่ ใน บ้าน ทำ ด้วย ไม้ สน สี ดาร์ แต่ หีบ ของ พระเจ้า อยู่ ใน เต็นท์”
{7:3} และ นา ธัน ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ ทรง ทำ ทุก สิ่ง ตาม พระทัย ของ ฝ่าพระบาท เพราะ พระ ยาห์เวห์ สถิต กับ ฝ่าพระบาท”
{7:4} แต่ ต่อ มา ใน คืน วัน นั้น พระ วจนะ ของ พระ ยาห์เวห์ มา ถึง นา ธันว่า
{7:5} “ จง ไป บอก ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา ว่า พระ ยาห์เวห์ ตรัส ดังนี้ ว่า เจ้า จะ สร้าง นิเวศ ให้ เรา อยู่ หรือ?
{7:6} เรา ไม่ เคย อยู่ ใน นิเวศ นับ แต่ วัน ที่ เรา พา พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ขึ้น มา จาก อียิปต์ จน ถึง วัน นี้ และ เรา เอง ก็ ไป กับ เต็นท์ และ กับ พลับพลา
{7:7} ใน ที่ ต่างๆ ที่ เรา เอง ไป กับ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล ทั้งหมด เรา เคย พูด สัก คำ กับ ผู้นำ คน ไหน ใน เผ่า ของ อิสราเอล ผู้ ที่ เรา บัญชา ให้ เขา เลี้ยงดู อิสราเอล ประชากร ของ เรา ไหม ว่า ทำไม พวก เจ้า ไม่ สร้าง นิเวศ ไม้ สน สี ดาร์ให้เรา?
{7:8} เพราะ ฉะนั้น บัดนี้ เจ้า จง กล่าว แก่ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ เรา ว่า พระ ยาห์เวห์ จอมทัพ ตรัส ดังนี้ ว่า เรา เอง นำ เจ้า มา จาก ทุ่ง หญ้า จาก การ ตาม ฝูง แพะ แกะ เพื่อ ให้ เจ้า เป็น ผู้นำ เหนือ อิสราเอล ประชากร ของ เรา
{7:9} เรา อยู่ กับ เจ้า ทุก แห่ง ที่ เจ้า ไป และ ได้ กำจัด ศัตรู ของ เจ้า ทั้งหมด ให้ พ้น หน้า เจ้า และ เรา จะ ทำให้ เจ้า มี ชื่อเสียง โด่งดัง เช่น เดียว กับ ชื่อเสียง ของ พวก ผู้ ยิ่งใหญ่ ใน โลก
{7:10} และ เรา จะ กำหนด ที่ หนึ่ง ให้ อิสราเอล ประชากร ของ เรา และ เรา จะ ปลูกฝัง พวก เขา ไว้ เพื่อ พวก เขา จะ ได้ อยู่ ใน ที่ ของ เขา เอง และ ไม่ ถูก รบกวน อีก และ พงศ์พันธุ์ ของ คน อธรรม จะ ไม่ ข่มเหง เขา อีก ดัง ที่ ผ่าน มา
{7:11} ตั้งแต่ สมัย เมื่อ เรา ตั้ง พวก ผู้ วินิจฉัย เหนือ อิสราเอล ประชากร ของ เรา และ เรา จะ ให้ เจ้า พัก สงบ จาก พวก ศัตรู ของ เจ้า พระ ยาห์เวห์ ตรัส แก่ เจ้า อีก ว่า พระ ยาห์เวห์ จะ ทรง ให้ เจ้า มี ราชวงศ์
{7:12} เมื่อ วัน ของ เจ้า ครบ แล้ว และ เจ้า ล่วง หลับ อยู่ กับ บรรพบุรุษ ของ เจ้า เรา จะ ตั้ง พงศ์พันธุ์ ของ เจ้า คน หนึ่ง สืบ ต่อ จาก เจ้า ผู้ ซึ่ง เกิด มา จาก ตัว เจ้า เอง และ เรา จะ สถาปนา อาณาจักร ของ เขา
{7:13} เขา เอง จะ เป็น ผู้ สร้าง นิเวศ เพื่อ นาม ของ เรา และ เรา จะ สถาปนา บัลลังก์ แห่ง ราช อาณาจักร ของ เขา ให้ อยู่ เป็น นิตย์
{7:14} เรา จะ เป็น บิดา ของ เขา และ เขา จะ เป็น บุตร ของ เรา ถ้า เขา ทำบาป เรา จะ ตี สอน เขา ด้วย ไม้เรียว ของ มนุษย์ ด้วย การ เฆี่ยน อย่าง บุตร มนุษย์ ทั้งหลาย
{7:15} แต่ ความ รัก มั่นคง ของ เรา จะ ไม่ ละ ไป จาก เขา ดัง ที่ เรา ละ จาก ซา อู ล ซึ่ง เรา ได้ ถอด เสีย ให้ พ้น หน้า เจ้า
{7:16} ราชวงศ์ ของ เจ้า และ อาณาจักร ของ เจ้า จะ ตั้ง มั่น อยู่ ต่อ หน้า เจ้า นิรันดร และ บัลลังก์ ของ เจ้า จะ มั่นคง นิรันดร”
{7:17} นา ธัน ก็ กราบ ทูล ดา วิด ตาม ถ้อยคำ เหล่า นี้ ทั้งสิ้น และ ตาม นิมิต นี้ ทั้งหมด
{i7:18} คำ อธิษฐาน ของ ดา วิด
{7:18} แล้ว พระ ราชา ดา วิด จึง เสด็จ ไป ประทับ เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ กราบ ทูล ว่า“ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย ข้า พระองค์ เป็น ใคร เล่า และ พงศ์พันธุ์ ของ ข้า พระองค์ เป็น ใคร พระองค์ จึง ทรง นำ ข้า พระองค์ มา ไกล ขนาด นี้?
{7:19} แต่ สิ่ง นี้ ก็ ยัง เล็กน้อย ใน สาย พระ เนตร ของ พระองค์ โอ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย เพราะ พระองค์ ยัง ตรัส ถึง ราชวงศ์ ของ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ ใน อนาคต ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย สิ่ง นี้ เป็น กฎ สำหรับ มนุษย์
{7:20} ดา วิด จะ กราบ ทูล สิ่ง ใด อีก ต่อ พระองค์ ได้ เล่า? ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย พระองค์ เอง ทรง รู้จัก ผู้ รับใช้ ของ พระองค์
{7:21} ที่ พระองค์ ทรง ทำ สิ่ง ใหญ่ โต นี้ ทั้งสิ้น เพื่อ ให้ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ ทราบ ก็ เพราะ พระ ดำรัส ของ พระองค์ และ ตาม ชอบ พระทัย ของ พระองค์
{7:22} ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย ฉะนั้น พระองค์ ทรง ยิ่งใหญ่ ไม่ มี ใคร เหมือน พระองค์ ไม่ มี พระเจ้า นอกเหนือ พระองค์ ตาม ทุก สิ่ง ที่ หู ของ พวก ข้า พระองค์ ได้ยิน มา
{7:23} ใคร จะ เหมือน อิสราเอล ประชากร ของ พระองค์? ชน ชาติ เดียว ใน โลก นี้ ซึ่ง พระเจ้า เสด็จ ไป ไถ่ มา ให้ เป็น ประชากร ของ พระองค์ เพื่อ ให้ พระ นาม ของ พระองค์ รับ เกียรติ เพื่อ ทรง ทำ สิ่ง ยิ่งใหญ่ และ น่า เกรงกลัว เพื่อ พวก เจ้า เพื่อ แผ่นดิน ของ พระองค์ ต่อ หน้า ประชากร ของ พระองค์ ซึ่ง พระองค์ ทรง ไถ่ ออก จาก อียิปต์ เพื่อ พระองค์ จาก บรรดา ประชาชาติ และ บรรดา พระ ของ เขา
{7:24} และ พระองค์ ทรง ตั้ง อิสราเอล ประชากร ของ พระองค์ ให้ มั่นคง ให้ เป็น ประชากร ของ พระองค์ ตลอด นิรันดร์ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ และ พระองค์ เอง ก็ ทรง เป็น พระเจ้า ของ พวก เขา
{7:25} ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า พระ วจนะ ซึ่ง พระองค์ ตรัส เกี่ยว กับ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ และ เกี่ยว กับ ราชวงศ์ ของ เขา ขอ พระ วจนะ นั้น มั่นคง อยู่ เป็น นิตย์ และ ทรง ทำ ดัง ที่ พระองค์ ตรัส ไว้
{7:26} ขอ พระ นาม ของ พระองค์ เป็น ที่ สรรเสริญ ตลอด นิรันดร์ ว่า‘ พระ ยาห์เวห์ จอมทัพ ทรง เป็น พระเจ้า เหนือ อิสราเอล’ และ ราชวงศ์ ดา วิด ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ จะ ตั้ง มั่นคง อยู่ เฉพาะ พระ พักตร์ พระองค์
{7:27} เพราะ พระองค์ พระ ยาห์เวห์ จอมทัพ พระเจ้า ของ อิสราเอล ได้ ทรง สำแดง แก่ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ ตรัส ว่า‘ เรา จะ สร้าง ราชวงศ์ ให้ เจ้า’ เพราะ ฉะนั้น ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ จึง มี ใจ กล้า วิงวอน ต่อ พระองค์ ด้วย คำ อธิษฐาน นี้
{7:28} และ บัดนี้ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย พระองค์ ทรง เป็น พระเจ้า และ พระ วจนะ ของ พระองค์ เป็น ความ จริง และ พระองค์ ตรัส สิ่ง ดี นี้ แก่ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์
{7:29} เพราะ ฉะนั้น บัดนี้ ขอ ทรง อวยพร ราชวงศ์ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ ให้ ดำเนิน อยู่ เฉพาะ พระ พักตร์ พระองค์ เป็น นิตย์ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ องค์ เจ้านาย เพราะ พระองค์ ตรัส แล้ว และ ด้วย พร ของ พระองค์ ก็ ขอ ให้ ราชวงศ์ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ รับ พระ พร เป็น นิตย์”
{i8:1} ดา วิด ทรง ทำ สงคราม (1 พศด.18:1-13)
{8:1} ต่อ มา ภายหลัง ดา วิด ทรง โจมตี คน ฟีลิสเตีย และ ปราบปราม ได้ และ ดา วิด ทรง ยึด เมือง เม เธก ฮัม มาห์ ได้ จาก มือ คน ฟีลิสเตีย
{8:2} พระองค์ ทรง โจมตี โม อับ ทรง ให้ พวก เขา นอน ลง ที่ พื้น ดิน ทรง วัด พวก เขา ด้วย เชือก ทรง วัด เชือก ยาว สอง ช่วง สำหรับ พวก ที่ ให้ ประหาร และ ทรง วัด เชือก ช่วง หนึ่ง สำหรับ พวก ที่ ทรง ไว้ ชีวิต คน โม อับ ก็ กลาย เป็น ข้า รับใช้ ดา วิด และ นำ เครื่อง บรรณาการ มา ถวาย
{8:3} ดา วิด ทรง โจมตี ฮา ดัด เอเซอร์ บุตร เร โหบกษัตริย์เมืองโศบาห์ ผู้ เสด็จ ไป ฟื้น อำนาจ ของ พระองค์ ที่ แม่น้ำ ยู เฟรติส
{8:4} และ ดา วิด ทรง ยึด ทหาร ม้า 1,700 คน ทหาร ราบ 20,000 คน และ ดา วิด ทรง ตัด เอ็น ขา ม้า รถ รบ เสีย ให้ หมด เหลือ ไว้ ให้ พอ แก่ รถ รบ 100 คัน
{8:5} และ เมื่อ คน ซีเรีย ชาว เมือง ดา มัสกัส มา ช่วย ฮา ดัด เอเซอร์ กษัตริย์ เมือง โศบาห์ ดา วิด ทรง ประหาร คน ซีเรีย เสีย 22,000 คน
{8:6} แล้ว ดา วิด ทรง ตั้ง กอง ทหาร ประจำ ป้อม ไว้ ท่ามกลาง คน ซีเรีย ชาว เมือง ดา มัสกัส และ คน ซีเรีย ก็ เป็น ข้า รับใช้ ของ ดา วิด และ พวก เขา นำ เครื่อง บรรณาการ มา ถวาย พระ ยาห์เวห์ ประทาน ชัย ชนะ แก่ ดา วิด ใน ทุก แห่ง ที่ ดา วิด เสด็จ ไป
{8:7} และ ดา วิด ทรง นำ โล่ ทองคำ ที่ ทหาร ของ ฮา ดัด เอเซอร์ ถือ นั้น ไป ยัง กรุง เยรูซาเล็ม
{8:8} และ กษัตริย์ ดา วิด ทรง ริบ ทองสัมฤทธิ์ มากมาย ยิ่งนัก ไป จาก เมือง ของ ฮา ดัด เอเซอร์ คือ จาก เมือง เบทาห์ และ จาก เมือง เบโรธัย
{8:9} เมื่อ โทอิ กษัตริย์ เมือง ฮา มัท ทรง ทราบ ว่า ดา วิด รบ ชนะ กองทัพ ทั้งสิ้น ของ ฮา ดัด เอเซอร์
{8:10} โท อิ ก็ ส่ง โย รัม โอรส ของ ตน ไป เฝ้า กษัตริย์ ดา วิด เพื่อ คำนับ และ ถวาย พระ พร ที่ ดา วิด ทรง รบ ชนะ ฮา ดัด เอเซอร์ เพราะ ว่า ฮา ดัด เอเซอร์ เคย ทำ สงคราม กับ โท อิ และ โย รัม ได้ นำ เครื่องเงิน เครื่อง ทองคำ และ เครื่อง ทองสัมฤทธิ์ ไป ถวาย
{8:11} สิ่ง เหล่า นี้ กษัตริย์ ดา วิด ทรง มอบ ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ พร้อม กับ เงิน และ ทองคำ ซึ่ง ทรง ได้ มา จาก บรรดา ประชาชาติ ที่ พระองค์ ทรง รบ ชนะ พระองค์ ก็ ทรง มอบ ถวาย ด้วย
{8:12} คือ ได้ มา จาก เอ โดม โม อับ คน อัมโมนคนฟีลิสเตีย อา มา เลข และ จาก ของ ที่ ยึด มา จาก ฮา ดัด เอเซอร์ โอรส ของ เร โหบกษัตริย์เมืองโศบาห์
{8:13} เมื่อ ดา วิด เสด็จ กลับ จาก การ ประหาร คน เอ โดม ใน หุบเขา เกลือ 18,000 คน พระ นาม ของ พระองค์ ก็ เลื่องลือ ไป
{8:14} และ พระองค์ ทรง ตั้ง กอง ทหาร ประจำ ป้อม ขึ้น ใน เมือง เอ โดม พระองค์ ทรง ตั้ง ทหาร ประจำ ป้อม ใน เอ โดม ทั่วไป หมด และ คน เอ โดม ทั้งสิ้น จึง เป็น ข้า รับใช้ ของ ดา วิด และ พระ ยาห์เวห์ ทรง ช่วย กู้ ดา วิด ใน ทุก แห่ง ที่ เสด็จ ไป
{i8:15} เจ้าหน้าที่ ของ ดา วิด (2 ซมอ.20:23-26;1 พศด.18:14-17)
{8:15} ดังนั้น ดา วิด จึง ทรง ปกครอง อิสราเอล ทั้งสิ้น และ ดา วิด ทรง ทำ ความ ยุติธรรม และ ความ เที่ยงธรรม เพื่อ ชน ชาติ ของ พระองค์ ทั้งสิ้น
{8:16} และ โย อาบ บุตร นาง เศรุยาห์ เป็น แม่ทัพ และ เย โฮ ชา ฟัทบุตรอาหิลูด เป็น ราช เลขา
{8:17} ศาโดกบุตรอาหิ ทูบ และ อา หิเมเลค บุตร อา บี ยา ธาร์ เป็น ปุโรหิต และ เส ไร ยาห์ เป็น อาลักษณ์
{8:18} และ เบไนยาห์ บุตร เย โฮ ยาดา เป็น ผู้บังคับบัญชา คน เค เร ธีและคนเปเลท และ บรรดา ราช โอรส ของ ดา วิด เป็น ที่ปรึกษา
{i9:1} ความ รัก มั่นคง ที่ ดา วิด มี ต่อ เม ฟีโบเชท
{9:1} ดา วิด รับสั่ง ว่า“ พงศ์พันธุ์ ของ ซา อู ล นั้น มี เหลือ ไหม? เพื่อ เรา จะ แสดง ความ รัก มั่นคง แก่ ผู้ นั้น โดย เห็นแก่ โย นา ธาน”
{9:2} มี มหาดเล็ก ใน พงศ์พันธุ์ ซา อู ล คน หนึ่ง ชื่อ ศิ บา พวก เขา ก็ เรียก ให้ มา เฝ้า ดา วิด และ พระ ราชา ตรัส กับ เขา ว่า“ เจ้า คือ ศิบาหรือ?” เขา ทูล ตอบ ว่า“ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ คือ ศิบาพ่ะย่ะค่ะ”
{9:3} พระ ราชา จึง ตรัส ว่า“ ไม่ มี ใคร ใน พงศ์พันธุ์ ซา อู ล เหลือ อยู่ บ้าง เพื่อ เรา จะ ได้ แสดง ความ รัก มั่นคง ของ พระเจ้า ต่อ เขา หรือ?” ศิ บาก ราบ ทูล พระ ราชา ว่า“ ยัง มี โอรส ของ โย นา ธาน เหลือ อยู่ คน หนึ่ง เท้า ของ เขา เป็น ง่อย พ่ะย่ะค่ะ”
{9:4} พระ ราชา ตรัส ถาม เขา ว่า“ เขา อยู่ ที่ไหน?” ศิ บา จึง กราบ ทูล พระ ราชา ว่า“ เขา อยู่ ใน บ้าน ของ มา คีร์บุตรอัมมีเอลในเมืองโล เด บาร์ พ่ะย่ะค่ะ”
{9:5} แล้ว กษัตริย์ ดา วิด ทรง ส่ง คน ไป นำ เขา มา จาก บ้าน ของ มา คีร์บุตรอัมมีเอลที่โลเดบาร์
{9:6} เม ฟีโบเชท โอรส ของ โย นา ธาน ราช โอรส ของ ซา อู ล ได้ มา เฝ้า ดา วิด และ ย่อ ตัว ซบ หน้า ลง และ ดา วิด ตรัส ว่า“ เม ฟีโบเชท” เขา ทูล ตอบ ว่า“ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ อยู่ นี่”
{9:7} และ ดา วิด ตรัส กับ ท่าน ว่า“ อย่า กลัว เลย เพราะ เรา จะ แสดง ความ รัก มั่นคง ต่อ ท่าน แน่นอน เพื่อ เห็นแก่ โย นา ธาน ราช บิดา ของ ท่าน และ เรา จะ คืน ที่ดิน ทั้งหมด ของ ซา อู ล อัยกา ของ ท่าน แก่ ท่าน และ ท่าน จะ รับประทาน อาหาร อยู่ ที่ โต๊ะ ของ เรา เสมอ ไป”
{9:8} และ เขา ก็ ย่อ ตัว ลง คำนับ และ ทูล ว่า“ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท เป็น ใคร เล่า? ซึ่ง ฝ่าพระบาท จะ ทรง สังเกต เห็น สุนัข ตาย อย่าง ข้า พระ บาท นี้”
{9:9} แล้ว พระ ราชา ตรัส เรียก ศิ บา มหาดเล็ก ของ ซา อู ล และ ตรัส แก่ เขา ว่า“ สิ่งของ ทั้งสิ้น ที่ เป็น ของ ซา อู ล และ ของ พงศ์พันธุ์ ทั้งหมด ของ ท่าน เรา ได้ มอบ ให้ แก่ โอรส เจ้านาย ของ เจ้า แล้ว
{9:10} ตัว เจ้า และ พวก บุตร ของ เจ้า และ เหล่า คนใช้ ของ เจ้า ต้อง ทำ ไร่ ไถ นา ให้ เขา และ นำ พืช ผล ที่ ได้ นั้น เข้า มา เพื่อ โอรส แห่ง เจ้านาย ของ เจ้า จะ ได้ มี อาหาร รับประทาน แต่ เม ฟีโบเชท โอรส แห่ง เจ้านาย ของ เจ้า นั้น จะ รับประทาน อาหาร ที่ โต๊ะ ของ เรา เสมอ ไป” ฝ่าย ศิ บา มี บุตร ชาย 15 คน กับ คนใช้ 20 คน
{9:11} แล้ว ศิ บา จึง ทูล พระ ราชา ว่า“ ทุก สิ่ง ที่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท บัญชา ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท นั้น ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท จะ ทำ” เม ฟีโบเชท จึง รับประทาน ที่ โต๊ะ เสวย ของ ดา วิด อย่าง กับ เป็น โอรส ของ กษัตริย์ องค์ หนึ่ง
{9:12} เม ฟีโบเชท มี บุตร ชาย เล็ก คน หนึ่ง ชื่อ มี คา ทุก คน ที่ อาศัย อยู่ ใน บ้าน ของ ศิ บา ก็ ได้ เป็น ผู้ รับใช้ ของ เม ฟีโบเชท
{9:13} ดังนั้น เม ฟีโบเชท จึง อาศัย ใน เยรูซาเล็ม เพราะ ท่าน รับประทาน ที่ โต๊ะ ของ กษัตริย์ เสมอ เท้า ทั้ง สอง ของ ท่าน เป็น ง่อย
{i10:1} คน อัมโมน และ คน ซีเรีย พ่าย แพ้ (1 พศด.19:1-19)
{10:1} ต่อ มา หลัง จาก พระ ราชา แห่ง คน อัมโมน สิ้น พระ ชนม์ และ ฮา นูน พระ ราช โอรส ของ พระองค์ ทรง ครอง ราชย์ แทน พระองค์
{10:2} ดา วิด จึง ตรัส ว่า“ เรา จะ ซื่อสัตย์ ต่อ ฮา นูน โอรส ของ นา ฮา ช ดัง ที่ พระ ราช บิดา ของ เขา ซื่อสัตย์ ต่อ เรา” ดา วิด จึง ส่ง พวก ข้าราชการ ของ พระองค์ ไป ปลอบโยน ท่าน เกี่ยว ด้วย เรื่อง พระ ราช บิดา ของ ท่าน และ พวก ข้าราชการ ของ ดา วิด ก็ เข้า มา ใน แผ่นดิน ของ คน อัมโมน
{10:3} แต่ พวก เจ้านาย ของ คน อัมโมน ทูล ฮา นูน เจ้านาย ของ พวก เขา ว่า“ ฝ่าพระบาท ทรง เห็น ว่า ดา วิด ส่ง พวก ผู้ ปลอบโยน มา หา ฝ่าพระบาท เพราะ ทรง ให้ เกียรติ พระ ราช บิดา ของ ฝ่าพระบาท หรือ? ดา วิด ไม่ ได้ ส่ง พวก ข้าราชการ มา หา ฝ่าพระบาท เพื่อ ตรวจ เมือง เพื่อ สอดแนม และ เพื่อ จะ คว่ำ เมือง นี้ หรือ?”
{10:4} ฮา นูน จึง จับ พวก ข้าราชการ ของ ดา วิด มา โกน เครา เสีย ครึ่ง หนึ่ง และ ตัด เครื่อง แต่ง กาย ที่ ตรง กลาง จน ถึง ตะโพก แล้ว ปล่อย ไป
{10:5} เมื่อ ดา วิด ทรง ทราบ พระองค์ ก็ ทรง ส่ง คน ไป พบ ข้าราชการ เหล่า นั้น เพราะ ว่า พวก เขา ถูก เหยียดหยาม มาก และ พระ ราชา ตรัส ว่า“ จง พัก ที่ เมือง เย รี โค จน กว่า เครา ของ พวก ท่าน ขึ้น แล้ว จึง ค่อย กลับ มา”
{10:6} เมื่อ คน อัมโมน เห็น ว่า พวก เขา เป็น ที่ เกลียด ชัง แก่ ดา วิด คน อัมโมน จึง ส่ง คน ไป จ้าง คน ซีเรีย มา จาก เมือง เบธเรโหบ และ คน ซีเรีย จาก เมือง โศบาห์ เป็น ทหาร ราบ จำนวน 20,000 คน กับ กษัตริย์ เมือง มา อา คาห์ พร้อม กับ ทหาร 1,000 คน และ ชาว เมือง โท บ 12,000 คน
{10:7} เมื่อ ดา วิด ทรง ทราบ จึง ส่ง โย อาบ และ กองทัพ เหล่า นักรบ ทั้งหมด ไป
{10:8} ส่วน คน อัมโมน ก็ ยก ออก มา และ จัด แนวรบ ไว้ ทาง เข้า ประตู เมือง ส่วน คน ซีเรีย จาก เมือง โศบาห์ และ จาก เมือง เร โหบ พร้อม กับ ชาว เมือง โท บ และ ชาว เมือง มา อา คาห์ อยู่ ที่ กลาง ทุ่ง ต่างหาก
{10:9} เมื่อ โย อาบ เห็น ว่า การ ศึก นั้น ขนาบ อยู่ ทั้ง ข้าง หน้า และ ข้าง หลัง ท่าน จึง เลือก จาก คน อิสราเอล ทั้งหมด ที่ คัด ไว้ แล้ว จัด แนวรบ เข้า ต่อสู้ คน ซีเรีย
{10:10} ท่าน มอบ พวก ทหาร ที่ เหลือ อยู่ ไว้ ใน บังคับบัญชา ของ อา บี ชัย น้อง ชาย ของ ท่าน และ เขา ก็ จัด คน เหล่า นั้น เข้า ต่อสู้ กับ คน อัมโมน
{10:11} ท่าน กล่าว ว่า“ ถ้า กำลัง คน ซีเรีย แข็ง กว่า กำลัง ของ เรา ให้ เจ้า ไป ช่วย เรา แต่ ถ้า กำลัง คน อัมโมน แข็ง กว่า กำลัง ของ เจ้า เรา จะ มา ช่วย เจ้า
{10:12} จง เข้มแข็ง ทำ ตน ให้ กล้า หาญ เพื่อ ชน ชาติ ของ เรา และ เพื่อ บรรดา เมือง ของ พระเจ้า ของ เรา และ ขอ พระ ยาห์เวห์ ทรง ทำ ตาม ที่ พระองค์ ทรง เห็น ชอบ เถิด”
{10:13} ดังนั้น โย อาบ กับ พวก ทหาร ที่ อยู่ กับ ท่าน ก็ เข้า ไป ใกล้ เพื่อ ต่อสู้ กับ คน ซีเรีย พวก ข้าศึก ก็ หนี ไป ต่อ หน้า พวก ทหาร
{10:14} เมื่อ คน อัมโมน เห็น ว่า คน ซีเรีย หนี ไป แล้ว พวก เขา ก็ หนี ต่อ หน้า อา บี ชัย เข้า ไป ใน เมือง แล้ว โย อาบ ก็ กลับ จาก การ สู้ รบ กับ คน อัมโมน มา ยัง กรุง เยรูซาเล็ม
{10:15} เมื่อ คน ซีเรีย เห็น ว่า ถูก ตี พ่าย ต่อ หน้า อิสราเอล แล้ว จึง รวม ตัว เข้า ด้วย กัน
{10:16} ฝ่าย ฮา ดัด เอเซอร์ ทรง ส่ง คน ไป นำ คน ซีเรีย ผู้ อยู่ ฟาก ตะวัน ออก ของ แม่น้ำ ยู เฟ รติ สอ อก มา พวก เขา มา ยัง ตำบล เฮ ลาม มี โชบัค แม่ทัพ ของ ฮา ดัด เอเซอร์ นำ หน้า พวก เขา
{10:17} เมื่อ มี ผู้ ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ พระองค์ ทรง รวบรวม อิสราเอล ทั้งหมด ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน มา ยัง ตำบล เฮ ลาม และ คน ซีเรีย ก็ จัด แนวรบ ต่อสู้ ดา วิด และ รบ กับ พระองค์
{10:18} คน ซีเรีย หนี ต่อ หน้า อิสราเอล และ ดา วิด ทรง ประหาร คน ซีเรีย ซึ่ง เป็น ทหาร รถ รบ 700 คน กับ ทหาร ม้า 40,000 คน เสีย และ ประหาร โชบัค แม่ทัพ ของ เขา ตาย ที่ นั่น
{10:19} และ เมื่อ บรรดา กษัตริย์ พวก ผู้ รับใช้ ของ ฮา ดัด เอเซอร์ เห็น ว่า พวก เขา ถูก ตี พ่าย ต่อ หน้า อิสราเอล แล้ว ก็ ยอม สงบ ศึก กับ อิสราเอล และ ยอมรับ ใช้ พวก เขา ดังนั้น คน ซีเรีย จึง กลัว ไม่ กล้า ช่วย คน อัมโมนอีก
{i11:1} ดา วิด ล่วง ประเวณี กับ นาง บัทเชบา
{11:1} เมื่อ ถึง ฤดู ใบไม้ ผลิ คือ เวลา ที่ บรรดา กษัตริย์ ออก ไป รบ ดา วิด ทรง ส่ง โย อาบ พร้อม กับ พวก ข้าราชการ ทหาร และ อิสราเอล ทั้งหมด ไป ทำลาย คน อัมโมน และ ล้อม เมือง รับ บาห์ ไว้ แต่ ดา วิด ประทับ ที่ เยรูซาเล็ม
{11:2} ต่อ มา เวลา เย็น วัน หนึ่ง เมื่อ ดา วิด ทรง ลุก ขึ้น จาก พระ แท่น และ เดิน อยู่ บน ดาดฟ้า หลังคา พระ ราช วัง ทอด พระ เนตร จาก หลังคา เห็น ผู้หญิง คน หนึ่ง อาบ น้ำ อยู่ หญิง คน นั้น สวย งาม น่า ดู มาก
{11:3} ดา วิด ทรง ส่ง คน ไป ไต่ถาม เรื่อง ผู้หญิง คน นั้น และ เขา ทูล ว่า“ หญิง นี้ คือ บัทเช บา บุตรี ของ เอ ลี อัม ภรรยา ของ อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ ไม่ ใช่ หรือ พ่ะย่ะค่ะ?”
{11:4} ดา วิด ก็ ทรง ส่ง พวก ผู้ สื่อสาร ไป และ เขา ก็ นำ นาง มา นาง มา เฝ้า พระองค์ แล้ว พระองค์ ทรง หลับ นอน กับ นาง (พอดี นาง ได้ ชำระ ตัว จาก มลทิน ของ นาง แล้ว) แล้ว นาง ก็ กลับ ไป บ้าน ของ นาง
{11:5} ผู้หญิง นั้น ก็ ตั้ง ครรภ์ นาง จึง ส่ง คน ไป ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ ว่า“ หม่อมฉัน ตั้ง ครรภ์ แล้ว”
{11:6} ดา วิด ทรง ส่ง คน ไป หา โย อาบ บอก ว่า“ จง ส่ง อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ มา ให้ เรา” โย อาบ ก็ ส่ง อุ รี ยาห์ ไป ให้ ดา วิด
{11:7} เมื่อ อุ รี ยาห์ มา เฝ้า พระองค์ ดา วิด รับสั่ง ถาม ว่า โย อาบ เป็น อย่างไร บ้าง? พวก ทหาร เป็น อย่างไร? การ สงคราม เป็น อย่างไร?
{11:8} แล้ว ดา วิด รับสั่ง กับ อุ รี ยาห์ว่า“ จง ลง ไป บ้าน ของ เจ้า และ ล้าง เท้า ของ เจ้า เสีย” อุ รี ยาห์ ก็ ออก ไป จาก พระ ราช วัง และ มี คน นำ ของ ประทาน จาก พระ ราชา ตาม หลัง เขา ไป ด้วย
{11:9} แต่ อุ รี ยาห์ นอน ที่ ประตู พระ ราช วัง พร้อม กับ มหาดเล็ก ทั้งหมด ของ เจ้านาย ของ เขา และ ไม่ ได้ ลง ไป ที่ บ้าน ของ เขา
{11:10} เมื่อ พวก เขา ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ ว่า“ อุ รี ยาห์ ไม่ ได้ ลง ไป ที่ บ้าน ของ เขา พ่ะย่ะค่ะ” ดา วิด รับสั่ง แก่ อุ รี ยาห์ว่า“ เจ้า เดินทาง มา ไม่ ใช่ หรือ? ทำไม ไม่ ลง ไป บ้าน ของ เจ้า?”
{11:11} อุ รี ยาห์ ทูล ตอบ ดา วิด ว่า“ หีบ พัน ธ สัญญา และ อิสราเอล กับ ยูดาห์ อาศัย ใน เพิง โย อาบ เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท กับ บรรดา ข้าราชการ ของ เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ตั้ง ค่าย อยู่ ที่ พื้น ทุ่ง ส่วน ข้า พระ บาท เอง จะ ไป บ้าน ไป กิน ไป ดื่ม และ นอน กับ ภรรยา ของ ข้า พระ บาท หรือ พ่ะย่ะค่ะ? ฝ่าพระบาท ทรง พระ ชนม์ อยู่ และ ชีวิต ของ ฝ่าพระบาท ทรง มี อยู่ แน่ ฉัน ใด ข้า พระ บาท จะ ไม่ ทำ อย่าง นี้ เลย”
{11:12} แล้ว ดา วิด ก็ รับสั่ง แก่ อุ รี ยาห์ว่า“ วัน นี้ ก็ ค้าง เสีย ที่ นี่ เถิด พรุ่งนี้ เรา จะ ส่ง เจ้า ไป” อุ รี ยาห์ ก็ ค้าง อยู่ ใน กรุง เยรูซาเล็ม ใน วัน นั้น และ วัน ต่อ มา
{11:13} ดา วิด ทรง เรียก เขา มา เขา ก็ มา รับประทาน และ ดื่ม เฉพาะ พระ พักตร์ และ พระองค์ ทรง ทำให้ เขา มึนเมา ใน ตอน เย็น เขา ก็ ออก ไป นอน กับ พวก ข้าราชการ ของ เจ้านาย ของ เขา แต่ ไม่ ได้ ลง ไป บ้าน ของ เขา
{i11:14} ดา วิด วาง แผน ฆ่า อุ รี ยาห์
{11:14} พอ รุ่งเช้า ดา วิด ทรง เขียน ถึง โย อาบ และ ส่ง ไป กับ มือ อุ รี ยาห์
{11:15} ดา วิด ทรง เขียน จดหมาย นั้น ว่า“ จง ตั้ง อุ รี ยาห์ ให้ อยู่ กอง หน้า ของ การ รบ ที่ ดุเดือด ที่สุด แล้ว ให้ พวก เจ้า ถอย ไป จาก เขา เพื่อ ให้ เขา ถูก ฆ่า ตาย”
{11:16} เมื่อ โย อาบ กำลัง เฝ้า ล้อม เมือง อยู่ ท่าน จึง กำหนด ให้ อุ รี ยาห์ ไป ที่ ที่ ท่าน ทราบ ว่า มี พวก ทหาร เข้มแข็ง ที่ นั่น
{11:17} คน ของ เมือง นั้น ก็ ออก มา สู้ รบ กับ โย อาบ มี ทหาร บาง คน คือ ทหาร ของ ดา วิด ล้ม ตาย อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ ก็ ตาย ด้วย
{11:18} โย อาบ จึง ส่ง คน ไป ทูล เรื่อง การ รบ ทั้งสิ้น ให้ ดา วิด ทรง ทราบ
{11:19} ท่าน กำชับ ผู้ สื่อสาร นั้น ว่า“ เมื่อ เจ้า ทูล เรื่องราว การ รบ ทั้งสิ้น ต่อ พระ ราชา เสร็จ แล้ว
{11:20} ถ้า พระ ราชา กริ้ว ขึ้น มา และ ตรัส ถาม เจ้า ว่า‘ ทำไม พวก เจ้า จึง เข้า รบ ใกล้ เมือง นั้น? พวก เจ้า ไม่ รู้ หรือ ว่า เขา จะ ยิง จาก กำแพง?
{11:21} ใคร ฆ่า อา บี เม เลค บุตร เย รุ บเบเชท ไม่ ใช่ ผู้หญิง คน หนึ่ง เอา หิน โม่ ท่อน บน ทุ่ม เขา จาก กำแพง เมือง จน เขา ตาย ที่ เมือง เธเบศหรือ? ทำไม พวก เจ้า จึง เข้า ไป ใกล้ กำแพง?’ ให้ เจ้า กราบ ทูล ว่า‘ อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ก็ ตาย ด้วย’”
{11:22} ผู้ สื่อสาร ก็ ไป เขา มา ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ ทุก อย่าง ตาม ที่ โย อาบ ส่ง เขา มา
{11:23} ผู้ สื่อสาร นั้น กราบ ทูล ดา วิด ว่า“ คน เหล่า นั้น มี กำลัง เหนือ เรา และ ออก มา สู้ กับ เรา ที่ กลาง ทุ่ง แต่ เรา ไล่ พวก เขา ไป ถึง ทาง เข้า ประตู เมือง
{11:24} แล้ว ทหาร ธนู ก็ ยิง ทหาร ของ ฝ่าพระบาท จาก กำแพง ทหาร ของ พระ ราชา บาง คน ก็ สิ้น ชีวิต และ อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ ทหาร ของ ฝ่าพระบาท ก็ สิ้น ชีวิต ด้วย”
{11:25} ดา วิด ก็ รับสั่ง ผู้ สื่อสาร นั้น ว่า“ จง หนุน ใจ โย อาบ และ จง บอก ท่าน ดังนี้ ว่า‘ อย่า ให้ เรื่อง นี้ ทำให้ ท่าน ทุกข์ ใจ เพราะ ดาบ ย่อม สังหาร ไม่ ว่า คน นั้น หรือ คน นี้ จง สู้ รบ ให้ เข้มแข็ง ขึ้น และ ทำลาย เมือง นั้น เสีย ให้ ได้’”
{11:26} เมื่อ ภรรยา ของ อุ รี ยาห์ ทราบ ว่า อุ รี ยาห์ สามี ของ นาง สิ้น ชีวิต แล้ว นาง ก็ คร่ำครวญ เรื่อง สามี ของ นาง
{11:27} เมื่อ การ ไว้ทุกข์ ผ่าน ไป แล้ว ดา วิด ก็ ส่ง คน ไป ให้ รับ นาง มา ที่ พระ ราช วัง และ นาง ก็ ได้ เป็น มเหสี องค์ หนึ่ง ของ พระองค์ ประสูติ โอรส องค์ หนึ่ง ให้ พระองค์ แต่ สิ่ง ซึ่ง ดา วิด ทรง ทำ นั้น ชั่ว ร้าย ใน สาย พระ เนตร พระ ยาห์เวห์
{i12:1} นา ธัน กล่าวโทษ ดา วิด
{12:1} พระ ยาห์เวห์ ทรง ใช้ นา ธัน ไป หา ดา วิด นา ธัน ก็ ไป เข้า เฝ้า และ ทูล พระองค์ ว่า“ ใน เมือง หนึ่ง มี ชาย สอง คน คน หนึ่ง มั่งมี อีก คน หนึ่ง ยากจน
{12:2} คน มั่งมี นั้น มี แพะ แกะ และ โค มากมาย
{12:3} แต่ คน จน นั้น ไม่ มี อะไร เลย เว้น แต่ แกะ ตัวเมีย ตัว เล็กๆ ตัว เดียว ที่ เขา ซื้อ มา ซึ่ง เขา เลี้ยง ไว้ มัน เติบ โต มา กับ เขา และ บรรดา บุตร ของ เขา มัน กิน อาหาร ที่ เขา กิน และ ดื่ม จาก ถ้วย เดียว กับ เขา นอน ใน อก ของ เขา และ เป็น เหมือน บุตร สาว ของ เขา
{12:4} ฝ่าย คน มั่งมี คน นั้น มี แขก คน หนึ่ง เดินทาง มา เขา เสียดาย ที่ จะ เอา แพะ แกะ หรือ โค ของ เขา มา ทำ อาหาร เลี้ยง คน ที่ เดินทาง มา นั้น จึง เอา แกะ ตัวเมีย ของ คน จน นั้น เตรียม เป็น อาหาร ให้ แก่ ชาย ที่ มา เยี่ยม”
{12:5} ดา วิด กริ้ว คน นั้น มาก และ รับสั่ง แก่ นา ธันว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด คน ที่ ทำ เช่น นั้น สมควร ตาย
{12:6} และ จะ ต้อง คืน ลูก แกะ ตัวเมีย ให้ สี่ เท่า เพราะ เขา ได้ ทำ สิ่ง นี้ และ เพราะ ว่า เขา ไม่ มี ความ เมตตา”
{12:7} นา ธัน จึง ทูล ดา วิด ว่า“ ฝ่าพระบาท นั่นแหละ คือ ชาย คน นั้น พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า แห่ง อิสราเอล ตรัส ดังนี้ ว่า‘ เรา ได้ เจิม ตั้ง เจ้า ไว้ ให้ เป็น กษัตริย์ เหนือ อิสราเอล และ เรา ช่วย กู้ เจ้า ออก มา จาก มือ ของ ซา อู ล
{12:8} และ เรา ได้ มอบ เชื้อ วงศ์ เจ้านาย ของ เจ้า ให้ เจ้า และ ได้ มอบ เหล่า มเหสี ของ เจ้านาย ของ เจ้า ไว้ ใน อก ของ เจ้า และ มอบ วงศ์วาน ของ อิสราเอล และ ยูดาห์ ให้ แก่ เจ้า ถ้า เท่า นี้ ยัง น้อย ไป เรา จะ เพิ่ม ให้ มากมาย กว่า นี้
{12:9} ทำไม เจ้า ดูหมิ่น พระ วจนะ ของ พระ ยาห์เวห์? ทำ สิ่ง ที่ ชั่ว ใน สาย พระ เนตร ของ พระองค์เจ้า ประหาร อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ ด้วย ดาบ เอา ภรรยา ของ เขา มา เป็น ภรรยา ของ เจ้า และ ฆ่า เขา เสีย ด้วย ดาบ ของ คน อัมโมน
{12:10} เพราะ ฉะนั้น บัดนี้ ดาบ นั้น จะ ไม่ คลาด ไป จาก ราชวงศ์ ของ เจ้า ตลอด ไป เพราะ เจ้า ได้ ดูหมิ่น เรา เอา ภรรยา ของ อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ มา เป็น ภรรยา ของ เจ้า’
{12:11} พระ ยาห์เวห์ ตรัส ดังนี้ ว่า นี่แน่ะ เรา จะ ให้ เหตุ ร้าย เกิด ขึ้น กับ เจ้า จาก ครอบครัว ของ เจ้า เอง และ ต่อ หน้า เจ้า เรา จะ เอา เหล่า ภรรยา ของ เจ้า ไป ให้ แก่ เพื่อน ของ เจ้า ผู้ นั้น จะ นอน ร่วม กับ เหล่า ภรรยา ของ เจ้า อย่าง เปิดเผย
{12:12} เพราะ เจ้า ทำ การ นั้น อย่าง ลับๆ แต่ เรา จะ ทำ การ นี้ ต่อ หน้า อิสราเอล ทั้งสิ้น อย่าง เปิดเผย’”
{12:13} ดา วิด จึง รับสั่ง กับ นา ธันว่า“ เรา ได้ ทำบาป ต่อ พระ ยาห์เวห์แล้ว” และ นา ธัน ทูล ดา วิด ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง ให้ อภัย บาป ของ ฝ่าพระบาท แล้ว ฝ่าพระบาท จะ ไม่ สิ้น พระ ชนม์
{12:14} อย่างไร ก็ ตาม เพราะ ฝ่าพระบาท ได้ หมิ่น ประมาท พระ ยาห์เวห์จริงๆ ด้วย การ กระทำ ครั้ง นี้ ราช โอรส ที่ ประสูติ มา นั้น จะ สิ้น พระ ชนม์ แน่นอน”
{12:15} แล้ว นา ธัน ก็ กลับ ไป ยัง บ้าน ของ เขา แล้ว พระ ยาห์เวห์ ทรง ทำให้ ราช โอรส นั้น ซึ่ง ภรรยา ของ อุ รี ยาห์ ประสูติ ให้ แก่ ดา วิด ประชวร หนัก
{i12:16} ราช โอรส ที่ เกิด จาก นาง บัทเช บา สิ้น พระ ชนม์
{12:16} ดา วิด ก็ ทรง อ้อนวอน พระเจ้า เพื่อ พระ กุมาร นั้น และ ดา วิด ทรง อด อาหาร และ บรรทม บน พื้น ดิน คืน ยัง รุ่ง
{12:17} พวก ผู้ใหญ่ ใน ราช สำนัก ของ พระองค์ ก็ ลุก ขึ้น มา ยืน เข้า เฝ้า อยู่ หมาย จะ ทูล เชิญ ให้ พระองค์ ทรง ลุก จาก พื้น ดิน แต่ พระองค์ ไม่ ทรง ยอม และ ไม่ เสวย กับ เขา ทั้งหลาย
{12:18} พอ วัน ที่ เจ็ด พระ กุมาร นั้น ก็ สิ้น พระ ชนม์ ส่วน ข้าราชการ ของ ดา วิด ก็ กลัว ไม่ กล้า ทูล ดา วิด ว่า พระ กุมาร นั้น สิ้น พระ ชนม์ แล้ว เขา พูด กัน ว่า“ ดู สิ เมื่อ พระ กุมาร นั้น ทรง พระ ชนม์ อยู่ เรา ทูล พระองค์ พระองค์ ไม่ ทรง ฟัง เสียง ของ เรา แล้ว เรา จะ ทูล ได้ อย่างไร ว่า พระ กุมาร นั้น สิ้น พระ ชนม์ แล้ว พระองค์ ก็ อาจ ทำ อันตราย ต่อ ตัว พระองค์ เอง”
{12:19} แต่ เมื่อ ดา วิด ทอด พระ เนตร เห็น ข้าราชการ กระซิบ กระซาบ กัน อยู่ ดา วิด เข้า พระทัย ว่า พระ กุมาร นั้น สิ้น พระ ชนม์ แล้ว ดา วิด จึง รับสั่ง ถาม ข้าราชการ ของ พระองค์ ว่า“ เด็ก นั้น สิ้น ชีวิต แล้ว หรือ?” เขา ทูล ตอบ ว่า“ สิ้น พระ ชนม์ แล้ว พ่ะย่ะค่ะ”
{12:20} แล้ว ดา วิด ทรง ลุก ขึ้น จาก พื้น ดิน ชำระ พระ กาย ชโลม พระองค์ เปลี่ยน ฉลอง พระองค์ ดำเนิน เข้า ไป ใน พระ นิเวศ ของ พระ ยาห์เวห์ และ นมัสการ แล้ว เสด็จ กลับ พระ ราช วัง ของ พระองค์ รับสั่ง ให้ จัด อาหาร มา แล้ว พระองค์ ก็ เสวย
{12:21} ข้าราชการ จึง ทูล ถาม พระองค์ ว่า“ ทำไม ฝ่าพระบาท ทรง ทำ เช่น นี้? ฝ่าพระบาท ทรง อด อาหาร และ กันแสง เพื่อ พระ กุมาร นั้น เมื่อ ทรง พระ ชนม์ อยู่ แต่ เมื่อ พระ กุมาร นั้น สิ้น พระ ชนม์ แล้ว ฝ่าพระบาท ก็ ทรง ลุก ขึ้น เสวย อาหาร”
{12:22} พระองค์ รับสั่ง ว่า“ เมื่อ เด็ก นั้น มี ชีวิต อยู่ เรา อด อาหาร และ ร้องไห้ เพราะ เรา ว่า‘ ใคร จะ ทราบ ได้ ว่า พระ ยาห์เวห์ อาจ จะ ทรง เมตตา เรา โปรด ให้ เด็ก นั้น มี ชีวิต ต่อ ได้’
{12:23} แต่ เดี๋ยวนี้ เขา สิ้น ชีวิต แล้ว เรา จะ อด อาหาร ทำไม? เรา จะ ทำ เด็ก ให้ ฟื้น ขึ้น มา ได้ หรือ? มี แต่ เรา จะ ตาม เด็ก นั้น ไป เขา จะ ไม่ กลับ มา หา เรา”
{12:24} ฝ่าย ดา วิด ทรง ปลอบโยน บัทเช บา มเหสี ของ พระองค์ และ ทรง เข้า ไป หา และ ทรง หลับ นอน กับ พระนาง พระนาง ก็ ประสูติ โอรส องค์ หนึ่ง ชื่อ ซาโล มอน และ พระ ยาห์เวห์ ทรง รัก ซา โลม อน
{12:25} และ ทรง ใช้ นา ธัน ผู้ เผย พระ วจนะ ไป ท่าน จึง ให้ ชื่อ พระ ราช โอรส นั้น ว่า เย ดี ดิยาห์ เพราะ เห็นแก่ พระ ยาห์เวห์
{i12:26} คน อัมโมนถูกปราบ (1 พศด.20:1-3)
{12:26} ฝ่าย โย อาบ สู้ รบ กับ เมือง รับ บาห์ของคนอัมโมน และ ยึด ราชธานี ได้
{12:27} โย อาบ จึง ส่ง ผู้ สื่อสาร ไป เฝ้า ดา วิด ทูล ว่า“ ข้า พระ บาท ได้ สู้ รบ กับ กรุง รับ บาห์ ยิ่ง กว่า นั้น อีก ข้า พระ บาท ตี เมือง ที่ เป็น แหล่ง น้ำ ได้ แล้ว
{12:28} บัดนี้ ขอ ฝ่าพระบาท ทรง รวบรวม ทหาร ที่ เหลือ เข้า ตั้ง ค่าย ตี เมือง นั้น ให้ ได้ เพราะ เกรง ว่า ถ้า ข้า พระ บาท ตี ได้ ก็ จะ เรียก ชื่อ เมือง นั้น ตาม ชื่อ ของ ข้า พระ บาท”
{12:29} ดา วิด จึง ทรง รวบรวม ทหาร ทั้งหมด ยก ไป ยัง เมือง รับ บาห์ และ ทรง ต่อสู้ จน ยึด เมือง นั้น ได้
{12:30} ทรง ริบ มงกุฎ จาก เศียร ของ มิ ล โคม มงกุฎ นั้น เป็น ทองคำ หนัก ประมาณ 34 กิโลกรัม ประดับ ด้วย เพชร พลอย และ เขา ก็ สวม บน พระ เศียร ของ ดา วิด และ พระองค์ ทรง ริบ ทรัพย์ สมบัติ ของ เมือง นั้น ออก ไป มากมาย
{12:31} ทรง นำ ประชาชน ที่ อยู่ ใน เมือง นั้น ออก มา กำหนด ให้ ทำงาน ด้วย เลื่อย คราด เหล็ก และ ขวาน เหล็ก และ ส่ง ให้ ทำงาน ที่ เตา เผา อิฐ ทรง ทำ เช่น นี้ แก่ เมือง ทั้งหมด ของ คน อัมโมน แล้ว ดา วิด ก็ เสด็จ กลับ ไป กรุง เยรูซาเล็ม พร้อม กับ ทหาร ทั้งสิ้น
{i13:1} อัม โนน และ ทา มาร์
{13:1} ต่อ มา หลัง จาก เหตุการณ์ เหล่า นี้ อับ ซา โลม พระ ราช โอรส ของ ดา วิด มี พระ ขนิษฐา งดงาม องค์ หนึ่ง ชื่อ ทา มาร์และอัม โนน พระ ราช โอรส ของ ดา วิด รัก เธอ
{13:2} อัม โนน ทุกข์ ใจ จน ล้ม ป่วย เนื่อง ด้วย พระ ขนิษฐา ทา มาร์ เพราะ เธอ เป็น สาว พรหมจารี อัม โนน จึง ไม่ สามารถ ทำ อะไร กับ เธอ ได้
{13:3} แต่ อัม โนน มี สหาย คน หนึ่ง ชื่อ โย นา ดับ บุตร ของ ชิ เม อาห์ พระ เชษฐา ของ ดา วิด โย นา ดับ นั้น เป็น คน เจ้า ปัญญา
{13:4} จึง ทูล ถาม ว่า“ ข้า แต่ พระ ราช โอรส ของ พระ ราชา ทำไม จึง ซม เซา เช่น นี้ ทุกๆ เช้า? จะ ไม่ บอก ให้ กระหม่อม ทราบ บ้าง หรือ?” อัม โนน ตอบ เขา ว่า“ เรา รัก ทา มาร์ น้อง หญิง ของ อับ ซา โลม น้อง ชาย ของ เรา”
{13:5} โย นา ดับ จึง ทูล ท่าน ว่า“ ขอ เชิญ บรรทม บน พระ แท่น แสร้ง ทำ เป็น ประชวร และ เมื่อ เสด็จ พ่อ มา เยี่ยม ก็ ขอ ทูล ว่า‘ ขอ โปรด ให้ ทา มาร์ น้อง หญิง มา ให้ อาหาร แก่ ข้า พระ บาท มา เตรียม อาหาร ต่อ หน้า ข้า พระ บาท เพื่อ ข้า พระ บาท จะ ได้ เห็น และ รับประทาน จาก มือ ของ เธอ’”
{13:6} อัม โนน จึง บรรทม แสร้ง ทำ เป็น ประชวร เมื่อ พระ ราชา เสด็จ มา เยี่ยม อัม โนน ก็ ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ โปรด ให้ ทา มาร์ น้อง หญิง มา ทำ ขนม สัก สอง อัน ต่อ หน้า ข้า พระ บาท ข้า พระ บาท จะ ได้ รับประทาน จาก มือ ของ เธอ”
{13:7} ดา วิด ทรง ใช้ คน ไป แจ้ง ทา มาร์ ที่ วัง ว่า“ จง ไป ที่ บ้าน ของ อัม โนน พี่ ของ เจ้า และ ทำ อาหาร ให้ เขา”
{13:8} ทา มาร์ ก็ ไป ยัง วัง ของ อัม โนน พระ เชษฐา ของ เธอ เขา บรรทม อยู่ เธอ หยิบ แป้ง มา นวด ทำ ขนม ต่อ หน้า พระ เชษฐา แล้ว ปิ้ง
{13:9} และ เธอ ก็ ยก กระทะ มา เท ออก ต่อ หน้า พระ เชษฐา แต่ อัม โนน ก็ ไม่ เสวย กล่าว ว่า“ ให้ ทุก คน ออก ไป” ทุก คน ก็ ออก ไป
{13:10} อัม โนน ก็ รับสั่ง กับ ทา มาร์ว่า“ จง เอา อาหาร เข้า มา ใน ห้อง ใน เพื่อ พี่ จะ ได้ รับประทาน จาก มือ ของ น้อง” ทา มาร์ ก็ นำ ขนม ที่ เธอ ทำ นั้น เข้า ไป ให้ อัม โนน พระ เชษฐา ที่ ห้อง ใน
{13:11} แต่ เมื่อ เธอ นำ ขนม มา ใกล้ เพื่อ ให้ ท่าน เสวย ท่าน ก็ จับ เธอ ไว้ รับสั่ง ว่า“ น้อง ของ พี่ เข้า มา นอน กับ พี่ เถิด”
{13:12} เธอ จึง ตอบ ว่า“ อย่า เลย พระ เชษฐา อย่า บังคับ หม่อมฉัน สิ่ง อย่าง นี้ เขา ไม่ ทำ กัน ใน อิสราเอล อย่า ทำ การ โฉด เขลา อย่าง นี้ เลย
{13:13} ส่วน หม่อมฉัน เอง หม่อมฉัน จะ เอา ความ อาย ไป ไว้ ที่ไหน? ส่วน พระ เชษฐา เล่า ก็ จะ เป็น คน โฉด เขลา คน หนึ่ง ใน อิสราเอล เพราะ ฉะนั้น ขอ ทูล พระ ราชา เถิด พระองค์ จะ ไม่ หวง หม่อมฉัน ไว้ จาก พระ เชษฐา”
{13:14} แต่ อัม โนน ไม่ ยอม ฟัง เสียง เธอ และ เพราะ ท่าน มี กำลัง มาก กว่า จึง ทรง บังคับ และ นอน ร่วม กับ เธอ
{13:15} ต่อ มา อัม โนน ก็ ทรง ชัง เธอ ด้วย ความ เกลียด ชัง ที่สุด ความ เกลียด ชัง ที่ ท่าน เกลียด ชัง เธอ ก็ มาก ยิ่ง กว่า ความ รัก ซึ่ง ท่าน เคย รัก เธอ และ อัม โนน รับสั่ง กับ เธอ ว่า“ จง ลุก ขึ้น ไป”
{13:16} แต่ เธอ ตอบ ว่า“ อย่า เลย เพราะ ความ ผิด ใหญ่ หลวง นี้ ที่ จะ ไล่ หม่อมฉัน ไป ก็ มาก กว่า ครั้ง ก่อน ที่ พระ เชษฐา ทำ กับ หม่อมฉัน” แต่ ท่าน ไม่ ยอม ฟัง เธอ
{13:17} จึง เรียก มหาดเล็ก ที่ ปรนนิบัติ อยู่ สั่ง ว่า“ จง ไล่ ผู้หญิง คน นี้ ให้ ออก ไป ให้ พ้น เรา แล้ว ปิด ประตู ใส่ กลอน หลัง จาก เธอ ออก ไป”
{13:18} เธอ สวม เสื้อ คลุม ยาว มี แขน ดัง ที่ พระ ราช ธิดา พรหมจารี ของ พระ ราชา สวม กัน มหาดเล็ก ของ ท่าน จึง นำ เธอ ออก ไป และ ใส่ กลอน ประตู หลัง จาก เธอ ออก ไป
{13:19} ทา มาร์ ก็ เอา ขี้เถ้า ใส่ ที่ ศีรษะ ของ เธอ และ ฉีก เสื้อ คลุม ยาว มี แขน ที่ เธอ สวม อยู่ นั้น เสีย เอา มือ กุม ศีรษะ ร้องไห้ เสียง ดัง เดิน ไป เรื่อยๆ
{13:20} อับ ซา โลม พระ เชษฐา ของ เธอ ก็ รับสั่ง กับ เธอ ว่า“ พี่ อัม โนน ได้ อยู่ กับ น้อง หรือ? น้อง เอ๋ย นิ่ง เสีย เพราะ เขา เป็น พี่ อย่า ทุกข์ ใจ เพราะ เรื่อง นี้ เลย” ฝ่าย ทา มาร์ ก็ อยู่ เดียวดาย ใน วัง ของ อับ ซา โลม พระ เชษฐา
{13:21} เมื่อ กษัตริย์ ดา วิด ทรง ทราบ เรื่อง เหล่า นี้ ทั้งสิ้น พระองค์ ก็ กริ้ว ยิ่งนัก
{13:22} แต่ อับ ซา โลม ไม่ ได้ พูด กับ อัม โนน เลย ไม่ ว่า ดี หรือ ร้าย เพราะ อับ ซา โลม เกลียด ชัง อัม โนน มาก ที่ ทำให้ ทา มาร์ น้อง หญิง ของ ท่าน อับอาย
{i13:23} อับ ซา โลม แก้ แค้น ที่ น้อง สาว ถูก ย่ำยี
{13:23} ต่อ มา อีก สอง ปี เต็ม อับ ซา โลม มี งาน ตัด ขน แกะ ที่ ตำบล บา อัลฮาโซร์ ซึ่ง อยู่ ใกล้ เอฟ รา อิม และ อับ ซา โลม เชิญ พระ ราช โอรส ทั้งสิ้น ของ พระ ราชา ไป ใน งาน นั้น
{13:24} อับ ซา โลม ไป เฝ้า พระ ราชา ทูล ว่า“ ดู เถิด ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท มี งาน ตัด ขน แกะ ขอ เชิญ พระ ราชา และ มหาดเล็ก ของ พระองค์ ไป ใน งาน นั้น กับ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท”
{13:25} แต่ พระ ราชา ตรัส กับ อับ ซา โลม ว่า“ ลูก เอ๋ย อย่า เลย อย่า ให้ พวก เรา ไป กัน หมด เลย จะ เป็น ภาระ แก่ เจ้า เปล่าๆ” อับ ซา โลม คะยั้นคะยอ พระองค์ ถึง กระนั้น พระองค์ ไม่ ยอม เสด็จ แต่ ทรง อวยพร ให้
{13:26} อับ ซา โลม จึง ทูล ว่า“ ถ้า ไม่ โปรด เสด็จ ก็ ขอ อนุญาต ให้ พระ เชษฐา อัม โนน ไป ด้วย กัน กับ พวก เรา เถิด” และ พระ ราชา ตรัส ถาม ว่า“ ทำไม จะ ให้ เขา ไป กับ เจ้า ด้วย?”
{13:27} แต่ อับ ซา โลม ทูล คะยั้นคะยอ จน พระองค์ ทรง ให้ อัม โนน และ พระ ราช โอรส ของ พระ ราชา ทั้งสิ้น ไป ด้วย
{13:28} แล้ว อับ ซา โลม บัญชา พวก มหาดเล็ก ของ ท่าน ว่า“ จง คอย ดู ว่า จิตใจ ของ อัม โนน เพลิดเพลิน ด้วย เหล้า องุ่น เมื่อไร เมื่อ เรา สั่ง พวก เจ้า ว่า‘ จง ประหาร อัมโนน’ พวก เจ้า จง ฆ่า เขา เสีย อย่า กลัว เลย เรา เอง สั่ง พวก เจ้า แล้ว ไม่ ใช่ หรือ? จง เข้มแข็ง และ เป็น คน กล้า หาญ เถิด”
{13:29} และ พวก มหาดเล็ก ของ อับ ซา โลม ก็ ทำ กับ อัม โนน ตาม ที่ อับ ซา โลม บัญชา ไว้ แล้ว พระ ราช โอรส ทั้งหมด ของ พระ ราชา ก็ ลุก ขึ้น ทรง ล่อ ของ แต่ละ องค์ หนี ไป
{13:30} ขณะ เมื่อ บรรดา พระ ราช โอรส ทรง ดำเนิน อยู่ ตาม ทาง มี ข่าว ไป ถึง ดา วิด ว่า“ อับ ซา โลม ประหาร พระ ราช โอรส ของ พระ ราชา ทั้งหมด แล้ว ไม่ เหลือ อยู่ สัก องค์ เดียว”
{13:31} พระ ราชา ทรง ลุก ขึ้น ฉีก ฉลอง พระองค์ และ บรรทม บน พื้น ดิน ข้าราชการ ทั้งสิ้น สวม เสื้อ ผ้า ฉีก ขาด ยืน เฝ้า อยู่
{13:32} แต่ โย นา ดับ บุตร ชิ เม อาห์ พระ เชษฐา ของ ดา วิด ทูล ว่า“ ขอ อย่า ให้ เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท สำคัญ ผิด ไป ว่า พวก เขา ประหาร พระ ราช โอรส หนุ่ม แน่น เหล่า นั้น ทั้งหมด เพราะ ว่า อัม โนน สิ้น ชีวิต แต่ ผู้ เดียว เพราะ ตาม บัญชา ของ อับ ซา โลม เรื่อง นี้ ท่าน ตั้งใจ ไว้ แต่ วัน ที่ อัม โนน ทำให้ ทา มาร์ น้อง หญิง ของ ท่าน อับอาย
{13:33} ฉะนั้น ขอ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท อย่า ทุกข์ พระทัย ด้วย สำคัญ ว่า พระ ราช โอรส ทั้งหมด ของ พระองค์ สิ้น ชีวิต เพราะ อัม โนน สิ้น ชีพ แต่ ผู้ เดียว”
{13:34} แต่ อับ ซา โลม ได้ หนี ไป ฝ่าย ทหาร ยาม หนุ่ม เงย หน้า ขึ้น มอง ดู นี่แน่ะ คน จำนวน มาก กำลัง มา จาก ถนน โฮ โร นา อิมข้างๆ ภูเขา
{13:35} โย นา ดับ จึง ทูล พระ ราชา ว่า“ ดู เถิด บรรดา พระ ราช โอรส เสด็จ มา แล้ว สิ่ง นี้ เป็น จริง ตาม ถ้อยคำ ที่ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ทูล”
{13:36} ต่อ มา เมื่อ เขา พูด จบ ลง ดู สิ บรรดา พระ ราช โอรส ของ พระ ราชา ก็ เสด็จ มา ถึง และ ร้องไห้ เสียง ดัง ฝ่าย พระ ราชา ก็ ทรง กันแสง และ บรรดา ข้าราชการ ก็ ร้องไห้ สะอึก สะอื้น ด้วย
{13:37} อับ ซา โลม หนี ไป เข้า เฝ้า ทัล มัย พระ ราช โอรส ของ อัมมีฮูด พระ ราชา เมือง เก ชูร์ แต่ ดา วิด ทรง ไว้ทุกข์ ให้ พระ ราช โอรส ของ พระองค์ วัน แล้ว วัน เล่า
{13:38} ฝ่าย อับ ซา โลม ก็ ทรง หนี ไป ยัง เมือง เก ชูร์ และ อยู่ ที่ นั่น 3 ปี
{13:39} แล้ว ดา วิด พระ รา ชาต รอม พระทัย อาลัย ถึง อับ ซา โลม เพราะ การ ที่ ทรง คิด ถึง อัม โนน นั้น คลาย ลง เนื่อง จาก เขา สิ้น ชีพ แล้ว
{i14:1} อับ ซา โลม กลับ เยรูซาเล็ม
{14:1} ฝ่าย โย อาบ บุตร ของ นาง เศรุยาห์ ทราบ ว่า พระ ราชา ทรง คิด ถึง อับ ซา โลม
{14:2} โย อาบ จึง ใช้ คน ไป ยัง เมือง เท โค อา พา หญิง ฉลาด คน หนึ่ง มา จาก ที่ นั่น บอก นาง ว่า“ ขอ จง แสร้ง ทำ เป็น คน ไว้ทุกข์ สวม เสื้อ ของ คน ไว้ทุกข์ อย่า ทา น้ำมัน แต่ แสร้ง ทำ เหมือน ผู้หญิง ไว้ทุกข์ ให้ ผู้ ตาย มา หลาย วัน แล้ว
{14:3} จง เข้า ไป เฝ้า พระ ราชา ทูล ข้อความ นี้ แก่ พระองค์” แล้ว โย อาบ ก็ บอก ถ้อยคำ ให้ หญิง นั้น
{14:4} เมื่อ หญิง ชาว เท โค อา มา เฝ้า พระ ราชา นาง ก็ ย่อ ตัว ลง ซบ หน้า ลง ถึง ดิน แล้ว ทูล ว่า“ ข้า แต่ พระ ราชา ขอ ทรง ช่วย ข้า พระ บาท”
{14:5} พระ ราชา ตรัส ถาม หญิง นั้น ว่า“ เจ้า มี เรื่อง อะไร?” นาง ทูล ว่า“ ที่ จริง ข้า พระ บาท เป็น หญิง ม่าย สามี ตาย แล้ว
{14:6} สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท มี บุตร ชาย สอง คน ทั้ง สอง วิวาท กัน ที่ ทุ่ง นา ไม่ มี ใคร แยก พวก เขา ออก บุตร คน หนึ่ง จึง ฆ่า อีก คน หนึ่ง ตาย
{14:7} ดู เถิด หมู่ ญาติ ทั้งหมด รุม กัน มา หา สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท บอก ว่า‘ จง มอบ ผู้ ฆ่า พี่ ชาย ของ ตัว มา ให้ เรา เพื่อ เรา จะ ฆ่า เขา เสีย เนื่อง จาก ชีวิต ของ พี่ ชาย ที่ เขา ฆ่า นั้น และ เรา จะ ได้ ทำลาย ผู้ รับ มรดก เสีย ด้วย’ พวก เขา จะ ดับ ถ่าน ที่ คุ เหลือ อยู่ ของ ข้า พระ บาท เสีย ไม่ ให้ สามี ของ ข้า พระ บาท มี ชื่อ หรือ มี บุตร เหลือ อยู่ บน พื้น โลก เลย”
{14:8} พระ ราชา จึง รับสั่ง แก่ หญิง คน นั้น ว่า“ ไป บ้าน ของ เจ้า เถิด เรา เอง จะ สั่ง การ เรื่อง เจ้า”
{14:9} หญิง ชาว เท โค อา ทูล พระ ราชา ว่า“ ข้า แต่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ขอ ให้ โทษ ตก อยู่ กับ ข้า พระ บาท และ กับ พงศ์พันธุ์ บิดา ของ ข้า พระ บาท แต่ พระ ราชา และ ราชบัลลังก์ ของ ฝ่าพระบาท อย่า ให้ มี โทษ เลย”
{14:10} พระ ราชา ตรัส ว่า“ ถ้า มี ใคร กล่าว อะไร แก่ เจ้า จง พา เขา มา หา เรา คน นั้น จะ ไม่ แตะ ต้อง เจ้า อีก เลย”
{14:11} นาง ก็ ทูล ว่า“ ขอ พระ ราชา ทรง กล่าว ใน พระ นาม พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ ฝ่าพระบาท เพื่อ ผู้ อาฆาต จะ ไม่ เตรียม ฆ่า อีก ต่อ ไป และ บุตร ของ ข้า พระ บาท จะ ไม่ ต้อง ถูก ทำลาย” พระองค์ ตรัส ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด เส้น ผม ของ บุตร ของ เจ้า สัก เส้น เดียว จะ ไม่ ตกลง ถึง ดิน”
{14:12} แล้ว หญิง นั้น ทูล ว่า“ ขอ สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท ทูล อีก สัก คำ หนึ่ง แก่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท” พระองค์ ตรัส ว่า“ พูด ไป”
{14:13} หญิง นั้น จึง ทูล ว่า“ เหตุ ใด ฝ่าพระบาท ทรง ดำริ อย่าง นี้ ต่อ ประชากร ของ พระเจ้า ใน การ ตรัส เช่น นี้ พระ ราชา ทรง กล่าวโทษ ฝ่าพระบาท เอง ที่ พระ ราชา ไม่ ได้ ทรง นำ ผู้ ถูก เนรเทศ กลับ มา
{14:14} คน เรา จะ ต้อง ตาย แน่ เป็น เหมือน น้ำ ที่ หก บน แผ่นดิน จะ เก็บ รวม กลับ คืน มา อีก ไม่ ได้ พระเจ้า ไม่ ทรง ทำลาย ชีวิต แต่ ทรง ดำริ วิธี เพื่อ ไม่ ทรง ทอดทิ้ง ผู้ ถูก เนรเทศ จาก พระองค์
{14:15} ที่ ข้า พระ บาท มา ทูล เรื่อง นี้ ต่อ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เพราะ ญาติ พี่น้อง ทำให้ ข้า พระ บาท กลัว และ สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท คิด ว่า‘ ฉัน จะ ทูล พระ ราชา บางที พระ ราชา จะ ทรง ทำ ตาม คำ ขอ ของ สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท
{14:16} ด้วย พระ ราชา จะ ทรง สดับ ฟัง และ ทรง ช่วย กู้ สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท จาก มือ ของ ผู้ จะ ทำลาย ทั้ง ข้า พระ บาท และ ลูก ของ ข้า พระ บาท เสีย จาก มรดก ของ พระเจ้า’
{14:17} และ สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท คิด ว่า‘ ขอ ให้ พระ ดำรัส ของ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เป็น ที่ พักพิง’ เพราะ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เปรียบ ประดุจ ทูต ของ พระเจ้า ผู้ ทรง ทราบ ความ ดี และ ความ ชั่ว ขอ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ ฝ่าพระบาท สถิต กับ ฝ่าพระบาท เถิด”
{14:18} แล้ว พระ ราชา ทรง ตอบ หญิง นั้น ว่า“ เรา เอง จะ ถาม เจ้า เรื่อง หนึ่ง เจ้า อย่า ปิดบัง จาก เรา นะ” ผู้หญิง นั้น ทูล ว่า“ ขอ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ตรัส เถิด”
{14:19} พระ ราชา จึง ตรัส ถาม ว่า“ ใน เรื่อง ทั้งสิ้น นี้ มือ ของ โย อาบ เกี่ยวข้อง กับ เจ้า ด้วย หรือ เปล่า?” หญิง นั้น ทูล ตอบ ว่า“ ข้า แต่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ฝ่าพระบาท ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด ไม่ มี ใคร หนี ไป ทาง ขวา หรือ ทาง ซ้าย ได้ จาก ทุก สิ่ง ที่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ตรัส ไว้ โย อาบ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท นั่นแหละ สั่ง ข้า พระ บาท ทูล เขา บอก ถ้อยคำ เหล่า นี้ ทั้งหมด แก่ สาวใช้ ของ ฝ่าพระบาท
{14:20} โย อาบ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ทำ สิ่ง นี้ ก็ เพื่อ จะ แก้ไข เหตุการณ์ นี้ แต่ เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ทรง มี สติปัญญา ดัง สติปัญญา ของ ทูต ของ พระเจ้า ทรง ทราบ ทุก สิ่ง ที่ อยู่ บน พิภพ”
{14:21} พระ ราชา ตรัส สั่ง โย อาบ ว่า“ ดู เถิด เรา อนุมัติ ตาม คำ ขอ นี้ แล้ว จง ไป พา อับ ซา โลม ชาย หนุ่ม คน นั้น กลับ มา”
{14:22} โย อาบ ก็ ย่อ ตัว ลง ซบ หน้า ลง ถึง ดิน แล้ว ขอบพระคุณ พระ ราชา โย อาบ ทูล ว่า“ วัน นี้ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ทราบ ว่า ข้า พระ บาท รับ ความ โปรดปราน จาก พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ใน การ ที่ พระ ราชา ทรง อนุมัติ ตาม คำ ทูล ขอ ของ ข้า พระ บาท”
{14:23} โย อาบ จึง ลุก ขึ้น ไป ยัง เมือง เก ชูร์ และ พา อับ ซา โลม มา ยัง กรุง เยรูซาเล็ม
{14:24} และ พระ ราชา รับสั่ง ว่า“ ให้ เขา กลับ ไป วัง ของ เขา เถิด อย่า ให้ เข้า เฝ้า เรา” อับ ซา โลม ก็ ไป อยู่ วัง ของ ท่าน ไม่ ได้ เข้า เฝ้า เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา
{i14:25} ดา วิด ยก โทษ ให้ อับ ซา โลม
{14:25} ทั่ว อิสราเอล ไม่ มี ชาย ใด รูป งาม และ รับ คำ ชมเชย มาก เท่ากับ อับ ซา โลม ใน ตัว ท่าน ตั้งแต่ ฝ่า เท้า จน ถึง กระหม่อม ไม่ มี ตำหนิ เลย
{14:26} เมื่อ ท่าน ตัด ผม (ท่าน เคย ตัด ผม สิ้น ปี ทุก ปี เพราะ ผม หนัก แล้ว ท่าน ก็ ตัด เสีย) ท่าน ก็ ชั่ง ผม ของ ท่าน ได้ หนัก 2 กิโลกรัม กว่า ตาม มาตรา หลวง
{14:27} อับ ซา โลม มี บุตร ชาย 3 คน และ บุตรี คน หนึ่ง ชื่อ ทา มาร์ เธอ เป็น หญิง ที่ สวย งาม
{14:28} อับ ซา โลม ประทับ ใน กรุง เยรูซาเล็ม ได้ 2 ปี เต็ม โดย ไม่ ได้ เข้า เฝ้า เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา
{14:29} แล้ว อับ ซา โลม ก็ ส่ง คน ไป ตาม โย อาบ จะ ใช้ ให้ เข้า ไป เฝ้า พระ ราชา แต่ โย อาบ ไม่ ยอม มา หา ท่าน ท่าน ก็ ส่ง คน ไป ครั้ง ที่ สอง แต่ โย อาบ ก็ ไม่ ยอม มา เหมือน กัน
{14:30} ท่าน จึง สั่ง พวก มหาดเล็ก ของ ท่าน ว่า“ ดู สิ นา ของ โย อาบ อยู่ ถัด นา ของ เรา เขา มี ข้าว บาร์เลย์ ที่ นั่น จง ไป เอา ไฟ เผา เสีย” พวก มหาดเล็ก ของ อับ ซา โลม ก็ ไป เอา ไฟ เผา นา
{14:31} โย อาบ ก็ ลุก ขึ้น ไป หา อับ ซา โลม ที่ วัง ของ ท่าน ถาม ท่าน ว่า“ ทำไม พวก มหาดเล็ก ของ ท่าน จึง เอา ไฟ เผา นา ของ กระหม่อม?”
{14:32} อับ ซา โลม ตอบ โย อาบ ว่า“ ดู เถิด เรา ส่ง คน ไป บอก ท่าน ว่า‘ มา นี่ เถิด เรา จะ ส่ง ท่าน ไป หา พระ ราชา ทูล ว่า“ ให้ ข้า พระ บาท มา จาก เก ชูร์ทำไม? ข้า พระ บาท อยู่ ที่ นั่น ก็ ดี กว่า” บัดนี้ ขอ ให้ เรา ได้ เข้า เฝ้า เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา ถ้า เรา มี ความ ผิด ก็ ให้ พระองค์ ทรง ประหาร เรา เสีย’”
{14:33} โย อาบ จึง เข้า เฝ้า พระ ราชา ทูล พระองค์ ให้ ทรง ทราบ พระองค์ ก็ ทรง เรียก อับ ซา โลม ท่าน จึง เข้า ไป เฝ้า พระ ราชา ย่อ ตัว ลง ซบ หน้า ลง ถึง ดิน เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา พระ ราชา ก็ ทรง จูบ อับ ซา โลม
{i15:1} อับ ซา โลม กบฏ ต่อ ดา วิด
{15:1} ต่อ มา ภายหลัง อับ ซา โลม จัด รถ รบ และ ม้า กับ ทหาร วิ่ง นำ หน้า 50 คน ให้ ตนเอง
{15:2} อับ ซา โลม ตื่น บรรทม แต่ เช้าตรู่ ทรง ยืน ริม ทาง เข้า ประตู เมือง ถ้า ใคร มี เรื่อง ถวาย พระ ราชา ให้ ทรง ตัดสิน อับ ซา โลม ก็ เรียก ผู้ นั้น ถาม ว่า“ เจ้า มา จาก เมือง ไหน?” และ เมื่อ เขา ทูล ตอบ ว่า“ ผู้ รับใช้ ของ ท่าน เป็น คน เผ่า หนึ่ง ใน อิสราเอล”
{15:3} อับ ซา โลม จะ บอก เขา ว่า“ ดู สิ คำ ร้อง ของ เจ้า ก็ ดี และ ถูกต้อง แต่ พระ ราชา ไม่ ได้ ทรง ตั้ง ใคร ไว้ ฟัง เจ้า”
{15:4} อับ ซา โลม เคย กล่าว ยิ่ง กว่า นั้น ว่า“ เออ ถ้า ใคร ตั้ง ข้า เป็น ผู้พิพากษา ใน แผ่นดิน นี้ ก็ จะ ดี เมื่อ ใคร มี ข้อ ขัดแย้ง หรือ ต้องการ คำ ตัดสิน จะ ได้ มา หา ข้า และ ข้า จะ ให้ ความ ยุติธรรม แก่ เขา”
{15:5} เมื่อ มี ใคร เข้า มา ใกล้ จะ ย่อ ตัว ลง คำนับ ท่าน ท่าน จะ ยื่น มือ พยุง คน นั้น ไว้ และ จูบ เขา
{15:6} อับ ซา โลม ทำ อย่าง นี้ แก่ คน อิสราเอล ทั้งหมด ที่ มา เฝ้า พระ ราชา เพื่อ ขอ การ พิพากษา อับ ซา โลม ก็ ชนะ ใจ บรรดา คน อิสราเอล
{15:7} เมื่อ ล่วง มา ได้ 4 ปี อับ ซา โลม ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ ทรง อนุญาต ให้ ข้า พระ บาท ไป แก้ บน ซึ่ง ข้า พระ บาท ได้ บน ไว้ ต่อ พระ ยาห์เวห์ ที่ เมือง เฮ โบ รน
{15:8} เพราะ ว่า ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ได้ บน ไว้ เมื่อ ครั้ง ยัง อยู่ ใน เมือง เก ชูร์ ประเทศ ซีเรีย ว่า‘ ถ้า พระ ยาห์เวห์ ทรง นำ ข้า พระองค์ กลับ มา ยัง กรุง เยรูซาเล็ม จริง แล้ว ข้า พระองค์ จะ ถวาย นมัสการ พระ ยาห์เวห์’”
{15:9} พระ ราชา ตรัส ตอบ ท่าน ว่า“ จง ไป เป็น สุข เถิด” ท่าน ก็ ลุก ขึ้น ไป ยัง เมือง เฮ โบ รน
{15:10} แต่ อับ ซา โลม ได้ ส่ง ผู้ สื่อสาร ลับ ไป ทั่ว อิสราเอล ทุก เผ่า ว่า“ พวก ท่าน ได้ยิน เสียง เขา สัตว์ เมื่อไร จง กล่าว กัน ว่า‘ อับ ซา โลม เป็น กษัตริย์ ที่ เฮ โบ รน’”
{15:11} มี ชาย 200 คน ไป กับ อับ ซา โลม จาก กรุง เยรูซาเล็ม เป็น คน ที่ ถูก เชิญ ไป คน เหล่า นี้ ไป อย่าง บริสุทธิ์ ใจ ไม่ รู้เรื่อง ทั้งสิ้น เลย
{15:12} ขณะ เมื่อ อับ ซา โลม ถวาย สัต ว บูชา อยู่ ท่าน ส่ง คน ไป เชิญ อา หิโธเฟลชาวกิโลห์ ที่ปรึกษา ของ ดา วิด มา จาก เมือง ของ เขา คือ กิโลห์ การ คบคิด กัน นั้น ก็ เพิ่ม กำลัง ขึ้น คน ที่ มา ฝักใฝ่ อยู่ กับ อับ ซา โลม ก็ มาก ขึ้น
{i15:13} ดา วิด หนี จาก เยรูซาเล็ม
{15:13} ผู้ สื่อสาร คน หนึ่ง มา เฝ้า ดา วิด ทูล ให้ ทรง ทราบ ว่า“ ใจ ของ คน อิสราเอล คล้อย ตาม อับ ซา โลม ไป แล้ว”
{15:14} แล้ว ดา วิด รับสั่ง แก่ บรรดา ข้าราชการ ที่ อยู่ กับ พระองค์ ณ เยรูซาเล็ม ว่า“ จง ลุก ขึ้น ให้ เรา หนี ไป เถอะ มิ ฉะนั้น เรา จะ ไม่ มี ทาง หนี จาก อับ ซา โลม จง รีบ ไป เกรง ว่า เขา จะ รีบ มา และ ตาม เรา ทัน และ นำ เหตุ ร้าย มา ถึง เรา และ ทำลาย กรุง นี้ เสีย ด้วย คม ดาบ”
{15:15} ข้าราชการ ของ พระ ราชา จึง กราบ ทูล พระ ราชา ว่า“ ดู เถิด บรรดา ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท พร้อม จะ ทำ ตาม สิ่ง ซึ่ง พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ตัดสิน พระทัย ทุก ประการ”
{15:16} พระ ราชา ก็ เสด็จ ออก ไป พร้อม กับ คน ทั้งหมด ใน ราช สำนัก ของ พระองค์ เว้น แต่ นาง สนม 10 คน ได้ ทรง ละ ไว้ ให้ เฝ้า พระ ราช วัง
{15:17} พระ ราชา ก็ เสด็จ ออก ไป ทหาร ทั้งสิ้น ก็ ตาม พระองค์ ไป และ เสด็จ ประทับ ที่ บ้าน ที่ ห่าง ไกล ออก ไป
{15:18} บรรดา ข้าราชการ ทั้งสิ้น เดิน ผ่าน ด้าน ข้าง พระองค์ ไป บรรดา คน เค เร ธีและคนเปเลทกับคนกัท 600 คน ที่ ติดตาม พระองค์ มา จาก เมือง กัท เดิน ผ่าน นำ หน้า พระ ราชา ไป
{15:19} พระ ราชา จึง ตรัส สั่ง อิททัยคนกัทว่า“ ทำไม เจ้า จะ ไป กับ พวก เรา ด้วย? จง กลับ ไป อยู่ กับ พระ ราชา เพราะ เจ้า เป็น คน ต่าง ด้าว และ ถูก เนรเทศ มา ด้วย เจ้า จง กลับ ไป บ้านเมือง ของ เจ้า เถิด
{15:20} เจ้า เพิ่ง มา ถึง เมื่อ วาน นี้ และ วัน นี้ ควร ที่ เรา จะ ให้ เจ้า ไปๆ มาๆ กับ พวก เรา หรือ? ด้วย เรา ไม่ ทราบ ว่า จะ ไป ที่ไหน? จง กลับ ไป เถิด พา พวก พี่น้อง ของ เจ้า กลับ ไป ด้วย ขอ ความ รัก มั่นคง และ ความ สัตย์ จริง จง อยู่ กับ เจ้า เถิด”
{15:21} แต่ อิททัย ทูล ตอบ พระ ราชา ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด และ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉัน ใด พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เสด็จ ประทับ ที่ไหน จะ สิ้น พระ ชนม์ หรือ ทรง พระ ชนม์ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ขอ ไป อยู่ ที่ นั้น ด้วย”
{15:22} ดา วิด ก็ รับสั่ง กับ อิททัยว่า“ จง ไป และ เดิน ผ่าน ไป เถิด” อิททัยชาวเมืองกัท จึง ผ่าน ไป พร้อม กับ บรรดา ผู้ใหญ่ และ เด็ก ทั้งหมด
{15:23} เมื่อ ทหาร ทั้งหมด เดิน ผ่าน ไป ชาว เมือง ทั้งหมด ก็ ร้องไห้ เสียง ดัง พระ ราชา ก็ เสด็จ ข้าม ลำธาร ขิด โร น และ ทหาร ทั้งหมด ก็ เดิน ผ่าน ไป ยัง ถิ่น ทุรกันดาร
{15:24} และ นี่แน่ะ ศาโดก ก็ มา ด้วย พร้อม กับ คน เล วี ทั้งสิ้น หาม หีบ พัน ธ สัญญา ของ พระเจ้า มา และ พวก เขา วาง หีบ ของ พระเจ้า ลง จน ประชาชน ผ่าน ออก จาก เมือง ไป หมด และ อา บี ยา ธาร์ ก็ ขึ้น มา ด้วย
{15:25} แล้ว พระ ราชา ตรัส สั่ง ศาโดกว่า“ จง หาม หีบ ของ พระเจ้า กลับ เข้า ไป ใน เมือง เถิด หาก ว่า พระ ยาห์เวห์ ทรง โปรดปราน เรา พระองค์ จะ ทรง นำ เรา กลับ และ ให้ เรา เห็น ทั้ง หีบ นั้น กับ ที่ ประทับ ของ พระองค์ ด้วย
{15:26} แต่ ถ้า พระองค์ ตรัส ว่า‘ เรา ไม่ พอใจ เจ้า’ ดู เถิด เรา อยู่ ที่ นี่ ขอ พระองค์ ทรง ทำ กับ เรา ตาม ที่ พระองค์ ทรง เห็น ชอบ เถิด”
{15:27} พระองค์ ตรัส กับ ศาโดก ปุโรหิต ด้วย ว่า“ ท่าน เป็น ผู้ ทำนาย ไม่ ใช่ หรือ? จง กลับ เข้า ไป ใน เมือง โดย สวัสดิภาพ พร้อม กับ บุตร ชาย ทั้ง สอง ของ ท่าน คือ อา หิมาอัส บุตร ของ ท่าน และ โย นา ธาน บุตร ของ อา บี ยา ธาร์
{15:28} นี่แน่ะ เรา จะ คอย อยู่ ที่ ท่า ข้าม ไป ถิ่น ทุรกันดาร จน จะ มี ข่าว มา จาก พวก ท่าน ให้ เรา ทราบ”
{15:29} ศาโดก กับ อา บี ยา ธาร์ จึง หาม หีบ ของ พระเจ้า กลับ ไป ยัง กรุง เยรูซาเล็ม และ พัก อยู่ ที่ นั่น
{15:30} ดา วิด เสด็จ ขึ้น ไป ตาม ทาง ขึ้น ภูเขา มะกอก เทศ เสด็จ พลาง ทรง กันแสง พลาง มี ผ้า คลุม พระ เศียร เสด็จ โดย พระ บาท เปล่า และ ทหาร ทั้งหมด ที่ อยู่ กับ พระองค์ ก็ เอา ผ้า คลุม ศีรษะ เดิน ไป พลาง ร้องไห้ พลาง
{15:31} มี คน ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ ว่า“ อา หิโธเฟล อยู่ ใน พวก คิด กบฏ ของ อับ ซา โลม ด้วย” ดา วิด กราบ ทูล ว่า“ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ ขอ ทรง ให้ คำ ปรึกษา ของ อา หิโธเฟล โง่เขลา ไป”
{i15:32} หุ ชัย เป็น สายลับ ให้ ดา วิด
{15:32} ต่อ มา เมื่อ ดา วิด มา ถึง ยอด เขา ซึ่ง เป็น ที่ นมัสการ พระเจ้า นี่แน่ะ หุ ชัย ตระกูล อา รคี เข้า มา เฝ้า มี เสื้อ ผ้า ฉีก ขาด และ ดิน อยู่ บน ศีรษะ
{15:33} ดา วิด ตรัส กับ เขา ว่า“ ถ้า เจ้า ข้าม ไป กับ เรา เจ้า จะ เป็น ภาระ แก่ เรา
{15:34} แต่ ถ้า เจ้า กลับ เข้า ไป ใน เมือง และ กล่าว กับ อับ ซา โลม ว่า‘ ข้า แต่ พระ ราชา ข้า พระ บาท ขอ ถวาย ตัว เป็น ข้า ของ ฝ่าพระบาท ดัง ที่ ข้า พระ บาท เป็น ข้า ของ พระ ราช บิดา ของ ฝ่าพระบาท มา แต่ กาล ก่อน ฉัน ใด ข้า พระ บาท ขอ เป็น ข้า ของ ฝ่าพระบาท ฉัน นั้น’ แล้ว เจ้า จะ ทำให้ คำ ปรึกษา ของ อา หิโธเฟล พ่าย แพ้ ไป เพื่อ เรา
{15:35} ศาโดก กับ อา บี ยา ธาร์ พวก ปุโรหิต ก็ อยู่ กับ เจ้าที่ นั่น ไม่ ใช่ หรือ? ทุก สิ่ง ที่ เจ้า ได้ยิน ใน พระ ราช วัง จง บอก ให้ ศาโดก กับ อา บี ยา ธาร์ พวก ปุโรหิต ทราบ
{15:36} ดู เถิด บุตร สอง คน ของ เขา ก็ อยู่ ด้วย คือ อา หิมาอัสบุตรศาโดก และ โย นา ธาน บุตร อา บี ยา ธาร์ พวก ท่าน จง ใช้ เขา มาบ อก เรา ทุก เรื่อง ที่ ท่าน ได้ยิน”
{15:37} หุ ชัย สหาย ของ ดา วิด จึง กลับ เข้า ไป ใน เมือง พอดี กับ อับ ซา โลม กำลัง เสด็จ เข้า กรุง เยรูซาเล็ม
{i16:1} กลุ่ม ผู้ ต่อต้าน ดา วิด
{16:1} เมื่อ ดา วิด เสด็จ เลย ยอด เขา ไป หน่อย หนึ่ง นี่แน่ะ ศิ บา มหาดเล็ก ของ เม ฟีโบเชท ก็ เข้า มา เฝ้า พระองค์ มี ลา คู่ หนึ่ง ผูก อาน พร้อม บรรทุก ขนม ปัง 200 ก้อน ลูกเกด 100 พวง และ ผลไม้ ฤดู ร้อน อีก หนึ่ง ร้อย กับ เหล้า องุ่น หนึ่ง ถุง หนัง
{16:2} พระ ราชา ตรัส กับ ศิบาว่า“ เจ้า นำ สิ่ง เหล่า นี้ มา ทำไม?” ศิ บา ทูล ตอบ ว่า“ ลา คู่ นั้น เพื่อ ราชวงศ์ จะ ได้ ทรง ขนม ปัง และ ผลไม้ ฤดู ร้อน สำหรับ พวก คน หนุ่ม รับประทาน และ เหล้า องุ่น เพื่อ ผู้ ที่ อ่อนเปลี้ย ใน ถิ่น ทุรกันดาร จะ ได้ ดื่ม”
{16:3} พระ ราชา ตรัส ว่า“ บุตร เจ้านาย ของ เจ้า อยู่ ที่ไหน?” ศิ บา ทูล พระ ราชา ว่า“ ดู เถิด ท่าน พัก อยู่ ใน เยรูซาเล็ม เพราะ ท่าน ว่า‘ วัน นี้ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล จะ คืน ราช อาณาจักร ของ บิดา ของ เรา ให้ แก่ เรา’”
{16:4} แล้ว พระ ราชา ตรัส กับ ศิบาว่า“ นี่แน่ะ บัดนี้ ทรัพย์ สมบัติ ของ เม ฟีโบเชท ก็ ตก เป็น ของ เจ้า” และ ศิ บา ทูล ว่า“ ข้า พระ บาท ขอ กราบ ถวาย บังคม ข้า แต่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ขอ ข้า พระ บาท เป็น ที่ โปรดปราน ของ ฝ่าพระบาท”
{i16:5} ชิ เม อี สาปแช่ง ดา วิด
{16:5} เมื่อ กษัตริย์ ดา วิด เสด็จ มา ยัง ตำบล บา ฮู ริม มี ชาย คน หนึ่ง อยู่ ใน ตระกูล วงศ์วาน ซา อู ล ชื่อ ชิ เม อี บุตร เก- รา เขา ออก มา เดิน พลาง สาปแช่ง พลาง
{16:6} และ เอา หิน ขว้าง ดา วิด และ ขว้าง ข้าราชการ ทั้งหมด ของ กษัตริย์ ดา วิด ทหาร ทั้งหมด และ นักรบ ทั้งหมด ก็ อยู่ ข้าง ขวา และ ข้าง ซ้าย ของ พระองค์
{16:7} ชิ เม อี สาปแช่ง ว่า“ ไป ไป เจ้า ฆาตกร เจ้า วายร้าย
{16:8} พระ ยาห์เวห์ ได้ ทรง ตอบ สนอง เจ้า ใน เรื่อง โลหิต ทั้งสิ้น แห่ง พงศ์พันธุ์ ของ ซา อู ล ผู้ ซึ่ง เจ้า เข้า ครอง แทน อยู่ นั้น และ พระ ยาห์เวห์ ทรง มอบ ราช อาณาจักร ไว้ ใน มือ อับ ซา โลม บุตร ของ เจ้า ดู ซิ สิ่ง ชั่ว ร้าย ตก อยู่ บน เจ้า แล้ว เพราะ เจ้า เป็น ฆาตกร”
{16:9} อา บี ชัย บุตร นาง เศรุยาห์ จึง ทูล พระ ราชา ว่า“ ทำไม ปล่อย ให้ สุนัข ตายตัว นี้ มา สาปแช่ง พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท? ขอ ให้ ข้า พระ บาท ข้าม ไป ตัด หัว มัน”
{16:10} แต่ พระ ราชา ตรัส ว่า“ พวก บุตร ของ นาง เศรุยาห์ เอ๋ย เรา มี ธุระ อะไร กับ เจ้า? ถ้า เขา สาปแช่ง เพราะ พระ ยาห์เวห์ ตรัส สั่ง เขา ว่า‘ จง สาปแช่ง ดา วิด’ แล้ว ใคร จะ พูด ว่า‘ ทำไม เจ้า จึง ทำ เช่น นี้?’”
{16:11} ดา วิด ตรัส กับ อา บี ชัย และ ข้าราชการ ทั้งสิ้น ของ พระองค์ ว่า“ ดู เถิด ลูก ของ เรา แท้ๆ ยัง แสวง หา ชีวิต ของ เรา ยิ่ง กว่า นั้น ทำไม คน เบน ยา มิ น คน นี้ จะ ไม่ ทำ เล่า? ช่าง เขา เถิด ให้ เขา สาปแช่ง ไป เพราะ พระ ยาห์เวห์ ทรง บอก เขา แล้ว
{16:12} บางที พระ ยาห์เวห์ จะ ทอด พระ เนตร ความ ทุกข์ ใจ ของ เรา และ พระ ยาห์เวห์ จะ ทรง ตอบ สนอง เรา ด้วย การ ดี แทน คำ สาปแช่ง ของ เขา ใน วัน นี้”
{16:13} ดา วิด จึง ทรง ดำเนิน ไป ตาม ทาง พร้อม กับ ทหาร ของ พระองค์ ฝ่าย ชิ เม อี ก็ เดิน ไป ตาม เนิน เขา ตรง ข้าม เขา เดิน พลาง สาปแช่ง พลาง เอา ก้อน หิน ขว้าง และ เอา ฝุ่น ซัด ใส่
{16:14} พระ ราชา กับ ทหาร ทั้งปวง ที่ อยู่ กับ พระองค์ ก็ มา ถึง ที่หมาย ด้วย ความ เหนื่อย อ่อน จึง ทรง พักผ่อน เอา แรง ณที่นั่น
{i16:15} คำ ปรึกษา ของ อา หิโธเฟล
{16:15} อับ ซา โลม กับ ประชาชน ทั้งสิ้น คือ คน อิสราเอล ก็ มา ถึง กรุง เยรูซาเล็ม และ อา หิโธเฟล ก็ มา ด้วย
{16:16} และ ต่อ มา เมื่อ หุ ชัย ชาว อา รคี สหาย ของ ดา วิด เข้า เฝ้า อับ ซา โลม หุ ชัย ทูล อับ ซา โลม ว่า“ ขอ พระ ราชา ทรง พระ เจริญ ขอ พระ ราชา ทรง พระ เจริญ”
{16:17} และ อับ ซา โลม ตรัส กับ หุชัยว่า“ นี่ หรือ ความ จงรัก ภักดี ต่อ สหาย ของ ท่าน? ทำไม ท่าน ไม่ ไป กับ สหาย ของ ท่าน เล่า?”
{16:18} หุ ชัย ทูล อับ ซา โลม ว่า“ ไม่ ใช่ พ่ะย่ะค่ะ พระ ยาห์เวห์ กับ ประชาชน เหล่า นี้ กับ คน อิสราเอล ทั้งสิ้น เลือกตั้ง ใคร ไว้ ข้า พระ บาท จะ อยู่ ต่อ กับ ผู้ นั้น
{16:19} อีก ประการ หนึ่ง ข้า พระ บาท ควร จะ ปรนนิบัติ ใคร? ไม่ ใช่ โอรส ของ ท่าน ผู้ นั้น หรือ? ข้า พระ บาท ได้ ปรนนิบัติ เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท มา แล้ว ฉัน ใด ก็ จะ ปรนนิบัติ ฝ่าพระบาท ฉัน นั้น”
{16:20} อับ ซา โลม ตรัส ถาม อา หิโธเฟลว่า“ พวก เรา จะ ทำ อะไร ดี? จง ให้ คำ ปรึกษา แก่ เรา”
{16:21} อา หิโธเฟล ทูล อับ ซา โลม ว่า“ จง เข้า หา พวก นาง สนม ของ เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท ซึ่ง เสด็จ พ่อ ทิ้ง ไว้ ให้ เฝ้า พระ ราช วัง เมื่อ คน อิสราเอล ทั้งสิ้น ได้ยิน ว่า ฝ่าพระบาท ได้ ทำให้ ตน เป็น ที่ เกลียด ชัง ของ เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท แล้ว มือ ทั้งหมด ที่ อยู่ ฝ่าย ฝ่าพระบาท ก็ จะ เข้มแข็ง ขึ้น”
{16:22} เขา จึง กาง เต็นท์ ให้ อับ ซา โลม ไว้ บน ดาดฟ้า หลังคา และ อับ ซา โลม ก็ ทรง เข้า หา พวก นาง สนม ของ พระ ราช บิดา ของ พระองค์ ต่อ หน้า อิสราเอล ทั้งสิ้น
{16:23} ใน สมัย นั้น คำ ปรึกษา ของ อา หิโธเฟล ที่ ทูล ถวาย เหมือน กับ เขา ได้ รับ พระ ดำรัส ของ พระเจ้า ทั้ง ดา วิด และ อับ ซา โลม จึง ทรง นับถือ คำ ปรึกษา ทั้งหมด ของ อา หิโธเฟล
{17:1} และ อา หิโธเฟล ทูล อับ ซา โลม ว่า“ ขอ โปรด ให้ ข้า พระ บาท เลือก ทหาร 12,000 คน ข้า พระ บาท จะ ยก ไป ไล่ ตาม ดา วิด คืน วัน นี้
{17:2} ข้า พระ บาท จะ ไป ทัน พระองค์ เมื่อ พระองค์ ยัง เหน็ดเหนื่อย และ อ่อน กำลัง ทำให้ พระองค์ กลัว ตัว สั่น ทหาร ทั้งปวง ที่ อยู่ กับ พระองค์ ก็ จะ หนี ไป ข้า พระ บาท จะ ฆ่า ฟัน กษัตริย์ เท่านั้น
{17:3} แล้ว จะ นำ ทหาร ทั้งปวง กลับ มา เข้า ฝ่าย ฝ่าพระบาท เมื่อ คน ทั้งหมด กลับ มา นอกจาก ชาย คน นั้น ที่ ฝ่าพระบาท แสวง หา ประชาชน ทั้งปวง ก็ จะ สงบสุข”
{17:4} คำ ทูล นี้ เป็น ที่ พอ พระทัย อับ ซา โลม และ บรรดา ผู้ใหญ่ แห่ง อิสราเอล ก็ พอใจ ด้วย
{i17:5} คำ ปรึกษา ของ หุชัย
{17:5} อับ ซา โลม ตรัส ว่า“ จง เรียก หุ ชัย คน อา รคี เข้า มา และ ให้ เรา ฟัง จาก เขา ด้วย”
{17:6} เมื่อ หุ ชัย เข้า มา เฝ้า อับ ซา โลม แล้ว อับ ซา โลม จึง ตรัส ถาม เขา ว่า“ อา หิโธเฟล ว่า อย่าง นี้ แล้ว เรา ควร จะ ทำ ตาม คำ แนะนำ ของ เขา หรือ ไม่? ถ้า ไม่ ท่าน จง พูด มา”
{17:7} หุ ชัย จึง ทูล อับ ซา โลม ว่า“ คำ ปรึกษา ซึ่ง อา หิโธเฟล แนะนำ ใน ครั้ง นี้ ไม่ ดี”
{17:8} หุ ชัย ทูล ต่อ ไป ว่า“ ฝ่าพระบาท เอง ทรง ทราบ แล้ว ว่า เสด็จ พ่อ และ พวก ที่ อยู่ ด้วย เป็น เหล่า นักรบ และ จิตใจ ของ พวก เขา กำลัง โกรธ เหมือน หมี ที่ ลูก ถูก ลัก เอา ไป ใน ทุ่ง นอกจาก นั้น เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท ทรง ชำนาญ ศึก พระองค์ จะ ไม่ ทรง พัก อยู่ กับ พวก ทหาร
{17:9} ดู เถิด ถึง ขณะ นี้ พระองค์ ก็ ทรง ซ่อน อยู่ ใน บ่อ แห่ง หนึ่ง หรือ ใน อีก ที่ หนึ่ง และ เมื่อ มี คน ล้ม ตาย ใน การ สู้ รบ ครั้ง แรก ใคร ที่ ทราบ เรื่อง ก็ จะ กล่าว ว่า‘ พวก ทหาร ที่ ติดตาม อับ ซา โลม ถูก ฆ่า ฟัน’
{17:10} แม้ คน ที่ เข้มแข็ง ที่ จิตใจ เหมือน อย่าง ใจ สิงห์ ก็ จะ สลาย ไป แน่ เพราะ อิสราเอล ทั้งสิ้น ทราบ ว่า เสด็จ พ่อ ของ ฝ่าพระบาท เป็น นักรบ และ พวก ที่ อยู่ ด้วย ก็ เป็น ทหาร ที่ แข็งกล้า
{17:11} แต่ คำ ปรึกษา ของ ข้า พระ บาท มี ว่า ขอ ฝ่าพระบาท ทรง รวบรวม อิสราเอล ทั้งหมด อย่าง จริงจัง สำหรับ พระองค์ ตั้งแต่ ดาน ถึง เบเออร์เช บา ให้ มากมาย ดั่ง ทราย ที่ ทะเล แล้ว ฝ่าพระบาท ก็ เสด็จ ไป รบ
{17:12} พวก เรา จะ เข้า รบ กับ เขา ณ ที่ ที่ พวก เรา พบ เขา และ พวก เรา จะ เข้า โจมตี เหมือน น้ำค้าง ตก เหนือ พื้น ดิน และ จะ ไม่ มี ใคร สัก คน แม้ ตัว เขา หรือ คน ทั้งหมด ที่ อยู่ กับ เขา เหลือ อยู่ เลย
{17:13} ถ้า เขา ถอย ไป รวม กัน ใน เมือง คน อิสราเอล ทั้งสิ้น ก็ จะ เอา เชือก มา ลาก เมือง นั้น ลง ไป ที่ ลุ่ม แม่น้ำ จน กระทั่ง ไม่ มี ใคร หา ก้อน กรวด สัก ก้อน หนึ่ง เจอ ที่ นั่น”
{17:14} อับ ซา โลม และ คน อิสราเอล ทั้งปวง ว่า“ คำ ปรึกษา ของ หุ ชัย คน อา รคี ดี กว่า คำ ปรึกษา ของ อา หิโธเฟล” เพราะ พระ ยาห์เวห์ ทรง กำหนด ให้ คำ ปรึกษา อัน ดี ของ อา หิโธเฟล พ่าย แพ้ เพื่อ พระ ยาห์เวห์ จะ ทรง นำ เหตุ ร้าย มา ยัง อับ ซา โลม
{i17:15} หุ ชัย เตือน ดา วิด ให้ หนี
{17:15} แล้ว หุ ชัย จึง บอก ศาโดก และ อา บี ยา ธาร์ ปุโรหิต ทั้ง สอง ว่า“ อา หิโธเฟล ให้ คำ ปรึกษา อย่าง นั้น อย่าง นี้ แก่ อับ ซา โลม และ พวก ผู้ใหญ่ ของ อิสราเอล และ ข้าพเจ้า ให้ คำ ปรึกษา อย่าง นั้น อย่าง นี้
{17:16} บัดนี้ จง รีบ ส่ง คน ไป ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ ว่า‘ คืน นี้ อย่า ทรง ค้าง ใน ที่ราบ ของ ถิ่น ทุรกันดาร ให้ เสด็จ ข้าม ไป ให้ ได้ เกรง ว่า พระ ราชา และ ทหาร ทั้งสิ้น ที่ อยู่ กับ พระองค์ จะ ถูก กลืน ไป หมด’”
{17:17} ฝ่าย โย นา ธานและอาหิมาอัส กำลัง คอย อยู่ ที่ เอน โร เก ล แล้ว มี สาวใช้ คน หนึ่ง ไป บอก ให้ เขา ทั้ง สอง ทราบ แล้ว เขา ทั้ง สอง ก็ ไป ทูล กษัตริย์ ดา วิด ให้ ทรง ทราบ เพราะ เขา ทั้ง สอง ไม่ สามารถ เข้า ไป ใน เมือง ให้ ใคร เห็น
{17:18} แต่ มี เด็ก หนุ่ม คน หนึ่ง เห็น พวก เขา จึง ไป ทูล อับ ซา โลม ให้ ทรง ทราบ เขา ทั้ง สอง ก็ รีบ ไป จน ถึง บ้าน ชาย คน หนึ่ง ที่ บา ฮู ริม เขา มี บ่อ น้ำ อยู่ ที่ ลาน บ้าน เขา ทั้ง สอง จึง ลง ไป อยู่ ใน บ่อ นั้น
{17:19} ภรรยา ของ เขา ก็ เอา ผ้า มา ปู ปิด ปาก บ่อ แล้ว ก็ เกลี่ย ปลายข้าว ตาก อยู่ บน นั้น ไม่ มี ใคร ทราบ เรื่อง เลย
{17:20} เมื่อ พวก ข้าราชการ ของ อับ ซา โลม มา ถึง ที่ บ้าน หญิง คน นี้ ก็ ถาม ว่า“ อา หิมาอัส กับ โย นา ธา นอ ยู่ ที่ไหน?” หญิง นั้น ก็ ตอบ พวก เขา ว่า“ เขา ทั้ง สอง ข้าม ลำธาร ไป แล้ว” เมื่อ พวก เขา ค้น หา ไม่ พบ ก็ กลับ ไป เยรูซาเล็ม
{17:21} เมื่อ คน เหล่า นั้น ไป แล้ว เขา ทั้ง สอง ขึ้น มา จาก บ่อ ไป ทูล กษัตริย์ ดา วิด ให้ ทรง ทราบ เขา ทั้ง สอง ทูล ดา วิด ว่า“ ขอ ทรง ลุก ขึ้น และ รีบ ข้าม แม่น้ำ ไป เพราะ อา หิโธเฟล ให้ คำ ปรึกษา ต่อสู้ พวก ฝ่าพระบาท อย่าง นั้น”
{17:22} ดา วิด ก็ ทรง ลุก ขึ้น พร้อม กับ ทหาร ทั้งหมด ที่ อยู่ กับ พระองค์ และ พวก เขา ก็ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน พอ รุ่งสาง ก็ ไม่ มี เหลือ สัก คน หนึ่ง ที่ ยัง ไม่ ได้ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน
{17:23} เมื่อ อา หิโธเฟล เห็น ว่า ไม่ มี ใคร ทำ ตาม คำ ปรึกษา ของ ท่าน ก็ ผูก อาน ลา ขึ้น ขี่ กลับ ไป บ้าน ใน เมือง ของ ท่าน เมื่อ สั่งเสีย เรื่อง ครอบครัว ของ ท่าน เสร็จ แล้ว ก็ ผูก คอ ตาย เขา จึง เอา ศพ ฝัง ไว้ ที่ อุโมงค์ บิดา ของ ท่าน
{17:24} ดา วิด เสด็จ มา ยัง เมือง มา หะ นา อิม ส่วน อับ ซา โลม เอง กับ คน อิสราเอล ทั้งสิ้น ที่ อยู่ กับ พระองค์ ก็ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน
{17:25} อับ ซา โลม ทรง ตั้ง อา มา สา เป็น แม่ทัพ แทน โย อาบ อา มา สา เป็น บุตร ของ ชาย คน หนึ่ง ชื่อ อิ ธรา คน อิสราเอล ที่ แต่งงาน กับ อา บี กัล บุตรี ของ นา หา ช น้อง สาว ของ นาง เศรุยาห์ มารดา ของ โย อาบ
{17:26} ฝ่าย คน อิสราเอล และ อับ ซา โลม ตั้ง ค่าย อยู่ ใน แผ่นดิน กิเลอาด
{17:27} เมื่อ ดา วิด เสด็จ มา ถึง มา หะ นา อิมโช บี บุตร นา หา ช ชาว เมือง รับ บาห์แห่งคนอัมโมนและมาคีร์บุตรอัมมีเอลชาวโล เด บาร์ และ บา รซิลลัยชาวกิเล อาด จาก เมือง โร เก- ลิ ม
{17:28} ได้ ขน ที่นอน อ่าง น้ำ และ เครื่อง ภาชนะ ดิน ข้าว สาลี ข้าว บาร์เลย์ และ แป้ง ข้าว คั่ว ถั่ว ถั่ว แดง และ เมล็ด ถั่ว
{17:29} น้ำผึ้ง เนย แกะ และ เนย แข็ง ที่ ได้ มา จาก ฝูง สัตว์ ถวาย แด่ ดา วิด และ ให้ พวก ทหาร ที่ อยู่ กับ พระองค์ รับประทาน เพราะ พวก เขา พูด ว่า“ พวก ทหาร หิว และ อ่อนเพลีย และ กระหาย อยู่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร”
{i18:1} อับ ซา โลม ทรง แพ้ และ สวรรคต
{18:1} ดา วิด จึง ตรวจ ทหาร ที่ อยู่ กับ พระองค์ และ ทรง จัดตั้ง นาย พัน นาย ร้อย ให้ ควบคุม
{18:2} และ ดา วิด ทรง จัด ทัพ ออก ไป ให้ อยู่ ใน บังคับบัญชา ของ โย อาบ หนึ่ง ใน สาม และ ใน บังคับ ของ อา บี ชัย น้อง ชาย ของ โย อาบ บุตร นาง เศรุยาห์ หนึ่ง ใน สาม และ อีก หนึ่ง ใน สาม อยู่ ใน บังคับบัญชา ของ อิททัยคนกัท และ พระ ราชา ตรัส กับ พวก ทหาร ว่า“ เรา เอง จะ ออก ไป กับ พวก ท่าน เป็น แน่”
{18:3} แต่ พวก ทหาร เหล่า นั้น ทูล ว่า“ ขอ ฝ่าพระบาท อย่า เสด็จ เลย ถ้า พวก ข้า พระ บาท จะ หนี ไป พวก เขา ก็ ไม่ สนใจ พวก ข้า พระ บาท หรือ ถ้า พวก ข้า พระ บาท ตาย เสีย สัก ครึ่ง หนึ่ง พวก เขา ก็ ไม่ สนใจ พวก ข้า พระ บาท แต่ ฝ่าพระบาท มี ค่า เสมือน พวก ข้า พระ บาท หนึ่ง หมื่น คน เพราะ ฉะนั้น ขอ ฝ่าพระบาท ส่ง กองหนุน จาก ใน เมือง จะ ดี กว่า”
{18:4} พระ ราชา ตรัส กับ พวก เขา ว่า“ พวก ท่าน เห็น ชอบ อย่างไร เรา จะ ทำ ตาม” พระ ราชา จึง ทรง ยืน ที่ ข้าง ประตู เมือง และ ทหาร ทั้งหมด เดิน ออก ไป เป็น กองร้อย กองพัน
{18:5} พระ ราชา ทรง บัญชา โย อาบ อา บี ชัย และ อิททัยว่า“ เบาๆ มือ กับ อับ ซา โลม ชาย หนุ่ม นั้น ด้วย เห็นแก่ เรา เถิด” ทหาร ทั้งสิ้น ก็ ได้ยิน คำ บัญชา ซึ่ง พระ ราชา ประทาน แก่ ผู้บังคับบัญชา ทั้งหมด ด้วย เรื่อง อับ ซา โลม
{18:6} พวก ทหาร จึง ออก ไป ใน ทุ่ง เพื่อ สู้ รบ กับ คน อิสราเอล การ สงคราม นั้น ทำ กัน ใน ป่า เอฟ รา อิม
{18:7} ที่ นั่น คน อิสราเอล ก็ พ่าย แพ้ แก่ พวก ข้าราชการ ทหาร ของ ดา วิด มี การ ฆ่า ฟัน กัน อย่าง หนัก ที่ นั่น ใน วัน นั้น มี ทหาร ตาย 20,000 คน
{18:8} ที่ นั่น สงคราม กระจาย ไป ทั่ว แผ่นดิน ใน วัน นั้น ป่า กิน พวก ทหาร เสีย มาก กว่า ดาบ กิน
{18:9} เมื่อ อับ ซา โลม ไป พบ พวก ข้าราชการ ทหาร ของ ดา วิด เข้า อับ ซา โลม ทรง ล่อ อยู่ และ ล่อ นั้น ได้ วิ่ง เข้า ไป ใต้ พุ่ม ของ ต้น โอ๊ก ใหญ่ ศีรษะ ของ ท่าน ก็ ติด กิ่ง ต้น โอ๊ก แน่น แล้ว ท่าน ก็ แขวน อยู่ ระหว่าง ฟ้า และ ดิน ส่วน ล่อ ใต้ ท่าน วิ่ง เลย ไป
{18:10} มี ชาย คน หนึ่ง มา เห็น เข้า จึง ไป แจ้ง ให้ โย อาบ ทราบ ว่า“ นี่แน่ะ ข้าพเจ้า เห็น อับ ซา โลม แขวน อยู่ ที่ ต้น โอ๊ก”
{18:11} โย อาบ ก็ พูด กับ ชาย ที่ แจ้ง ให้ ท่าน ทราบ ว่า“ อะไร นะ เจ้า เห็น เขา แล้ว ทำไม เจ้า ไม่ ฟัน ให้ ตก ดิน ที่ นั่น เล่า? ถ้า เจ้า ได้ ทำ อย่าง นั้น เรา ก็ จะ ได้ ให้ เงิน 10 แผ่น กับ สาย รัด เอว เส้น หนึ่ง แก่ เจ้า”
{18:12} แต่ ชาย คน นั้น เรียน โย อาบ ว่า“ ถึง มือ ของ ข้าพเจ้า อุ้ม เงิน 1,000 แผ่น อยู่ ข้าพเจ้า จะ ไม่ ยื่น มือ ออก ทำร้าย พระ ราช โอรส ของ พระ ราชา เพราะ ว่า หู ของ พวก เรา ได้ยิน พระ ราชา ทรง บัญชา ท่าน และ อา บี ชัย กับ อิททัยว่า‘ จง ป้องกัน อับ ซา โลม ชาย หนุ่ม นั้น เพื่อ เห็นแก่ เรา’
{18:13} แต่ ถ้า ข้าพเจ้า ทำร้าย ชีวิต ของ เขา (และ ไม่ มี อะไร ปิดบัง ให้ พ้น พระ ราชา) แล้ว ตัว ท่าน เอง ก็ จะ ทอดทิ้ง ข้าพเจ้า”
{18:14} โย อาบ จึง ว่า“ เรา ไม่ ควร เสีย เวลา กับ เจ้า เช่น นี้” ท่าน ก็ จับ หลาว สาม อัน ไว้ ใน มือ แทง เข้า ไป ใน หัวใจ ของ อับ ซา โลม ขณะ ท่าน ยัง มี ชีวิต อยู่ ใน ใจ กลาง ต้น โอ๊ก
{18:15} ทหาร หนุ่ม สิบ คน ที่ ถือ เครื่อง รบ ของ โย อาบ ก็ ล้อม อับ ซา โลม ไว้ แล้ว ประหาร ท่าน เสีย
{18:16} โย อาบ ก็ เป่า เขา สัตว์ และ พวก ทหาร ก็ กลับ จาก การ ไล่ ตาม อิสราเอล เพราะ โย อาบ ยับยั้ง พวก เขา ไว้
{18:17} เขา ก็ ยก ศพ อับ ซา โลม โยน ลง ไป ใน บ่อ ใหญ่ ซึ่ง อยู่ ใน ป่า เอา หิน กอง ทับ ไว้ เป็น กอง ใหญ่ มหึมา คน อิสราเอล ทั้งสิ้น ต่าง ก็ หนี กลับ ไป ที่ อยู่ ของ ตน
{18:18} เมื่อ อับ ซา โลม ยัง มี ชีวิต อยู่ ได้ ตั้ง เสา ไว้ สำหรับ ท่าน ที่ หุบเขา หลวง เพราะ ท่าน กล่าว ว่า“ เรา ไม่ มี บุตร ชาย ที่ จะ สืบ ชื่อ ของ เรา” ท่าน เรียก เสา นั้น ตาม ชื่อ ของ ท่าน เขา เรียก กัน ว่า อนุสรณ์ อับ ซา โลม จน ทุก วัน นี้
{i18:19} ดา วิด ทรง ทราบ ข่าว อับ ซา โลม สวรรคต
{18:19} อา หิมาอัสบุตรศา โด กก ล่า วว่า“ ขอ ให้ ข้าพเจ้า วิ่ง นำ ข่าว ไป ทูล พระ ราชา ว่า พระ ยาห์เวห์ ทรง ช่วย กู้ พระองค์ ให้ พ้น จาก มือ ศัตรู ของ พระองค์ แล้ว”
{18:20} โย อาบ ก็ ตอบ เขา ว่า“ ท่าน อย่า เป็น คน นำ ข่าว ไป ใน วัน นี้ เลย ท่าน จง นำ ข่าว ใน วัน อื่น เถิด แต่ วัน นี้ ท่าน อย่า นำ ข่าว เลย เพราะ ว่า โอรส ของ พระ ราชา สวรรคต แล้ว”
{18:21} โย อาบ ก็ สั่ง ชาว คู ช คน หนึ่ง ว่า“ จง ไป ทูล พระ ราชา ให้ ทรง ทราบ ตาม สิ่ง ที่ ท่าน ได้ เห็น” ชาว คู ช คน นั้น ก็ ย่อ ตัว ลง คำนับ โย อาบ แล้ว ก็ วิ่ง ไป
{18:22} อา หิมาอัสบุตรศาโดก จึง เรียน โย อาบ อีก ว่า“ จะ อย่างไร ก็ ช่าง เถิด ขอ ให้ ข้าพเจ้า วิ่ง ตาม ชาว คู ช คน นั้น ไป ด้วย” โย อาบ ตอบ ว่า“ ลูก เอ๋ย เจ้า จะ วิ่ง ไป ทำไม? เพราะ ว่า การ ส่ง ข่าว นี้ จะ ไม่ มี รางวัล ให้ แก่ เจ้า”
{18:23} เขา ตอบ ว่า“ จะ อย่างไร ก็ ช่าง เถิด ข้าพเจ้า จะ ขอ วิ่ง ไป” โย อาบ จึง บอก เขา ว่า“ วิ่ง ไป เถอะ” และ อา หิมาอัส ก็ วิ่ง ไป ตาม ทาง ที่ราบ ขึ้น หน้า ชาว คู ชนั้นไป
{18:24} ดา วิด ประทับ อยู่ ระหว่าง ประตู เมือง ทั้ง สอง มี ทหาร ยาม ขึ้น ไป อยู่ บน หลังคา ของ ประตู ที่ กำแพง เมือง เมื่อ เงย หน้า ขึ้น มอง ดู นี่แน่ะ มี ชาย คน หนึ่ง วิ่ง มา ตาม ลำพัง
{18:25} ทหาร ยาม คน นั้น ก็ ร้อง กราบ ทูล พระ ราชา พระ ราชา ตรัส ว่า“ ถ้า เขา มา ลำพัง ก็ คง คาบ ข่าว มา” ชาย คน นั้น ก็ วิ่ง เข้า มา ใกล้
{18:26} ทหาร ยาม เห็น ชาย อีก คน หนึ่ง วิ่ง มา ทหาร ยาม ก็ ร้อง บอก ไป ที่ นาย ประตู เมือง ว่า“ ดู สิ มี ชาย อีก คน หนึ่ง วิ่ง มา แต่ ลำพัง” พระ ราชา ตรัส ว่า“ เขา เป็น คน นำ ข่าว มา ด้วย”
{18:27} ทหาร ยาม นั้น กราบ ทูล ว่า“ ข้า พระ บาท คิด ว่า คน ที่ วิ่ง มา ก่อน วิ่ง เหมือน อา หิมาอัสบุตรศาโดก” และ พระ ราชา ตรัส ว่า“ คน นี้ เป็น คน ดี เขา มา ด้วย ข่าว ดี”
{18:28} แล้ว อา หิมาอัส ร้อง ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ สวัสดิภาพ มี แด่ พระ ราชา” เขา ก็ ย่อ ตัว ลง เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา ซบ หน้า ลง ถึง พื้น ดิน ทูล ว่า“ สาธุการ แด่ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ ฝ่าพระบาท พระองค์ ได้ ทรง มอบ บรรดา ผู้ ที่ ยก มือ ของ พวก เขา ต่อสู้ กับ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท แล้ว”
{18:29} พระ ราชา ตรัส ถาม ว่า“ อับ ซา โลม ชาย หนุ่ม นั้น สบาย ดี ไหม?” อา หิมาอัส ทูล ตอบ ว่า“ เมื่อ โย อาบ ใช้ ผู้ รับใช้ ของ พระ ราชา มา และ ข้า พระ บาท ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท เห็น ผู้คน สับสน กัน ใหญ่ แต่ ไม่ ทราบ เหตุ”
{18:30} พระ ราชา ตรัส ว่า“ จง หลีก มา ยืน ตรง นี้” เขา จึง หลีก ไป ยืน นิ่ง อยู่
{18:31} นี่แน่ะ ชาว คู ช นั้น ก็ มา ถึง ชาว คู ช นั้น กราบ ทูล ว่า“ มี ข่าว ดี ถวาย แด่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เพราะ ใน วัน นี้ พระ ยาห์เวห์ ทรง แก้ แค้น ให้ ฝ่าพระบาท พ้น จาก มือ ของ บรรดา ผู้ ที่ ลุก ขึ้น ต่อสู้ ฝ่าพระบาท”
{18:32} พระ ราชา ตรัส ถาม ชาว คู ชนั้นว่า“ อับ ซา โลม ชาย หนุ่ม นั้น สบาย ดี ไหม?” ชาว คู ช นั้น ทูล ตอบ ว่า“ ขอ ให้ บรรดา ศัตรู ของ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท และ คน ทั้งปวง ที่ ลุก ขึ้น ทำร้าย ฝ่าพระบาท เป็น เหมือน ชาย หนุ่ม ผู้ นั้น เถิด”
{i18:33} ดา วิด ทรง คร่ำครวญ ถึง อับ ซา โลม
{18:33} พระ ราชา ทรง โทมนัส นัก เสด็จ ขึ้น ไป บน ห้อง ที่ อยู่ เหนือ ประตู และ ทรง กันแสง เมื่อ เสด็จ ไป พระองค์ ตรัส ว่า“ โอ อับ ซา โลม บุตร ของ เรา บุตร ของ เรา อับ ซา โลม บุตร ของ เรา เอ๋ย เรา เอง อยาก จะ ตาย แทน เจ้า โอ อับ ซา โลม บุตร ของ เรา บุตร ของ เรา”
{19:1} เขา เรียน โย อาบ ว่า“ ดู สิ พระ ราชา ทรง กันแสง และ ไว้ทุกข์ เพื่อ อับ ซา โลม”
{19:2} เพราะ ฉะนั้น ชัย ชนะ ใน วัน นั้น ก็ กลาย เป็น การ ไว้ทุกข์ ของ ทหาร ทั้งปวง เพราะ ใน วัน นั้น พวก ทหาร ได้ยิน ว่า“ พระ ราชา ทรง โทมนัส เพราะ โอรส ของ พระองค์”
{19:3} ใน วัน นั้น พวก ทหาร แอบ เข้า มา ใน เมือง อย่าง กับ พวก ทหาร ที่ แอบ มา เมื่อ ละอาย ใจ หนี ศึก กลับ มา
{19:4} พระ ราชา คลุม พระ พักตร์ ทรง กันแสง เสียง ดัง ว่า“ โอ อับ ซา โลม บุตร ของ เรา เอ๋ย โอ อับ ซา โลม บุตร ของ เรา บุตร ของ เรา”
{19:5} โย อาบ ก็ เข้า มา ใน พระ ราช วัง ทูล ว่า“ วัน นี้ ฝ่าพระบาท ทรง ทำให้ ข้าราชการ ทหาร ทั้งสิ้น ของ ฝ่าพระบาท รับ ความ ละอาย คือ พวก เขา ซึ่ง วัน นี้ ได้ ช่วย ชีวิต ของ ฝ่าพระบาท ทั้ง ชีวิต ของ บรรดา ราช โอรส และ ราช ธิดา และ ชีวิต ของ บรรดา มเหสี และ ชีวิต ของ บรรดา สนม ของ ฝ่าพระบาท
{19:6} เพราะ ว่า ฝ่าพระบาท ทรง รัก ผู้ ที่ เกลียด ชัง ฝ่าพระบาท และ ทรง เกลียด ชัง ผู้ ที่ รัก ฝ่าพระบาท เพราะ ใน วัน นี้ ฝ่าพระบาท ทรง ทำให้ ประจักษ์ แล้ว ว่า บรรดา นาย ทหาร และ ข้าราชการ ไม่ มี ค่า สำหรับ ฝ่าพระบาท ใน วัน นี้ ข้า พระ บาท ทราบ ว่า ถ้า อับ ซา โลม ยัง มี ชีวิต อยู่ และ ใน วัน นี้ ข้า พระ บาท ทั้งหลาย ตาย สิ้น ฝ่าพระบาท ก็ จะ พอ พระทัย
{19:7} ขอ ฝ่าพระบาท ทรง ลุก ขึ้น ณ บัดนี้ ขอ เสด็จ ออก ไป ตรัส ให้ กำลังใจ บรรดา ข้าราชการ เพราะ ข้า พระ บาท ปฏิญาณ ใน พระ นาม พระ ยาห์เวห์ ว่า ถ้า ฝ่าพระบาท ไม่ เสด็จ จะ ไม่ มี ชาย สัก คน หนึ่ง ค้าง อยู่ กับ ฝ่าพระบาท ใน คืน นี้ เรื่อง นี้ จะ ร้ายแรง ยิ่ง กว่า เหตุ ร้าย อื่นๆ ทั้งสิ้น ซึ่ง บังเกิด แก่ ฝ่าพระบาท ตั้งแต่ ยัง ทรง พระ เยาว์ จน บัดนี้”
{i19:8} ดา วิด เสด็จ กลับ กรุง เยรูซาเล็ม
{19:8} พระ ราชา ก็ ทรง ลุก ขึ้น ประทับ ที่ ประตู พวก เขา ไป บอก พวก ทหาร ว่า“ ดู สิ พระ ราชา ประทับ อยู่ ที่ ประตู” ประชาชน ทั้งหลาย ก็ มา เฝ้า พระ ราชา ฝ่าย อิสราเอล นั้น ต่าง คน ต่าง ก็ หนี ไป ยัง ที่ อาศัย ของ ตน หมด แล้ว
{19:9} ประชาชน ทั้งสิ้น ก็ หมางใจ กัน ไป ทั่ว อิสราเอล ทุก เผ่า กล่าว ว่า“ พระ ราชา เคย ทรง ช่วย กู้ เรา ให้ พ้น จาก มือ บรรดา ศัตรู ของ เรา และ ทรง ช่วย เรา ให้ พ้น จาก มือ พวก ฟีลิสเตีย บัดนี้ พระองค์ ทรง หนี อับ ซา โลม ออก จาก แผ่นดิน
{19:10} แต่ อับ ซา โลม ผู้ ที่ เรา เจิม ตั้ง ไว้ เหนือ เรา นั้น ก็ สวรรคต เสีย แล้ว ใน สงคราม บัดนี้ ทำไม พวก เจ้า ไม่ พูด อะไร บ้าง เลย ใน เรื่อง ที่ จะ ทูล เชิญ พระ ราชา ให้ เสด็จ กลับ?”
{19:11} กษัตริย์ ดา วิด ทรง ส่ง คน ไป หา ศาโดก และ อา บี ยา ธาร์ ปุโรหิต ทั้ง สอง รับสั่ง ว่า“ จง พูด กับ พวก ผู้ใหญ่ ของ คน ยูดาห์ ว่า‘ ทำไม พวก ท่าน จึง เป็น คน สุดท้าย ที่ จะ ทูล เชิญ พระ ราชา เสด็จ กลับ พระ ราช วัง ของ พระองค์ ใน เมื่อ มี ถ้อยคำ มา จาก อิสราเอล ทั้งปวง ถึง พระ ราชา ให้ เสด็จ กลับ พระ ราช วัง ของ พระองค์?
{19:12} ท่าน เป็น ญาติ ของ เรา เป็น กระดูก และ เนื้อ ของ เรา ทำไม ท่าน จึง จะ เป็น คน สุดท้าย ที่ จะ เชิญ พระ ราชา กลับ?’
{19:13} และ จง บอก อา มา สา ว่า‘ ท่าน ไม่ ได้ เป็น กระดูก และ เนื้อ ของ เรา หรือ? ถ้า ท่าน มิ ได้ เป็น ผู้บังคับบัญชา กองทัพ ต่อ หน้า เรา แทน โย อาบ สืบ ต่อ ไป ขอ พระเจ้า ทรง ลงโทษ เรา และ ทรง เพิ่ม โทษ นั้น’”
{19:14} กษัตริย์ ดา วิด ชักจูง จิตใจ ของ คน ยูดาห์ ทั้งปวง ดัง กับ จิตใจ ของ ชาย คน เดียว พวก เขา จึง ส่ง คน ไป ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ ฝ่าพระบาท เสด็จ กลับ พร้อม กับ ข้าราชการ ทั้งหมด”
{19:15} พระ ราชา ก็ เสด็จ กลับ และ มา ยัง แม่น้ำ จอร์แดน และ ยูดาห์ ก็ พา กัน มา ที่ กิล กาล เพื่อ รับ เสด็จ พระ ราชา และ นำ พระ ราชา เสด็จ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน
{19:16} ชิ เม อี บุตร เก- รา คน เบน ยา มิ น ผู้ มา จาก บา ฮู ริม รีบ ลง มา พร้อม กับ คน ยูดาห์ เพื่อ จะ รับ เสด็จ กษัตริย์ ดา วิด
{19:17} มี คน จาก เผ่า เบน ยา มิ นพ ร้ อม กับ ท่าน 1,000 คน และ ศิ บา มหาดเล็ก ใน ราชวงศ์ ของ ซา อู ลพ ร้ อม กับ บุตร 15 คน กับ คนใช้ อีก 20 คน ก็ รีบ มา ยัง แม่น้ำ จอร์แดน เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา
{i19:18} ความ เมตตา ของ ดา วิด ต่อ ชิ เม อี
{19:18} ขณะ ที่ ข้าม ท่า ข้าม ไป รับ ราชวงศ์ ของ พระ ราชา และ คอย ปฏิบัติ ให้ ชอบ พระทัย ชิ เม อี บุตร เก- รา โน้ม ตัว ลง เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา ขณะ ที่ พระองค์ จะ เสด็จ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน
{19:19} ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท อย่า ทรง ถือ โทษ การ ล่วงละเมิด ของ ข้า พระ บาท และ ขอ อย่า ทรง จดจำ ความ ผิด ที่ ข้า พระ บาท ทำ ใน วัน ที่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เสด็จ ออก จาก เยรูซาเล็ม ขอ พระ ราชา อย่า ทรง จดจำ ไว้ ใน พระทัย
{19:20} ด้วย ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ทราบ แล้ว ว่า ข้า พระ บาท เอง ได้ ทำบาป เพราะ ฉะนั้น ดู เถิด ใน วัน นี้ ข้า พระ บาท ได้ มา เป็น คน แรก ใน พงศ์พันธุ์ โย เซฟ ทั้งหมด ที่ ลง มา รับ เสด็จ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท”
{19:21} อา บี ชัย บุตร นาง เศรุยาห์ จึง ตอบ ว่า“ ที่ ชิ เม อี ทำ เช่น นี้ ไม่ ควร จะ ถึง ที่ ตาย ดอก หรือ? เพราะ เขา ได้ แช่ง ด่า ผู้ ที่ รับ การ เจิม ของ พระ ยาห์เวห์”
{19:22} แต่ ดา วิด ตรัส ว่า“ บุตร ทั้ง สอง ของ นาง เศรุยาห์ เอ๋ย เรา มี ธุระ อะไร กับ ท่าน ซึ่ง ใน วัน นี้ ท่าน จะ มา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เรา ใน วัน นี้ น่ะ ควร ที่ จะ ให้ ใคร ใน อิสราเอล มี โทษ ถึง ตาย ใน วัน นี้ เรา ไม่ ทราบ หรือ ว่า เรา เอง เป็น กษัตริย์ ครอบครอง อิสราเอล?”
{19:23} และ พระ ราชา ตรัส กับ ชิ เม อี ว่า“ เจ้า จะ ไม่ ตาย” แล้ว พระ ราชา ก็ ทรง ปฏิญาณ ให้ เขา
{i19:24} ดา วิด ทรง พบ เม ฟีโบเชท
{19:24} เม ฟีโบเชท พระ ราช นัดดา ของ ซา อู ล ก็ ลง มา รับ เสด็จ โดย ไม่ ได้ แต่ง เท้า หรือ ขลิบ เครา หรือ ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน ตั้งแต่ วัน ที่ พระ ราชา เสด็จ จาก ไป จน วัน ที่ เสด็จ กลับ มา โดย สวัสดิภาพ
{19:25} เมื่อ เม ฟีโบเชท มา ยัง กรุง เยรูซาเล็ม เพื่อ จะ รับ เสด็จ พระ ราชา ตรัส ถาม ว่า“ เม ฟีโบเชท ทำไม ท่าน ไม่ ได้ ไป กับ เรา?”
{19:26} ท่าน ทูล ตอบ ว่า“ ข้า แต่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท มหาดเล็ก ของ ข้า พระ บาท หลอกลวง ข้า พระ บาท เพราะ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท บอก เขา ว่า‘ ข้า จะ ผูก อาน ลา ตัว หนึ่ง เพื่อ ข้า จะ ได้ ขี่ ไป ตาม เสด็จ พระ ราชา’ เพราะ ว่า ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท เป็น ง่อย
{19:27} เขา กลับ ไป ทูล พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ใส่ ร้าย ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท แต่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท เหมือน ทูต ของ พระเจ้า เมื่อ ฝ่าพระบาท ทรง เห็น สมควร จะ ทำ แก่ ข้า พระ บาท ประการ ใด ก็ ขอ ทรง ทำ เถิด พ่ะย่ะค่ะ
{19:28} เพราะ ว่า เชื้อ วงศ์ ราช บิดา ของ ข้า พระ บาท ทั้งสิ้น นั้น เป็น แต่ คน สมควร ตาย เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท แต่ ฝ่าพระบาท ก็ ทรง แต่งตั้ง ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท ไว้ ใน หมู่ ผู้ ที่ รับประทาน ร่วม โต๊ะ เสวย ของ ฝ่าพระบาท ข้า พระ บาท จะ มี ความ ชอบธรรม ประการ ใด เล่า ที่ จะ ร้อง ทูล ต่อ พระ ราชา อีก?”
{19:29} พระ ราชา จึง ตรัส กับ ท่าน ว่า“ ท่าน จะ พูด เรื่องราว ของ ท่าน ต่อ ไป ทำไม เรา ตัดสิน ใจ ว่า ท่าน กับ ศิ บา จง แบ่ง ที่ดิน กัน”
{19:30} เม ฟีโบเชท ทูล พระ ราชา ว่า“ เมื่อ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ได้ เสด็จ กลับ สู่ พระ ราช วัง โดย สวัสดิภาพ เช่น นี้ แล้ว ก็ ให้ ศิ บา รับ ไป หมด เถิด พ่ะย่ะค่ะ”
{19:31} ฝ่าย บา รซิลลัยชาวกิเล อาด ได้ ลง มา จาก โร เก- ลิ ม และ ไป กับ พระ ราชา ถึง แม่น้ำ จอร์แดน เพื่อ ส่ง พระองค์ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน ไป
{i19:32} ความ กรุณา ของ ดา วิด ต่อ บา รซิลลัย
{19:32} บา รซิล ลัย เป็น คน ชรา มาก แล้ว อายุ 80 ปี ท่าน ได้ นำ เสบียง อาหาร มา ถวาย พระ ราชา ขณะ พระองค์ ประทับ ที่ มา หะ นา อิม เพราะ ท่าน เป็น คน มั่งมี มาก
{19:33} พระ ราชา จึง ตรัส กับ บา รซิลลัยว่า“ จง ข้าม มา อยู่ กับ เรา เรา จะ เลี้ยงดู ท่าน ให้ อยู่ กับ เรา ที่ เยรูซาเล็ม”
{19:34} แต่ บา รซิล ลัย ทูล พระ ราชา ว่า“ ข้า พระ บาท จะ อยู่ ต่อ ไป ได้ อีก กี่ ปี? ที่ ข้า พระ บาท จะ ขึ้น ไป อยู่ กับ พระ ราชา ที่ เยรูซาเล็ม
{19:35} วัน นี้ ข้า พระ บาท มี อายุ 80 ปี แล้ว ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท จะ สังเกต ว่า อะไร เป็น ที่ พอใจ และ ไม่ พอใจ ได้ หรือ? ข้า พระ บาท จะ ลิ้ม รส อร่อย ของ สิ่ง ที่ กิน และ ดื่ม ได้ หรือ? ข้า พระ บาท จะ ฟัง เสียง นัก ร้อง ชาย หญิง ร้อง เพลง ได้ อีก หรือ? ทำไม จะ ให้ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท เป็น ภาระ เพิ่ม แก่ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท อีก เล่า?
{19:36} ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท จะ ตาม เสด็จ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน ไป อีก หน่อย กับ พระ ราชา ไฉน พระ ราชา จะ ทรง ตอบแทน ด้วย รางวัล เช่น นี้ เล่า?
{19:37} ขอ ให้ ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท กลับ ไป เพื่อ จะ ตาย ใน เมือง ของ ข้า พระ บาท ใกล้ ที่ ฝัง ศพ บิดา มารดา ของ ข้า พระ บาท แต่ นี่ คือ คิม ฮาม ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท โปรด ให้ เขา ตาม เสด็จ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ไป ขอ ทรง ทำ ต่อ เขา แล้ว แต่ ทรง เห็น ควร”
{19:38} พระ ราชา ตรัส ตอบ ว่า“ คิม ฮาม จะ ข้าม ไป กับ เรา เรา จะ ทำ คุณ แก่ เขา ตาม ที่ ท่าน เห็น ควร ทุก สิ่ง ที่ ท่าน ต้องการ ให้ เรา ทำ เพื่อ ท่าน เรา ยินดี ทำให้ ท่าน”
{19:39} แล้ว ประชาชน ทั้งสิ้น ก็ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน พระ ราชา เสด็จ ข้าม ไป พระ ราชา ทรง จูบ บา รซิล ลัย และ อวยพร ท่าน ท่าน ก็ กลับ ไป ยัง ที่ อยู่ ของ ท่าน
{19:40} พระ ราชา เสด็จ ข้าม ไป ยัง กิลกาลและคิม ฮาม ก็ ข้าม ตาม เสด็จ ไป ด้วย ประชาชน ยูดาห์ ทั้งหมด กับ ประชาชน อิสราเอล ครึ่ง หนึ่ง ได้ นำ พระ ราชา ข้าม มา
{19:41} นี่แน่ะ คน อิสราเอล ทั้งหมด มา เฝ้า พระ ราชา ทูล พระ ราชา ว่า“ ไฉน คน ยูดาห์ พี่น้อง ของ เรา จึง ลักพา ฝ่าพระบาท ไป เสีย พา พระ ราชา และ ราชวงศ์ ของ พระองค์ ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน ไป พร้อม กับ คน ของ ดา วิด ทั้งหมด?”
{19:42} คน ยูดาห์ ทั้งปวง จึง ตอบ คน อิสราเอล ว่า“ เพราะ พระ ราชา เป็น ญาติ สนิท กับ เรา ท่าน ทั้งหลาย จะ โกรธ ด้วย เรื่อง นี้ ทำไม เล่า เรา ได้ อยู่ กิน ผลาญ พระ ราช ทรัพย์ ของ พระ ราชา หรือ? พระองค์ ให้ รางวัล อะไร แก่ เรา หรือ?”
{19:43} คน อิสราเอล ก็ ตอบ คน ยูดาห์ ว่า“ เรา มี ส่วน ใน พระ ราชา สิบ ส่วน และ ใน ดา วิด เรา ก็ มี มาก กว่า ท่าน ทำไม ท่าน จึง ดูถูก เรา เช่น นี้ เล่า? เรา ไม่ ได้ เป็น พวก แรก ที่ พูด เรื่อง การ นำ พระ ราชา กลับ หรือ?” แต่ ถ้อยคำ ของ คน ยูดาห์ ก็ รุนแรง กว่า ถ้อยคำ ของ คน อิสราเอล
{i20:1} เชบากบฏ
{20:1} และ ที่ นั่น มี คน ก่อกวน คน หนึ่ง ชื่อ เช บา บุตร บิ ค รี คน เบน ยา มิ น เขา เป่า เขา สัตว์ ขึ้น กล่าว ว่า“ เรา ไม่ มี ส่วน ใน ดา วิด เรา ไม่ มี มรดก ใน บุตร ของ เจ ส ซี โอ อิสราเอล กลับ ไป ที่ อยู่ ของ ตน เถิด”
{20:2} ดังนั้น พวก คน อิสราเอล ทั้งหมด จึง ละ จาก การ ตาม ดา วิด และ ไป ตาม เช บา บุตร บิ ค รี แต่ พวก คน ยูดาห์ ได้ ติดตาม พระ ราชา ของ พวก เขา อย่าง มั่นคง จาก แม่น้ำ จอร์แดน ไป ถึง เยรูซาเล็ม
{20:3} ดา วิด เสด็จ กลับ พระ ราช วัง ที่ เยรูซาเล็ม พระ ราชา รับสั่ง ให้ นำ นาง สนม ทั้ง สิบ คน ที่ พระองค์ ทรง ละ ไว้ ให้ เฝ้า พระ ราช วัง นั้น ไป ไว้ ใน บ้าน ที่ มี ยาม เฝ้า หลัง หนึ่ง ทรง เลี้ยงดู แต่ ไม่ ได้ เสด็จ ไป หา พวก นาง พวก นาง จึง ถูก กัก ไว้ ให้ มี ชีวิต อยู่ อย่าง แม่ม่าย จน วัน ตาย
{20:4} พระ ราชา ตรัส สั่ง อา มา สา ว่า“ จง ระดม คน ยูดาห์ ให้ มา หา เรา พร้อม กัน ภายใน สาม วัน ตัว ท่าน จง มา ที่ นี่ ด้วย”
{20:5} อา มา สา ก็ ออก ไป ระดม คน ยูดาห์ แต่ เขา ก็ ทำงาน ล่าช้า เกิน เวลา ที่ พระองค์ กำหนด
{20:6} ดา วิด ตรัส กับ อา บี ชัย ว่า“ บัดนี้ เช บา บุตร บิ ค รี จะ ทำร้าย เรา มาก กว่า อับ ซา โลม ท่าน จง นำ บรรดา ข้าราชการ ทหาร ของ เจ้านาย ของ ท่าน ไป ไล่ ตาม เขา เกรง ว่า เขา จะ หา บรรดา เมือง ที่ มี ป้อม ได้ และ หนี พ้น สายตา เรา”
{20:7} มี พวก ของ โย อาบ ออก ไป ตาม เขา และ คน เค เร ธีกับคนเปเลท กับ นักรบ ทั้งหมด และ พวก เขา ออก จาก เยรูซาเล็ม เพื่อ ไล่ ตาม เช บา บุตร บิ ครี
{20:8} เมื่อ พวก เขา มา ถึง ศิลา ใหญ่ ที่ อยู่ ใน เมือง กิเบ โอน อา มา สา ก็ มา พบ พวก เขา ฝ่าย โย อาบ สวม เครื่อง แต่ง กาย ทหาร มี เข็มขัด ติด ดาบ ที่ อยู่ ใน ฝัก คาด อยู่ ที่ บั้นเอว เมื่อ ท่าน เดิน ไป ดาบ ก็ ตกลง
{20:9} โย อาบ จึง ถาม อา มา สา ว่า“ พี่ ชาย ของ ข้า สบาย ดี หรือ?” และ โย อาบ ก็ เอา มือ ขวา จับ เครา อา มา สา จะ จูบ เขา
{20:10} แต่ อา มา สา ไม่ ได้ ระวัง ดาบ ซึ่ง อยู่ ใน มือ ของ โย อาบ โย อาบ จึง เอา ดาบ แทง ท้อง อา มา สา ไส้ ทะลัก ถึง ดิน ไม่ แทง ครั้ง ที่ สอง แล้ว เขา ก็ ตาย แล้ว โย อาบ กับ อา บี ชัย น้อง ชาย ของ เขา ก็ ไล่ ตาม เช บา บุตร บิ ครีไป
{20:11} ทหาร หนุ่ม คน หนึ่ง ของ โย อาบ มา ยืน อยู่ ใกล้ อา มา สา พูด ว่า“ ใคร เห็นด้วย กับ โย อาบ และ ใคร อยู่ ฝ่าย ดา วิด ให้ ผู้ นั้น ติดตาม โย อาบ ไป”
{20:12} อา มา สา ก็ นอน จม กอง เลือด ของ ตัวเอง อยู่ ที่ ใน ทางหลวง เมื่อ ชาย คน นั้น เห็น พวก ทหาร ทั้งสิ้น มา ยืน อยู่ เขา ก็ ย้าย ศพ อา มา สา จาก ทางหลวง ไป ทิ้ง ใน ทุ่ง นา และ เอา เสื้อ ผ้า ปิด ไว้ เพราะ เมื่อ ใคร มา ก็ เข้า ไป ดู และ ยืน อยู่
{20:13} เมื่อ เอา ศพ ออก จาก ทางหลวง แล้ว ทหาร ทั้งปวง ก็ ตาม โย อาบ เพื่อ ไล่ ตาม เช บา บุตร บิ ครี
{20:14} เช บา ก็ ผ่าน คน อิสราเอล ทุก เผ่า ไป จน ถึง ตำบล อา เบล แขวง เมือง เบธมาอาคาห์และคนเบ รี ทั้งหมด พวก เขา ก็ มา รวม กัน และ ติดตาม เขา ไป
{20:15} พวก ทหาร ที่ อยู่ กับ โย อาบ ก็ มา ถึง และ ล้อม เขา ไว้ ใน ตำบล อา เบล แขวง เมือง เบธมาอาคาห์ พวก เขา ก่อ เนิน ขึ้น ซึ่ง อยู่ ตรง ข้าม ป้อม เพื่อ ต่อสู้ กับ เมือง นั้น ทหาร ทั้งหมด ที่ อยู่ กับ โย อาบ ก็ ทะลวง กำแพง เพื่อ ให้ พัง
{20:16} มี หญิง ฉลาด คน หนึ่ง ร้อง ออก มา จาก ใน เมือง ว่า“ ขอ ฟัง หน่อย ขอ ฟัง หน่อย ได้ โปรด บอก โย อาบ ให้ เข้า มา ใกล้ ฉัน อยาก จะ พูด กับ ท่าน”
{20:17} โย อาบ ก็ เข้า มา ใกล้ หญิง นั้น นาง นั้น ก็ พูด ว่า“ ท่าน คือ โย อาบ หรือ?” เขา ตอบ ว่า“ ใช่ แล้ว” นาง จึง เรียน ท่าน ว่า“ ขอ ท่าน ฟัง ถ้อยคำ ของ สาวใช้ ของ ท่าน สัก หน่อย” ท่าน ก็ ตอบ ว่า“ เรา กำลัง ฟัง อยู่ แล้ว”
{20:18} นาง ก็ พูด ว่า“ สมัย โบราณ พวก เขา พูด กัน ว่า‘ ให้ พวก เขา ขอ คำ ปรึกษา ที่ อา เบลเถิด’ ดังนั้น พวก เขา จึง ตกลง กัน ได้
{20:19} ฉัน เป็น คน หนึ่ง ที่ รัก สงบ และ ซื่อสัตย์ ใน อิสราเอล ท่าน หา ช่อง ที่ จะ ทำลาย เมือง อัน เป็น เมือง แม่ ของ อิสราเอล ทำไม ท่าน จึง จะ กลืน มรดก ของ พระ ยาห์เวห์เสีย?”
{20:20} โย อาบ จึง ตอบ ว่า“ ซึ่ง เรา จะ กลืน หรือ ทำลาย นั้น ขอ ให้ ห่าง ไกล ขอ ให้ ห่าง ไกล จาก เรา
{20:21} เรื่อง นี้ ไม่ เป็น ความ จริง แต่ มี ชาย คน หนึ่ง จาก แดน เทือกเขา เอฟ รา อิมชื่อเช บา บุตร บิ ค รี ได้ ยก มือ ของ เขา ขึ้น ต่อสู้ กษัตริย์ คือ ต่อสู้ ดา วิด จง มอบ เขา มา เท่านั้น แล้ว เรา จะ ละ จาก การ ต่อสู้ เมือง นี้” หญิง นั้น จึง ตอบ โย อาบ ว่า“ ดู เถิด ศีรษะ ของ เขา จะ ถูก โยน ข้าม กำแพง มา ให้ ท่าน”
{20:22} แล้ว หญิง นั้น ก็ ไป หา ประชาชน ทั้งหมด ด้วย ปัญญา ของ นาง พวก เขา ก็ ได้ ตัด ศีรษะ ของ เช บา บุตร บิ ค รี โยน ให้ โย อาบ โย อาบ ก็ เป่า เขา สัตว์ ต่าง ก็ แยก กัน ไป จาก เมือง นั้น กลับ ไป ยัง ที่ อยู่ ของ ตน โย อาบ ก็ กลับ ไป เฝ้า พระ ราชา ที่ กรุง เยรูซาเล็ม
{20:23} โย อาบ เป็น ผู้บังคับบัญชา กองทัพ ทั้งหมด ใน อิสราเอล และ เบไนยาห์ บุตร เย โฮ ยาดา เป็น ผู้บังคับบัญชา กอง คน เค เร ธีและคนเปเลท
{20:24} และ อา โด รัม ดูแล คน งาน โยธา เย โฮ ชา ฟัทบุตรอาหิลูด เป็น เจ้ากรม สารบรรณ
{20:25} เช วา เป็น อาลักษณ์ ศาโดก กับ อา บี ยา ธาร์ เป็น ปุโรหิต
{20:26} อิ รา ตระกูล ยา อีร์ เป็น ปุโรหิต ของ ดา วิด ด้วย
{i21:1} ดา วิด ทรง แก้ แค้น ให้ คน กิเบโอน
{21:1} ใน สมัย ของ ดา วิด มี การ กันดาร อาหาร อยู่ สาม ปี ปี แล้ว ปี เล่า และ ดา วิด ก็ ทูล ถาม พระ ยาห์เวห์พระยาห์เวห์ตรัสว่า“ เพราะ ซา อู ล และ พงศ์พันธุ์ ของ เขา แปดเปื้อน โลหิต พวก เขา ฆ่า คน กิเบโอน”
{21:2} พระ ราชา จึง ทรง เรียก คน กิเบ โอน มา ตรัส แก่ พวก เขา (ฝ่าย คน กิเบ โอน นั้น ไม่ ใช่ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล แต่ เป็น คน อา โม ไรต์ ที่ ยัง เหลือ อยู่ ถึง แม้ ว่า ประชาชน อิสราเอล ได้ ปฏิญาณ ต่อ พวก เขา แต่ ซา อู ล ก็ ทรง หา ช่อง ที่ จะ สังหาร พวก เขา เสีย เพราะ ความ กระตือรือร้น เพื่อ พงศ์พันธุ์ อิสราเอล และ ยูดาห์)
{21:3} ดา วิด ตรัส ถาม คน กิเบโอนว่า“ เรา จะ ทำ อะไร ให้ แก่ พวก ท่าน ได้? เรา จะ ทำ อย่างไร จึง จะ ลบ มลทิน บาป เสีย ได้ เพื่อ พวก ท่าน จะ ได้ อวยพร แก่ มรดก ของ พระ ยาห์เวห์?”
{21:4} คน กิเบ โอน ทูล ตอบ พระองค์ ว่า“ ระหว่าง พวก ข้า พระ บาท กับ ซา อู ล และ พงศ์พันธุ์ ของ ท่าน นั้น ไม่ ใช่ เรื่อง เงิน หรือ ทอง ทั้ง ไม่ ใช่ เรื่อง ของ พวก ข้า พระ บาท ที่ จะ ประหาร ชีวิต ใคร ใน อิสราเอล” พระองค์ จึง ตรัส ว่า“ พวก ท่าน พูด ว่า อย่างไร เรา ก็ จะ ทำให้ พวก ท่าน”
{21:5} พวก เขา กราบ ทูล พระ ราชา ว่า“ สำหรับ ชาย ผู้ ที่ ล้างผลาญ พวก ข้า พระ บาท และ วาง แผน ทำลาย พวก ข้า พระ บาท เพื่อ ไม่ ให้ พวก ข้า พระ บาท มี ที่ อยู่ ใน เขต แดน สัก แห่ง ของ อิสราเอล
{21:6} ขอ ทรง มอบ บุตร 7 คน ของ เขา ให้ พวก ข้า พระ บาท เพื่อ จะ ได้ แขวน คอ พวก เขา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ที่กิเบอาห์ แห่ง ซา อู ล ผู้ รับ การ เลือกสรร ของ พระ ยาห์เวห์” และ พระ ราชา ตรัส ว่า“ เรา จะ มอบ พวก เขา ให้”
{21:7} แต่ พระ ราชา ทรง ไว้ ชีวิต เม ฟีโบเชท บุตร ของ โย นา ธาน โอรส ของ ซา อู ล ด้วย เหตุ คำ ปฏิญาณ ที่ ทั้ง สอง ทำ ใน พระ นาม พระ ยาห์เวห์ คือ ระหว่าง ดา วิด กับ โย นา ธาน โอรส ของ ซา อู ล
{21:8} แต่ พระ ราชา นำ เอา บุตร สอง คน ของ นาง ริ สปาห์ บุตรี ของ อัยยาห์ ซึ่ง เกิด กับ ซา อู ลชื่ออารโมนีกับเมฟีโบเชท กับ บุตร ห้า คน ของ เม ราบ ราช ธิดา ของ ซา อู ล ซึ่ง พระนาง มี กับ อาด รี เอ ลบุตรบารซิล ลัย ชาว เม โหลาห์
{21:9} พระองค์ ทรง มอบ คน เหล่า นี้ ไว้ ใน มือ ของ คน กิเบ โอน พวก เขา จึง แขวน คอ คน เหล่า นี้ ไว้ บน ภูเขา เฉพาะ พระ พักตร์ พระ ยาห์เวห์ และ ทั้ง เจ็ด คน ก็ ตาย ไป ด้วย กัน พวก เขา ถูก ฆ่า ตาย ใน วัน แรก ของ ฤดู เกี่ยว ข้าว ใน วัน เริ่มต้น การ เกี่ยว ข้าว บาร์เลย์
{21:10} แล้ว นาง ริ สปาห์ บุตรี ของ อัยยาห์ ก็ เอา ผ้า กระสอบ ปู ไว้ บน ก้อน หิน สำหรับ ตนเอง ตั้งแต่ ต้น ฤดู เกี่ยว จน ฝน จาก ท้อง ฟ้า ตก บน พวก เขา กลางวัน นาง ก็ ไม่ ยอม ให้ นก ใน อากาศ มา เกาะ และ กลางคืน ก็ ไม่ ให้ สัตว์ ป่า ทุ่ง มา
{21:11} เมื่อ เขา ทูล ดา วิด ให้ ทรง ทราบ ว่า นาง ริ สปาห์ บุตรี ของ อัยยาห์ นาง สนม ของ ซา อู ล ทำ อย่างไร
{21:12} ดา วิด ก็ เสด็จ ไป นำ อัฐิ ของ ซา อู ล และ ของ โย นา ธาน โอรส มา จาก เมือง ยา เบชกิเล อาด จาก ผู้ ที่ ลักลอบ เอา ไป จาก ลาน เมือง เบธ ชาน ที่ พวก ฟีลิสเตีย ได้ แขวน ทั้ง สอง พระองค์ ไว้ ใน วัน ที่ พวก ฟีลิสเตีย ประหาร ซา อู ลบ นเขากิลโบอา
{21:13} พระองค์ ทรง นำ อัฐิ ของ ซา อู ล และ ของ โย นา ธาน โอรส ของ พระองค์ ขึ้น มา จาก ที่ นั่น และ รวบรวม กระดูก ของ บรรดา ผู้ ที่ ถูก แขวน คอ ตาย
{21:14} และ พวก เขา ก็ ฝัง อัฐิ ของ ซา อู ล และ ของ โย นา ธาน โอรส ของ พระองค์ ไว้ ใน แผ่นดิน ของ เบน ยา มิ นในเมืองเศ- ลา ใน อุโมงค์ ของ คีช บิดา ของ พระองค์ พวก เขา ก็ ทำ ตาม ทุก อย่าง ที่ พระ ราชา ทรง บัญชา ไว้ หลัง จาก นั้น พระเจ้า ก็ ทรง สดับ คำ อธิษฐาน เพื่อ แผ่นดิน นั้น
{i21:15} ความ กล้า หาญ ของ ทหาร ดา วิด
{21:15} พวก ฟีลิสเตีย มา ทำ สงคราม กับ คน อิสราเอล อีก ดา วิด ก็ เสด็จ ลง ไป พร้อม กับ บรรดา ข้าราชการ ทหาร ของ พระองค์ และ ทรง สู้ รบ กับ คน ฟีลิสเตีย และ ดา วิด ก็ ทรง อ่อนเพลีย
{21:16} อิชบีเบโนบ ผู้ เป็น คน หนึ่ง ใน พงศ์พันธุ์ ของ คน ยักษ์ ถือ หอก ทองสัมฤทธิ์ หนัก สาม กิโลกรัม ครึ่ง มี ดาบ ใหม่ คาด เอว คิด จะ ฆ่า ดา วิด เสีย
{21:17} แต่ อา บี ชัย บุตร นาง เศรุยาห์ เข้า มา ช่วย พระองค์ ไว้ และ สู้ รบ กับ คน ฟีลิสเตีย คน นั้น ฆ่า เขา เสีย แล้ว เหล่า ทหาร ของ ดา วิด ก็ ทูล ปฏิญาณ ต่อ พระองค์ ว่า“ ขอ ฝ่าพระบาท อย่า เสด็จ ไป ทำ ศึก พร้อม กับ พวก ข้า พระ บาท อีก ต่อ ไป เลย เพื่อ ฝ่าพระบาท จะ ไม่ ดับ ประทีป ของ อิสราเอล”
{21:18} ต่อ มา ภายหลัง มี การ รบ กับ พวก ฟีลิสเตีย อีก ที่ เมือง โก บ คราว นั้น สิบ เบคัย ตระ กู ลหุ ชาห์ได้ฆ่าสัฟ ผู้ เป็น คน หนึ่ง ใน พงศ์พันธุ์ ของ คน ยักษ์
{21:19} และ มี การ รบ กับ พวก ฟีลิสเตีย ที่ เมือง โก บอีกเอลฮานัน บุตร ยา อา เร โอ เร กิมชาวเบธเลเฮม ได้ ฆ่า โก ลิ อัทชาวกัท ผู้ มี หอก ที่ มี ด้าม โต เท่า ไม้ กระพั่น ทอ ผ้า
{21:20} มี การ รบ กัน อีก ที่ เมือง กัท อัน เป็น เมือง ที่ มี ชาย คน หนึ่ง รูปร่าง ใหญ่ โต มี นิ้ว มือ ข้าง ละ หก นิ้ว และ นิ้ว เท้า ข้าง ละ หก นิ้ว รวม กัน ยี่ สิบ สี่ นิ้ว เขา ก็ สืบ เชื้อสาย มา จาก พวก คน ยักษ์ ด้วย
{21:21} เมื่อ เขา ท้าทาย อิสราเอล โย นา ธาน บุตร ของ ชิ เม อี เชษฐา ของ ดา วิด ก็ ฆ่า เขา เสีย
{21:22} คน ทั้ง สี่ นี้ สืบ เชื้อสาย คน ยักษ์ ใน เมือง กัท พวก เขา ล้ม ตาย ด้วย พระ หัตถ์ ของ ดา วิด และ ด้วย มือ ของ เหล่า ข้าราชการ ทหาร ของ พระองค์
{i22:1} บทเพลง ขอบพระคุณ โดย ดา วิด (สดด.18 หัว บท และ ข้อ 1-50)
{22:1} ดา วิด ถวาย ถ้อยคำ ของ เพลง บท นี้ แด่ พระ ยาห์เวห์ ใน วัน ที่ พระ ยาห์เวห์ ทรง ช่วย กู้ ท่าน ให้ พ้น จาก มือ ศัตรู ทั้งสิ้น ของ ท่าน และ จาก เงื้อม พระ หัตถ์ ของ ซา อู ล
{22:2} ท่าน กล่าว ว่า“ พระ ยาห์เวห์ ทรง เป็น ศิลา ป้อม ปราการ และ ผู้ ช่วย กู้ ของ ข้าพเจ้า
{22:3} พระเจ้า แห่ง ศิลา ของ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า เข้า ลี้ภัย อยู่ ใน พระองค์ พระองค์ ทรง เป็น โล่ เป็น พลัง แห่ง ความ รอด ของ ข้าพเจ้า ทรง เป็น ที่ กำบัง อัน แข็งแกร่ง และ ที่ ลี้ภัย ของ ข้าพเจ้า พระ ผู้ ช่วย ของ ข้าพเจ้า พระองค์ ทรง ช่วย ข้า พระองค์ ให้ รอด จาก ความ ทารุณ
{22:4} ข้าพเจ้า ร้อง ทูล พระ ยาห์เวห์ ผู้ ทรง สมควร แก่ การ สรรเสริญ และ ข้าพเจ้า รับ การ ช่วย ให้ พ้น จาก บรรดา ศัตรู ของ ข้าพเจ้า
{22:5} “ เพราะ คลื่น มรณะ ล้อม ข้าพเจ้า กระแส แห่ง ความ หายนะ ท่วม ทับ ข้าพเจ้า
{22:6} สายใย ของ แดน คน ตาย พัน ตัว ข้าพเจ้า บ่วง มัจจุราช อยู่ ต่อ หน้า ข้าพเจ้า
{22:7} “ เมื่อ มี ความ ทุกข์ ลำบาก ข้าพเจ้า ร้อง ทูล พระ ยาห์เวห์ ข้าพเจ้า ทูล ขอ ความ ช่วยเหลือ จาก พระเจ้า ของ ข้าพเจ้า จาก พระ วิหาร ของ พระองค์ พระองค์ ทรง สดับ เสียง ของ ข้าพเจ้า และ เสียง ร้อง ของ ข้าพเจ้า ได้ยิน ไป ถึง พระ กรรณ ของ พระองค์
{22:8} “ แล้ว แผ่นดิน ก็ สั่น สะเทือน และ โคลงเคลง รากฐาน ของ ฟ้า สวรรค์ ก็ หวั่นไหว และ สั่น สะเทือน เพราะ พระองค์ กริ้ว
{22:9} ควัน ออก ไป ตาม ช่อง พระ นาสิก ของ พระองค์ และ เพลิง ผลาญ ออก มา จาก พระ โอษฐ์ ของ พระองค์ ถ่าน ก็ ติด เปลว ไฟ มา จาก พระองค์
{22:10} พระองค์ ทรง โน้ม ฟ้า สวรรค์ ลง ด้วย และ เสด็จ ลง มา ความ มืด ทึบ อยู่ ใต้ พระ บาท ของ พระองค์
{22:11} พระองค์ ทรง เค รู บ ตน หนึ่ง แล้ว ทรง เหาะ ไป เขา เห็น พระองค์ เสด็จ โดย ปีก ของ ลม
{22:12} พระองค์ ทรง ทำให้ ความ มืด ปกคลุม พระองค์ คือ เมฆ ทึบ อัน เป็น ที่ รวม น้ำ
{22:13} ถ่าน ลุก เป็น เพลิง จาก ความ สว่าง สุกใส ข้าง หน้า พระองค์
{22:14} พระ ยาห์เวห์ ทรง คำรน ครืนครั่น จาก ฟ้า สวรรค์ และ องค์ ผู้ สูง สุด ก็ เปล่ง พระ สุรเสียง ของ พระองค์
{22:15} และ พระองค์ ทรง แผลง ศร ทำให้ พวก เขา กระจัด กระจาย ทรง ทำให้ เกิด ฟ้า แลบ ทำให้ พวก เขา แตก หนี
{22:16} และ ก้น ทะเล ก็ ปรากฏ อีก ทั้ง ราก ของ พิภพ ก็ เผย โฉม ตาม การ กำราบ ของ พระ ยาห์เวห์ ตาม ลม ที่ พวยพุ่ง จาก ช่อง พระ นาสิก ของ พระองค์
{22:17} “ พระองค์ ทรง เอื้อม มา จาก ที่ สูง ทรง จับ ข้าพเจ้า ทรง ดึง ข้าพเจ้า ออก มา จาก น้ำ มาก หลาย
{22:18} พระองค์ ทรง ช่วย กู้ ข้าพเจ้า จาก ศัตรู เข้มแข็ง จาก บรรดา ผู้ ที่ เกลียด ชัง ข้าพเจ้า เพราะ พวก เขา แข็งแรง กว่า ข้าพเจ้า ยิ่งนัก
{22:19} พวก เขา ปะทะ ข้าพเจ้า ใน วัน ที่ ข้าพเจ้า ประสบ ภัย พิบัติ แต่ พระ ยาห์เวห์ ทรง เป็น ที่พึ่ง ของ ข้าพเจ้า
{22:20} พระองค์ ทรง นำ ข้าพเจ้า ออก มา ยัง ที่ กว้าง ใหญ่ และ ทรง ช่วย กู้ ข้าพเจ้า ไว้ เพราะ พระองค์ พอ พระทัย ข้าพเจ้า
{22:21} “ พระ ยาห์เวห์ ประทาน รางวัล แก่ ข้าพเจ้า ตาม ความ ชอบธรรม ของ ข้าพเจ้า พระองค์ ทรง ตอบแทน ข้าพเจ้า เพราะ ข้าพเจ้า เป็น คน มือ สะอาด
{22:22} เพราะ ข้าพเจ้า รักษา พระ มรรคา ของ พระ ยาห์เวห์ และ ไม่ ได้ ทำบาป โดย หัน จาก พระเจ้า ของ ข้าพเจ้า
{22:23} เพราะ กฎหมาย ทั้งสิ้น ของ พระองค์ อยู่ ต่อ หน้า ข้าพเจ้า และ ข้าพเจ้า ไม่ ได้ หัน จาก กฎเกณฑ์ ของ พระองค์
{22:24} ข้าพเจ้า ไร้ ตำหนิ ต่อ พระองค์ และ ข้าพเจ้า รักษา ตัว ไว้ ไม่ ทำ ชั่ว
{22:25} เพราะ ฉะนั้น พระ ยาห์เวห์ ทรง ตอบแทน ข้าพเจ้า ตาม ความ ชอบธรรม ของ ข้าพเจ้า ตาม ความ สะอาด ของ ข้าพเจ้า ใน สาย พระ เนตร ของ พระองค์
{22:26} “ พระองค์ ทรง สำแดง พระองค์ ว่า ซื่อสัตย์ ต่อ ผู้ ที่ ซื่อสัตย์ พระองค์ ทรง สำแดง พระองค์ ว่า ไร้ ตำหนิ ต่อ ผู้ ที่ ไร้ ตำหนิ
{22:27} พระองค์ ทรง สำแดง พระองค์ ว่า บริสุทธิ์ ต่อ ผู้ ที่ บริสุทธิ์ พระองค์ ทรง สำแดง เป็น ปฏิปักษ์ ต่อ ผู้ ที่ คด โกง
{22:28} พระองค์ ทรง ช่วย ประชาชน ที่ ถ่อม ตัว ให้ รอด แต่ ดวงตา ที่ หยิ่ง ยโส นั้น พระองค์ ทรง ทำให้ ต่ำ ลง
{22:29} ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ พระองค์ ทรง เป็น ประทีป ของ ข้า พระองค์ พระ ยาห์เวห์ ทรง ทำ ความ มืด ของ ข้า พระองค์ ให้ สว่าง
{22:30} เพราะ โดย พระองค์ ข้า พระองค์ ตะลุย กองทัพ ได้ และ โดย พระเจ้า ของ ข้า พระองค์ ข้า พระองค์ กระโดด ข้าม กำแพง ได้
{22:31} สำหรับ พระเจ้า พระองค์ นี้ พระ มรรคา ของ พระองค์ ไร้ ตำหนิ พระ ดำรัส ของ พระ ยาห์เวห์ พิสูจน์ จน เห็น จริง แล้ว พระองค์ ทรง เป็น โล่ ของ ทุก คน ที่ ลี้ภัย อยู่ ใน พระองค์
{22:32} “ เพราะ ผู้ ใด เป็น พระเจ้า นอกจาก พระ ยาห์เวห์? และ ผู้ ใด เล่า เป็น พระ ศิลา เว้น แต่ พระเจ้า ของ เรา?
{22:33} คือ พระเจ้า ผู้ ทรง ทำให้ ข้าพเจ้า แข็งแรง และ ทรง ทำให้ ทาง ของ ข้าพเจ้า ปลอดภัย
{22:34} พระองค์ ทรง ทำให้ เท้า ของ ข้าพเจ้า เหมือน อย่าง ตีน กวาง ตัวเมีย และ ทรง วาง ข้าพเจ้า ไว้ บน ที่ สูง
{22:35} พระองค์ ทรง ฝึก มือ ข้าพเจ้า ให้ ทำ สงคราม แขน ข้าพเจ้า จึง โก่ง คัน ธนู ทองสัมฤทธิ์ ได้
{22:36} พระองค์ ประทาน โล่ แห่ง ความ รอด ของ พระองค์ แก่ ข้า พระองค์ และ การ ถ่อม พระองค์ ลง ก็ ทำให้ ข้า พระองค์ เป็น ใหญ่ ขึ้น
{22:37} พระองค์ ประทาน ที่ กว้าง ขวาง สำหรับ ย่าง เท้า ของ ข้า พระองค์ เท้า ของ ข้า พระองค์ จึง ไม่ พลาด
{22:38} ข้า พระองค์ ไล่ ตาม พวก ศัตรู ของ ข้า พระองค์ และ ได้ ทำลาย พวก เขา เสีย และ ไม่ หัน กลับ จน กว่า พวก เขา ถูก ผลาญ เสีย สิ้น
{22:39} ข้า พระองค์ ทำลาย พวก เขา หมด สิ้น ข้า พระองค์ แทง พวก เขา ทะลุ เขา จึง ไม่ สามารถ ลุก ขึ้น อีก เขา ล้ม ลง ใต้ เท้า ของ ข้า พระองค์
{22:40} เพราะ พระองค์ ประทาน กำลัง แก่ ข้า พระองค์ เพื่อ ทำ สงคราม พระองค์ ทรง ทำให้ บรรดา ผู้ ที่ ลุก ขึ้น สู้ ข้า พระองค์ สยบ ลง อย่าง ราบคาบ
{22:41} พระองค์ ทรง ทำให้ บรรดา ศัตรู ของ ข้า พระองค์ หัน หลัง ให้ ข้า พระองค์ บรรดา ผู้ ที่ เกลียด ชัง ข้า พระองค์ ข้า พระองค์ ก็ ทำลาย เสีย สิ้น
{22:42} พวก เขา มอง หา แต่ ไม่ มี ใคร ช่วย ให้ รอด ได้ เขา ร้อง ทูล พระ ยาห์เวห์ แต่ พระองค์ มิ ได้ ทรง ตอบ พวก เขา
{22:43} ข้า พระองค์ จึง ทุบ เขา แหลก ละเอียด อย่าง ผง คลี ดิน ข้า พระองค์ ขยี้ พวก เขา และ กระจาย พวก เขา ออก ไป เหมือน โคลน ตาม ถนน
{22:44} “ พระองค์ ทรง ช่วย ข้า พระองค์ ให้ พ้น จาก การ ทะเลาะ วิวาท กับ ประชาชน ของ ข้า พระองค์ พระองค์ ทรง รักษา ข้า พระองค์ ไว้ ให้ เป็น หัวหน้า ของ บรรดา ประชาชาติ ชน ชาติ ที่ ข้า พระองค์ ไม่ เคย รู้จัก ก็ จะ ปรนนิบัติ ข้า พระองค์
{22:45} ชน ต่าง ด้าว จะ หมอบ ราบ ต่อ ข้า พระองค์ พอ พวก เขา ได้ยิน ถึง ข้า พระองค์ พวก เขา ก็ จะ เชื่อฟัง ข้า พระองค์
{22:46} คน ต่าง ด้าว เสีย ขวัญ และ ตัว สั่น ออก มา จาก ที่ กำบัง แข็งแกร่ง ของ เขา
{22:47} “ พระ ยาห์เวห์ ทรง พระ ชนม์ อยู่ และ พระ ศิลา ของ ข้า พระองค์ เป็น ที่ ควร สรรเสริญ พระเจ้า พระ ศิลา แห่ง ความ รอด ของ ข้า พระองค์ เป็น ที่ ยกย่อง
{22:48} คือ พระเจ้า ผู้ ทรง แก้ แค้น ให้ ข้า พระองค์ และ นำ ชน ชาติ ทั้งหลาย ลง ให้ อยู่ ใต้ ข้า พระองค์
{22:49} ผู้ ทรง นำ ข้า พระองค์ ออก มา จาก บรรดา ศัตรู ของ ข้า พระองค์ พระองค์ ทรง ยก ข้า พระองค์ อยู่ เหนือ บรรดา ผู้ ลุก ขึ้น สู้ ข้า พระองค์ พระองค์ ทรง ช่วย กู้ ข้า พระองค์ จาก คน โหดร้าย
{22:50} “ เพราะ ฉะนั้น ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ ข้า พระองค์ จึง ยกย่อง พระองค์ ท่ามกลาง บรรดา ประชาชาติ และ ร้อง เพลง สดุดี พระ นาม ของ พระองค์
{22:51} พระองค์ ประทาน ชัย ชนะ ยิ่งใหญ่ แก่ กษัตริย์ ของ พระองค์ และ ทรง สำแดง ความ รัก มั่นคง แก่ ผู้ ที่ พระองค์ ทรง เจิม ไว้ นั้น คือ ดา วิด และ พงศ์พันธุ์ ของ ท่าน เป็น นิตย์”
{i23:1} ถ้อยคำ สุดท้าย ของ ดา วิด
{23:1} ต่อ ไป นี้ เป็น ถ้อยคำ สุดท้าย ของ ดา วิด ดา วิด บุตร เจ ส ซี ได้ กล่าว และ ชาย ที่ ได้ รับ การ แต่งตั้ง ขึ้น ให้ สูง ได้ กล่าว คือ ผู้ ที่ รับ การ เจิม ของ พระเจ้า ของ ยา โค บ นัก แต่ง สดุดี อย่าง ไพเราะ ของ อิสราเอล ได้ กล่าว ดังนี้ ว่า
{23:2} “ พระ วิญญาณ ของ พระ ยาห์เวห์ ได้ ตรัส ทาง ข้าพเจ้า พระ ดำรัส ของ พระองค์ อยู่ ที่ ลิ้น ของ ข้าพเจ้า
{23:3} พระเจ้า แห่ง อิสราเอล ทรง กล่าว พระ ศิลา แห่ง อิสราเอล ตรัส กับ ข้าพเจ้า ว่า เมื่อ ผู้ หนึ่ง ปกครอง มนุษย์ โดย ชอบธรรม คือ ปกครอง ด้วย ความ ยำเกรง พระเจ้า
{23:4} เหมือน แสง อรุณ เมื่อ ดวง อาทิตย์ ขึ้น คือ รุ่งเช้า ที่ ไม่ มี เมฆ เป็น แสง สว่าง ภายหลัง ฝน ที่ ทำให้ หญ้า งอก ออก จาก ดิน
{23:5} พงศ์พันธุ์ ของ ข้าพเจ้า เป็น เช่น นั้น กับ พระเจ้า ไม่ ใช่ หรือ? เพราะ พระองค์ ทรง ทำ พัน ธ สัญญา นิรันดร์ กับ ข้าพเจ้า อัน เป็น ระเบียบ ทุก อย่าง และ มั่นคง พระองค์ จะ ไม่ ทรง ให้ ความ รอด ทุก ด้าน และ ความ ปรารถนา ทุก อย่าง ของ ข้าพเจ้า สัมฤทธิ์ ผล หรือ?
{23:6} แต่ คน อธรรม ทั้งหมด ก็ เหมือน หนาม ที่ ถูก ถอน ทิ้ง ไป เพราะ ว่า จะ เอา มือ หยิบ ก็ ไม่ ได้
{23:7} และ คน ที่ แตะ ต้อง มัน จะ ถือ อาวุธ ที่ ทำ ด้วย เหล็ก และ ด้าม หอก และ มัน จะ ถูก เผา ผลาญ หมด สิ้น ด้วย ไฟ ที่ นั่น”
{i23:8} นักรบ ของ ดา วิด (1 พศด.11:10-47)
{23:8} ต่อ ไป นี้ เป็น ชื่อ นักรบ ที่ ดา วิด ทรง มี อยู่ คือ โย เชบบัสเชเบธตระกูลทัคโมนี เป็น หัวหน้า ของ คน ทั้ง สาม นั้น เขา เหวี่ยง หอก เข้า แทง คน 800 คน ซึ่ง เขา ได้ ฆ่า เสีย ใน ครั้ง เดียว
{23:9} ใน จำนวน นักรบ สาม คน คน ที่ รอง คน นั้น มา คือ เอ เล อา ซาร์ บุตร โด โด ผู้ เป็น บุตร ของ อา โหอาห์ ท่าน อยู่ กับ ดา วิด ตั้งแต่ ครั้ง ที่ พวก เขา พูด หยาม พวก ฟีลิสเตีย ซึ่ง ชุมนุม กัน ที่ นั่น เพื่อ ทำ สงคราม และ คน อิสราเอล ก็ ถอย ทัพ
{23:10} ท่าน ลุก ขึ้น ฆ่า ฟัน พวก ฟีลิสเตีย จน มือ ของ ท่าน เป็น เหน็บ แข็ง ติด ดาบ ใน วัน นั้น พระ ยาห์เวห์ ทรง ทำให้ ได้ ชัย ชนะ อย่าง ใหญ่ หลวง พวก ทหาร ก็ กลับ ตาม ท่าน มา เพื่อ ปลด ข้าวของ จาก ผู้ ที่ ถูก ฆ่า ตาย เท่านั้น
{23:11} รอง เขา มา คือ ชัม มาห์ บุตร อา เก ชาว ฮา ราร์พวกฟีลิสเตีย มา ชุมนุม กัน อยู่ ที่ เลฮี เป็น ที่ ที่ มี พื้น ดิน ผืน หนึ่ง มี ถั่ว แดง เต็ม ไป หมด พวก ทหาร ก็ หนี ไป ต่อ หน้า พวก ฟีลิสเตีย
{23:12} แต่ ท่าน ยืน มั่น อยู่ ใน ผืน ดิน ผืน นั้น และ ป้องกัน ผืน ดิน นั้น ไว้ และ ฆ่า ฟัน พวก ฟีลิสเตียและพระยาห์เวห์ ทรง ทำให้ มี ชัย ชนะ อย่าง ใหญ่ หลวง
{23:13} ใน พวก ทหาร เอก สาม สิบ คน นั้น มี 3 คน ที่ ลง มา หา ดา วิด ที่ ถ้ำ อดุล ลัม ใน ฤดู เกี่ยว ข้าว มี พวก ฟีลิสเตีย กอง หนึ่ง ตั้ง ค่าย อยู่ ใน หุบเขา เร ฟา อิม
{23:14} คราว นั้น ดา วิด ประทับ ใน ที่ กำบัง เข้มแข็ง และ ทหาร ประจำการ ของ พวก ฟีลิสเตีย ก็ อยู่ ที่ เบธเลเฮม
{23:15} ดา วิด ตรัส ด้วย ความ ปรารถนา ว่า“ ใคร หนอ จะ ส่ง น้ำ จาก บ่อ ที่ เบธเลเฮม ที่ อยู่ ข้าง ประตู เมือง มา ให้ เรา ดื่ม ได้”
{23:16} วีรบุรุษ สาม คน นั้น ก็ แหก ค่าย คน ฟีลิสเตีย เข้า ไป ตัก น้ำ จาก บ่อ เบธเลเฮม ซึ่ง อยู่ ข้าง ประตู เมือง และ นำ มา ถวาย แก่ ดา วิด แต่ ดา วิด ไม่ ทรง ยอม ดื่ม น้ำ นั้น แต่ พระองค์ ทรง เท น้ำ นั้น ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์
{23:17} และ ตรัส ว่า“ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ ซึ่ง ข้า พระองค์ จะ ทำ เช่น นี้ ก็ ขอ ให้ ห่าง ไกล จาก ข้า พระองค์ ที่ จะ ดื่ม โลหิต ของ บรรดา ผู้ ไป ด้วย การ เสี่ยง ชีวิต ของ พวก เขา หรือ?” พระองค์ จึง ไม่ ทรง ยอม ดื่ม นักรบ ทั้ง สาม ได้ ทำ สิ่ง เหล่า นี้
{23:18} อา บี ชัย น้อง ชาย ของ โย อาบ บุตร นาง เศรุยาห์ เป็น หัวหน้า ของ ทั้ง สาม สิบ คน นั้น ท่าน ได้ ยก หอก ต่อสู้ ทหาร 300 คน และ ฆ่า พวก เขา และ มี ชื่อเสียง ดัง วีรบุรุษ สาม คน นั้น
{23:19} ท่าน เป็น ผู้ มี ชื่อเสียง โด่งดัง ที่สุด ใน สาม สิบ คน นั้น ฉะนั้น ได้ เป็น ผู้บังคับบัญชา ของ พวก เขา แต่ ท่าน ไม่ มี ยศ เท่ากับ สาม คน นั้น
{23:20} เบไนยาห์ บุตร เย โฮ ยาดา เป็น คน เข้มแข็ง แห่ง เมือง ขับ เซ เอ ล เป็น คน ทำ มห กิจ หลาย อย่าง ท่าน ฆ่า บุตร ทั้ง สอง ของ อารี เอ ล แห่ง โม อับ ท่าน ได้ ลง ไป ฆ่า สิงโต ใน บ่อ ใน วัน ที่ หิมะ ตก ด้วย
{23:21} ท่าน ฆ่า คน อียิปต์ คน หนึ่ง เป็น ชาย รูป งาม คน อียิปต์ นั้น ถือ หอก อยู่ แต่ เบไนยาห์ ถือ ไม้เท้า ลง ไป หา เขา และ แย่ง เอา หอก มา จาก มือ ของ คน อียิปต์ คน นั้น และ ฆ่า เขา ตาย ด้วย หอก ของ เขา เอง
{23:22} เบไนยาห์ บุตร เย โฮ ยาดา ทำ กิจ เหล่า นี้ จึง มี ชื่อเสียง ดั่ง นักรบ สาม คน นั้น
{23:23} ท่าน มี ชื่อเสียง โด่งดัง กว่า สาม สิบ คน นั้น แต่ ท่าน ไม่ มี ยศ เท่ากับ สาม คน นั้น และ ดา วิด ก็ ทรง ตั้ง ท่าน ให้ เป็น ผู้ บัญชาการ ทหาร รักษา พระองค์
{23:24} ใน สาม สิบ คน นั้น มี อาสา เฮ ล น้อง ชาย ของ โย อาบ เอ ลฮานัน บุตร ชาย ของ โด โด ชาว เบธเลเฮม
{23:25} ชัม มาห์ ชาว เมือง ฮา โร ด เอ ลี คา ชาว เมือง ฮา โร ด
{23:26} เฮ เลสตระกูลเปเลทอิ รา บุตร อิก เข ช ชาว เมือง เท โค อา
{23:27} อา บี เย เซอร์ ชาว เมือง อา นา โธทเมบุน นัย ตระ กู ลหุ ชาห์
{23:28} ศัล โม นชาวอาโหอาห์ มา หะ รัย ชาว เนโทฟาห์
{23:29} เฮ เลบ บุตร บา อา นาห์ชาวเนโทฟาห์อิททัยบุตรรีบัยชาวกิเบอาห์ แห่ง คน เบน ยา มิ น
{23:30} เบไนยาห์ชาวปิราโธนฮิดดัย ชาว ลำธาร กา อัช
{23:31} อา บี อัลโบนชาวอารบาห์อัส มา เวท ชาว บา ฮูริม
{23:32} เอ ลี ยา บา ชาว ชา อัลโบน บรรดา บุตร ชาย ของ ยา เชน โย นา ธาน
{23:33} ชัม มาห์ ชาว ฮา ราร์อาหิอัม บุตร ของ ชา ราร์ชาวฮาราร์
{23:34} เอ ลี เฟเลท บุตร อา หัส บัย ชาว มา อา คาห์เอลีอัมบุตรอาหิโธเฟลชาวกิโลห์
{23:35} เฮ สโรชา วคาร เมล ปา รัย ชาว อา รบี
{23:36} อิ กาล บุตร นา ธันชาวโศบาห์บานี คน เผ่า กาด
{23:37} เศเลกคนอัมโมน นา หะ รัย ชาว เบ เอ โรท คน ถือ เครื่อง อาวุธ ของ โย อาบ บุตร นาง เศรุยาห์
{23:38} อิ รา ตระกูล อิท รี กา เร บตระกูลอิทรี
{23:39} อุ รี ยาห์คนฮิตไทต์ รวม ทั้งหมด 37 คน
{i24:1} ดา วิด ทรง ให้ นับ อิสราเอล และ ยูดาห์ (1 พศด.21:1-27)
{24:1} พระ พิโรธ ของ พระ ยาห์เวห์ เกิด ขึ้น ต่อ อิสราเอล อีก ครั้ง หนึ่ง จึง ทรง เร้า ใจ ดา วิด ต่อสู้ พวก เขา ตรัส ว่า“ จง ไป นับ คน อิสราเอล และ คน ยูดาห์”
{24:2} พระ ราชา จึง ทรง รับสั่ง กับ โย อาบ แม่ทัพ ซึ่ง อยู่ กับ พระองค์ ว่า“ จง ไป ให้ ทั่ว อิสราเอล ทุก เผ่า ตั้งแต่ เมือง ดาน ถึง เบเออร์เช บา และ จง นับ จำนวน ประชาชน เพื่อ เรา จะ ได้ ทราบ จำนวน รวม ของ ประชาชน”
{24:3} แต่ โย อาบ กราบ ทูล พระ ราชา ว่า“ ขอ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ ฝ่าพระบาท ทรง เพิ่ม ประชาชน ที่ มี อยู่ อีก ร้อย เท่า ขอ พระ เนตร ของ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ได้ ทรง เห็น เหตุ ใด พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท จึง พอ พระทัย ทรง ทำ เรื่อง นี้?”
{24:4} แต่ พระ ดำรัส ของ พระ ราชา บังคับ โย อาบ และ บรรดา ผู้บังคับบัญชา กองทัพ โย อาบ กับ บรรดา ผู้บังคับบัญชา ของ กองทัพ จึง ออก ไป จาก พระ พักตร์ พระ ราชา เพื่อ จะ นับ ประชาชน อิสราเอล
{24:5} พวก เขา ข้าม แม่น้ำ จอร์แดน ไป และ ตั้ง ค่าย ใน เมือง อา โร เออร์ ด้าน ขวา ของ เมือง ที่ อยู่ กลาง หุบเขา กาด ถึง ยา เซอร์
{24:6} แล้ว พวก เขา ก็ มา ยัง กิเล อาด และ มา ถึง คา เดช ใน ดินแดน ของ คน ฮิต ไทต์ และ พวก เขา มา ถึง เมือง ดาน ยา อัน อ้อม ไป ถึง ไซ ดอน
{24:7} และ มา ถึง ป้อม ของ ไท ระ และ เมือง ทั้งหมด ของ คน ฮีไวต์ และ ของ คน คา นา อัน และ พวก เขา ออก ไป ยัง เนเกบ แห่ง ยูดาห์ ที่ เมือง เบเออร์เชบา
{24:8} เมื่อ พวก เขา ไป ทั่ว แผ่นดิน นั้น แล้ว พวก เขา จึง มา ยัง กรุง เยรูซาเล็ม เมื่อ สิ้น 9 เดือน กับ 20 วัน
{24:9} และ โย อาบ ก็ ถวาย จำนวน ประชาชน ที่ นับ ได้แก่ พระ ราชา ใน อิสราเอล มี ทหาร หาญ 800,000 คน ผู้ พร้อม ทำ ศึก และ คน ยูดาห์ มี 500,000 คน
{i24:10} การ พิพากษา บาป ของ ดา วิด
{24:10} เมื่อ นับ จำนวน ประชาชน เสร็จ แล้ว พระทัย ของ ดา วิด ก็ ทรง สำนึก ผิด และ ดา วิด กราบ ทูล ต่อ พระ ยาห์เวห์ว่า“ ข้า พระองค์ ได้ ทำบาป ใหญ่ หลวง ใน เรื่อง ซึ่ง ข้า พระองค์ ได้ ทำ นี้ ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ แต่ ขอ พระองค์ ทรง อภัย ความ บาป ชั่ว ของ ผู้ รับใช้ ของ พระองค์ เพราะ ข้า พระองค์ ทำ อย่าง โง่เขลา ยิ่งนัก”
{24:11} และ เมื่อ ดา วิด ทรง ลุก ขึ้น ใน ตอน เช้า พระ วจนะ ของ พระ ยาห์เวห์ ก็ มา ยัง กาด ผู้ เผย พระ วจนะ ผู้ ทำนาย ของ ดา วิด ว่า
{24:12} “ จง ไป บอก ดา วิด ว่า พระ ยาห์เวห์ ตรัส ดังนี้ ว่า‘ เรา กำหนด 3 อย่าง ให้ เจ้า จง เลือก อย่าง หนึ่ง จาก 3 อย่าง นี้ เพื่อ เรา จะ ได้ ทำ ต่อ เจ้า’”
{24:13} กาด จึง เข้า เฝ้า ดา วิด และ ทูล พระองค์ ว่า“ จะ ให้ เกิด กันดาร อาหาร ใน แผ่นดิน ของ ฝ่าพระบาท 7 ปี หรือ ฝ่าพระบาท จะ ยอม หนี ต่อ หน้า ศัตรู ของ ฝ่าพระบาท เป็น เวลา 3 เดือน เพราะ เขา ไล่ ตาม ฝ่าพระบาท หรือ จะ ให้ โรค ระบาด เกิด ขึ้น ใน แผ่นดิน ของ ฝ่าพระบาท 3 วัน บัดนี้ ขอ ฝ่าพระบาท ทรง ตรึกตรอง และ ตัดสิน ว่า จะ ให้ ข้า พระ บาท กลับ ไป กราบ ทูล สิ่ง ใด ต่อ พระองค์ ผู้ ทรง ใช้ ข้า พระ บาท มา”
{24:14} ดา วิด จึง ตรัส กับ กาด ว่า“ เรา เป็น ทุกข์ มาก ขอ ให้ พวก เรา ตก เข้า ไป อยู่ ใน พระ หัตถ์ ของ พระ ยาห์เวห์ เพราะ พระ กรุณา ของ พระองค์ ใหญ่ ยิ่งนัก แต่ ขอ อย่า ให้ เรา ตก เข้า ไป ใน มือ ของ มนุษย์ เลย”
{24:15} ดังนั้น พระ ยาห์เวห์ จึง ทรง ให้ โรค ระบาด เกิด ขึ้น ใน อิสราเอล ตั้งแต่ เวลา เช้า จน สิ้น เวลา กำหนด และ ประชาชน ที่ ตาย ตั้งแต่ เมือง ดาน ถึง เบเออร์เชบามี 70,000 คน
{24:16} และ เมื่อ ทูต สวรรค์ ยื่น มือ ออก เหนือ กรุง เยรูซาเล็ม เพื่อ ทำลาย เมือง นั้น พระ ยาห์เวห์ กลับ พระทัย เรื่อง เหตุ ร้าย นั้น ทรง บัญชา ทูต สวรรค์ ผู้ กำลัง ทำลาย ท่ามกลาง ประชาชน ว่า“ พอ แล้ว ยั้ง มือ ของ เจ้า” ส่วน ทูต ของ พระ ยาห์เวห์ ก็ อยู่ ที่ ลาน นวด ข้าวของ อา ราว นาห์ คน เย บุ ส
{24:17} เมื่อ ดา วิด ทอด พระ เนตร ทูต สวรรค์ ผู้ กำลัง สังหาร ประชาชน นั้น พระองค์ กราบ ทูล พระ ยาห์เวห์ว่า“ นี่แหละ ข้า พระองค์ เอง ทำ ผิด ข้า พระองค์ เอง ทำบาป แต่ บรรดา แกะ เหล่า นี้ พวก เขา ได้ ทำ อะไร ขอ พระ หัตถ์ ของ พระองค์ อยู่ เหนือ ข้า พระองค์ และ พงศ์พันธุ์ บิดา ของ ข้า พระองค์ เถิด”
{i24:18} แท่น บูชา ของ ดา วิด บน ลาน นวด ข้าว
{24:18} ใน วัน นั้น กาด ก็ เข้า มา เฝ้า ดา วิด กราบ ทูล พระองค์ ว่า“ ขอ เสด็จ ขึ้น ไป สร้าง แท่น บูชา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ บน ลาน นวด ข้าวของ อา ราว นาห์ คน เย บุ ส”
{24:19} ดา วิด ก็ เสด็จ ขึ้น ไป ตาม คำ ของ กาด ตาม ที่ พระ ยาห์เวห์ทรงบัญชา
{24:20} เมื่อ อา ราว นาห์ มอง ลง มา เห็น พระ ราชา และ บรรดา ข้าราชการ ขึ้น มา หา ตน อา ราว นาห์ ก็ ออก ไป ย่อ ตัว ลง ซบ หน้า ถึง ดิน ต่อ พระ ราชา
{24:21} และ อา ราว นาห์ทูลว่า“ เหตุ ใด พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท จึง เสด็จ มา หา ผู้ รับใช้ ของ ฝ่าพระบาท?” ดา วิด ตรัส ว่า“ มา ซื้อ ลาน นวด ข้าว จาก ท่าน เพื่อ สร้าง แท่น บูชา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ เพื่อ ระงับ โรค ร้าย จาก ประชาชน”
{24:22} อา ราว นาห์ จึง ทูล ดา วิด ว่า“ ขอ พระ ราชา เจ้านาย ของ ข้า พระ บาท ทรง รับ สิ่ง ที่ พระองค์ ทรง เห็น ชอบ ขึ้น ถวาย ที่ นี่ มี วัว สำหรับ เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว และ เลื่อน นวด ข้าว กับ แอก สำหรับ วัว เป็น ฟืน
{24:23} ข้า แต่ พระ ราชา ของ ทั้งสิ้น นี้ อา ราว นาห์ ขอ ถวาย แด่ พระ ราชา” และ อา ราว นาห์ ทูล พระ ราชา อีก ว่า“ ขอ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ ฝ่าพระบาท ทรง โปรดปราน ฝ่าพระบาท”
{24:24} แต่ พระ ราชา ตรัส กับ อา ราว นาห์ว่า“ ไม่ ได้ เพราะ เรา จะ ซื้อ จาก ท่าน จริงๆ ตาม ราคา นั้น เรา จะ ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว แด่ พระ ยาห์เวห์ พระเจ้า ของ เรา โดย ที่ เรา ไม่ เสีย อะไร เลย นั้น ไม่ ได้” ดา วิด จึง ทรง ซื้อ ลาน นวด ข้าว กับ วัว เป็น เงิน 50 แผ่น
{24:25} ดา วิด ก็ ทรง สร้าง แท่น บูชา ถวาย แด่ พระ ยาห์เวห์ ที่ นั่น และ ทรง ถวาย เครื่องบูชา เผา ทั้ง ตัว กับ เครื่อง ศานติ บูชา พระ ยาห์เวห์ ทรง สดับ คำ อธิษฐาน เพื่อ แผ่นดิน นั้น และ โรค ร้าย ก็ ถูก ระงับ เสีย จาก อิสราเอล