{1:1} โอ กรุง ที่ เคย มี พลเมือง หนาแน่น กลับ อ้างว้าง เสีย แล้ว! กรุง ที่ เคย ยิ่งใหญ่ ใน หมู่ ประชาชาติ กลับ เป็น เหมือน หญิง ม่าย เสีย แล้ว! กรุง ซึ่ง เคย เป็น ราชินี ใน หมู่ แว่นแคว้น ต่างๆ กลับ ตก เป็น ทาส เสีย แล้ว
{1:2} ยาม ค่ำ คืน เธอ ร่ำไห้ อย่าง ขม ขื่น น้ำตา ไหล อาบ แก้ม ใน บรรดา คน รัก ของ เธอ ไม่ มี สัก คน ที่ ปลอบโยน เธอ สหาย ทั้งปวง ก็ ทรยศ เธอ พวก เขา กลับ กลาย เป็น ศัตรู ของ เธอ
{1:3} หลัง จาก ทุกข์ ลำเค็ญ และ กรำ งาน หนัก ยูดาห์ ก็ ตก เป็น เชลย เธอ ไป อยู่ ท่ามกลาง ประชาชาติ ต่างๆ ไม่ พบ ที่ พักพิง บรรดา ผู้ ตาม ล่า เธอ ก็ ไล่ ทัน เธอ ใน ยาม ที่ เธอ ทุกข์ เข็ญ
{1:4} ถนน หนทาง สู่ ศิ โยน คร่ำครวญ หวน ไห้ เพราะ ไม่ มี ใคร มา งาน เทศกาล ตาม กำหนด ประตู เมือง ทั้งหมด ก็ เริศร้าง บรรดา ปุโรหิต ของ เธอ ทอด ถอน ใจ บรรดา หญิง สาว ของ เธอ ก็ โศกเศร้า ตัว เธอ เอง ก็ ทุกข์ ทรมาน ขม ขื่น
{1:5} ศัตรู ของ เธอ กลับ กลาย เป็น นาย อริ ทั้งหลาย ของ เธอ เบิกบาน สำราญ ใจ เพราะ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง นำ ความ ทุกข์ ระทม มา ให้ เธอ เพราะ บาป มากมาย ของ เธอ ลูก เล็ก เด็ก แดง ของ เธอ ตก ไป เป็น เชลย ต่อ หน้า ศัตรู
{1:6} ความ โอ่อ่า ตระการ ทั้งปวง พราก ไป จาก ธิดา แห่ง ศิ โยน เสีย แล้ว เจ้านาย ของ เธอ เป็น เหมือน กวาง ที่ หา ทุ่ง หญ้า ไม่ ได้ ต้อง หนี ไป ต่อ หน้า นัก ล่า อย่าง อ่อน แรง
{1:7} ใน ยาม ทุกข์ ลำเค็ญ และ ต้อง ระหกระเหิน เยรูซาเล็ม ก็ หวน ระลึก ถึง สิ่ง เลอเลิศ ที่ เธอ เคย มี ใน วัน เก่า ก่อน เมื่อ พลเมือง ของ เธอ ตก อยู่ ใน เงื้อมมือ ของ ศัตรู ไม่ มี ใคร ช่วยเหลือ เธอ เหล่า ศัตรู มอง ดู เธอ และ หัวเราะ เยาะ ความ ย่อยยับ ของ เธอ
{1:8} เยรูซาเล็ม ได้ ทำบาป อย่าง ใหญ่ หลวง ดังนั้น เธอ จึง แปดเปื้อน มลทิน บรรดา คน ที่ เคย ยกย่อง เธอ ก็ เหยียดหยาม เธอ เพราะ เห็น ความ เปลือย เปล่า ของ เธอ เธอ เอง สะอื้น ไห้ และ หัน หน้า หนี
{1:9} ความ โสโครก ฝัง แน่น ใน อาภรณ์ ของ เธอ เธอ ไม่ ใส่ใจ อนาคต ของ เธอ ความ ล่มจม ของ เธอ น่า ใจ หาย ไม่ มี ใคร ปลอบโยน เธอ“ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า โปรด ทอด พระ เนตร ความ ทุกข์ ลำเค็ญ ของ ข้า พระองค์ เพราะ ศัตรู ชนะ เสีย แล้ว”
{1:10} ศัตรู ฉวย สิ่ง ล้ำ ค่า ของ เธอ ไป หมด เธอ เห็น คน ต่าง ชาติ บุก เข้า มา ใน สถาน นมัสการ ของ เธอ ล้วน แต่ เป็น ชน ชาติ ต่างๆ ซึ่ง พระองค์ สั่ง ห้าม ไม่ ให้ เข้า มา ท่ามกลาง ชุมนุม ประชากร ของ พระองค์
{1:11} พลเมือง ของ เธอ สะอื้น ไห้ ขณะ เสาะ หา อาหาร เอา ของ มี ค่า ออก มา แลก อาหาร เพื่อ ประทัง ชีวิต“ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า โปรด ทอด พระ เนตร และ ทรง ใคร่ครวญ ดู เถิด เพราะ ข้า พระองค์ ถูก เหยียดหยาม”
{1:12} “ พวก ท่าน ที่ ผ่าน ไป ผ่าน มา ไม่ รู้สึก รู้ สา อะไร บ้าง เลย หรือ? จง มอง ไป รอบๆ เถิด มี ความ ทุกข์ ใด บ้าง เหมือน ทุกข์ ที่ เกิด แก่ ข้าพเจ้า ทุกข์ ซึ่ง องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง บันดาล แก่ ข้าพเจ้า ใน วัน แห่ง พระ พิโรธ อัน รุนแรง?
{1:13} “ พระองค์ ทรง ส่ง ไฟ ลง มา จาก เบื้องบน ไฟ นั้น แผดเผา อยู่ ใน กระดูก ของ ข้าพเจ้า พระองค์ ทรง วางตา ข่าย ดัก เท้า ของ ข้าพเจ้า และ ทำให้ ข้าพเจ้า หัน กลับ พระองค์ ทรง ทิ้ง ข้าพเจ้า ไว้ ให้ ระบม ไข้ และ อ่อน ระโหย โรย แรง วัน ยัง ค่ำ
{1:14} “ พระองค์ ทรง ถัก บาป ของ ข้าพเจ้า เป็น เชือก มัด ข้าพเจ้า เข้า กับ แอก ของ การ เป็น เชลย บาป เหล่า นั้น อยู่ ที่ คอ ของ ข้าพเจ้า และ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง กระทำ ให้ กำลัง วังชา ของ ข้าพเจ้า เหือดหาย พระองค์ ทรง มอบ ข้าพเจ้า ไว้ ใน มือ ของ คน เหล่า นั้น ซึ่ง ข้าพเจ้า ไม่ อาจ ต่อกร ได้
{1:15} “ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ทอดทิ้ง นักรบ ทั้งปวง ที่ อยู่ ท่ามกลาง ข้าพเจ้า พระองค์ ทรง ระดม พล มา ต่อสู้ ข้าพเจ้า เพื่อ บด ขยี้ พวก คน หนุ่ม ของ ข้าพเจ้า องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง เหยียบ ย่ำ ธิดา พรหมจารี แห่ง ยูดาห์ ดั่ง องุ่น ใน บ่อ ย่ำ องุ่น
{1:16} “ ด้วย เหตุ นี้ ข้าพเจ้า จึง ร่ำไห้ น้ำตา หลั่ง ริน ไม่ มี ใคร อยู่ ใกล้ๆ คอย ปลอบโยน ไม่ มี ใคร ช่วย กู้ ดวง วิญญาณ ของ ข้าพเจ้า ลูกๆ ของ ข้าพเจ้า สิ้น เนื้อ ประดา ตัว เพราะ ศัตรู ชนะ เขา”
{1:17} ศิ โยน ยื่น มือ ออก แต่ ไม่ มี ใคร ปลอบโยน เธอ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง บัญชา ยา โค บ ไว้ แล้ว ว่า ให้ เพื่อนบ้าน ของ เขา กลาย เป็น ศัตรู เยรูซาเล็ม กลาย เป็น ของ โสโครก ใน หมู่ พวก เขา
{1:18} “ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ชอบธรรม กระนั้น ข้าพเจ้า ก็ กบฏ ต่อ พระ บัญชา ของ พระองค์ ฟัง เถิด ประชาชาติ ทั้งปวง จง มอง ดู ความ ทุกข์ ลำเค็ญ ของ ข้าพเจ้า คน หนุ่ม สาว ของ ข้าพเจ้า ตก ไป เป็น เชลย
{1:19} “ ข้าพเจ้า ร้อง เรียก บรรดา พันธมิตร ของ ข้าพเจ้า แต่ พวก เขา ก็ ทรยศ หัก หลัง ข้าพเจ้า บรรดา ปุโรหิต และ ผู้ อาวุโส ทั้งหลาย ของ ข้าพเจ้า พินาศ ย่อยยับ ใน กรุง ขณะ พวก เขา ค้น หา อาหาร เพื่อ ประทัง ชีวิต
{1:20} “ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า โปรด ทอด พระ เนตร เถิด ว่า ข้า พระองค์ ทุกข์ ยาก มาก เพียง ไร! จิตใจ ร้อนรุ่ม ดวงใจ สับสน วุ่นวาย อยู่ ภายใน เพราะ ข้า พระองค์ ได้ กบฏ อย่าง ที่สุด นอก บ้าน มี แต่ คม ดาบ คร่า ชีวิต ลูกหลาน ใน บ้าน มี แต่ ความ ตาย
{1:21} “ ผู้คน ได้ยิน เสียง ครวญ คราง ของ ข้า พระองค์ แต่ ไม่ มี ใคร ปลอบโยน ข้า พระองค์ ศัตรู ทั้งปวง ได้ยิน ถึง ความ ทุกข์ ยาก ลำเค็ญ ของ ข้า พระองค์ ก็ กระหยิ่ม ลิงโลด ใน สิ่ง ที่ พระองค์ ได้ ทรง ทำ ขอ ทรง นำ วัน นั้น ที่ ทรง ประกาศ ไว้ มา ถึง เพื่อ พวก เขา จะ ได้ เป็น เหมือน ข้า พระองค์
{1:22} “ ขอ ให้ ความ ชั่ว ร้าย ของ พวก เขา มา อยู่ ต่อ หน้า พระองค์ ขอ ทรง จัดการ กับ พวก เขา อย่าง ที่ พระองค์ ได้ ทรง จัดการ กับ ข้า พระองค์ เพราะ บาป ทั้งสิ้น ของ ข้า พระองค์ เสียง ครวญ คราง ของ ข้า พระองค์ มากมาย นัก และ ดวงใจ ของ ข้า พระองค์ อ่อน ระโหย ไป”
{2:1} โอ เมฆ แห่ง พระ พิโรธ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ปกคลุม เหนือ ธิดา แห่ง ศิโยน! พระองค์ ทรง เหวี่ยง ความ โอ่อ่า ตระการ ของ อิสราเอล จาก ฟ้า ลง ดิน ใน วัน แห่ง พระ พิโรธ พระองค์ ไม่ ได้ ทรง ระลึก ถึง แท่น รอง พระ บาท ของ พระองค์
{2:2} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ทำลาย ที่ อาศัย ทุก แห่ง ของ ยา โค บอ ย่าง ไร้ ความ ปรานี พระองค์ ทรง ทลาย ที่มั่น ทั้งหลาย ของ ธิดา แห่ง ยูดาห์ ด้วย พระ พิโรธ ของ พระองค์ ทรง นำ อาณาจักร และ เหล่า เจ้านาย ของ ยูดาห์ ตกต่ำ ลง มา ถึง ดิน อย่าง น่า อัปยศ อดสู
{2:3} พระองค์ ทรง ล้ม ล้าง อำนาจ ทั้งสิ้น ของ อิสราเอล ด้วย พระ พิโรธ อัน รุนแรง ของ พระองค์ พระองค์ ทรง เพิกถอน การ ปกป้อง รักษา เมื่อ ศัตรู รุก เข้า มา โจมตี ทรง เผา ผลาญ ยา โค บ เหมือน เปลว ไฟ ลุก โชน ซึ่ง แผดเผา ทุก สิ่ง ที่ อยู่ รอบๆ มัน
{2:4} พระองค์ ทรง น้าว คัน ศร เหมือน ทรง เป็น ศัตรู พระ หัตถ์ ขวา ของ พระองค์ เตรียม พร้อม จะ ปล่อย ลูกศร ทรง ประหาร ทุก คน ผู้ เป็น ที่ ชื่น ตา ชื่น ใจ เหมือน ทรง เป็น ศัตรู ทรง ระบาย พระ พิโรธ เหมือน ไฟ แผดเผา เต็นท์ ของ ธิดา แห่ง ศิโยน
{2:5} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง เป็น เหมือน ศัตรู พระองค์ ทรง กลืน กิน อิสราเอล ให้ สิ้น ไป ทรง กวาด ล้าง ปราสาท ราช วัง และ ทรง ทำลาย ที่มั่น ต่างๆ ใน อิสราเอล ทรง ทำให้ การ ร้องไห้ คร่ำครวญ ทวี เพิ่ม ขึ้น สำหรับ ธิดา แห่ง ยูดาห์
{2:6} พระองค์ ทรง ทิ้ง ที่ ประทับ ของ พระองค์ ให้ รกร้าง ดั่ง สวน ร้าง ทรง ทำลาย สถาน นมัสการ ของ พระองค์ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ทำให้ ศิ โยน หลง ลืม เทศกาล ตาม กำหนด และ สะ บา โต ทั้งหลาย พระองค์ ทรง เขี่ย ทั้ง กษัตริย์ และ ปุโรหิต ทิ้ง ด้วย พระ พิโรธ อัน รุนแรง ของ พระองค์
{2:7} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ปฏิเสธ แท่น บูชา และ ทอดทิ้ง สถาน นมัสการ ของ พระองค์ พระองค์ ทรง มอบ กำแพง ปราสาท ราช วัง ไว้ ใน มือ ของ ศัตรู เหล่า ศัตรู ส่งเสียง โห่ ร้อง ใน พระ นิเวศ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ราว กับ วัน ฉลอง ตาม เทศกาล
{2:8} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ตั้ง พระทัย ที่ จะ ทลาย กำแพง ล้อม รอบ ธิดา แห่ง ศิ โยน พระองค์ ทรง พิจารณา โทษ อย่าง ถี่ถ้วน ไม่ ได้ ทรง ยั้ง พระ หัตถ์ จาก การ ทำลาย ล้าง ทรง ทำให้ เชิงเทิน และ กำแพง พัง ทลาย ไป ด้วย กัน ต่อ หน้า พระองค์
{2:9} ประตู ทั้งหลาย ของ เยรูซาเล็ม ทรุด จม ดิน ลูกกรง ประตู ทั้งหลาย หัก ทลาย กษัตริย์ และ บรรดา เจ้านาย ตก เป็น เชลย ใน ชาติ ต่างๆ บทบัญญัติ สูญสิ้น ไป แล้ว และ ผู้ เผย พระ วจนะ ทั้งหลาย ไม่ ได้ รับ นิมิต จาก องค์ พระผู้เป็นเจ้า อีก ต่อ ไป
{2:10} เหล่า ผู้ อาวุโส ของ เยรูซาเล็ม นั่ง ซึม อยู่ ที่ พื้น ท่ามกลาง ความ เงียบ สงัด โปรย ฝุ่น ธุลี บน ศีรษะ และ นุ่งห่ม ผ้า กระสอบ บรรดา หญิง สาว แห่ง เยรูซาเล็ม ซบ หน้า ลง กับ พื้น ด้วย ความ อับอาย
{2:11} นัยน์ตา ของ ข้าพเจ้า หมอง ช้ำ เพราะ การ ร้องไห้ ข้าพเจ้า ทุกข์ ระทม อยู่ ภายใน ดวงใจ ของ ข้าพเจ้า แหลก สลาย เพราะ พี่น้อง ร่วม ชาติ ของ ข้าพเจ้า ถูก ทำลาย เพราะ ลูก เล็ก เด็ก แดง เป็นลม อยู่ ตาม ถนน หนทาง ใน เมือง
{2:12} “ แม่ จ๋า ไหน ล่ะ อาหาร?” เด็กๆ เอ่ย กับ แม่ ขณะ หมด แรง เหมือน คน บาดเจ็บ กลาง ถนน ขณะ ชีวิต หลุดลอย ไป จาก อ้อม อก แม่
{2:13} ธิดา แห่ง เยรูซาเล็ม เอ๋ย เรา จะ พูด อะไร เพื่อ เจ้า ได้? เรา จะ เปรียบ เจ้า กับ อะไร หนอ? ธิดา พรหมจารี แห่ง ศิ โยน เอ๋ย เรา จะ เทียบ เจ้า กับ สิ่ง ใด ดี เพื่อ จะ ปลอบโยน เจ้า ได้? บาดแผล ของ เจ้า ลึก ดั่ง ทะเล ใคร เล่า จะ เยียวยา รักษา เจ้า ได้?
{2:14} นิมิต ของ เหล่า ผู้ เผย พระ วจนะ ของ เจ้า ล้วน จอม ปลอม ไร้ ค่า พวก เขา ไม่ ได้ ตีแผ่ บาป ของ เจ้า ทำให้ เจ้า ต้อง ตก เป็น เชลย ต่อ ไป พระ ดำรัส ที่ พวก เขา แจ้ง เจ้า นั้น จอม ปลอม และ พา ให้ หลงผิด
{2:15} คน ทั้งปวง ที่ ผ่าน ไป มา ตบมือ เยาะเย้ย เจ้า พวก เขา ถากถาง และ ส่าย ศีรษะ สมเพช ธิดา แห่ง เยรูซาเล็ม ว่า“ นี่ น่ะ หรือ กรุง ที่ ได้ รับ การ ขนาน นาม ว่า งาม เพียบพร้อม เป็น ความ ชื่นชม ยินดี ของ คน ทั้ง โลก?”
{2:16} ศัตรู ทั้งปวง ของ เจ้า อ้า ปาก เย้ยหยัน เจ้า ส่งเสียง เยาะเย้ย ยิง ฟัน ใส่ และ กล่าว ว่า“ ใน ที่สุด เรา ก็ ทำลาย เจ้า ลง ได้ นี่ เป็น วัน ที่ เรา รอ คอย มา นาน เรา อยู่ มา จน ได้ เห็น สิ่ง นี้ เกิด ขึ้น”
{2:17} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ทำ ตาม ที่ ดำริ ไว้ ทรง ทำให้ สำเร็จ ตาม ที่ ลั่น วาจา ไว้ ซึ่ง พระองค์ มี ประกาศิต ไว้ เมื่อ นาน มา แล้ว พระองค์ ทรง ล้ม เจ้า ลง โดย ไม่ ปรานี ทรง ยอม ให้ ศัตรู ลิงโลด อยู่ เหนือ เจ้า พระองค์ ทรง เชิดชู พลัง ของ ศัตรู ของ เจ้า
{2:18} จิตใจ ของ พวก เขา ร้อง ทูล องค์ พระผู้เป็นเจ้า ปราการ ของ ธิดา แห่ง ศิ โยน เอ๋ย ให้ น้ำตา ของ เจ้า หลั่งไหล ดั่ง แม่น้ำ ตลอด ทั้ง วัน ทั้ง คืน อย่า ได้ หยุด หย่อน อย่า ให้ ตา ของ เจ้า ได้ พัก เลย
{2:19} จง ลุก ขึ้น ร่ำไห้ ใน ยาม ค่ำ คืน ตั้งแต่ เริ่ม มืด จง ระบาย ความ ใน ใจ ของ เจ้า ออก มา เหมือน สายน้ำ ต่อ หน้า องค์ พระผู้เป็นเจ้า จง ชู มือ ขึ้น อ้อนวอน พระองค์ เพื่อ ชีวิต ลูก เล็ก เด็ก แดง ทั้งหลาย ของ เจ้า ซึ่ง เป็นลม ไป เพราะ ความ หิว โหย อยู่ ทุก หัว ถนน
{2:20} “ ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ขอ ทรง ทอด พระ เนตร และ ใคร่ครวญ เถิด พระองค์ ทรง เคย ทำ เช่น นี้ แก่ ใคร บ้าง? ควร หรือ ที่ คน เป็น แม่ จะ กิน เลือดเนื้อ เชื้อ ไข ของ ตน คือ บรรดา ลูก ใน ไส้ ที่ ตน ฟูมฟัก เลี้ยงดู มา? ควร หรือ ที่ ปุโรหิต และ ผู้ เผย พระ วจนะ จะ ถูก ฆ่า ใน สถาน นมัสการ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า?
{2:21} “ ทั้งคน หนุ่ม คน แก่ ทั้งหลาย นอน คลุก ฝุ่น อยู่ ด้วย กัน กลาง ถนน คน หนุ่ม คน สาว ของ ข้า พระองค์ ล้ม ตาย ด้วย คม ดาบ พระองค์ ทรง ประหาร พวก เขา ใน วัน แห่ง พระ พิโรธ ทรง เข่น ฆ่า พวก เขา โดย ไม่ ปรานี
{2:22} “ พระองค์ ทรง ระดม ความ อก สั่น ขวัญ แขวน รอบ ด้าน เข้า ใส่ ข้า พระองค์ เหมือน เกณฑ์ คน มา ใน วัน งาน เลี้ยง ตาม เทศกาล ใน วัน แห่ง พระ พิโรธ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ไม่ มี ใคร หนี รอด หรือ รอดชีวิต ไป ได้ เลย แม้ สัก คน เดียว ศัตรู ของ ข้า พระองค์ ได้ ทำลาย ล้าง บรรดา ผู้ ที่ ข้า พระองค์ ฟูมฟัก เลี้ยงดู มา”
{3:1} ข้าพเจ้า คือ ผู้ ที่ เห็น ความ ทุกข์ ลำเค็ญ จาก ไม้เรียว แห่ง พระ พิโรธ ของ พระองค์
{3:2} พระองค์ ทรง ขับ ไล่ ข้าพเจ้า ออก มา เดิน ใน ความ มืดมน แทน ที่ จะ เดิน ใน ความ สว่าง
{3:3} อัน ที่ จริง พระองค์ ทรง หัน มา เล่นงาน ข้าพเจ้า ครั้ง แล้ว ครั้ง เล่า ตลอด วัน คืน
{3:4} พระองค์ ทรง กระทำ ให้ เนื้อ และ หนัง ของ ข้าพเจ้า เหี่ยวย่น ไป ทรง หัก กระดูก ของ ข้าพเจ้า
{3:5} พระองค์ ทรง ล้อม กรอบ ข้าพเจ้า ไว้ ด้วย ความ ขม ขื่น และ ความ ทุกข์ ลำเค็ญ
{3:6} พระองค์ ทรง ทำให้ ข้าพเจ้า อยู่ ใน ความ มืด เหมือน คน ที่ ตาย ไป นาน แล้ว
{3:7} พระองค์ ทรง ล้อม ข้าพเจ้า ไว้ ไม่ ให้ หนี ไป ได้ พระองค์ ทรง ถ่วง ข้าพเจ้า ด้วย โซ่ ตรวน
{3:8} แม้ เมื่อ ข้าพเจ้า ทูล วิงวอน ขอ ความ ช่วยเหลือ พระองค์ ไม่ ทรง รับฟัง คำ อธิษฐาน ของ ข้าพเจ้า
{3:9} พระองค์ ทรง วาง ศิลา กั้น ทาง ของ ข้าพเจ้า ทรง ทำให้ หนทาง ของ ข้าพเจ้า คดเคี้ยว
{3:10} พระองค์ ทรง เป็น ดั่ง หมี ที่ คอย ตะครุบ ดั่ง สิงโต ที่ ซุ่ม อยู่
{3:11} พระองค์ ทรง ลาก ข้าพเจ้า ออก จาก ทาง และ ฉีก ข้าพเจ้า เป็น ชิ้นๆ แล้ว ทิ้ง ข้าพเจ้า โดย ไม่ มี ใคร มา ช่วย
{3:12} พระองค์ ทรง โก่ง คัน ธนู เล็ง ข้าพเจ้า เป็น เป้า
{3:13} ลูก ธนู จาก แล่ง ธนู ของ พระองค์ เสียบ ทะลุ หัวใจ ของ ข้าพเจ้า
{3:14} ข้าพเจ้า ตก เป็น ขี้ ปาก ให้ พี่น้อง ร่วม ชาติ หัวเราะ เยาะ เขา ร้อง เพลง ล้อเลียน ข้าพเจ้า วัน ยัง ค่ำ
{3:15} พระองค์ ทรง ให้ ข้าพเจ้า กิน ผัก รส ขม จน อิ่ม และ ทำให้ ข้าพเจ้า เข็ด ขม ด้วย บอระเพ็ด
{3:16} พระองค์ ทรง เลาะ ฟัน ของ ข้าพเจ้า ด้วย กรวด ทรง เหยียบ ย่ำ ข้าพเจ้า จม ฝุ่น ธุลี
{3:17} สันติสุข ถูก พราก ไป จาก ใจ ของ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า ลืม ไป แล้ว ว่า ความ เจริญ รุ่งเรือง เป็น อย่างไร
{3:18} ข้าพเจ้า จึง กล่าว ว่า“ ศักดิ์ศรี ของ ข้าพเจ้า สูญสิ้น เสีย แล้ว และ ทุก สิ่ง ที่ ข้าพเจ้า คาด หวัง จาก องค์ พระผู้เป็นเจ้า ก็ พัง ทลาย”
{3:19} โปรด ระลึก ถึง ความ ทุกข์ ลำเค็ญ และ การ ระหกระเหิน ของ ข้าพเจ้า ระลึก ถึง ความ ขม ขื่น และ บอระเพ็ด ที่ ข้าพเจ้า ได้ รับ
{3:20} ข้าพเจ้า จดจำ สิ่ง เหล่า นี้ ได้ ดี และ จิตใจ ของ ข้าพเจ้า ก็ หดหู่ อยู่ ภายใน
{3:21} ถึง กระนั้น ข้าพเจ้า ก็ หวน คิด ถึง เรื่อง นี้ ขึ้น มา ได้ ข้าพเจ้า จึง มี ความ หวัง
{3:22} เพราะ ความ รัก ใหญ่ หลวง ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า เรา จึง ไม่ ถูก ผลาญ ทำลาย ไป เพราะ พระ เมตตา ของ พระองค์ ไม่ เคย ยั้ง หยุด
{3:23} มี มา ใหม่ ทุก เช้า ความ ซื่อสัตย์ ของ พระองค์ ยิ่งใหญ่ นัก
{3:24} ข้าพเจ้า กล่าว กับ ตนเอง ว่า“ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง เป็น ทั้งหมด ที่ ข้าพเจ้า มี ฉะนั้น ข้าพเจ้า จะ รอ คอย พระองค์”
{3:25} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ดี ต่อ ผู้ ที่ ฝาก ความ หวัง ไว้ กับ พระองค์ ทรง ดี ต่อ ผู้ ที่ แสวง หา พระองค์
{3:26} เป็น การ ดี ที่ จะ สงบ รอ คอย ความ รอด ที่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ประทาน
{3:27} เป็น การ ดี ที่ คน เรา จะ แบก แอก ไว้ ขณะ ยัง หนุ่ม สาว
{3:28} ให้ เขา นั่ง เงียบๆ อยู่ แต่ ลำพัง เพราะ พระองค์ ทรง วาง แอก นั้น ไว้ บน เขา
{3:29} ให้ เขา จำนน ซบ หน้า ลง กับ ดิน เพราะ อาจ ยัง มี ความ หวัง
{3:30} ให้ เขา เอียง แก้ม ให้ ผู้ ที่ จะ ตบ เขา และ ให้ เขา ยอมรับ ความ อัปยศ อดสู
{3:31} เพราะ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ไม่ ได้ ทรง ทอดทิ้ง มนุษย์ ตลอด ไป
{3:32} แม้ พระองค์ ทรง ให้ เกิด ความ ทุกข์ โศก แต่ ก็ ยัง จะ ทรง สำแดง ความ เมตตา สงสาร ตาม ความ รัก มั่นคง อัน ใหญ่ หลวง ของ พระองค์
{3:33} เพราะ พระองค์ ไม่ ได้ ทรง เต็ม พระทัย ที่ จะ ให้ เกิด ความ ทุกข์ ทรมาน หรือ ความ โศกเศร้า แก่ มนุษย์ ทั้งหลาย
{3:34} การ เหยียบ ย่ำ นักโทษ ทั้งปวง ใน ดินแดน
{3:35} การ ตัด สิทธิ์ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด ต่อ หน้า องค์ ผู้ สูง สุด
{3:36} การ ไม่ ให้ ความ ยุติธรรม แก่ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด องค์ พระผู้เป็นเจ้า จะ ไม่ ทรง เห็น สิ่ง เหล่า นี้ หรือ?
{3:37} หาก องค์ พระผู้เป็นเจ้า ไม่ ได้ มี ประกาศิต ไว้ ผู้ ใด เล่า จะ สั่ง ให้ มัน เกิด ขึ้น ได้?
{3:38} ทั้ง หายนะ และ สิ่ง ดี งาม ล้วน มา จาก พระ โอษฐ์ ของ องค์ ผู้ สูง สุด ไม่ ใช่ หรือ?
{3:39} ควร หรือ ที่ มนุษย์ จะ บ่น เมื่อ ถูก ลงโทษ เพราะ บาป ทั้งหลาย ของ ตน?
{3:40} ให้ เรา สำรวจ ตรวจตรา วิถีทาง ของ เรา เอง และ ให้ เรา กลับ มา หา องค์ พระผู้เป็นเจ้า
{3:41} ให้ เรา ชู ใจ และ ชู มือ ขึ้น อธิษฐาน ต่อ พระเจ้า ใน สวรรค์ และ กล่าว ว่า
{3:42} “ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ได้ ทำบาป และ ได้ กบฏ และ พระองค์ ไม่ ได้ ทรง ให้ อภัย
{3:43} “ พระองค์ ทรง คลุม พระองค์ เอง ไว้ ด้วย พระ พิโรธ และ ทรง ตาม ล่า ข้า พระองค์ ทั้งหลาย พระองค์ ทรง ประหาร โดย ไม่ ปรานี
{3:44} พระองค์ ทรง คลุม พระองค์ เอง ไว้ ด้วย เมฆ เพื่อ ไม่ ให้ คำ อธิษฐาน ใดๆ ขึ้น ถึง พระองค์ ได้
{3:45} พระองค์ ทรง ทำให้ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย เป็น กาก เดน และ เศษ ขยะ ใน หมู่ ประชาชาติ
{3:46} “ ศัตรู ทั้งปวง ของ พวก ข้า พระองค์ เปิด ปาก ว่า ร้าย พวก ข้า พระองค์
{3:47} พวก ข้า พระองค์ เผชิญ ความ น่า สะพรึงกลัว การ หลอกลวง และ ความ พินาศ ย่อยยับ”
{3:48} ธาร น้ำตา ไหล หลั่ง จาก ตา ของ ข้าพเจ้า เพราะ พี่น้อง ร่วม ชาติ ของ ข้าพเจ้า ถูก ทำลาย
{3:49} ข้าพเจ้า จะ หลั่ง น้ำตา ไม่ ขาด สาย ไม่ หยุด หย่อน
{3:50} จน กว่า องค์ พระผู้เป็นเจ้า จะ ทอด พระ เนตร จาก ฟ้า สวรรค์ ลง มา เหลียวแล
{3:51} สิ่ง ที่ เห็น ทำให้ จิตใจ ของ ข้าพเจ้า ทุกข์ ระทม เพราะ หญิง ทุก คน ใน เมือง ของ ข้าพเจ้า
{3:52} บรรดา ผู้ ที่ เป็น ศัตรู กับ ข้าพเจ้า โดย ไม่ มี สาเหตุ ตาม ล่า ข้าพเจ้า เหมือน ล่า นก
{3:53} พวก เขา มุ่ง ปลิด ชีวิต ของ ข้าพเจ้า ใน บ่อ และ ขว้าง ก้อน หิน ใส่ ข้าพเจ้า
{3:54} น้ำ ไหล ท่วม มิด ศีรษะ ของ ข้าพเจ้า จน ข้าพเจ้า คิด ว่า ตัวเอง ถึง จุด จบ แล้ว
{3:55} ข้า แต่ พระ ยาห์เวห์ ข้า พระองค์ ร้อง เรียก พระ นาม ของ พระองค์ จาก ก้น บ่อ
{3:56} พระองค์ ทรง ได้ยิน ข้า พระองค์ อ้อนวอน ว่า“ ขอ อย่า ทรง ปิด พระ กรรณ จาก คำ ร้อง ทูล ขอ การ บรรเทา ของ ข้า พระองค์”
{3:57} พระองค์ เสด็จ มา ใกล้ เมื่อ ข้า พระองค์ ร้อง เรียก พระองค์ และ ตรัส ว่า“ อย่า กลัว เลย”
{3:58} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ ทรง รับ คดี ความ ของ ข้า พระองค์ ทรง ไถ่ ชีวิต ของ ข้า พระองค์
{3:59} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ ทรง เห็น การ ร้าย ที่ เขา ทำ แก่ ข้า พระองค์ ขอ ทรง ให้ ความ เป็น ธรรม แก่ ข้า พระองค์!
{3:60} พระองค์ ทรง เห็น แผน แก้ แค้น อัน ลึกล้ำ ของ พวก เขา สิ่ง ทั้งปวง ที่ พวก เขา คบคิด กัน ต่อสู้ ข้า พระองค์
{3:61} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ ทรง ได้ยิน คำ สบประมาท ของ พวก เขา แล้ว สิ่ง ทั้งปวง ที่ พวก เขา คบคิด กัน ต่อสู้ ข้า พระองค์
{3:62} สิ่ง ที่ เหล่า ศัตรู ซุบซิบ พึมพำ ว่า ร้าย ข้า พระองค์ ตลอด ทั้ง วัน
{3:63} โปรด ทอด พระ เนตร พวก เขา! จะ ลุก เหิน เดิน นั่ง พวก เขา ก็ ร้อง เพลง ถากถาง ข้า พระองค์
{3:64} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ขอ ทรง คืน สนอง พวก เขา อย่าง สาสม ตาม สิ่ง ที่ มือ ของ พวก เขา ได้ ทำ
{3:65} ขอ ทรง คลี่ ผ้า คลุม ใจ ของ พวก เขา ขอ ให้ คำ สาปแช่ง ของ พระองค์ ตก แก่ พวก เขา!
{3:66} ขอ ทรง รุกไล่ พวก เขา ด้วย พระ พิโรธ และ ทำลาย ล้าง พวก เขา จาก ภาย ใต้ ฟ้า สวรรค์ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า
{4:1} ทองคำ หมด ความ สุกปลั่ง เสีย แล้ว หนอ ทอง บริสุทธิ์ มัวหมอง ไป เสีย แล้ว! อัญมณี ศักดิ์สิทธิ์ กระจัด กระจาย เกลื่อนกลาด อยู่ ทุก หัว ถนน
{4:2} เหตุ ใด บรรดา ลูกชาย หัว แก้ว หัว แหวน แห่ง ศิ โยน ซึ่ง เคย สูง ค่า เทียบ ทอง เนื้อ เก้า จึง ถูก ตี ราคา เพียง หม้อ ดิน ฝีมือ ช่าง ปั้น!
{4:3} แม้ หมา ใน ยัง ให้ นม ฟูมฟัก ลูก ของ มัน แต่ พี่น้อง ร่วม ชาติ ของ ข้าพเจ้า กลับ ใจ ไม้ ไส้ ระกำ เหมือน นก กระจอกเทศ ใน ทะเลทราย
{4:4} ทารก ลิ้น แห้ง คับ เพดานปาก เพราะ ความ หิว กระหาย เด็กๆ ร้องขอ อาหาร แต่ ไม่ มี ใคร หยิบ ยื่น ให้
{4:5} บรรดา ผู้ ที่ เคย กิน อาหาร ชั้น เลิศ บัดนี้ สิ้น เนื้อ ประดา ตัว อยู่ ตาม ถนน บรรดา ผู้ ที่ เคย นุ่งห่ม อาภรณ์ สี ม่วง ล้ำ ค่า บัดนี้ นอน คลุก กอง ขี้เถ้า
{4:6} โทษ ทัณฑ์ ของ พี่น้อง ร่วม ชาติ ของ ข้าพเจ้า ใหญ่ หลวง กว่า โทษ ทัณฑ์ ของ โส โดม ซึ่ง ถูก คว่ำ ทลาย ใน ชั่ว พริบตา โดย ไม่ มี ใคร ยื่น มือ เข้า ไป ช่วย
{4:7} บรรดา เจ้า ใหญ่ นาย โต ของ เรา ผุดผ่อง ยิ่ง กว่า หิมะ ขาว ยิ่ง กว่า น้ำนม ร่างกาย ของ พวก เขา เปล่งปลั่ง ยิ่ง กว่า ทับทิม รูปร่าง หน้าตา สง่างาม ดั่ง อัญมณี
{4:8} แต่ บัดนี้ ผิวพรรณ ของ พวก เขา หมอง คล้ำ ยิ่ง กว่า เขม่า เขา อยู่ ตาม ถนน โดย ไม่ มี ใคร จำ ได้ หนัง ของ เขา เหี่ยว หุ้ม กระดูก ซูบ ผอม ราว ไม้ เสียบ ผี
{4:9} บรรดา คน ที่ ถูก ปลิด ชีวิต ด้วย คม ดาบ ก็ ยัง ดี กว่า คน ที่ ตาย เพราะ ความ อดอยาก ทุกข์ ทรมาน เพราะ ความ หิว โหย ตาย ไป อย่าง ช้าๆ เพราะ ขาด ธัญญาหาร
{4:10} บรรดา หญิง ผู้ มี ใจ อ่อนโยน จับ ลูก ใน ไส้ มา ต้ม กิน ใน ช่วง ที่ ชน ชาติ ของ เรา ถูก ทำลาย ล้าง
{4:11} องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง ระบาย พระ พิโรธ อัน รุนแรง ออก มา เต็ม ที่ ทรง จุด ไฟ ขึ้น ใน ศิ โยน เผา ผลาญ ฐานราก ทั้งหลาย ของ เมือง นี้ จน วอดวาย
{4:12} ไม่ มี กษัตริย์ องค์ ไหน ไม่ มี ชน ชาติ ใด ทั่ว โลก นี้ เชื่อ ว่า ข้าศึก ศัตรู จะ สามารถ ล่วงล้ำ ผ่าน ประตู เยรูซาเล็ม เข้า มา ได้
{4:13} แต่ ก็ เกิด ขึ้น แล้ว เพราะ บาป ของ เหล่า ผู้ เผย พระ วจนะ และ ความ ชั่วช้า ของ เหล่า ปุโรหิต ซึ่ง ทำให้ โลหิต ของ คน ชอบธรรม ไหล นอง อยู่ กลาง กรุง
{4:14} บัดนี้ พวก เขา เดิน คลำ สะเปะสะปะ ไป ตาม ถนน เหมือน คน ตาบ อด เนื้อตัว แปดเปื้อน เลือด จน ไม่ มี ใคร กล้า แตะ ต้อง เสื้อ ผ้า ของ พวก เขา
{4:15} ผู้คน ตะโกน ใส่ พวก เขา ว่า“ ไป ให้ พ้น นะ! เจ้า คน มี มลทิน! ไป ให้ พ้น ไป ให้ พ้น อย่า มา ถูก เนื้อ ต้อง ตัว เรา!” เมื่อ เขา หนี ร่อนเร่ ไป ผู้คน ท่ามกลาง ประชาชาติ ต่างๆ บอก กัน ว่า“ เจ้า อยู่ ที่ นี่ ต่อ ไป ไม่ ได้”
{4:16} องค์ พระผู้เป็นเจ้า นี่แหละ ทรง กระจาย พวก เขา ไป พระองค์ ไม่ ทรง ดูแล พวก เขา อีก เหล่า ปุโรหิต ไม่ เป็น ที่ เคารพ นับถือ เหล่า ผู้ อาวุโส ไม่ เป็น ที่ ชื่น ชอบ
{4:17} ยิ่ง กว่า นั้น ตา ของ เรา อ่อน ล้า ใน การ เสาะ หา ความ ช่วยเหลือ อย่าง เปล่า ประโยชน์ เรา เฝ้า มอง จาก หอคอย หา ชน ชาติ หนึ่ง ซึ่ง ช่วยเหลือ อะไร เรา ไม่ ได้
{4:18} ผู้คน สะกด รอย ตาม เรา ทุก ฝี ก้าว จน เรา เดิน ไป ตาม ถนน ของ เรา ไม่ ได้ จุด จบ ของ เรา ใกล้ เข้า มา วัน เวลา ของ เรา ใกล้ จะ ครบ กำหนด เพราะ จุด จบ ของ เรา มา ถึง แล้ว
{4:19} คน ที่ ตาม ล่า เรา ว่องไว ยิ่ง กว่า นก อินทรี ใน ท้อง ฟ้า พวก เขา รุกไล่ เรา บน ภูเขา ต่างๆ และ ซุ่ม ดัก เรา อยู่ ใน ถิ่น กันดาร
{4:20} เจ้า ชีวิต ของ เรา ผู้ ที่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ทรง เจิม ตั้ง ไว้ นั้น ติด อยู่ ใน กับดัก ของ พวก เขา เรา เคย คิด ว่า ใต้ ร่ม บารมี ของ กษัตริย์ เรา จะ มี ชีวิต อยู่ ท่ามกลาง ชน ชาติ ต่างๆ
{4:21} ธิดา แห่ง เอ โดม เอ๋ย ผู้ อาศัย ใน ดินแดน อูส กระหยิ่ม ยิ้ม ย่อง ไป เถิด แต่ ถ้วย แห่ง พระ พิโรธ ก็ จะ เวียน ไป ถึง เจ้า เช่น กัน เจ้า จะ เมามาย และ เปลือย ล่อนจ้อน
{4:22} ธิดา แห่ง ศิ โยน เอ๋ย โทษ ทัณฑ์ ของ เจ้า จะ จบ สิ้น พระองค์ จะ ไม่ ทรง ปล่อย ให้ เจ้า ตก เป็น เชลย อยู่ ช้านาน แต่ ธิดา แห่ง เอ โดม เอ๋ย พระองค์ จะ ทรง ลงโทษ บาป ของ เจ้า และ เปิดโปง ความ ชั่ว ร้าย ของ เจ้า
{5:1} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ขอ ทรง ระลึก ถึง สิ่ง ที่ เกิด ขึ้น กับ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ขอ โปรด ทอด พระ เนตร ดู ความ อัปยศ อดสู ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย
{5:2} มรดก ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ตก ไป เป็น ของ คน ต่าง ด้าว เหย้า เรือน ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ตก เป็น ของ คน ต่าง ชาติ
{5:3} ข้า พระองค์ ทั้งหลาย กลาย เป็น ลูก กำพร้า เป็น ลูก ไม่ มี พ่อ แม่ ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย เป็น เหมือน แม่ม่าย
{5:4} ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ต้อง ซื้อ น้ำ ไว้ ดื่ม ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ต้อง ซื้อ ฟืน ไว้ ใช้
{5:5} ผู้ รุกไล่ ตาม ติด ส้น เท้า ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ข้า พระองค์ ทั้งหลาย อ่อน ระโหย และ ไม่ ได้ พักผ่อน
{5:6} ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ยอม จับ มือ กับ อียิปต์ และ อัส ซีเรีย เพื่อ ให้ มี อาหาร พอ กิน
{5:7} บรรพบุรุษ ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ทำบาป และ ตาย ไป แล้ว ส่วน ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ต้อง มา รับ โทษ แทน
{5:8} พวก ทาส ปกครอง ข้า พระองค์ ทั้งหลาย และ ไม่ มี ใคร ช่วย ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ให้ พ้น จาก เงื้อมมือ ของ พวก เขา
{5:9} ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ต้อง เสี่ยง ชีวิต ใน ถิ่น กันดาร เพื่อ ให้ มี อาหาร กิน
{5:10} ผิวหนัง ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ร้อน ผ่าว เหมือน เตาผิง ระบม ไข้ เพราะ ความ หิว โหย
{5:11} พวก ผู้หญิง ถูก ข่มขืน ใน ศิ โยน และ สาว พรหมจารี ใน หัว เมือง ของ ยูดาห์ ถูก ย่ำยี
{5:12} บรรดา เจ้านาย ถูก มัด มือ แขวน ไว้ พวก ผู้ อาวุโส ไม่ ได้ รับ ความ เคารพ นับถือ
{5:13} คน หนุ่มๆ ถูก เกณฑ์ ไป โม่ แป้ง เด็กๆ แบก ฟืน ล้มลุก คลุกคลาน
{5:14} บรรดา ผู้ อาวุโส ไม่ นั่ง อยู่ ที่ ประตู เมือง อีก ต่อ ไป บรรดา คน หนุ่ม ก็ เลิก บรรเลง เพลง
{5:15} ความ ชื่นชม ยินดี หาย ลับ ไป จาก ใจ ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย การ เต้นรำ ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย กลับ กลาย เป็น การ คร่ำครวญ
{5:16} มงกุฎ ร่วง หล่น ไป จาก ศีรษะ ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย วิบัติ แก่ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย เพราะ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ได้ ทำบาป!
{5:17} เพราะ สิ่ง เหล่า นี้ ดวงใจ ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย จึง อ่อน ระโหย ดวงตา ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย จึง พร่า มัว
{5:18} เนื่อง ด้วย ภูเขา ศิ โยน ซึ่ง เริศร้าง เป็น ที่ เพ่นพ่าน ของ ฝูง หมา ใน
{5:19} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ ทรง ครอบครอง อยู่ เป็น นิตย์ พระ บัลลังก์ ของ พระองค์ ยั่งยืน ตลอด ทุก ชั่ว อายุ
{5:20} เหตุ ใด พระองค์ ทรง ลืม ข้า พระองค์ ทั้งหลาย อยู่ ร่ำไป? เหตุ ใด ทรง ทอดทิ้ง ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ไป นาน ถึง เพียง นี้?
{5:21} ข้า แต่ องค์ พระผู้เป็นเจ้า ขอ ทรง กอบ กู้ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย กลับ คืน สู่ พระองค์ เพื่อ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย จะ หวน กลับ มา โปรด ทรง ฟื้นฟู อดีต อัน รุ่งเรือง ของ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย กลับ คืน มา
{5:22} เว้น เสีย แต่ว่า พระองค์ ทรง ทอดทิ้ง ข้า พระองค์ ทั้งหลาย ไป อย่าง สิ้นเชิง และ ทรง พระ พิโรธ ข้า พระองค์ ทั้งหลาย เกิน กว่า จะ วัด ได้